Kijk en luister Doorlopend genoegen met de zaterdagavond-tv van AVRO Met doorlovend genoegen hebben w\j zaterdag het uitstekende programma van AVRO-tv gevolgd, dat nergens zwakke plekken had en met alle drie onderdelen volop goed, vlot en gezellig amusement leverde. In het bijzonder mag dan wel de Amerikaanse zangeres June Richmond genoemd worden. Ondanks haar absoluut niet-sierlijke omtrekken, die aanvankelijk ieder even afwachtend doen kijken, is zij van zulk een hartverwarmend kunstzinnig en fcomisch kaliber, dat haar gewichtige gestalte er niets meer toe doet en men spijt heeft, dat ze aan dat laatste liedje niet nog een vastknoopt. Het opgetogen applaus van de zaal zal de volle instemming van de kijkers hebben gehad. In de Weekendshow was de charmante Vlaamse tv-omroepster Paula Semer gastvrouw. Met de gemoedelijkheid de Vlamingen eigen en met veel feeling voor haar moeilijke taak introduceerde zij de artiesten van de show. Dat waren — behalve June Richmond — de Nederlandse pianiste Pia Beek en haar trio. de kundig goochelende Zweed Axel Hellström, de grappige imitator Jan Zijdel, ober in het AVRO-studiorestaurant, en het duo Gea en Jean Bart, resp. stringv>as en guitaar bespelend (en samen zingend). De laatsten hebben buiten België — dat deze show ook op de schermen kreeg — en ons land meer bekendheid dan bij ons, kennelijk ten onrechte, want hun optreden was heel plezierig. Na een opnieuw zeer interessante aflevering van „Luipaard op schoot" — deze maal met o.a. treffende beelden van een massale olifanten-baadpartij — presenteerde Mies Bouwman de quiz Van je familie moet ie 't hebben. Het is goed gezien, dat men het aantal stellen tegenwoordig tot twee beperkt. Nu waren het twee heren uit Enschede, die een snelkookpan veroverden en twee dames uit Utrecht, waarvan de oudste 76! Deze dames slaagden er in door ijverig quizzen met een tikkeltje hulp en consideratie van Mies en de jury plus wat geluk, een fraaie naaimachine in de wacht te slepen. Alle vier deelnemers ontvingen bij gelegenheid van de Boekenweek ieder ook een boekenbon ter waarde van f 100, aangeboden door de Vereniging ter Behartiging van de Belangen des Boekhandels. Het was een allergezelligste quiz. die alweer beter was dan de vorige door goede vragen en originele opdrachten. --- Nieuw Guinea-expeditie op radio en tv Naar wij vernemen heeft de AVRO de televisierechten geclaimd van de Ne- ' derlandse Nieuw Guinea-expeditie. Het zou de bedoeling zijn. geregeld filmband- i jes van de vorderingen van de expeditie | naar Nederland te zenden, die dan op ! de beeldbuis vertoond zullen worden. Uiteraard zal de verzending met grote I moeilijkheden gepaard gaan, want men j kan slechts per vliegtuig verzenden. Getracht wordt thans een afdoende rege- | lmg te vinden om een regelmatige ver- : toning van de films te waarborgen. De NCRV onderhandelt nog over de radiorechten. Alfred van Sprang zou ! sJ£t,?re expeditie meegaan om via de , NLRV-microfoon zijn ervaringen mee i te delen. Ook voor dit onderdeel heeft men met verzendmoeilijkheden te kam- ' pen. Er wordt echter op vertrouwd, dat al die moeilijkheden tijdig overwonnen zullen worden, zodat luisterend en kijkend Nederland van de expeditie-wederwaard igheden op de hoogte kan blijven. --- NCRV-showboot De NCRV bereidt weer een interessant zomerprogramma voor, wanneer de donderdagavondprogramma's ten einde znn. Het ligt in de bedoeling de scheepvaart in het middelpunt van de , belangstelling te plaatsen en met een schip door Nederland te varen, waarop i een groep jongelui zal bivakkeren. Men | hoopt dan elke donderdagavond van een ! andere plaats in Nederland uit een gezellig programma te verzorgen, waarin natuurlijk een quiz zal voorkomen en waarbij verder het wedstrijdelement' voor de luisteraars een plaatsie zal I krijgen. Zoals bekend heeft de NCRV in vorige jaren veel succes geboekt met de reis van Plof en Plaf, en andere zomerse spelen. :-: Vrijdag 13 maart des avonds van 9.45 tot 10.10 uur zendt de VARA een klankbeeld uit over de alcoholbestriiding. Het klankbeeld heeft tot titel Vandaag ben ik nuchter, en het werd geschreven door Bob Uschi en Gabri de Wagt. --- Vanavond in de ether Voordat we vanavond naar Pension ' Hommeles, waarin het echtpaar Ko van i Dijk-Teddy Schaank als gast optreedt, gaan zien, zorgt ex-journaal commentator Pier Tania ervoor, dat we een blik kunnen werpen in de Kunstnijverheidsschool in Amsterdam. Bert Steinkamp zal enkele gesprekjes voeren met leerlingen en leraren. De AVRO brengt voor de radio de radioscoop, waarin men o.a. het echtpaar Teddy en Henk Scholten kan ontmoeten, dat aan de overwinning van Teddy in het songfestival een groot aantal zeer aantrekkelijke contracten dankt. H.M. de vrouw wordt vertegenwoordigd door Rita Reys. Voorts staan op het programma een Weens uitzendinkje uit de Zirbelstube in Amsterdam en een muzikaal bezoek aan het verre oosten met Jos Cleber als gastheer. Het hoorspel behandelt een belangwekkend probleem, namelijk dat van de vraag, of en wanneer men nieuwe geneesmethoden moet toepassen. De ene dokter opereert de zoon van de ander, die wetenschappelijk zijn felste bestrijder is. Voor de NCRV het derde deel van de hoorspelbewerking van David Copperfield, een kort optreden van het ensemble Casse Musette m.m.v. de zanger André Vallée en „Zwart op wit", waarin Jaap Geraeds de schijnwerper richt op Tsjaikofski. Na het nieuws van elf uur een opname van Jascha Heifetz, die de tweede vioolsonate van Bach speelt. --- M gaai ei mee DROST • VERF • VENLO --- Wereldraad hielp in '58: 10.000 vluchtelingen en emigranten De afdeling voor Interkerkelijke Hulp en Vluchtelingendienst van de Wereldraad van Kerken heeft een oproep doen uitgaan ten gunste van het wereldvluchtelingenjaar, dat in juni 1959 zal beginnen. Het Uitvoerend Comité van de Wereldraad heeft reeds een dergelijke oproep gepubliceerd. In de boodschap staat, dat de Wereldraad zich zonder ophouden bezig houdt met de daklozen, zonder, erop te letten, wie zij zijn en vanwaar zy komen. De Raad juicht het besluit van de Verenigde Naties, een wereldvluchtelingenjaar te proklameren, toe. De directeur van de afdeling voor Interkerkelijke Hulp en Vluchtelingendienst van de Wereldraad dr. E. Chandler, heeft meegedeeld, dat de Wereldraad het vorig jaar meer dan 10.000 vluchtelingen en emigranten heeft geholpen. De overbrenging van de Russische Oudgelovigen naar Parana in Brazilië maakt goede voortgang. De gouverneur van Parana heeft de Braziliaanse regering verzocht ook de laatste tweehonderd Oudgelovigen, die nog in Hongkong wachten, vergunning te geven, zich in Brazilië te vestigen. Voor de zogenaamde „Sinkiang-groep" — duizend Russische baptisten, leden van de Pinksterbeweging en Adventisten in China — zijn middelen beschikbaar voor het transport naar Australië en Zuid- Amerika. Het wachten is alleen nog 0p uitreisvisa. In de komende zomer zullen vijftig oecumenische opbouwkampen voor jongeren worden georganiseerd waarvan twee in het Nabije Oosten, drie in Zuid-Amerika, vijf in Afrika en zeven in Azü; --- FEUILLETON Het blonde gevaar door Berkeley Gray 63. Toen Williams en Davidson door het tuinhuisje naar de deur liepen die toegang gaf tot de schuilkelder hoorden ze een zwak gekreun van achter de tuinstoelen vandaan komen. „Wat hoor ik daar?", vroeg Davidson. Hij haalde een zaklantaarn te voorschijn en liet het licht op dt tuinstoelen vallen. „Laat hem maar liggen, inspecteur", zei Livingstone haastig. „Dit is de deur " Zonder op de woorden van de jonge landloper te letten liep Williams op de tuinstoelen toe en schoof ze opzij. „Wel heb ik ooit van mijn leven!", riep hij geschrokken uit. „Wie is dit?" „Meneer moest hem wel knock-out slaan, inspecteur — hy is de chauffeur van meneer Freane en we hadden de sleutel van de deur nodig". „Had ik gelijk of niet, Mac?", zei Williams woedend. „Je jonge meneer heeft het vanavond erg druk gehad, Livingstone!" Hij zal het me allemaal moeten kunnen verklaren en dit keer zal hij geen gemakkelijke aan me hebben, dat beloof ik je!" Hij liep naar de deur en stak de sleutel, die Livingstone hem gegeven had, in het slot. „Maak de touwen waarmee die man vastgebonden zit maar los, Mac", zei hij, terwijl hij met de sleutel scharrelde. „We kunnen hem zo niet laten liggen Wat is er toch met dit ding? Je hebt me de verkeerde sleutel gegeven, er is geen beweging in het slot te krijgen" „Hoe kan dat nou? Het slot draaide gemakkelijk genoeg om toen meneer de deur open maakte". „Maar nu niet!", snauwde Williams. „Het is trouwens ook een vreemd soort slot". „Mag ik het eens proberen, inspecteur", vroeg Livingstone. Maar ook hij kon geen beweging in het slot krijgen. „Het is de verkeerde sleutel", hield Williams vol. „Ik begrijp er geen steek van", zei Livingstone. „Bij meneer draaide de sleutel als gesmeerd om. En er is nu niks mee te beginnen". „We kunnen hier onze tüd niet verknoeien", zei de inspecteur gedecideerd. „Laten we maar naar het huis van Freane teruggaan. Mac en vragen of hem kunnen spreken. Als Conquest iets gedaan heeft I wat met de wet in strijd is dan pik ik hem meteen op". I „U zult Freane niet in zijn huis aantreffen, inspecteur", zei Livingstone. „Hij is ook beneden in de schuilkelder. Daarom zit ik zo in de rats. Ik vertrouw die hele Freane niet...." „Freane is wèl thuis, we zagen hem tien minuten geleden naar binnen gaan". „Da's onmogelijk, inspecteur!", protesteerde Livingstone. „Ik heb hem zelf naar binnen zien gaan en dat is al een hele tijd geleden. Ik heb de deur voortdurend in de gaten gehouden en hij is beslist nog niet teruggekomen" „Dan moet er nog een uitgang zijn", zei Williams ongeduldig. „Daar heb ik helemaal niet aan gedacht!", riep Livingstone verschrikt uit. „Blijf jij maar hier en houd die man daar in de gaten, Livingstone", zei de inspecteur, op de chauffeur wijzend, die zo langzamerhand bygekomen was. „Let ook op de deur en mocht Conquest naar boven komen zeg hem dan dat hij op me wachten moet Laat hem niet proberen weg te gaan. Kom mee, Maci wij lopen intussen even naar Freane". Williams toon was nu hard en vast beraden. Na het gesprek met Livingstone vertrouwde hij de zaak nog minder dan tevoren. Maar omdat hij de schuilkelder onmogelijk in kon leek het hem het beste Freane in de arm te nemen. Die zou hem allicht iets kunnen vertellen. De twee mannen van Scotland Yard liepen vlug over het gras naar het woonhuis terug. Toen ze bü het terras aankwamen hoorden ze dat de motor van een auto werd gestart en nog geen minuut later kwam een grote Austin Sheerline Saloon in volle vaart h» garage uitrijden. " l ac „Pas op!", schreeuwde Davidson. Ze sprongen nog net op tijd opzij. Toen de auto hun voorbij schoot zagen ze bij het schelle licht van de koplichten Freane achter het stuur zitten. Zijn gezicht was vertrokken en zijn ogen hadden een verwilderde blik. Hij reed door zonder te stoppen. „Dat was Freane in die auto!" riep Williams. „Kon je ook zijn gezicht zien, Mac? Hij zag er uit of hij dronken was". „Ik zou eerder zeggen dat hij er ziek uitzag", antwoordde Davidson, terwijl ze de oprijlaan afholden. „Doodziek. En de wanhoop nabij. Hij zou iemand kunnen vermoorden als we hem niet op tijd tegen zouden houden". „Maak je maar geen zorgen, we krijgen hem wel' zei Williams grimmig. „Hij draaide links af — de richting van Beaconsfield uit" Bij de politieauto aangekomen, sprongen ze er V> vlug mogelijk in. „Rijd zo hard je kunt, Mac", commandeerde Williams, nog hijgend van het harde lopen. „Ik wil weten waarom Freane er zo ineens all de wind vandoor gaat. Ik vertrouw het zaakje niet. Trouwens alles lijkt me hier even verdacht!" Daarna sprak hij geen woord meer om Davidson met te storen, nu de auto met een geweldige snelneitl langs de weg stoof. Gevaar voor een ongeluk was echter zeer gering want de lichten van tegenliggers zouden gauw genoeg in de duisternis te zl«n J*.r*den d 00- Little Braden zonder hun vaart te h»_ï leren e". nadefden nu Beaconsfield. Er wa» wa, hof , V,erkcer meer in het stadje, daarvoor «n«r 7_ ï.C aat' Van een Austin Shcerlïne was geen spoor te beken! de'™ L-/°.n,mandeerdo Williams. Davidson remtot stiM r, k°" en ***** ' kwam de auto totn stilstand. Eer, polit,, wm „,, hun toelofan.,"_; moet *lWr ZOJI Shcerllne öie E ü ZU""' rieP Williams vanuit het raamia.id yJS? lis '" «•«•"' We zün van Scotline^pfn^i dat het een Politieauto was.. Londen „:, * g<;en minuut «eleden de richting van vmger de rieh,aan ' De P°lilieagcnt wees met ni» oen ik l*mi' was toen ik ham n woest voorbij zag vlieg'""- (Wordt vervolgd) --- NIEUWS UIT DE KERKEN Probleem van pausschap blijft ondanks beter klimaat Het pausschap is een uiteist teer punt in het gesprek tussen Rome en Keformatie. Vier eeuwen geleden kregen de rooms-katholieken van de protestanten de naam „papen" of „papisten . Deze naam treft men thans vrijwel niet meer aan in de protestantse theologische literatuur en de protestantse pers. Hoezeer het klimaat tussen Rome en Reformatie veranderd is, kan blijken over wat er aan reformatorische zijde gezegd en geschreven is rond het overlijden van paus Pius XII en het optreden van de nieuwe paus Johannes XXIII. Al is het klimaat echter gunstiger geworden, het godsdienstig-theologisch probleem van het pausschap ligt er nog net zo goed als in de zestiende eeuw en het is er niet gemakkelijker op geworden =inds de R.K. Kerk in 1870 het dogma van de pauselijke onfeilbaarheid heeft aanvaard. Prof. dr. G. C. Berkouwer van de VU, een gereformeerde hoogleraar, die een diepgaande studie heeft gemaakt van de verhouding Rome-Reformatie, heeft onlangs in een radiotoespraak nog eens de reformatorische bezwaren tegen het pausschap uiteengezet. De protestant verzet zien tegen het „plaatsbekleden van Christus op aarde" zijn van de paus. Dit protest spitst zich toe op de — vrij zeldzame — momenten, waarin de paus als „stedehouder van Christus" een beslissende uitspraak doet inzake de geloofsbelijdenis of het christelijk leven. De protestant weigert te geloven, dat de paus in deze momenten, dat hij „ex cathedra" een dogma afkondigt, namens Christus feilloos kan spreken. Hij is van oordeel, dat de paus zich op zulke momenten aan alle mogelijkheden van kritiek onttrekt, zelfs van het Woord van God, waaraan ieder mens is onderworpen. Ook wordt de gelovigen in deze pauselijke uitspraken een zekerheid geboden, die, volgens de reformatorische opvatting, alleen maar te vinden is in het Woord van God. In het r.k. weekblad „De Linie" stelt Dater dr. Jos Lescrauwaert (m.s.e.) hier de rooms-katholieke opvatting tegenover. God heeft zich, volgens hem, door plaatsbekleders tot de mensen gericht: de schrijvers van Zijn Woord en de predikers van Zijn Woord. Tegen geen van beide groepen plaatsbekleders kan de gelovige in hoger beroep gaan, want zij zelf zijn de door God aangestelde verkondigers met het gezak van Zijn Woord bekleed. Nu Christus eenmaal gekomen is en alles voltrokken werd, heeft Hij bewaarders van Zijn Woord aangesteld en hun gezegd: „Wie u hoort, hoort Mij; wie u versmaadt, versmaadt Mij". Hij heeft aan Petrus en aan het college van de apostelen de bijstand van de Heilise Geest toegezegd ..opdat de poorten der hel Zijn Kerk niet zouden overweldigen". Dit is 't charisma van 't hoofd der kerk en van het college van bisschoppen, dat zij in het bewaren, doorgeven, vertalen en verklaren van Gods Woord nimmer buiten de greep van Gods Geest zullen raken. „Op onze beurt zouden wij aan de Reformatie willen vragen", aldus pater Lescrauwaert. „hoe zij zich de verwerkelijking denkt van dat beroep op Gods Woord tegenover een beslissend pauselijk woord. Door het verstaan van Gods Woord in het individuele hart? Overeenkomstig de katholieke visie volgt dan de vraag: Hoe komt de kritiek Yj»n Gods Woord over de gedachten van dit individuele hart?" --- Spijkenisse gaat problemen te lijf met kwartjes Voor welke problemen de kerken en met name ook de Hervormde Kerk komen te staan in snelgroeiende plaatsen in het Nieuwe Waterweg-gebied tonen enkele cijfers over de groei van het dorpje Spijkenisse ten zuiden van Rotterdam. In' de nieuwe woonwijk van Spijkenisse wonen reeds vijfhonderd mensen van wie er driehonderd tot de Hervormde Kerk behoren. Volgens de plannen zullen er op 1 januari 1960 reeds tweeduizend mensen in de nieuwe wijk wonen van wie duizend hervormd zullen zijn Voor 1961 zijn deze cijfers respectievelijk vijf- en tweeduizend, voor 1962 achtduizend en 3200 en voor 1963 elfduizend en 4.500. De kerkelijke gemeente moet nu al maatregelen nemen om deze duizenden nieuwe leden op te nemen De kerkvoogdij van Spijkenisse wil medio 1960 een tweede predikantsplaats stichten en ook een nieuw kerkelijk centrum bouwen. Men heeft thans een spaaractie opgezet, die, naar men zich voorstelt, dit jaar een bedrag van dertienduizend gulden zal opbrengen. Daartoe zullen 65 vrijwilligers een kwartje per week en per gezin gaan innen. --- „Reformierte Kirchenzeitung" bestaat honderd jaar De Duitse calvinisten („Reformierten") nemen een geheel eigen plaats in in de familie van protestantse kerken in West-Europa. Kwantitatief vormen zij slechts een kleine minderheid in het geheel van de Evangelische Kerk in Duitsland; slechts twee van de 38 landskerken, die samen de Evangelische Kerk vormen zijn van de „reformierte' confessie. Onder andere in Rijnland en Westfalen nemen de „Reform ierten" een belangrijke plaats in. De situatie van de calvinistische Christenen in Duitsland temidden van een lutherse meerderheid brengt mee, dat zij zich geroepen weten, zich steeds weer te bezinnen op en rekenschap af te leggen van hun historische erfenis. In dienst van deze kerkelijke en theologische bezinning speelt de „Reformierte Kirchenzeitung een belangrijke rol. Dit veertiendaags orgaan, dat een geheel eigen plaats in de wereld van de kerkelijke pers inneemt, bestaat dit jaar en eeuw. Waarschijnlijk vindt men in Europa nauwelijks een tweede kerkblad, dat zoveel theologische stof biedt als het orgaan van het „gereformeerde verbond" in Duitsland, schrijft dr. W. Nijenhuis in „Woord en Dienst". De theologische literatuur over schriften, die het geeft, moeten zonder meer voortreffelijk worden genoemd. Een tweede karakteristiek van de „Reformierte Kirchenzeitung" is haar sterke oecumenische gezindheid. Niet alleen geeft zij aan de berichtgeving betreffende de oecumene in ieder nummer een grote plaats, ook strijdt zij vastberaden tegen alle vormen van confessionalistische engheid en van een restauratie-theologie, zoals zij dje in het naoorlogse Duitsland meent te moeten signaleren. Juist door zonder ophouden de eenheid der reformatie te accentueren legt zij een duidelijk getuigenis af van de oecumenische strekking en gezindheid van het calvinisme. De redactie staat onder leiding van pastoor Karl Halaski, een vriend van Nederland. --- Dopperkerk in Zuid-Afrika viert haar eeuwfeest De kerkeraad van de Gereformeerde Kerk van Dokkum heeft de nestor van zijn predikanten, ds. D. J. P. Meyer, afgevaardigd naar het eeuwfeest van de Gereformeerde Kerk in Zuid-Afrika, de zogenaamde Dopperkerk. De kerkeraad heeft dit gedaan, omdat de stichter van de Dopperkerk, ds. Durk Postma, in 1818 te Dokkum geboren werd.' Ds. Meyer zal 11 maart met zijn echtgenote vertrekken. Naast ds. Meyer zal prof. dr. K. Dijk de Gereformeerde Kerken en ds. J. C. Maris te Santpoort de Christelijk Gereformeerde Kerken vertegenwoordigen. De jubilerende kerk is gegroeid van 300 leden, waarmee zij zich in 1859 van de Nederduits Gereformeerde Kerk afscheidde tot ruim 86.000 zielen. De herdenking zal plaatsvinden in Rustenburg, het Zuidafrikaanse „Ulrum" van de afscheiding. Een van de oud-predikanten van de Gereformeerde Kerk van Dokkum, die haar diende van 1929—1947, dr. J. H. Kroeze, is thans hoogleraar aan de theologische school van Potchefstroom. --- Programma's DINSDAG 3 MAART.' Hilversum I. (402 m. 7— AVRO. 7.50 VPRO 8.00-24 00 AVRO. AVRO: 7.— Nws. 7.10 Gym. 7.20 Gram. VPRO: 7.50 Dagopening. AVRO: B.— Nws. 8.15 Gram. 9— Gym v. d. huisvr. 9.10 De Groenteman. 9.15 Gram 935 Waterstanden. 940 Morgenwijding. 10 — Gram. 10.50 V. d. kleuters. 11.— Metropoie°Jf„•„ 'il 5 V d zieken. 12— Hawaiian muz. 12.20 Regeringsuitz.: Landb. rubriek: 1 Het landbouwkundig weeroverzicht. 2. Nabeschouwing over de internationale landbouwtentoonstelhng te Brussel. 12.30 Land- en tuinh meded. 12.33 Mil ork. 13— Nws. 13.15 Meded ?! S"™-..,1,?-20 Lichte muz. 13.55 Beursber. 14.— Strijkkwart 14.30 Gram. 14.40 Sehoolra- Tr0, rTyy d vrouw- 15.30 Sopr. en piano 18.— Licht progr. 16.15 Gram. 16.30 V. d i^ig ',»Io0-Jazzmuz- 18— Nws 18 15 Piano£ i ,2° A„mateU"Progr 18.55 Paris vous kaalt' ,n « d-„kind 1905 AIle" OP «én 91H v° T- Nws. 20.05 Cabaret. 20.55 Gram .„,;-,„.e^'ezingstoespr. 21.30 Vocaal dubbel_- teiL2}-4!t Act ?*— Toneelbeschouwing. 2? wit* ,*, f" Emno- 22 45 Harprecital. ïvi^ liï. v23J5 ?eursber. te New Vork 13.16 New Vork calling. 2321-24.00 Dansmuz HILVERSUM II (298 m.) - „?RJ?: 7 ~ Nws- 7 15 Gram. 7.30 V d leued li»(& 7,4swMorgengebed en lltwg'k.l.' iq 11,l1,'5? Als de zie,e luistert, caus. i?™ rM'ddaBklolJ-noodklok8klolJ-noodklok 12 03 Fllmm.i/ \l\n 4^" ;,e" li"nb meded 12 33 Gram rr'__nAcit»i?-T Nws 1315 Zonnewijzer 13 20 i4«V«m ,«143w V- d- vrouwen v h. land 445 Gram 16— V. d zieken. 16.30 Zlekenlof. 17.— V d. Jeugd. 17.40 Beursber. 17 43 Regermgsuitz.: Rijksdelen Overzee: Australisch- Nieuw Guinea. door J J. van der Laan 18 - Lichte muz. 18.20 Caus. 1830 V d ieucH 18.45 Amus. muz. 19- Nws. 19.10 Act 19 25 Sportpraatje 19.35 Zendtijd Pol Partijen 19.50 Gram.2o.— Lijdensmeditatie 21 — R < dioPhilh.ork. en solist. 21.50. Aan de poorten van een nieuwe tijd. caus. 22 20 Kamerconr 2245 Pol. caus. 23- Nws. 23.15 Sm" 2335-24.00 Gram. Televisieprogr.: NTS: 19.30 Intern, agrarisch nws 20.— Zendtüd pol. partijen 20 UI Journ. en weeroverz. 20.27 Zendtijd Pol Partijen. 20 35 Film 21 00-22 30 Film MAANDAG 2 MAART Regionale Omroep Noord en Oost 18 30—18 40 PM: 94.9 MHz, 97.2 HMz en 98.3 MHz. Regionaal weerbericht van het KNMI in De Bilt. Aktualiteiten yan her en der 18.40—18.50 Sportpraatje door Herik Oostinga. 1850— 19.— Hilversum II 19 00—19 40 De Gronin- Rer Orkest Vereniging 0.1.v. Jon van Erenhuysen. Symfonie nr. 3in c kl. i - c Saint—Saëns. MAANDAG I MAABI \ V.N Ut—M ILR Grammofoonplatenprogr. draadomroep. Van Jean Slbelius Symphonie nr. 1 in e kl. t. op. 39 door The 8.8.C. Symphonie Orchestra 0.1.v Sir Malcolm Sargent Concert voor viool en orkest in d kl. I nor Yetuidi Mcivihm. viool met The Lonrfon Ph'lhßrmrmic Or-1 oLv Sir Adrian Boult Van Richard Sti ' op. 40 door de 5-chslsch* Staatskapelle Dresden • J.v Karl Bohni. --- Kans op Oldenburg Er is kans dat het Oldcnburgse televisie-programma vanavond in onze provincie te zien is. --- Er is nog wel wat te doen Oud-minister Suurhoff heeft onlangs de opmerking gemaakt dat de achterstand van het platteland na de oorlog voor het overgrote deel is weggewerkt. De ex-bewindsman sprak zelfs van mogelijk zeven-achtste van het verlanglijstje, dat in dat opzicht is afgewerkt en van een-achtste dat nog te gebeuren staat. Men moet waardering hebben voor wat in de na-oorlogsjaren aan het verminderen van deze achterstelling is gedaan — zo merkt „De Landbode" (agrar.-weekblad) naar aanleiding daarvan op — maar het is te rooskleurig voorgesteld als men het doet voorkomen alsof de opgave vrijwel is vervuld. „De bijlagen bij het meerjarenplan voor ruilverkaveling, voor zover deze betrekking hebben op de maatschappelijke toesfanden in vele plattelandsgebieden, leren op papier wel anders. En wie de praktijk van het platteland kent weet ook zonder al die gegevens maar al te wel, hoeveel er aan de voorzieningen en outillage, bijvoorbeeld van onderwijs en ontspanningsgelegenheden, woontoestanden. verkeersverbindingen enz. nog ontbreekt. Hetzelfde kan gezegd worden van het elektriciteits- en waterleidingnet. De situatie op dat gebied lijkt in ons land zeer gunstig te zijn en voor wat de totaalcijfers betreft is dat ook wel zo. Het aantal woningen en bedrijven dat in Nederland nog steeds verstoken is van de eemakken van elektriciteit en waterleiding is als percentage van het totaal natuurlijk niet zo groot meer. Maar is het te gewaagd te veronderstellen, dat praktisch alle percelen die deze aansluitingen nog ontberen op het Dlatteland gezocht moeten worden? tYouwens ei zün cüfer> die dit voldoen?£ bevestigen. In Nederland waren in ism van de ruim 2 miljoen woningen 80 pi i ?p- het- waterleidingnet en 92 pet op elektriciteit aangesloten. In 1956 was dit nnn denr,ulm 2 U miljoen woningen resp. 90 en 98 pet. Maar van de rond 218.500 boeren- en tuinderswoningen waren het er m 1947 niet meer dan 27 oct die over waterleiding en 72 pet die over elektriciteit beschikten. In 1956 was van de bijna 200.000 boeren- en tuind ningen 43 pet op het waterleidingnet en 83 pet op de elektriciteitsvoorziening aangesloten. Er is dus zonder twijfel een stap vooruit gemaakt, maar ook is duidelijk dat een percentage van 57 pet van de agrarische woningen die het zonder waterleiding en 12 pet die het zonder elektriciteit moeten stellen — èn uit een oogpunt van woonklimaat èn om wille van een goede bedrijfsvoering — nog veel te hoog is. In het kader van het 10-jarenplan zün weliswaar ook daarna nog wel verscheidene aansluitingen doorgevoerd, maar een feit is dan toch dat op het ogenblik in zogenaamde onrendabele gebieden nog meer dan 68.000 percelen het zonder waterleiding moeten stellen. Het Landbouwschap heeft besloten bij de kabinetsformateur die na de verkiezingen wordt aangewezen een versnelde uitvoering van het 10-jarenplan te bepleiten. Het is te hopen dat deze aandrang gehoor vindt. Het dient welhaast tot een erezaak te worden, deze achterstand zo spoedig mogelijk weg te werken". --- UIT ANDERE BLADEN Deplorabele indruk Wanneer minister Staf er in zijn „nota van opmerkingen", toegevoegd aan het rapport van de commissie van onderzoek inzake het militaire aankoopbeleid, op wijst dat er ook bekwame officieren en ambtenaren zijn. die hun taak met grote toewijding vervullen, is dit opkomen voor de eer van degenen, die dat verdienen, slechts te prijzen, maar voor het overige maakt 's ministers nota toch wel de indruk van een poging de conclusies van de commissie in een bepaalde richting om te buigen en de totale, deplorabele, indruk te verzwakken, meent h,et „Algemeen Handelsblad" (lib.). „Niemand zal ontkennen, dat bü de vrij plotseling opgekomen noodzaak van versnelde opbouw, waarvoor de defensieleiding werd gesteld, een tot in alle onderdelen volkomen evenwichtige organisatie nauwelijks kon worden verwacht, en fouten als gevolg van de druk, waaronder moest worden gewerkt, niet te vermijden waren. Het herhaaldelijk handelen bij de aankoopdiensten in strijd met de voorschriften; de vermenging van taken van de overheid als opdrachtgeefster en van de particuliere leverancier; de persoonlijke betrekkingen tot de leveranciers, welke tot verlies van de onafhankelijke positie van bepaalde overheidsdienaren leidden; de gemakkelijke wijze, waarop in de jammerlijke zaak van de helmen aanvullingscontracten werden gesloten en financiële consequenties voor rekening van de staat werden genomen en tenslotte de lichtvaardige manier, waarop met een financieel te weinig krachtige' onderneming (het trotyl-project) overeenkomsten werden afgesloten — dit alles kan niet worden verontschuldigd door de haast, waarmee moest worden gewerkt. Het heeft daar ten dele zelfs geen enkel verband mee. Hetzelfde geldt voor de onbegrijpelijke hardnekkigheid, waarmee jarenlang tegen de aandrang van de gehele Kamer in, door de opeenvolgende regeringen de omzetting van de N.V. Artillerieinrichtingen in een staatsbedrijf is tegengehouden en eveneens gieldt dit voor de onvoldoende regeling en afbakening van taken en verantwoordelijkheden van de staatssecretaris (sen). Voor wie de krijgsmacht een goed hart toedraagt, is de door dit allfis gewekte onrust een hoogst ernstige zaak. Sommige publikaties in het afgelopen jaar mogen dan wel eens overdreven of (door onvoldoende voorlichting) niet geheel juist zijn geweest, het is een afleidingsmanoeuvre daaraan de onrust toe te schrijven, en niet aan de scheurende helmen, waarmee onze dienstplichtigen werden uitgerust, de onbruikbare gasmaskers en andere mislukkingen, die een gevolg waren van een op zovele punten falend beleid." --- Politieke herverkaveling De inzet van de komende verkiezingen schijnt wel het al of niet behouden van de brede basis te zijn. Intussen is het zeker dat een niet onbelangrijk aandeel politici, zowel van links als van rechts, met een onmiskenbare weemoed terugdenkt aan de dagen van weleer, de dagen van het regeringsprogramma waaraan de vier partijen hun zegen hadden gegeven, aldus „De Groene Amsterdammer" (links- rad). Maar wat zal de kiezer doen? Het kiezersvolk kan soms zo wonderlijk reageren. ledere kiezer — en dat zijn we dus allemaal — heeft volgens het blad in de dagen voor zijn gang naar de stembus misschien meer één wens: die naar een soort politieke herverkaveling. Hij wil — nu hem dan eindelijk weer eens zijn mening in de vorm van een daad wordt gevraagd — maar één ding: vereenvoudiging. „Hij heeft zich in de laatste jaren steeds moedelozer voelen worden. Hij wist tijdens voorgaande verkiezingscampagnes met een aan moedeloze zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat na het bekend worden van de stembusuitslag een andere strijd ging volgen, waarvan het verloop voor nem, als gewone sterveling niet meer viel te begrijpen. Dit alles heeft hem nukkig en narrig gemaakt. Het heeft bij hem een soort van weerzin jegens de brede basis gewekt. Onredelijk misschien. Maar daarom niet minder onwezenlijk. Wanneer hij — de kiezer, tot welke groepering der voormalige regeringspartijen hn ook behoort — rustig nadenkt, zal hij misschien best willen erkennen, dat een brede basis haar nut kan hebben. Hy zal zich kunnen voorstellen, dat mensen als Zijlstra, Hofstra. Romme en Tilanus die brede basis niet dan node getorpedeerd willen zien. Maar hij, de kiezer, heeft tijdens een verkiezingscampagne een onbedwingbare hunkering naar klaarheid, naar simplificatie. En mogelijk beseft hij, dat hij ditmaal zijn kans zal krijgen." --- Vlotte reportage over Afrika Bob Tadema-Sporry. We aten bij menseneters. Uitg. Forum Boekerij, Stok, Den Haag. Geb., geïll., 277 blz., ƒ 11,50. De schrijfster Bob Tadema—Sporry en „de tekenaar", zoals zij haar (in 1913 in Leeuwarden geboren) man noemt, zijn weer in Afrika geweest. Ditmaal aan de westkust. Na de boeken over Noord Afrika, over Algerije, Tunesië en Libye is het zesde boek van dit reizende echtpaar gewijd aan „het duistere hart van Afrika", aan Senegal, Frans Guinee en de Ivoorkust. Het „echte" Afrika, zoals de films ons willen doen geloven bestaat niet meer, zegt Bob Sporry. Overal is de invloed van het westen doorgedrongen, in elk dorpje en in elke nederzetting vindt men shirts en shorts, emaille en plastic. Zelfs de kannibalen rijden op fietsen en dragen zonnebrillen! Dat mag dan zo zijn, maar zelfs mèt de sporen van deze westerse „beschaving" blijft Afrika Afrika, een onmetelijk land van oerwouden, bergen en moerassen, heet en vochtig. Een land met een grootse natuur en een bevolking die een mystiek leven leidt van armoede, kommer en angst. Het dragen van een katoentje of een oud battledressje, het rijden op een glimmende fiets is een teken van grote welstand. In de bossen huizen nog de geesten en het is zaak hen te vriend te houden, desnoods met mensenoffers. Ziekten teisterden de zwarte mensen en de duizenden Schweitzers, die in Afrika werken, zoals Bob Sporry schrijft, doen heilzaam, maar schier onbegonnen werk. In dit Afrika reisden de Tadema's noterend, fotograferend en tekenend maanden en maanden rond. Ze ontvingen heel wat witte kolanoten ten teken dat zij welkom waren. Soms was Bob Sporry de eerste blanke vrouw, die de nederzettingen bezocht. Ook dit boek, eigenlijk één grote reportage, leest men geboeid uit. Het is doorspekt met vele, vele wetenswaardigheden. Het is buitengewoon vlot — men kan zeggen gezellig — verteld en het getuigt op welhaast elke bladzij van een groot gevoel voor de zwarte medemens. Dat Bob Sporry een bijzonder interessant opstel schreef over het vrouwenleven spreekt vanzelf. Kostelijk zijn haar observeringen tijdens de treinreis naar Tambacounda en in de beschrijving van Dakar, waar de Afrikaanse reis startte. De body building-mannetjes aan het strand „zonder heupen en met ribbenkisten als wasmanden" vergelijkt zij met beelden van Moore. „Maar wat bij Moore mooi is werkt bij een levend mens ontstellend en griezelig". Bob Sporry's beeldende reportage werd verlucht met een aantal foto's en enkele in schaaftechniek uitgevoerde tekeningen van haar man Auke Tadema. Er zijn ook enkele kaartjes in dit prachtig uitgegeven boek opgenomen, o.m. van Frans Guinee, dat bij het ter perse gaan van dit werk net „nee" gezegd had tegen De Gaulle. Over de zelfstandige toekomst van dit land is de schrijfster vooralsnog niet zo erg optimistisch omdat het arm is en goede wegen en wat erger is, saamhorigheid ontbeert. Maar niettemin hoopt zij dat het zich zal ontwikkelen tot een bloeiend land. ---