(Advertentie) (Ingez. Med.) CAMERA-S Baj^lPÉ^^ FB-MS --- De Amerikanen verhuizen van Frankfort naar Bonn Ze zorgen zelf voor huisvesting (Van een speciale verslaggever) In West-Duitsland zijn vorig Jaar 350.000 huizen gebouwd en er 7,,liAn er dit jaar weer 355.000 gebouwd worden, maar het iinde van de wonhfa nood is nog lang niet in zicht. Men schat dat er nog voor ongeveer 40 milliard Mark gebouwd zal moeten worden om in de behoefte aan woonruimte te kunnen voorzien. Overal waar men komt heerst koortsachtige bouw-bedrijvigheid Het ene blok huizen verrijst naast het andere en alles gebeurt in een tempo' dat een voudig verbijsterend is. In enkele weken tijds ziet men een bepaalde straat o* een plein volkomen van aspect veranderen. Zo heeft langs de weg van Bonn naar Godesberg de S. P. D. (Socialistische Partei Deutslands) in drie weken tijd een partijhuis van drie vleugels opgetrokken. Montagebouw --- Duitsland vaart er wel bij Er wordt gebouwd en gebouwd Het begon in Bonn met het Bundeshaus (dat met zijn terrassen en restaurants op de oever van de Rijn meer heeft van een gigantisch vacantieoord dan van een parlementsgebouw) en sindsdien beleeft Bonn een bouw-expansie als nooit tevoren. Het Bundeshaus is nog wel niet betaald, (d.w.z. de bouwers hebben wel hun geld gehad, maar het is nog steeds niet uitgemaakt wie deze kosten uiteindelijk zal moeten dragen), maar dat is blijkbaar van minder zorg. --- Verhuizing En toch zijn de Rijnlanders nog onder de indurk gekomen van wat de Amerikanen op het ogenblik in Bonn en omgeving presteren. Men weet, dat het Amerikaanse Hoge Commissariaat nog dit jaar van Frankfort naar Bonn wil verhuizen. Ondanks de geweldige bouwnijverheid heerst ook daar echter nog grote woningnood. Naar verluidt zoeken nog een kleine 35.000 ambtenaren van de Bondsrepubliek naar een geschikt huis. En de Amerikanen brengen ook een paar mensen mee. De staf, die zich in Bonn gaat vestigen, wordt de grootste van het gehele continent. Dat gaf dus zo zijn moeilijkheden en problemen. De Amerikanen zouden geen Amerikanen zijn, als zij dit vraagstuk niet op een imponerende wijze zouden hebben opgelost. Als ge dezer dagen Bonn bezoekt, kunt ge er vrijwel zeker van zijn, dat men U mee zal slepen naar de Plitteredorfer Ave, tussen Bonn en Godesberg, waar men U het „Amerikaanse dorp" zal laten zien, dat daar in aanbouw Is. Ook Uw verslaggever is «r door een goede vriend heengetroond en heeft er op een regenachtige middag een paar uur door de modder gebaggerd, over zandhopen geklauterd en op steigers gebalanceerd. Maar het was de moeite waard. --- Een paar maanden Een paar maanden geleden was hier nog niets te zien als boerenland en nu is er een compleet dorp uit de grond gestampt, dat binnenkort het Amerikaanse personeel van het Hoge Commissariaat zal huisvesten. Waar eerst appel- en perebomen stonden en aardappelen groeiden, zijn naar ontwerp en onder leiding van Duitse architecten en met Duitse werkkrachten, doch Amerikaanse dollars, 45 grote huizenblokken opgetrokken, die tezamen 458 apartementen van verschillende grootte omvatten. Er is een groot winkelcentrum verrezen, twee grote warenhuizen, een kerk, een school, een recreatiecentrum met clubs, een zwembad, een kegelbaan, een bioscoop, een turnzaal en daarvan afgezonderd nog een kindertuin. Tegelijkertijd worden in Bonn en Godesberg nog twee dorpen gebouwd voor het Duitse personeel dat bij de Amerikanen in dienst is. Dorpen die ieder 412 apartementen zullen omvatten. Daarenboven wordt op de Deichmans Ave in Bad Godesberg een kantoorgebouw neergezet, dat een nuttige bureauruimte zal bieden van 20.000 vierkante meter! Ongeveer 6000 bouwvakarbeiders zijn van 's morgens zes tot 's avonds acht uur in de weer om het gehele project, dat uiteraard een millioenenproject is, voor 1 September gereed te krijgen. En het lukt zeggen ze. De huizen worden allemaal voorzien van ingebouwde keukens en ander ingebouwd meubilair, die voor de Amerikanen worden zelfs compleet ingericht met tapijten, gordijnen, vloerkleden, serviesgoed en tafelzilver incluis. De meeste vrijgezellenwoningen komen in een soort wolkenkrabber van tien verdiepingen. De dorpen zullen door een grote centrale verwarmd worden. --- Amerikaanse hulp Nu daveren er nog de pneumatische hamers en loeien er de bulldozers, maar reeds tekenen de straten en wegen zich af en nog dit jaar zullen aan de Rijnoever deze moderne bouwsels wedijveren met de kastelen en ruïnes die de Amerikanen als toeristen sinds twee generaties hebben bezocht Zoal* eezegd worden alle kosten doS* AÏÏSUen gedragen, doch de Bondsregering zal huren kunnen opstrijken, ue ™ .-0 hebben tot nu toe reeds «"^«V ta millioen Mark in de wonmgbouw m Duitsland geïnvesteerd, hetgeen -bete kent. dat zij in de laatste twee jaar meer dan 200.000 woningen voor hun rekening namen. Nu hebber. zu opnieuw 30 milliard Mark uitgetrokken voor in totaal 10 bouwprojecten van leder mee- dan 300 huizen, ta « grotere steden van de BondsrepublieK. Duitse architecten en ingenieurs zuuen de vrüe hani hebben om volgens ge heel nieuwe methoden te bouwen en men hoopt dat de bouwnijverheid er goede moderne huizen kan bouwen met een kostenbesparing van niet meer dan een of twee percent, dan betekent dit op de 40 milliard die Duitsland nog besteden moet, een besparing van meer dan een milliard Mark. Verhuizen kost bedstro, zegt een oud Hollands gezegde. Deze Amerikaanse verhuizing kost hele litsjumeauxü --- Aapje ging winkelen Voor de .Bijenkorf" in Den Haag aan de kant van de Grote Marktstr. heeft een invalide bedelaar zijn vaste standplaats. ledereen kent hem vanwege het in een grijs-rood pakje gekleed aapje dat hem gezelschap houdt. Zaterdagmiddag, misschien kwam het door de prijzenoorlog die zich langzaam aan in het Haagje' begint te ontwikkelen, kreeg het aapje lust om ook eens te gaan winkelen. Het wriemelde zich uit zijn pakje en tuig en schoot de „Bijenkorf" in. Enkele verkoopsters merkten het eerst de vreemde klant op. Zij waarschuwden controleurs die, zo onopvallend mogelijk om het publiek niet te verontrusten, vier man sterk op jacht togen. Zij doken onder toonbanken en achter stellages, keken in hoeken en gaten, maar konden aanvankelijk niets vinden. Eindelijk na lang zoeken werd het aapje in een hoek van de badpakkenafdeling ontdekt. Terwijl de Vier Jagers enigszins ongerust door de fel blikkerende tandjes van het dier, nog stonden te overleggen, hoe zij hem zouden vangen, werden zij terzijde geschoven door een resolute verkoopster die het aapje, zij het ook ten koste van een paar krabbels op haar handen, beetgreep en in een doos stopte De kleine rakker zit nu weer naast zijn baas voor de „Bijenkorf". --- De Boom groeit dicht Nu ook afdamming bij Oosterboorn Tn het geheel van onze Friese wateren 1 is de Boom altijd een drager van adelbrieven geweest. Linde noch Tjonger, Peasens noch Marne kunnen bogen op zoveel historie, zoveel romantiek. En al zijn er uit de geschiedenis van de Boom weinig feiten bekend, het zegt toch genoeg, dat we in de achtste eeuw al van de Bordine horen en dat bij Ameland nog altijd het Bornrif herinnert aan*de grote betekenis van deze voormalige rivier, die bij Bakkeveen ergens in de heide ontsprong en zijn naam gaf aan de Middelzee of het Boorndiep. Van al die glorie is zo langzamerhand weinig meer over. De eerste ontluistering vond al plaats toen de Middelzee werd ingepolderd en de trotse stroom zijn monding moest missen. De tweede slag werd hem toegebracht, toen in 1890 de dijk van de Grote Veenpolder in Opsterland en Smallingerland dwars door zijn bedding werd gelegd en hij, de beroemde, het water van zijn kronkelende bovenloop moest lozen via een onbenullig vaartje dat bij Spaltenbrug (Terwispel) in de Nieuwe Vaart uitkomt. Met die afdamming was de Boom geen Boom meer, roemloos in tweeën gedeeld als hij was. Toch hield hij zich verderop, naar Beets en Oldeboorn. nog kranig, zijn lot met waardigheid dragend. Maar aan die schone schijn is nu ook een einde gekomen, want de afgelopen winter is hij opnieuw afgedamd en wel in de buurt van Oosterboom, waar een boer zijn rolbrug ruilde tegen een soliede betonnen dam. Dat kón, want het waterschap Rijpwegsend wenste niet langer van de diensten des Booms als waterlossing gebruik te maken. En zo veranderde het boezempeil van dit Boomvak in polderpeil. Maar er veranderde meer. Alle boeren, die hun landerijen aan de zuidkant van de in ketenen geklonkene hadden liggen, besprongen de zieltogende en gooien hem dicht met ..boeredammen", zoals men ze ter plaatse noemt. Tegen zon gemeenschappelijke aanval houdt zelfs een koninklijke stroom het niet uit. Op onze foto ziet men het trieste resultaat: de Boom groeit dicht. Een heirleger van „ielstikels" (krabbescheren) verleent hand- en spandiensten aan de nuchtere mens en zo wordt de schering geweven van een groen gewaad, dat op den duur een lijkkleed zal blijken. Laten we het alvast maar in de aardrijkskundeboekjes zetten: de Boom begint sinds 1051 bij Oldeboorn, en verder voor de zoveelste maal die bisschop gelijk geven, die het „sic transit" lanceerde --- Remeedzje die de dea Koart forhael fan Rein Wiersma Op de Bearepólle hüsman*-' nen trije ald f einsten, Gabe, Wabe en Mame. De èldelju wiene al jierren yn it grèf en allinne de gielwurden skaedprintsjes oan 'e muorre helden de oantins oan har yn care. De manlju hie nea gjin frouljusflesk oan sitten, ja it moat sein wurde dat hja gjin frommis oer de flier forneare koene. Gels, in aldfaem, hie nei memme forstjerren hwat oarder op saken steld, mar doet hja har meiïens as hüsfroufaem ynstallearje woe, hie se de sek opkrige. It klaverblêd wie it net oer folie dingen iens, mar hjiryn loeken se ien line. Gabe en Wabe wiene deabinaud, dat Mame it mei Gels oanlizze soe en dan wiene hja der oer. Hoewol Gabe stie Wabe ek net en sa tocht Mame der ek oer. En as Gabe ris gedoente mei har krige — ek dat koe barre, hwant as it der op wjirret kin in kou in hazze fange tochten Wabe en Mame —, dan soene hja ünderlizzende partij wêze en sadwaende krige Gels gjin foet oan 'e groun. Mame gyng tonei oer de sinteraesje, Wabe rette him mei itensieden en it ófbj innen fan de seilboksen en Gabe naem syn trekken waer oangeande de bear. Hwamt hwat wier is, moat wier bliuwe, de Bearepólle droech fan datoangeande syn namme mei care. Der wiene sa foar en nei al hiel hwat bearen ynein buorke. Hwat hinnen, einen en kninen completearren de fésteapel en dan net to forjitten Harm de geit. Hoe soe Wabe oars geitebrij siede kinne en geitetsjyskesmeitsje? Winters fongen se mollen en murden, maitiids makken se einekuorren en sochten se ljipaeijen en simmers wiene Gabe en Mame elts syn bar yn 'e üngetiid. Hja easken net folie fan dit libben, dat hja koene der sa skoan komme. Der gyng nammers ek net folie óf sa. Oanrin wie der op de Bearepólle net folie. De bakkersfeint lei syn bolle, boltsjes en brea stéfêst yn de lege molkbus op it amerrek en rekkene ienris yn 'e wike mei Mame óf. Inkeld ris kaem Jelle Postrinder oan e doar, mar dan moast der al hwat bisünders wêze en dan fansels de lju mei har bargen, mar dy kamen nea fierder as it hok. De bear skaeide altyd goed en hwat lette it dan dat de foarein fan de Pólle „terra incognito" bleau? len wie der, dy't sünt memme dea net wer in foet blnnendoar set hie: dokter. Gabe. Wabe en Mame hiene moai soune ynhouten en mochten se alris in krupsje krije, dan hiene se har eigen remeedzjes wol. Sünt Gabe mollefellen op it krüs droech wie de rimmetvk oer en Harireroalje wie in skoan ding foar mannige sjochtme. Foarpinemüle wie prümkjen in goed ding en de kwispeldoas moast dan ek wol gauris lege wurde: Wabe syn wurk. Cünt Gabe en Mamesan •^ streksum miei foarset waerd en Wabe sels ek aexdich skrénzgje koe, like it wol al stie it libben op de Bearepólle buten de natuerwet fan opgean, blinke en forsinke. It wie en bleau mei de trijekaert ln blinker, ek al moat men dit wurd net al to letterlik opfetsje. Vn elts gefal hja hiene in soune skóging. Mar der kin gau hwat komme. Wabe, dy't — syn affearen brochten dat mei — meast hüssittende wie, koe sa goed gjin kjeld forneare as syn bruorren en doet er ris in skoft op lt stalt lein hie to panhimmeljen — hy hie se lyk as ornaris fan in wike opgearre, dan wie it ien drokte — waerd syn nekke stiif fan de skrouske Eastewyn en kroep de kjeld fan it iiskêlde feartswetter him yn de earms op. Fan gefolgen: Wabe krige in krupsje en bleau de oare deis efter de bedsplanke. Nou wie 't in boel mei Baeije, hwant hwa moast nou oer it iten gear? It hie Mame better treffe kinnen tocht Gabe en Mame tocht itselde oangeande him, mar gjinlen fan beide sei it. Hja hiene al lang leard om diplomaten to wezen, alle trije. „Hoor, zie en zwijg", stie ommers op de flewieltekst njonken it kammen»t en dat wiene wlze wurden. It woe nammers ek wolris hwat tafalle, in goe Fries lei fan ien slach net. Hja koene to'nearsten wol ta mei in brogge en waerme molke. En oars mar in aei mear, dat joech ek net folie omballingen. \1 ar lt foei net ta. De ■*•»•*- walm sloech üt 'e tekkens en Wabe smügde, dat it seage der oer. De tekkens gyngen mar oan ien tried wei op en del en Wabe' eagen stiene sa frjemd, dat Gabe en Mame rekken suver fan 'e wize. Moast Wabe ris Mar hwa fan harres moast dan foar it iten redde. Gels Poepetsje hie al in oar ald feint oan 'e heak slein, dat dy koene se ek net komme litte En Wabe hime en dwile mar. „Dokter " sei Mame. „Wol ik net oer de flier ha", folie Gabe oan. „Ik ek net", andere Gabe. Hja sweijen en forgeaten lt prümkjen derby. Doe dwile Wabe wer. „Hwat woest der dan r.yskes mei sizze", frege Gabe doe. „Dokter soe in remeedzje jaen kinne", sei Mame. „Mar net komme". „Né, net komme". Ca waerden hja it iens en •"* krige de bakkersfeint biskie mei, dat Wabe hie kjeld skipe en dat siet hwat fést. As 'r efkes by dokters sizze woe. Mar dokter hoegde net to kommen. As it mar hwat los wie, saksearre it wol wer En as dokter lt wetter ha moast, moast er it mar sizze. Dy nachts sliepte Wabe net. Gabe en Mame fan de alteraesje mar heal. It swlt stie Wabe yn greate kobbels op de foarholle. It read skynde troch it feale brün fan syn wangen. Doe kaem de oare middeis de bakkersfeint mei it remeedzje. Dokter hoegde it wetter to'nearsten net. „Krekt dwaen, lyk as it dérop stiet, hat dokter sein, oars kaem er sels", sei de felnt. Sadwaende namen Gabe en Mame it remeedzje yn stüdzje. Hoeden rollen se it fleske üt lt floeipapier. It wie brün guod en de koark siet der liersento stiif op. Sa mal hoegde dat net. Mei ta itensfoarke krigen se him der op 't lést óf, wol hwat by biten en brokken, mar der koe letter ek foar 't selde in stik draeid papier op. Sjoch, der stie op it fleske skreaun, hoe't it moast. Togearre haldden Gabe en Mame it fleske foar it finster yn it ljocht. Dy dokters skriuwe ek sa lyts. „Driemaal daags een eet—lee—pel. El—ke keer goed skud—den" bistammeren se. Nou, it moarnsskoft wie al om, dan moast Wabe nou daliks mar twa leppels fol yn ha Mar dat skodzjen wie minder. Dat wie om de Kjeld los te krijen, fansels. Soene se Wabe earst skodzje moatte of earst dy drank ynjaen? Earst de drank tink, dan koe it him hwat troch de lea gean. It wie Wabe wol goed. Alles wie him wol goed. En dochs forskeat er der hast noch yn. En doe skodzje. Gabe hie de klamme tekkens Wabe mar óflutsen en stie op in stove foar it bedsté, Mame, dy't hwat dübelder en koarter wie, op in stoel. It foei lykwols net ta Wabe sa to skodzjen, in minske hie al net folie macht sa. It wie better Wabe mar efkes oer de flier to lizzen, dan koene se it bêd ek hwat opheuvelje. Hwa wit sliepte er dan net better. Op de flier koene se elk oan in kant fan Wabe sitte en woe it skodzjen better. Earst krimmeneare Wabe wakker. It moast efkes wenne fansels. Doe liet er it stil gewurde, allinne kaem de drank der wer üt. Nou, dan aenstouns noch mar in goatsje, toch Mame. Doet se Wabe togearre wer op bêd hyst hiene — in poepetoer — lel er sa stil as in faem. It hie him grif wol goed dien en it wie him noflik sa. Hy hie de eagen al tlcht. De jouns sliepte er noch. In goed teken. Sa koe it skodzjen wol in kear oerslaen, it wie ek in hiel trelit. Gabe en Mame hiene in goede nacht. Hja moasten sliep ynhelje. En Wabe joech gjin dalje... • • "M"é, Wabe soe hielendal A~ gjin dalje wer jaen. En gjin geitemolke wer siede. En gjin tsyskes wer meitsje. En gjin pannen wer himmelje. Hwant Wabe wie dea. Dat hie de remeedzje dien. --- Van parlement tot kiezer Belastingen en nog wat Tn de Tweede Kamer sleept zich het be-1 lastingdebat voort. Toen het begon, schreven we, dat het essentiële in de komende beslissing niet de vraag was, of er hier en daar nog enige verschuivingen konden worden aangebracht, maar de vraag, of de regeringsvoorstellen in het algemeen zouden worden aanvaard, dat wil zeggen, of het door de Regering voorgestelde totaalbedrag inderdaad aan de schatkist zal toevloeien. Natuurlijk kan niemand de dag prijzen vóór het avond is. Maar zoals de zaken er op het ogenblik voor staan, maakt de Regering toch een goede kans met haar voorstellen de eindstreep te halen. Dat dit alles zonder moeite is gegaan, zal niemand beweren. Alleen reeds het feit, dat de besprekingen enkele malen moesten worden onderbroken voor intern beraad, wijst daar duidelijk genoeg op. En het is ook weer typerend, dat alweer tijdens dit debat de twee grote fracties van K.V.P. en P.v.d.A. enkele keren alleen stonden tegenover nagenoeg de hele rest van de Kamer. Het blijkt zuiver practisch geredeneerd iedere keer weer opnieuw, dat uit een oogpunt van regeerbaarheid van het land een samengaan tussen K.V.P. en P.v.d.A. onder de huidige omstandigheden in elk geval nog de beste mogelijkheden biedt. (Van onze parlementaire medewerker) --- Benelux Intussen zijn er op het ogenblik nog wel andere vraagstukken aan de orde dan enkel het belastingdebat. Zo bijvoorbeeld het vraagstuk van de Benelux. Ofschoon tegenwoordig èn in België èn in Nederland met kennelijk minder enthousiasme over de Benelux wordt gesproken dan vroeger wel eens het geval is geweest, beseft men toch over en weer dat de Benelux tot nu toe voor beide landen grote voordelen heeft gehad. Een verlangen om de Benelux ongedaan te maken, bestaat bijna nergens. leder land wil er natuurlijk zoveel mogelijk eigen voordeel van hebben en dat kan onder omstandigheden voor de goede gang van zaken wel eens hinderlijk zijn, maar als puntje bij paaltje komt, wint de Benelux-gedachte het toch. Waarschijnlijk gaan de ministers van de Beneluxlanden binnenkort weer eens over allerlei vraagstukken van gedachte wisselen. Dat wordt hoog tijd. Deze conferentie had eigenlijk reeds in Februari moeten plaats hebben, maar moest toen vanwege de kabinetscrisis worden uitgesteld. Dat het allemaal van een leien dakje zal gaan, valt nauwelijks te geloven. Als het inderdaad zo zou zijn, dat de Belgen met het voorstel komen van een consolidatie van de Nederlandse schuld in ruil voor een Moerdijkkanaal, dan komt Nederland voor een heel moeilijke keus te staan. Want enerzijds is de positie van onze betalingsbalans wel zodanig, dat een consolidatie van deze schuld ons uitermate welkom zou zijn. Anderzijds echter is het zo, dat de kwestie van het Moerdijkkanaal nog steeds de gemoederen van velen heftig in beroering pleegt te brengen, zodat daaruit voor de regering grote moeilijkheden kunnen voortvloeien. Een oplossing voor deze vraag lijkt niet gemakkelijk. Maar wel is het te hopen, dat los van alle gevoeligheden de regering tenslotte het zwaarst zal laten wegen, wat het zwaarste is. --- Credietcontrôle In de binnenlandse politiek blijft, na het belastingdebat, het wetsontwerp op de credietcontróle het meest de pennen en de tongen in beweging brengen. Aanvankelijk heeft de regering blijkbaar gehoopt dit wetsontwerp nog vóór het reces door de Kamer behandeld te zien. Het is echter zeer de vraag, of dit nog zal gebeuren. De tegenstanden van het wetsontwerp hebben natuurlijk geen haast met de behandeling. En het lijkt daarom niet uitgesloten, dat de Kamer in Augustus nog eens speciaal bijeen zal komen om dit wetsontwerp te behandelen. Hoe men verder ook over dit wetsontwerp moge denken, feit is, dat iedere maand uitstel van dit wetsontwerp aan de schatkist de nodige millioenen kost. Het Is alweer de moeilijke positie van onze betalingsbalans, vooral in het kader van de Europese betalingsunie, die op korte termijn een aantal maatregelen dringend noodzakelijk maakt. Tot de oplossing van deze acute noodsituatie levert het wetsontwerp een belangrijke bijdrage. De tegenstanders zijn tot nu toe in hun critiek over het algemeen erg negatief geweest. Zij hebben verzuimd aan te geven, wat er dan wel moet gebeuren, als dit wetsontwerp wordt afgewezen. Maar misschien, 'dat dit ook het vertrouwen wettigt, dat straks, als de openbare behandleing van dit wetsontwerp komt, bij de meerderheid der Kamer de door de feiten afgedwongen noodzaak boven de wenselijkheid zal gaan. --- De ontdekking Dr. H. C. van de Hulst, thans lector in de sterrekunde te Leiden, merkte in 1944, toen hij nog student was, op dat waterstof een straling van één bepaalde golflengte in het radiogebied uit kan zenden, en — zo vertelde prof. Oort — dat het wellicht mogelijk zou zijn de straling te meten die uitgezonden wordt door de ijle, maar enorm uitgestrekte waterstof-wolken die in het melkwegstelsel ronddrijven. Verscheidene pogingen hiertoe zijn in de na-oor logse jaren door radio-astronomen ondernomen. Enkele maanden geleden is het voor het eerst aan de natuurkundigen van de Harvard Universiteit, Ewen en Purcell, en onafhankelijk daarvan zes weken later ook aan C. A. Muller te Kootwijk, gelukt het bestaan dezer melkwegstraling aan te tonen en haar intensiteit te meten. Reeds in de zes weken die na de eerste meting ta Kootwijk verlopen zijn is het gelukt om aldaar gedeelten van het melkwegstelsel waar te nemen die niet eerder waargenomen konden worden. --- De instrumenten Om de straling te kunnen waarnemen moest een zeer speciale ontvanger gebouwd worden. Belangrijke onderdelen van de ontvanger zijn onder leiding van dr. F. L. Stumpers gebouwd door het natuurkundig laboratorium der N. V. Philips te Eindhoven. In zijn uiteindelijke vorm werd h.„ gebracht door ir. C. A. Muller, die hem tevens zorgvuldig heeft aangepast aan een grote paraboloidische radarspieg 1. De radar-spiegel waarachter deze ontvangtoestellen aangebracht zijn heeft een diameter van 7'/t meter en is om een verticale en horizontale as draaibaar. Hij was door de bezetters ta de duinen achtergelaten en op initiatief van hoofd-ingenieur A. H. de Voogt door de radio-dienst der PTT van ondergang door verwering gered. --- Nieuwe phase in ontwikkeling van de astronomie Aanloop tot grote sprong vooruit Als de mens met radio „ogen" was geschapen zou hij geen verschil constateren tussen dag en nacht. Hij zou altijd en onder alle omstandigheden — zelfs op een Nederlandse zomerdag, door dichte regen en zware wolken heen — de sterrenhemel „zien". Gelukkig hebben we geen radioogen. Maar evenzo gelukkig beschikken de sterrekundigen, ook in ons land, sedert kort daar wel over. De betekenis hiervan is niet licht te overschatten. Dat wordt terstond duidelijk als men bedenkt hoe tot voor luttele jaren de astronomen per se het licht (van de hemellichamen) zo letterlijk mogelijk behoefden om zich licht en inzicht te verschaffen in de geheimen van het heelal en hoe, meer dan eens, een kostbare expeditie, naar verre gebieden gezonden om b.v. waarnemingen bij zonsverduistering te doen, onverrichter zake moest terugkeren omdat de weersomstandigheden elke waarneming hadden belet, alle hemellichten hadden gedoofd. Daarin schuilt de betekenis van het radio „oog": het maakt de astronomie practisch onafhankelijk van alle atmosferische situaties. Op een daarvoor bij uitstek geschikte plaats, in het radiodorp Kootwijk, heeft prof. J. H. Oort, uit Leiden, voor een aantal persvertegenwoordigers een voordracht gehouden over: de ontdekking van het radio-oog, de reeds met de toepassing daarvan bereikte resultaten en dt mogelijkheden, die daar in de toekomst van mogen worden verwacht. Daar heeft voorts ir. C. A. Muller de pers heel even door de wolken heen in het heelal laten kijken. Prof. Oort is de voorzitter van de stichting „Radiostraling van zon en melkweg", die het initiatief nam tot het onderzoek in Nederland op dit nieuwe speciaalgebied der sterrekunde. --- Bijzondere betekenis der radio-metingen Wat is nu de betekenis dezer radiometingen en wat meet men eigenlijk? De radiostraling, die op het kleine antennetje (of „dipool") in het z.g. brandpunt van de paraboloide door deze „spiegel" geconcentreerd wordt zou in een gewoon radiotoestel (waarin de radiogolven, die via de antenne binnenkomen, omgezet worden in geluids-trillingen, die overigens, zoels bekend, van geheel andere aard zijn dan radio- of lichtgolven) omgezet worden in een onmuzikaal geruis. In Kootwijk worden zij echter niet in geluid omgezet maar in een electrische stroom die geregistreerd wordt De grootte van deze stroom is nu een maat voor de intensiteit die uit een bepaalde richting van het heelal binnenkomt. De waarnemingen bestaan ln het meten van deze intensiteit ln alle mogelijke richtingen. Wat betreft radio contact met andere hemellichamen vertelde prof. Oort ten slotte: „Men is erin geslaagd gerichte radiosignalen naar de maan te zenden en daarvan een echo op te vangen. Men heeft hoop met groter instrumenten ook echo's van planeten te kunnen meten." --- Nieuwe studenten worden wegwijs gemaakt De universiteit te Groningen zal, door samenwerking tussen de academische senaat en de vier verschillende studentenorganisaties, in September een drietal oriënteringsdagen houden om de nieuwe beginnende studenten weg wijs te maken in de vele en verschillende problemen, die hun te wachten staan. Vroeger was de jonge student geheel op ziohzeü aangewezen of op hulp van een ouderejaars. Nu kan hij tijdens deze dagen, te houden van 4 t.e.m. 8 September zich volledig op de hoogte stellen van zijn studie, zijn huisvesting enz. De hoogleraren zullen in korte lezingen en door rondleidingen in de universiteit, de laboratoria en de andere gebouwen hem vertellen wat er zoal gebeurt, en door de bestuurders van de verschillende studentenorganisaties zullen vertellen over de gezellige zijde van het studentenleven. De bedoeling van deze organisaties is de jonge student te wijzen op de sfeer van het studentenleven en hem te weerhouden van het nihilisme, dat vooral na de oorlog in de meeste van onze grote studenteneentra zo erg naar voren is gekomen. --- In het Engelse stadje Battersea was het feest en ter gelegenheid daarvan werd het ambt van stadsomroeper in ere hersteld. De nieuwe functionaris deed direct xifn beet. ---