(Advertentie i M ) ___^tPI S^^^HH _______—-" 37,60 <________9p _______________________________■ tufrztx&agf- «pecial Modern strijken. 800 grame „etreamllne" etrljkautomaat - Instelbaar voor elke etof. StrlJkautomaten v.a. 23.50 Rowenta- perfectie I --- (Advertentie 1.M.) ____HI --- Waarom niet bijbelvertaling van rooms en protestants samen? Voor de rooms-katholieken is het deze maand bijbelmaand. In verschillende rk kranten en tijdschriften wordt aandacht geschonken aan de bijbel en haar plaats in het gesprek Rome-Reformatie. In „De Volkskrant" schrijft pater C. F. Pauwels (OP), dat de propaganda voor het zelf-bijbel-lezen door de katholieken niet primair van oecumenische overwegingen is uitgegaan; men dacht niet allereerst aan een scholing van de katholieken voor het oecumenisch gesprek. Zy ging zonder meer uit van het feit, dat wie Gods woord zelf niet leest, iets zeer kostbaars mist. „Er is op dit gebied nog ontzaglijk veel te doen", zegt pater Pauwels; „wij zijn nog lang niet in een situatie, waarin iedere katholiek een bijbel of toch minstens het Nieuwe Testament bezit. Wij zijn ook nog lang niet toe aan geregeld bijbellezen door alle katholieken. Het is en blijft een katholieke opvatting, dat er niet alleen maar bijbelvertalingen moeten worden gemaakt en uitgegeven en verspreid en binnen ieders bereik worden gebracht: niet het bijbellezen zonder mear moet worden bevorderd, maar het lezen onder leiding van de Kerk. Men ziet nu echter ook veel duidelijker, dat de Kerk op dit punt een grote taak heeft, en men moet toegeven, dat deze taak in het verleden te lang verwaarloosd werd". Pater Pauwels wijst verder op het feit, dat de protestantse bijbelgenootschappen organisatorisch nog los van de kerken werken, maar toch steeds meer samenwerking met de kerken zoeken. Verder is hij van oordeel, dat het by bellezen door de katholieken het gesprek met de niet-roomse christenen zal Vergemakkelijken. Hy acht de tijd echter nog niet ryp voor een gezamenlijke bijbeluitgave van roomse en protestantse Christenen. „Wij zijn in r. 4 („Jh,™ van een vruchtbaar oecumeh? htaSek over kerk en bijbel, of nlschv,^he? en kerk, of over bijbel en traditie w 5 zijn dus zeker veel verder dan ditie, wiji j d eeuw wij moeten veftrouwen hebben, dat wy nog verder zullen komen maar wu kunnen nog nteW,afStaJMberiS.rt er aan. hoe bij j«"osfnhiedine van de nieuwe gezinsbyhSl v„n het Nederlands Bijbel Genootbl „il de vraag werd gesteld: Waaa?om° bunnen \atnolieken en prof„ct,ntpn nu niet samen éen bijbelvertaHng uitgeven? Het blad erkent dat zulk een gemeenschappelifke vertaling een utopie hjkt, die veevoer onvervulbaar houden Inderdaadïer zijn heel walmoe^edente overwinnen om tot een gemeenscnappe°ijke bijbelvertaling voor katholieken en protestanten te komen. Maar de hemel zM geprezen, dat er mensen zyn, die desondanks op zon gemeenschappelijke vertaling blijven hopen. Zy zullen bepaaldelijk niet terstond kunnen zeggen, hoe die moeilijkheden dan precies stuk voor stuk kunnen worden overwonnen; wat dat aangaat staan zij beslist met de mond ° i tanden hetgeen door de anderen met een veelzeggend glimlachje wordt cekonstateerd, waarna ze rustig kunnen overgaan tot de onveranderde orde van de dae Laat dit voorlopig een utopie zün het is daarom niet minder waardevol en noodzakelijk, dat er mensen opstaan die weer eens duidelijk het accent leggen op dat „voorlopig" en zo onze hoop verlevendigen, die door een beroep op levenservaring en «f' eens erg onder de maat kan worden. --- Het Jason-mysterie door John Newton Chance 66. „De auto in kwestie had ik meer dan eens bij de advocatenkamer geparkeerd zien staan. Een politieagent daar vertelde me, dat het de auto was van mr. Norway, die juist er tegenover op kamers woonde. „Goedenavond, meneer", zei de man en ging heen. „Toen heb ik daar ingebroken vrijwel zeker er enig verband met mijn zaak te zullen vinden. Eerst kon ik niets ontdekken, behalve een krabbel op het vloeiblad „Girt Combe" in wat ik nu weet dat jouw handschrift is " „Ja", zei Shirley blozend. „De idee dat ik daarheen zou gaan vond ik zo opwindend. Maar het stond op geen enkele kaart". „Nu ik was meer in dat deel van Devonshire geweest en had ervan gehoord", hernam Jason. „Maar verder was er nog dat medisch rapport, in zijn privélade gesloten, waar jij het natuurlijk niet zou hebben gezien?" „O, 't had zulke nuttige diensten kunnen bewijzen. Stel eens, dat de politie in verband met Stein's dood achterdocht kreeg; dan was er immers een heel moordprogramma kant en klaar, een programma met mijn hand geschreven. Zon belangrijk stuk gooi je maar niet weg. Welnu, in hun plaats heb ik het weggegooid en heb toen koers gezet naar Devon". „Je moet als een gek hebben gereden om ons voorbij te komen", merkte Shirley op. „Ik was gek", zei hij, „maar begrijp je het nu?" „Ja". Jason stak de handen in zün zakken en deed een stap achteruit. „Nu weet je alles," zei hij, „maar de moeilijkheid is, dat Keep heeft ontdekt wie ik ben". „Hij zei al eer dat hy het wist". „Dat méénde hij. De kwestie is, dat enige dagen tevoren iemand een andere doodde met een klap die te hard aankwam. De dader was een amateurbokser, die zichzelf de schuilnaam „De Argonaut" had aangemeten. Nu was door een ongelukkige samenloop van omstandigheden Jason een van de Argonauten, die immers, volgens de oude Grieken, het Gulden Vlies gingen halen. Keep hield daar rekening mee en trok er de juiste conclusies uit. Nu ja, dat hindert niet; 't heeft me prachtig tijd gegeven". „Zelfs zij kenden je dus niet?" vroeg Shirley verbaasd. „O, ik ben om veiligheidsredenen nooit gefotografeerd in enig verband met mijn beroep als vlieger", legde Jason uit. „Maar toen ik in de oorlog gevangen werd genomen heeft een bewaker met gevoel voor humor me op myn onderarm een doodshoofd en twee gekruiste beenderen gebrand. Dat aandenken is er nog. En ofschoon Keep niet wist hoe ik er uitzag, had hy toch van de historie gehoord, 't Was blykbaar een merkteken om er me, indien nodig, mee te herkennen. Shirley was diep onder de indruk. Eindehjk vroeg ze: „Dus ze zullen er achter komen dat je afspraak enkel en alleen bedrog was?" „Ja", knikte hy. „Zodra Keep bij Vicky komt". „Maar hy is er misschien al". „Neen, want ze is naar de boot gegaan, dat heb ik gezien. Ik weet niet waarom ze het deed, maar Keep is haar niet gevolgd. Van myn plaats af kan ik het bos duidelijk overzien en Keeps mooie lichtgryze pak is zeker bij zyn sprong niet zo donker geworden als die bomen daar beneden!" Bij deze woorden keek hy Shirley plotseling doordringend aan, terwyl in de verte het zwakke geronk van een dieselmotor werd gehoord, een motor van een uit de richting Bristol komend schip. „Dus je bent heus terwille van die brieven hier gekomen?" vroeg ze. En Jason begreep wat ze dacht. „Brieven over iets dat voorby is, Shirley", verzekerde hij, „maar waaraan ik de herinnering wilde bewaren. Ik had ze moeten vernielen en vergeten, maar deed het helaas niet, al keek ik er nooit meer naar om. Toch kwam ik er niet toe, ze te verbranden, ofschoon ik het me een paar maal had voorgenomen. Allemaal dwaasheid, die heel deze ellende heeft veroorzaakt". Met een blik op het bos hernam Shirley: „En hoe denk je ze terug te krygen?" „Op het ogenblik, dat Vicky vannacht in de boot stapt. Haar bedoeling is of te vertrekken of ons allemaal te doden.... Ik geloof niet dat de keus er bij haar veel toe doet. „Maar ze zou ons nooit kunnen doden", wierp Shirley tegen. „O, jawel en heel gemakkeUjk, maar wat ze ook doet, op het ogenblik van handelen zal ze alles wat ze van waarde of nut voor haarzelf acht by zich hebben. Daarby zullen ook die brieven zyn, omdat ze my e mee m haar macht heeft... .al weet ze nu nog niet dat ik net slachtoffer van haar chantagepraktyken ben. Ze denkt dat ze my door middel van die brieven kan noodzaken tot het verstrekken van meer gegevens omtrent myn vliegmachine of 'n volgend toestel. Zulke gegevens worden tegen hoge prys verkocht en tegenin &ZT e _ mensen die letterlijk alles voor geld doen. Vandaar dat ze die brieven zeker zal meenemen. Ze zullen overal een soort beveiliging voor haar zyn". „Maar als ze het erop waagt niet te gaan?" hr'if" onsIvermoord1vermoordt' bedoel je? Dan behoudt ze de •In. I ♦ ' °mdat ze gelooft' dat ze « desnoods nog eens chantage mee kan plegen. Ze weet immers nog niet, dat ik de man met doodshoofd en de beenaeren ben! pik^JB] *r ?ok' wanneer het zover is, gebeurt, in w f 81v,draa?t„ze dan die brJeven bij zich, als ik het goed begryp," zei Shirley all^nnndawP hfb W■! die tijd gewacht, daarvoor alles op het spel gezet. Alleen voor . die brieven.' het droogjes Zo° klemi«heid. nietwaar?" klonk tetenen "ht™ VT°V Wel heel wat voor * bc' Ssn£:.ze'h,atbiik iangzaam weer °p .n;'lk Tm°KBt j-- het V 1 elk *eval vertellen." zei JafuUli'teit nofüPH welJ. da} het niet aa"Baat voor zon te zèuèn m, dereKht°°fden dan '* m«n« °P het spel brieven h.hho h^ is daarbi* niet gebleven. Die zucht?« »nt "!! 'n veen bende «Pionnen, moordzuchtige spionnen doen belanden. Dat gaat boven een ne[a0"oorkmiaiah8efe>fe,nheld,Uit' al ls d?e aangelegenheid voor my het belangrykste. Nu is het een zaak van grote omvang geworden. Ik kan dê dfngenwaarvoor ik hier kwam niet bemachtigen Lnder een organisatie te vernietigen, die ons veel Uever om h«l« deUhbemTznii daNkTy heeft J»" e^ Seep°t maar de hemel zy dank ben je nu noe veilig rV.i,i» blieft weg zolang dat nog het geval is" 8' 3 (Wordt vervolgd) --- NIEUWS UIT DE KERKEN Gesprek tussen Christenen en Hindoes in India In Nagpur, India, is voor de eerste maal een conferentie van Hindoes en Christenen gehouden. Er namen zeven hindoeïstische en twaalf christelijke geleerden aan deel. Onderwerp was het beeld van de mens in Christendom en Hindoeïsme. De conferentie werd gehouden op initiatief van de oecumenische Raad van Kerken en het Christelijk Instituut voor de Studie van Godsdienst en Maatschappij. Naar de directeur van het Instituut, dr. Paul D. Devanandan, verklaarde, was het doel van deze bijeenkomst, de begrippen, die ten grondslag liggen aan Hindoeïsme en Christendom te verduidelijken en een uitgangspunt te scheppen voor verdere gesprekken en persoonlijke kontakten. „De Indiase Christenheid is mondig geworden, aldus dr. Devanandan. „Zij is in de Indiase grond geworteld. Deze ontmoeting brengt de wens van de Indiase Christenen tot uitdrukking, haar verwanten weer te leren kennen en zich te bezinnen op de waarden van een gemeenschappelijke erfenis". „De mens in de maatschappij", „De mens als zedelijk individu", „De oorsprong en de bestemming van „de mens" en „Het begrip van de persoonlijkheid" luidden de vragen, waarmee de deelnemers zich bezig hielden. In de avondbijeenkomsten hadden vertegenwoordigers van beide godsdiensten gelegenheid, hun standpunt ten opzichte van de christelijke en hindoeïstische zedenleer, het wezen van de goddelijke genade en de godsdienstige en wereldse aspekten van het maatschappelijk leven uiteen te zetten. De deelnemers besloten, in de toekomst elk jaar zulk een conferenie te houden. In Birma en Hongkong vinden nog dit jaar dergelijke bijeenkomsten plaats. --- Kijk en luister Staatssekretaris mr. IJ. Scholten: VARA maakte zich aan reklame schuldig De staatssekretaris van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen, mr. IJ. Scholten, is van mening, dat de reportages die op 19 oktober door de VARA zijn uitgezonden naar aanleiding van het verschijnen van het nieuwe ochtendblad van Het Vrije Volk elementen bevatten, waarin de reklame nadrukkelijk naar voren kwam, hetgeen in strijd is met de bestaande voorschriften. De staatssekretaris die dit antwoordt op vragen van het liberale tweede kamerlid, mevr. Van Someren-Downer, zegt verder van oordeel te zyn, dat het op de weg van de VARA had gelegen de reportage een zodanig karakter te geven, dat reklame-elementen zoveel mogelijk worden geweerd. Mr. Scholten meent, dat de VARA deze vereiste zorgvuldigheid niet voldoende in acht heeft genomen. Op de vraag of het niet op zijn plaats was geweest wanneer van de zyde van de regeringskommissaris voor het radiowezen na het verschijnen van de radiogids, waarin de betreffende uitzendingen waren aangekondigd, een waarschuwing was gericht aan het adres van de VARA, antwoordt de staatssekretaris dat het beslist onjuist is te menen dat de regeringskommissaris tevoren op de hoogte was van de in de bewuste uitzendingen uitgesproken teksten. Nu het stelsel van preventieve censuur, dat voor 1940 bestond, is afgeschaft, mist de regeringskommissaris de bevoegdheid de tekst van een uitzending van tevoren op te vragen. Er kon van een voorafgaande waarschuwing van de zyde van de regeringskommissaris dan ook geen sprake zijn. Verder deelt de staatssekretaris mede, dat een onderzoek naar de gang van zaken nog voor het indienen van de vragen van mevrouw Van Someren door de regeringskommissaris is ingesteld en inmiddels is afgesloten. Tijdens dit onderzoek is gebleken, dat de VARA zich op het standpunt stelt, dat de bedoelHp uitzendingen mededelingen van zakelijke aard bevatten, welke volgens de uit 1935 stammende regelen toegestaan zouden zijn. De VARA heeft voorts erkend, aldus mr. Scholten. dat de uitzendingen een reklame-element bevatten, welke reklame echter in een geval als het onderhavige naar haar mening geoorloofd zou zyn. De regeringskommissaris heeft de VARA op de hoogte gesteld van zijn standpunt, dat hij de mening van de VARA niet deelt en dat in verband met de wijze waarop de op zichzelf geoorloofde reportage is samengesteld, in dit geval wel sprake is van een overtreding van het reklameverbod. De regeringskommissaris heeft de VARA erop gewezen, dat met zijn standpunt rekening dient te worden gehouden en dat herhaling moet worden voorkomen. --- VARA nam een snipperavondje Even dachten we gisteravond dat Jan Blokker „De oude draaidoos" van Simon van Collem concurrentie wilde aandoen, want hij liet ons in zijn filmrubriek een „Western" zien uit 1903. een van de oudste speelfilms die bewaard is gebleven. Maar het bleek dat hij de geschiedenis van de „Western" uit de doeken wilde doen en hy heeft daar wel flink de tijd voor genomen. Een beetje al teveel tijd, als u het ons vraagt. Het programmaatje rond Cor Lemaire was geen hoogvlieger: wat gebabbel over liedjes maken en melodietjes komponeren. Ellen Craamer zong er wat bij en dat deed ze fris en pittig. Fris en pittig ook was het „Niet sexpres" van het kabaretgroepje Lurelei, dat het voornamelijk zocht in parodieën op bepaalde amusementsliedjes en -stijlen. Maar ondersteboven waren we niet van deze overigens enthousiaste jonge kabaret-artiesten. Het belangwekkends vonden we de .stopper" van de avond de filmimpressie van nachtpassagiers in de New Yorkse ondergrondse. De landerige sfeer en het katterige gevoel op zon late avond (of zo u wilt vroege morgen) werd goed getypeerd, waaraan de suggestieve, ritmische muziek niet weinig bijdroeg. Maar alles bij elkaar was het een snipperavond, die de kijkers wel bezighield, maar niet al te intens. --- Hoe moet hoorspel geschreven worden? Toen de NCRV ter gelegenheid van het 35-jarig bestaan vorig jaar een hoorspel-prijsvraag uitschreef, werden hierop vele inzendingen ontvangen en aan de jury voorgelegd. Het was niet alleen de bedoeling, enkele uitgelezen hoorspelen als specimen van goede hoorspelkunst in het jubileumjaar uit te zenden, maar ook: het aftasten van een gebied, waarover zo weinig zekerheid bestaat, nl. het terrein van de talentvolle „te velde staande gewassen", zoals een bekend cabarettier het eens uidrukte. Het resultaat was, dat de jury vele hoorspelen te lezen kreeg, die op zichzelf onbruikbaar waren, omdat de schrijvers te weinig bekend waren met de techniek van het hoorspel schrijven, maar waaruit toch dikwijls wel een zekere begaafdheid sprak. De NCRV heeft nu dertig inzenders uitgenodigd, op zaterdag 26 november a.s. een hoorspel-instruktiedag bij te wonen in de studio in Hilversum. De bedoeling is, dat de beide regisseurs Wim Paauw en Johan Bodegraven op deze dag iets over het hoorspel vertellen en aan de hand van voorbeelden zullen laten horen, hoe het wel en hoe het niet moet. Enkele akteurs zullen in de hoorspel-studio zelf voor de sehryvers-in-spé een demonstratie geven van de manier, waarop hoorspelen op de band worden gezet, kompleet met regisseur, inspeciënten en geluidsplaten. De NCRV hoopt met deze instruktiedag te bereiken, dat de adspirant-schryvers meer begrip krijgen voor de mogelijkheden en onmogelijkheden van het hoorspel en dat er in de toekomst uit hun handen goede inzendingen komen, die het waard zyn, te worden uitgezonden. --- De meesters van de bluf De romanschrijver Ab Visser maakt in „Het Vaderland" (lib) onderscheid tussen twee soorten van schrijverij: de literaire en de commerciële. De oprechte beoefenaar van de literaire schrijfkunst gehoorzaamt aan de eisen van het „understatement", van de ingetogen en fijnzinnige aanduiding en van de gecultiveerde smaak, die van de commerciële schrijfkunst aan de eisen van de bluf. Tegenwoordig merkt men hoe tal van jonge literatoren reclame voor zichzelf weten te maken of de reklamemiddelen (krant, radio, televisie) ten eigen bate weten aan te wenden. Voorheen was dat onder kunstenaars niet de gewoonte en Ab Visser zelf zal deze kunst ook wel nooit leren: „Het is duideiyk dat de reclame, na de oorlog en als nevenverschijnsel van de huidige hoogconjunctuur, enorme afmetingen aangenomen heeft en één van haar methoden is het inschakelen van kunstenaars: schryvers, dichters, schilders c.s. Men kan geen krant of tydschrift meer opslaan, of men ziet een „bekende kunstenaar" een bepaald merk sigaretten roken, bier drinken, naar onbegrijpelijke technische installaties staren, een auto besturen, op de landingstrap van een vliegtuig staan etc. De onwaarachtigheid hiervan valt geen mens meer op. Er wordt drukker aan de weg getimmerd dan ooit tevoren. De kunstenaar is een ogendienaar van de grootste gemene deler en de gemeenplaats geworden, terwijl zijn roeping precies op een tegenovergesteld terrein ligt. Hij is bezweken voor de sirenenzang van de Verborgen Verleider en voor mijn part heeft hy zich laten Overreden, maar dat komt op hetzelfde neer. Jonge revolutionaire dichters en schrijvers die beter moesten weten, dansen mee om het gouden kalf. Ik moet hier meteen aan toevoegen dat ik ook geprobeerd heb mijn danspasje mee te maken, maar ik schijn op dat punt het juiste maatgevoel te missen". --- Sociale functie van het café Het is een eigenschap van de tegenwoordige stedebouwkundige ontwikkeling, dat men geen afzonderlijke woningen en ook geen straten meer bouwt, maar alles zoekt in de bouw van gehele woonwijken, kleine stadjes op zichzelf, waarin van te voren reeds plaats voor kerken, scholen, wykgebouwên enz. is aangewezen. „H ot e 1-R evv e" (horecaf-bedrijven) vindt het aannemelijk, dat in zulke wijken geen hotels en restaurants verschijnen, maar kan het niet begrijpen dat ook de café's daar wegblijven, al is dit verschijnsel wel in overeenstemming met de tendens om het grote uitgangsleven terug te brengen en te concentreren in de stadskernen: „Tientallen panden verdwijnen juist in verband met die uitbreidingsplannen en heel wat vanouds bekend staande café's moeten daardoor verdwijnen. Een misschien wat voorbarige, maar wel voor de hand liggende conclusie zou men daaruit kunnen trekken, namelijk dat het café zijn sociale functie in vele gevallen heeft verloren. Daartegenover staat echter de opvatting van tal van caféhouders die het ondanks alle pessimistische geluiden „best aan zouden durven" in een nieuwe wijk. Zeker als zij een oude zaak hebben zien afbreken in verband met uitbreiding. Dan blijft altyd een vaste klantenkring bestaan en daarenboven voeren zij verschillende redelijke argumenten aan. Zeker, een café met een beetje behoorlijke zaal zou het in iedere nieuwe wijk doen. Feestjes, recepties, vergaderingen en tal van andere bijeenkomsten zouden daar gehouden kunnen worden. Het ligt natuurlijk aan de inrichting, welk publiek men er zal trekken, maar in de meeste gevallen staat het grote publiek niet afwijzend tegenover een met een goede naam gedreven buurtcafé. Men zal met de tijd meemoeten, maar dat is een al- Êemene vereiste voor iedere zakenman, en horecabedrijf in een nieuwe wijk kan bijdragen tot een wat vertrouwder sfeer in de meestal wat kille wijken. Dat het een bestaand probleem in tal van steden is, is bekend. De oplossing is echter vaak alleen door ondervinding te verkrijgen. En men zou als caféhouder moeten experimenteren in een nieuwe wijk alvorens men kan concluderen dat het café zijn sociale functie zeker nog niet heeft verloren." --- Vanavond in de ether programma's vandaag op pagina 6 Televisie: Om tien voor half negen komt de eerste film in de reeks „De dans door de eeuwen heen" op het scherm. „Van hoepelrok tot netkous" heet het eerste deel. Daarna om kwart voor negen de film „Julietta". een licht en poëtisch geval, waarvan alle leeftijden mogen genieten. Radio: Over Hilversum I (KRO) speelt om negen uur het Groot Omroepkoor en het Omroeporkest 0.1.v. Henk Spruit m. m. v. Corry Bijster. Marianne Radev, Heinz Hoppe en Herman Schey. Uitgevoerd wordt de Requiemmis van Verdi. De AVRO neemt via de andere zender de luisteraar weer mee op de .Zwerftochten door operaland", tijdens welke deze keer fragmenten uit Russische opera's te horen zullen zijn. Er staan werken van Tsjaikowski, Borodjien en Rimski Korsakow op het programma. Om vijf over negen komen Hella S. Haasse, dr. Victor E. van Vriesland, Harry Mulisch en Godfried Bomans aan het (Hou je aan je) woord. Het is de vorige keer een voortreffelijke uitzending geworden en we kunnen het van harte aanbevelen. --- UIT ANDERE BLADEN Bedreigde binnenschipperij Wie in deze weken in noordelijk Friesland komt, ontdekt hoe de wegen door de natte herfst en de drukte van het bietenvervoer bijzonder vuil en glad zijn geworden; de grote bletenhopen liggen langs de weg en niet meer langs het vaarwater. Dit feit geeft het schippersweekblad „S chu 11 eva e r" aanleiding om te spreken van de doffe berusting waarmede de kleine binnenschippers in het Noorden des lands het aanzien, hoe hun vaargebied steeds meer wordt ingedamd. De bouw van lage vaste bruggen sluit de oude vaarten af, de demping van binnenbaventjes duidt aan dat de schepen niet meer welkom zijn, de afdamming van vaarwaters wegens te geringe doorvaart gaat door — en men vergeet dat deze geringe doorvaart een gevolg was van de verregaande verwaarlozingen: „De kleine binnenschipper had reeds jaren de grootste moeite om de vaart, die met afsluiting wordt bedreigd, te bevaren. Het was er een modderpoel. En nu wordt er dan weer een deel van zijn reeds kleine werkterrein afgesloten. Het ligt in het voornemen een gedeelte van de Stroobosser vaart voor de scheepvaart onmogelijk te maken. Vanwege de afwateringsbelangen in de gemeente Dantumadeel. Er was wat bietenvaart in de campagnetijd, waarmee een stukje brood te verdienen was. Dat kan straks niet meer. De bietenschipper moet maar omvaren, hetgeen de vracht weer wat duurder maakt. Dan kunnen de bieten beter en goedkoper met de vrachtauto weggevoerd worden. Misschien voor dezelfde prijs, want de concurrentie verdwijnt. Zo gaat deze ontwikkeling van afsluiting der kleine vaarwegen door. Maar waar moet de schipper heen, die het juist van deze kanaaltjes moet hebben? Wordt er aan zijn toekomst gedacht? Zijn er maatregelen in voorbereiding, welke voorkomen, dat deze schippers steuntrekkers worden? Kan de kleine binnenschipper evenzeer een beroep op de overheid doen als de kleine landbouwer, die bij een ruilverkaveling zijn kleine bedrijfje moet opgeven? Neen, maar het wordt de hoogste tijd. Het gaat om een bedreigd bestaan! Afsluiting van vaarwegen is pas dan verantwoord, wanneer voor de belanghebbende binnenschipper een anderbestaansmiddel is gevonden. En dat wordt thans vergeten. --- HOLLE PINKEL --- UITG. DE BEZIGE BIJ, AMSTERDAM: Hugo Claus. Natuurgetrouw. Tweede druk. (Eerste druk 1954). Ing., 112 blz., / 2 50.— ~Schetsen, verhalen, fabels, greguéria's, metamorfoses, dialogen, overwegingen, allegorieën, dagooekbladen, een reisbeschrijving, drie gedichten en een brief", aldus de ondertiteling van deze verzameling korte stukjes, die bij de lezers ongetwijfeld een ongelijke waardering zullen ontmoeten. (Literaire Pocketserie, nr. 41). Jan Gerhard Toonder, Heksennest. Tweede druk. Ing., 102 blz., ƒ 2,50 — Een zeer dichterlijk geschreven prozawerkje met een zeer persoonlijk karakter en treffend door zijn magische en dikwijls symbolische inhoud. Geen gemakkelijk en goedkoop werkje, maar wel een waar een bijzonder en rijk talent uit spreekt. (Literaire Pocket, 42). Eugène lonesco, De rinoceros. Toneelstuk In drie bedrijven en vier taferelen. Uit het Frans vertaald door Remco Campert. Ing., 228 blz., ./ 2,50 — Merkwaardig, veelbesproken stuk van een modern schrijver die een van de scheppers van het experimentele toneel is geworden. Een stuk vol eigentijdse problematiek die echter voor vele lezers ongrijpbaar zal zijn. (Literaire Pocket, 44). Hugo Claus, Een bruid in de morgen. To- ] neelspel in vier bedrijven. Ing., 160 blz., / 2,50. — Vijfde druk. (Eerste druk 1955). Met een voorwoord van Herman Teirlinck. Het. bekende spel van deze jonge en zo succesvolle Vlaamse schrijver, een gedurfd en gekund stuk, waaruit zowel technisch meesterschap als vitale menselijkheid spreekt. De inleider spreekt er erg enthousiast over. (Literaire Pocket, 45). Albert Camus, De val. Uit het Frans vertaald door A. Maclaine Pont („La Chute") Tweede druk. (Eerste druk 1957). Ing., 143 blz., ƒ 2,50. — De bekende, meesterlijk geschreven korte roman van d» in het begin van dit jaar omgekomen Franse schrijver, die Nobelprijswinnaar was, maar ook een van de geestelijke leiders van zijn volk. (Literaire Pockets, 46). Erwin Sylvanus, Korczak en de kinderen. Uit het Duits vertaald. Ing., 88 blz., / 2,50.- Het stuk dat begin 1960 door de Toneelgroep Puck In Amsterdam in première is gebracht en toen zeer geprezen werd. In een voorwoord van H. Wlelek wordt het In het gehele tijdsverband en In dat van de moderne Duitse literatuur geplaatst. Het aan de werkelijkheid ontleende gegeven is hier; op aangrijpende wijze gedramatiseerd. (Literaire Pocket, 47). Remco Campert, Een ellendige nietsnut, en andere verhalen. Ing., 120 blz., ƒ2,50.- Een vijftal prozastukken, vlot, modern, niet al te gekunsteld, zonder veel diepgang, een variatie van de in de literatuur der Jongeren herhaaldelijk verwerkte thema's. (Literaire Pockets, 49). Harry Mulisch, De Knop. Gevolgd door Stan Laurel en Oliver Hardy. Ing., 88 blz., ƒ 2,50.- Een avant-garde stuk dat in Brussel voor het eerst werd opgevoerd en toen nogal enig rumoer verwekte. Een experimentele eenakter die bewust wil epateren en ergeren en over het geheel kwajongensachtig van opzet en inhoud is. (Literaire Pocket, 51). Willem Frederik Hermans, Het behouden huis. Ing., 93 blz., / 2,50.- Een novelle die reeds eerder, in 1953, is verschenen in de bundel „Paranoia." Een bewijs van het zeer bijzondere talent van deze eigenwillige en individualistische schrijver, die sedert 1944 door talrijke werken de aandacht heeft getrokken en wiens roman „De donkere kamer van Damoeles" een meesterwerk is genoemd. (Literaire Pocket, 52). --- Nederlandse kerken verplaatsen haar zending naar Afrika Nu de zending van de Nederlandse kerken in Indonesië haar werkterrein gaandeweg verliest, zoeken deze ker, ken nieuwe zendingstaken en richten daarbij vooral de ogen op Afrika. De Nederlandse baptisten hadden reeds zendelingen in Congo en van de Vrye Evangelische Gemeenten waren reeds zendingsarbeiders in Oost-Afrika. Sedert kort werken er nu enkele zendingsarbeiders van de Hervormde Kerk in Afrika. Er zullen in de toekomst meer gaan. Op 10 december zullen twee secretarissen van de hervormde Raad voor de Zending, mr. S. C. graaf van Randwijck en dr. F. C. van der Horst, naar Afrika gaan om daar nieuwe mogelijkheden voor de zending te onderzoeken. Men zal daartoe contact opnemen met zendingsinstanties en kerken in Algerië, West- Afrika. Ghana. Nigeria en Brits en Frans Kameroen. De Geref. Kerken onderzoeken mogelijkheden voor haar zending in Ruanda-Urundi. De Chr. Geref. Kerken hebben deze week prof J. J. van der Schuit, ds. A. Bikker er dokter E. Helms. zendingsarts, op oriëntatie uitgestuurd naar Transvaal in Zuid- Afrika. De Gereformeerde Kerken van Pretoria-oost en Pretoria-Brooklyn hebben de Chr. Geref. Kerken verzocht, een deel van haar zendingsveld over te nemen. Als er mogelijkheden zyn, zal ds. L. Floor uit Almelo, die enkele jaren geleden was aangewezen om als docent naar Indonesië te gaan, naar Zuid- Afrika vertrekken. Dokter Helms kan direkt beginnen in een hospitaal met 140 bedden. --- Kerknieuws in het kort — Het Oostduitse blad „Neue Zeit" heeft geschreven, dat de kerk ontaardt, wanneer zy zich met alle middelen tegen het communisme meent te moeten verdedigen. „Het christelijk geloof is geen wereldbeschouwing", aldus het blad, „geen ideologie, maar een wyze van existentie in deze wereld. Wanneer de christelijke existentie zich bindt aan staats- of economische vormen, ontaardt zy." --- Kerkelijke mutaties Ned. Herv. Kerk. Beroepen te Sint Johannesga-Delfsrtrahuizen: G. J. van Embden te Zoeterwoude; te Chaam- Alphen: W. Dykerman, vicaris te 's-Gravenhage. Aangenomen naar Amersfoort: A. O. Zijlstra te Wilnis. Geref. Kerken. Beroepen te Lemmer: A. Barends te Anjum. Aangenomen naar Berkel-Rodenrys: G. van Halsema te Fy naart, die bedankte voor Koevorden en Schiedam; naar Hollandia (Nieuw Guinea Evang. Chr. Kerk): M. van der Sijs te Ommen; naar Arum: J. Sap, caradidaat te Leiden, die bedankte voor Bruchterveld, Colijnsplaat, Hantum, Hemelum, Hijum-Finkum en voor Exmorra-AJiingawier-Tjerkwerd. Chr. Geref. Kerken. Aangenomen naar Rotterdam-Zuid: S. Wynsma te Broek op Langedijk. Bedankt voor Den Helder: D. Coppoolse te Hengelo (Ov.). ---