(ADVERTENTIE) EVTPAl________fi__ ""' "^ i^ jIAE altijd een maatje groter H__l I^______H ib__B9 Heerlen Maastricht Sittard Promenade/Geleenstraat Grote Staat Molenbeekstraat --- Probleemoplosser Dat Vogel is aangezocht voor het partijleiderschap is niet toevallig. In zijn politieke loopbaan heeft hij naam gemaakt als probleemoplosser. Zo werd hij in 1981 naar West-Berlijn gestuurd, toen de sociaaldemocraten er politiek bankroet waren. Vogel, de gedisciplineerde partijman die in de Bondsrepubliek wel de boyenmeester of partij soldaat genoemd wordt, kon niet voorkomen dat zijn partij in deze stad na tientallen jaren weer in de oppositiebanken belandde maar hij stelde orde op zaken. De nieuwe partijleider, die in veel opzichten het tegendeel lijkt van de gedreven en visionaire Brandt, zal de SPD nu ook op landelijk niveau in het rechte spoor moeten zien terug te brengen. De strijd tussen de verschillende vleugels heeft inmiddels bij menigeen diepe wonden geslagen. Brandt sprak verbitterde woorden, toen hij op 23 maart - ruim een jaar eerder dan de bedoeling was - zijn voorzitterschap neerlegde na een op zich onbenullig incident over de benoeming van een Griekse huisvriendin tot woordvoerster van de SPD, ook al was ze geen lid van de partij. Brandt hekelde de „pogingen om op bedekte wijze oude rekeningen te vereffenen." Hij verweet rechtse partijgenoten, zoals ex-kanselier Helmut Schmidt, dat ze via een koude sanering wilden aansturen op een koerswijziging met hun voorstellen om de politieke leiding van de partij over te dragen op de Bondsdagfractie. Brandt wilde niets weten van een koersverlegging naar rechts. Na de Bondsdagverkiezingen van januari dit jaar, die voor de SPD uitliepen op de zwaarste nederlaag sinds 1961, liet hij de linkse Oskar Lafontaine, minister-president van de deelstaat Saarland, begaan in een 'coup' tegen de gematigde vleugel van kanselierskandidaat Johannes Rau. Lafontaine verweet Rau, minister-president in Noordrijnland-Westfalen, dat hij de verkiezingsnederlaag veroorzaakt had door samenwerking met de Groenen categorisch af te wijzen. Brandt greep niet in en dit feit, gevoegd bij kritiek op zijn stijl van leidinggeven, deed hem de das om. Met het vertrek van de 73-jarige Brandt verliest de SPD een man met groot aanzien in het buitenland. Als burgemeester van West-Berlijn, minister van bui- Brandt gaat; Vogel komt tenlandse zaken, bondskanselier en SPD-leider drukte hij een belangrijk stempel op de politiek van de Bondsrepubliek. De verzoening met de Oosteuropese landen in het kader van zijn Ostpolitik wordt als een van zijn grootste verdiensten aangemerkt en leverde hem in 1971 de Nobelprijs voor de Vrede op. In zijn politieke nalatenschap treft Vogel nu een beschadigde partij aan, die slechts bij een van de drie deelstaatverkiezingen die na januari werden gehouden, winst wist te boeken (Hamburg). Het „rode bolwerk" Hessen moest worden prijsgegeven aan de christendemocratische CDU. De povere electorale resultaten maakten duidelijk dat de partij kennelijk niet in staat was te profiteren van het feit dat in Bonn de regering-Kohl zich weinig besluitvaardig toonde in de discussie over de Euroraketten en ook nog altijd geen antwoord heeft op het massale werkloosheidsprobleem. Rechts, dat niet langer wenst te accepteren dat het beeld van de partij door links wordt bepaald, is intussen in het „offensief' gegaan. Deze op de vakbonden georiënteerde vleugel wil dat een traditionele arbeiderspartij als de SPD zich weer meer op de werknemers gaat richten in een tijd, dat de vakbonden veel van hun vroegere politieke invloed hebben verloren. Volgens Anke Fuchs, een vertegenwoordiger van deze stroming, is de tijd thans niet rijp voor hervormingen. De rechtse SPD'ers hebben zich verenigd in de zogeheten Seeheimer Kreis'. Het streven naar materiële welvaart staat bij hen hoog in het vaandel geschreven. Zij verzetten zich tegen de in de SPD-programma's bepleite geleidelijke afschaffing van de kerncentrales („Aüsstieg aus der Atomenergie"). De mogelijkheid van een eventuele coalitie met de Groenen wijzen zij volstrekt af. De linkervleugel vindt dat de SPD zich moet vernieuwen en zich daarbij de boodschap van de Groenen juist ter harte dient te nemen. Lafontaine gelooft dat steeds meer Westduitsers, vooral in de dienstverlenende sector, het streven naar economische groei niet meer alleenzaligmakend vinden. Ze zijn niet gediend van een prestatieen consumptiesamenleving, en de zorg om het milieu neemt in hun denken een belangrijke plaats in. Deze mensen hebben naar de mening van Lafontaine de toekomst, want in de meeste steden zouden dienstverlenende beroepen de arbeidersklasse al overvleugeld hebben en hij verwacht dat deze ontwikkeling zich zal voortzetten. De zorg om de kansarme groepen in de maatschappij is een SPD-traditie, die men volgens Lafontaine wel hoog moet blijven houden. Wat de NAVO betreft, eist hij niet langer dat de Bondsrepubliek het lidmaatschap opzegt, maar meent hij dat het voldoende is als Bonn zich net als Parijs uit de militaire structuur van het bondgenootschap terugtrekt. JOHANNES RAU . ..vice-voorzitter... OSKAR LAFONTAINE ...troef van links... --- In de schaduw Zelfs bij een uiterst bescheiden vooruitgang van de socialisten, zeker als die gepaard zou gaan met een verlies van de christendemocraten, zouden de eersten niet meer te houden zijn en voor de afzienbare toekomst de leiding over het land voor zich opeisen. Bij dit alles blijven de communisten, op een na de grootste partij van het land, enigszins in de schaduw. Zij blijven hardnekkig streven naar het 'democratisch alternatief', dat wil zeggen een coalitie met de socialisten en de andere kleine partijen, waarbij de christendemocraten in de oppositie zouden worden gedrongen. De moeilijkheid is daarbij echter dat geen van de daarvoor in aanmerking komende kandidaten er ook maar iets voor voelt. De socialisten wel het minst van al: in een coalitie zoals de voorbije kunnen zij nog altijd de rol van progressieven spelen, maar in een regering met communisten zouden zij, zo niet door de mand vallen, dan toch alleen de tweede viool kunnen spelen. Na de drastische kuur van partijleider Craxi is hun linkervleugel bijna buitenspel gezet, met als gevolg dat sommige vooraanstaande vertegenwoordigers daarvan de partij de rug hebben toegekeerd en zich als onafhankelijke kandidaten in de communistische lijsten hebben laten opnemen (de vroegere Europese commissaris Antonio Giolitti en regisseur Giorgio Strehler zijn de bekendsten). SPADOLINI het morele overwicht. --- 'Modern' Liever dan 'links' noemt de PSI zich tegenwoordig 'modern' en meer dan tot de arbeiders richt zij zich tot 'de opkomende klassen' (of yuppies) met slogans als: efficiency, besluitvaardigheid, vernieuwing. Tegen al dit moderne gedoe houden de christendemocraten het liever op de traditie. Hun propaganda bestaat voornamelijk uit gelukkige familietafereeltjes, met stralende ouders en grootouders omringd door heel veel blije kinderen. 'Hup Italië!' staat eronder. „Stem voor de dingen waar het op aankomt." Voor het eerst sinds jaren krijgen zij ook weer de uitgesproken steun van de bisschoppen die er onlangs, in navolging van de paus, bij de katholieken op aan drongen hun politieke eenheid te bewaren. Als altijd blijven zij vooral hameren op het communistische gevaar, waaraan zij vanouds het merendeel van hun aanhang te danken hebben. Partijleider De Mita waarschuwt dagelijks dat de PCI deze keer wel eens de grootste partij van het land zou kunnen worden, hoewel niemand daar serieus in gelooft, ook de communisten zelf niet. --- Onzin De aantijging, vooral van socialistische zijde, dat de christendemocraten in werkelijkheid hun vroegere bondgenoten zouden willen inruilen voor de PCI, behoort dan ook tot de gebruikelijke propaganda-onzin. De communisten kijken wel uit, tenslotte zijn zij pas voor het eerst in hun naoorlogse geschiedenis stemmen gaan verliezen na het ongelukkige experiment van de 'nationale samenwerking' in de jaren 1978-79. --- Alternatieven De kracht van beide partijen ligt nu eenmaal in het feit dat zij eikaars alternatieven zijn. Zo zal er ook bij de verkiezingen van morgen en maandag waarschijnlijk weinig veranderen. De laatste opiniepeiliging van het dagblad La Repubblica wijst op een lichte vooruitgang van de PSI, terwijl christendemocraten en communisten opnieuw enkele procenten zouden verliezen. Misschien een eerste stap naar de vorming van dat 'derde blok' dat eindelijk wat beweging zou moeten brengen in de Italiaanse politiek, maar vooreerst nog te weinig om iets wezenlijk nieuws te bieden. --- Spadolini ziet zich als de enige met gezond verstand Strijd om macht in Italië nooit zo vinnig geweest Van onze correspondent ROME - Zelden is er in Italiaanse verkiezingscampagnes zoveel gescholden als dit jaar. De christendemocraten maken de socialisten uit voor onbetrouwbaar en ondemocratisch, de socialisten op hun beurt schilderen hun vroegere regeringspartners af als éen bende overvallers. De kleinere rederingspartijen doen het wat kalmer aan, maar trachten zoveel mogelijk munt te slaan uit de ruzie tussen de groten. De republikeinse leider Spadolini, die sinds zijn premierschap in 1983 de smaak te pakken heeft en nu een permanente kandidaat voor die post is, werpt zich op als de enige staatsman met genoeg gezond verstand en moreel overwicht om de strijdende partijen weer tot elkaar te brengen. De strijd om de macht, waardoor het kabinet- Craxi uiteen is gespat, is nog nooit zo vinnig geweest. Tenslotte is het voor het eerst dat de machtspositie van de christendemocraten, vroeger altijd als vanzelfsprekend aanvaard, serieus wordt bestreden door de veel kleinere socialistische partij. Die eist alle eer op voor de 'stabiliteit' van de afgelopen vier jaar, de teruggelopen inflatie, de heroplevende economie en de vele goede zaken die zich inderdaad hebben afgespeeld onder de regering-Craxi. --- binnen/buitenland Strijd tussen vleugels heeft diepe wonden geslagen SPD zoekt uitweg uit de identiteitscrisis Van de redactie buitenland DEN HAAG - De SPD zal morgen op een bijzonder partijcongres in Bonn afscheid nemen van Willy Brandt, jarenlang het gezicht van de Westduitse sociaaldemocratie. Hans-Jochen Vogel zal officieel tot de nieuwe voorzitter worden gekozen. Maar of met het aantreden van een nieuwe leiding ook spoedig betere tijden zullen aanbreken voor de SPD,moet worden afgewacht. Want een oplossing voor de identiteitscrisis waarmee de partij worstelt, lijkt nog niet in zicht. Gehoopt wordt dat de bedaagde Vogel (61) in elk geval de rust zal doen weerkeren. Hij zelf behoort niet tot een van de vleugels die elkaar de macht in de SPD betwisten en in alle lagen van de partij geniet hij respect en gezag. Vogel, die sinds 1983 oppositieleider is in de Bondsdag, heeft duidelijk gemaakt dat hij niet wenst te worden beschouwd als een „overgangsvoorzitter." Hij heeft zijn voorzitterschap niet aan een afgebakende termijn gebonden. WILLY BRANDT ...verbitterd... HANS-JOCHEN VOGEL ...geen overgangsvoorzitter... HELMUT SCHMIDT '...koude sanering...' --- Consolidatie „De eigenlijke vernieuwinf. moet nog komen," schreef Die Zeit in maart over de toestand in de SPD. Het weekblad oordeelde het verstandig dat niet voot Lafontaine was gekozen als Brandts opvolger, maar voor Vogel. „Consolidatie van de leiding zonder extra risico's biedt nog de beste mogelijkheid met de uitzichtloosheid van het moment te leven." Het partijbestuur nomineerde in maart overigens niet alleen Vogel als voorzitter, maar ook Rau (56) en Lafontaine (43), beiden als de twee vice-voorzitters. Het partijcongres zal deze nominaties naaf verwachting bevestigen. --- 'Kinderporno heeft in Nederland een lage prioriteit' Van een onzer verslaggevers „In Oude Pekela heeft de sociale controle nauwelijks gewerkt. Hoe is het te verklaren dat niemand in de gaten heeft gehad dat tientallen kinderen sexueel werden misbruikt? Het is daar kennelijk goed vissen." De woorden uit de mond van het CDA-kamerlid Vincent van der Burg klinken als een keihard verwijt: ouders, let eens wat beter op je kroost. Die indruk wordt nog eens versterkt door de opmerking van Van der Burg, dat hij met zijn eigen kinderen duidelijke afspraken heeft gemaakt. „Ik heb vier kinderen in de leeftijd van 7 tot 16 jaar. Ze vertellen waar ze heen gaan en wij spreken af hoe laat ze thuis moeten zijn. Als ze niet op tijd zijn, is er wat aan de hand." Acht jaar geleden is in zijn buurt een kinderlokker actief geweest. „Dat heeft natuurlijk wel een rol gespeeld, maar de afspraak met mijn kinderen bestond voor die tijd ook al." --- 'Onjuist' Het is geenszins de bedoeling van het kamerlid om verwijten te maken. Hij wil daarentegen attenderen op de noodzaak dat we ons meer bewust worden van het bestaan van het gevaar. „In Nederland heerst een klimaat, waarin kinderporno wordt ontkend. We zeggen al gauw: dat komt hier niet voor. Begrijpelijk, maar onjuist. We moeten niet argeloos zijn, eraan voorbij gaan. Als we de kop in het zand steken, bewijzen wij onze kinderen een slechte dienst. Dan is het hier goed vissen voor producenten van kinderporno." Hoewel nog onduidelijk is of de kinderen in Oude Pekela zijn misbruikt voor de produktie van pornografie, moet, aldus Van der Burg, met die mogelijkheid wel nadrukkelijk rekening worden gehouden. „Oude Pekela is geen geval op zich. Als je hoort van andere zaken in Haarlem, Rotterdam en Bergen, dan lijkt het er sterk op dat kinderporno in ons land niet alleen wordt verhandeld, maar ook wordt vervaardigd. De kinderrechter Doek en de vertrouwenarts Koers, die al jaren waarschuwen tegen de produktie van kinderporno in ons land, lijken het gelijk aan hun kant te hebben." „Het kabinet heeft altijd tegengesproken, dat in ons land kinderporno wordt gemaakt. Premier Lubbers ontkende in 1984 de aantijging van een commissie van de Amerikaanse Senaat dat ons land een van de producenten van kinderporno is. Volgens minister Korthals Altes van justitie zou Nederland slechts doorvoerland zijn voor elders, met name in Denemarken, vervaardigd materiaal. Niettemin werd de wetgeving in ons land aangepast (de verkoop van kinderporno is sinds mei vorig jaar verboden) en wordt tegen handelaren strenger opgetreden. --- Twijfel Van der Burg betwijfelt of dat afdoende is. Tijdens een recent bezoek aan de VS werd hij opnieuw geconfronteerd met de Amerikaanse zorg over de Nederlandse rol in de kinderpor,no. „Ik heb in Amerika gesprekken gevoerd met ambtenaren van justitie en buitenlandse zaken. Zeventig procent van het pornografisch materiaal dat daar wordt gemporteerd, is kinderporno. De indruk bestaat dat een groot deel uit Nederland komt en dat de georganiseerde misdaad zich van die handel meester heeft gemaakt. Als ik dan zon geval in Oude Pekela zie, dan denk ik: ja, dat zou best zo kunnen zijn." Nog geen jaar geleden werd het bestaan van kinderporno weerlegd. Het ministerie had een onderzoek gelast onder leiding van de Amsterdamse officier van justitie De Wit. De conclusie stemde tot grote tevredenheid (althans van het ministerie) en werd door de Tweede Kamer als zoete koek geslikt. „Er zijn geen aanwijzingen voor het bestaan in Nederland van produktie van kinderpornografie in de zin van het sexueel misbruik maken van kinderen met als doel de commerciële vervaardiging van kinderpornografie," aldus het rapport. „Dat is dus niet meer zo," stelt Van der Burg nu vast. --- Irritatie De opmerkingen van Van der Burg hebben irritatie gewekt bij minister Korthals Altes. De bewindsman is niet van plan het vermoeden van Van der Burg dat de kinderen in Oude Pekela sexueel werden misbruikt voor commerciële doeleinden, als vaststaand feit te accepteren. Ook ontkent hij dat justitie niet voldoende optreedt tegen de verkoop van kinderpornografisch materiaal. In antwoord op kamervragen van Van der Burg zegt Korthals Altes dat de Amerikanen juist enthousiast zijn over de Nederlandse aanpak. Het antwoord van de minister staat in schril contrast met de ervaringen van Van der Burg. „Maar ik ben allang blij dat de minister het probleem niet langer bagatelliseert. Kinderporno heeft in Nederland een lage prioriteit." ---