„Eenheden" Er zal een beroepsinstantie moeten komen voor degenen, die bezwaren hebben tegen de door het bureau vast te stellen uitkering. Als de aanvragen binnen zijn, kan het aandeel van elk der aanvragers in het te verdelen bedrag van DM 125 miljoen worden vastgesteld. Elke aanvrager krijgt dan een aantal „eenheden" toegewezen. De kommissie verwacht, dat het totaal der eenheden ongeveer 4.2 miljoen zal bedragen. Elke eenheid is zodoende ƒ27 waard. Een eenheid is een volle week gevangenschap. Als laatste dag van gevangenschap geldt 1 juli 1945. Niemand zal meer dan tweehonderd eenheden toegewezen moeten krijgen (dus maximaal ƒ5400, als de thans geraamde verdeelsleutel na ontvangst van alle aanvragen zal blijken overeen te stemmen met de nu beschikbare gegevens over het aantal gevangenen). Joodse Nederlanders, die gesteriliseerd zijn of zich, om aan gevangenschap te ontkomen, hebben laten steriliseren (ongeveer 900 totaal) krijgen, boven het verhoudingsgetal waarop zij recht hebben krachtens het aantal weken gevangenschap, een verhoudingsgetal van 50 (naar raming ƒ1350). Ook voor het dragen van een Jodenster wordt een extra verhoudingsgetal toegekend, gelijk aan een derde van het aantal volle weken, dat de ster gedragen moest worden. Is de ster minder dan zes maanden gedragen, dan wordt echter geen extra verhoudingsgetal toegekend. --- Ryk i Wy binne ryk hjir yn Fryslan. ***ajl*»*' Wy binne hjir sa ryk dat wy üs l&nhearders yn djüre villa's buten de provinsje wenje litte. Wy binne hjir sa ryk, dat wy de moaije hoekjes wetter- en boskldn, dy't wy noch oer hawwe, oan frjemdfolk forkwanselje en forpatse. Wy binne hjir sa ryk, dat wy üs amtners en boargemaster withoefier buten dè provinsje weihelje. Wy binne hjir sa ryk, dat üs gjin reis nei De Haech to djür wurdt. Wy binne hjir sa ryk, dat wy ien tael forsleaukje en forsvylje kinne en dan ek nóch ien oer hdlde. Wy binne hjir sa ryk, dat wy dubelde strjtnamme- en plaknammebuordtsjes oantuge kinne. Wy binne hjir sa ryk, dat wy m ƒ3olxiverspan foar üs Fryske Biwegingskarre rinnen hawwe. Wy binne hjir sa ryk, dat wy aenst bitelle krêften hawwe foar it Biwegmgswurk. , . . Wy binne hjir sa ryk, dat wy oan de iene kant doorpen fortutearzje litte kinne en oan de oare kant de sonne waeksdom fan in doarp opkeare wolle. Wy binne hvr sa ryk. dat wy trou vs Hld foar de GTS (de ..Gooise Televisie Stichting") ófdranp. »k al komme se hjir allinne 'mar om filmkes fan aparte katten to meitsjen. Wy binne hjir sa ryk, dat wy in boekje mei 500 Fryske boekehtels utjaen kinne en dochs noch alUten de yndrnk jaen kinne as mei de Fryske literainer aiin namme hawwe. Wv 'binne hjir sa ryk, dat wy tn Fryske bibel hnwwe en der net ut leze, ek net yn de Boekewike. Wy binne hjir sa ryk. dat wy in Frysk tsjerkeboek hawwe en der net üt sjonge. Sa ryk binne wy. --- Overledenen Bij het vaststellen van de normen voor de uitkeringen aan nabestaanden van overledenen, heeft de kommissie- Drees overwogen, dat ook hier geen sprake kan zijn van een schadeloosstelling. Daarbij: Het zal niet vaak voorkomen, dat hier te lande, thans ruim vijftien jaar na de oorlog, zich nog gevallen zouden voordoen, waarin bij nabestaanden bepaald sprake zou zijn van geldelijke nood als gevolg van een overlijden door vervolging. De commissie konkludeert derhalve tot een uitkering zonder differentiatie naar geldbehoeften. Hij adviseert derhalve een vaste uitkering aan de direkte nabestaanden per o verlij densgeval, zulks met een verhoudingsgetal van 100 (naar raming ƒ2700). Om voor de uitkering in aanmerking te komen moet de vervolgde tijdens de vervolging Nederlander of Nederlands onderdaan zijn geweest. Ook personen, die na de oorlog een andere nationaliteit hebben aangenomen (emigranten) vallen dus onder de regeling. De regeling geldt ook voor degenen, die na de vervolging Nederlander zijn geworden en gebleven, voor zover zij althans niet rechtstreeks uit hoofde van het „Bundesentschaedigungsgesetz" een uitkering kunnen aanvragen. Nabestaanden, die voor een overledenen-uitkering in aanmerking wensen te komen, moeten aan hetzelfde nationaliteitskriterium voldoen. De kommissie-Drees deelt in haar rapport mee, dat het ministerie van Financiën op de uitkeringen geen inkomstenbelasting of successierechten zal heffen. Zij beveelt aan, dat de overheid en kerkelijke en particuliere instellingen hun ondersteuningen / niet zullen inkorten, als de ondersteunden de uitkering uit de pot van DM 125 miljoen krijgen. --- Hoevelen komen in aanmerking? Bij de raming van het aantal overlevenden, dat waarschijnlijk voor een uitkering in aanmerking komt, is de kommissie-Drees uitgegaan van de volgende gegevens: Circa 65.000 Nederlanders zijn met de r chtspraak van het Duitse burgerlijke bestuur in aanraking gekomen. Onbekend zijn de aantallen van hen, wier zaak door militaire rechtbanken werd behandeld of wier zaak door de Duitse politie werd afgedaan. In totaal hebben naar schatting 100 a 120.000 personen gevangen gezeten, exklusief de Joodse gevangenen. De kommissie-Drees meent, dat aan de uitkeringsnormen zullen blijken te voldoen: 6000 Joodse vervolgden, 3000 niet- Joodse vervolgden in de zin van het BEG, 1000 gemengd gehuwde Joden, die in werkkampen gevangen zijn geweest, 5000 a 8000 personen, die wegens niet-kriminele gevallen zijn veroordeeld, zonder dat de overtreding een uitgesproken vrrzetskarakter had en 1400 gijzelaars. De kommissie neemt aan. dat ongeveer 17.500 nabestaanden in aanmerking komen voor de overledenen-uitkering. De kring van deze belanghebbenden is gefing, wanneer men bedenkt dat ongeveer 110.000 Joden zijn omgekomen, 3000 niet-Joodse landgenoten zijn geëxekuteerd en 12.000 a 15.000 niet-Joden zijn omgekomen in koncentratiekampen, maar een uitkering krijgen alleen de direkte en nog ln leven zijnde nabestaanden. --- CH-bewindslieden willen geen Kamerkandidatuur De ministers mr. A. C. W. Beerman en drs. J. W. de Pous en de staatssekretarissen M. R. H. Calmeyer en mr. Y. Scholten hebben desgevraagd meegedeeld, dat zij om redenen, die door het hoofdbestuur van de CHU volkomen worden gerespekteerd, geen plaats op de kandidatenlijst voor de Kamerverkiezingen in 1963 ambiëren. In de Christelijk-Historische Unie is de kandidaatstelling in verband met de Kamerverkiezingen voor 1963 in volle gang. Vroeger kon elke kiesvereniging ten hoogste tien personen opgeven, die zij voor het Kamerlidmaatschap in aanmerking wenste te brengen. Zittende Kamerleden konden daarbij worden opgegeven. In verband met de nieuwe statuten van de unie is hierin verandering gebracht. De zittende Kamerleden, die willen terugkeren, zijn automatisch op de groslijst geplaatst, terwijl elke kiesvereniging vóór 16 november aanstaande nog ten hoogste drie personen — geen leden van de Tweede Kamer — kan opgeven. De groslijst wordt op 22 december aanstaande in het hoofdbestuur besproken en gaat daarna, voorzien van een door of vanwege het hoofdbestuur opgemaakt advies, naar de kiesverenigingen. Deze zenden dan haar afgevaardigden naar in februari 1963 te houden groepsvergaderingen, waar de definitieve lijst zal worden vastgesteld. Van de zittende Kamerleden hebben jkvr. mr. C. W. I. Wttewaal van Stoetwegen en de heren mr. H. K. J. Beernink, dr. I. N. Th. Diepenhorst, mr. J. W. van Gelder, H. Kikkert, drs. D. F. van der Mei, J. T. Mellema en C. F. van de Peijl zich bereid ververklaard een nieuwe kandidatuur te aanvaarden. Dr. H. W. Tilanus en de heer J. de Ruiter en dr. J. J. R. Schmal wensen, zoals bekend, geen nieuwe kandidatuur. Verwacht wordt, dat de opvolger van de heer F. H. van de Wetering, de heer H. M. Gerbrandy uit Sneek, in 1963 evenmin zal terugkeren. --- Kommissie-Drees adviseert in uitvoerig rapport: Duitse schadeloosstelling in eerste plaats bestemd voor overlevenden DUUR VAN VRIJHEIDSBEROVING MEDE BEPALEND VOOR HOOGTE UITKERING (Van onze Haagse korrespondent) De 125 miljoen Duitse mark (ongeveer 10 miljoen gulden) welke de Nederlandse regering van de regering van de Bondsrepubliek Duitsland — na inwerkingtreding van het Nederlands-Duitse financiële verdrag — zal ontvangen ter uitkering aan degenen, die om redenen van ras, geloof of wereldbeschouwing zijn getroffen door de nationaal-socialistische vervolgingsmaatregelen, zijn bestemd voor Joodse vervolgden, voor verzetsmeiisens en voor gijzelaars. Militaire krijgsgevangenen, burgerslachtoffers van gevechtshandelingen, arbeiders die in Duitsland te werk zijn gesteld en gravers van eenmansgaten, krijgen géén uitkering. De DM 125 miljoen zal in de eerste plaats worden verdeeld onder de vervolgden, die nu nog in leven zijn. De uitkeringen worden daarbij berekend naar het aantal maanden gevangenschap. Met de ernst van de gevangenschap (mishandeling) en met de gevolgen van de vrijheidsberoving (verlies van gezondheid, van geld enz.) kan geen rekening worden gehouden. Geen uitkering wordt verstrekt wegens gevangenschap korter dan drie maanden. Ook is er een maximum. Dit zal, naar thans becijferd kan worden, ongeveer f 5400 bedragen. --- Vast bedrag voor de nabestaanden Aan nabestaanden van overledenen wordt geen uitkering verstrekt afhankelijk van de duw van de gevangenschap. Zij kregen allen eenzelfde uitkering. De gegevens van nu wijzen in de richting van een bedrag van ongeveer ƒ2700. Voor deze uitkering komen alleen de direkte nabestaanden ln aanmerking. Dat •sijn de echtgenoten of, bij ontstentenis daarvan, de kinderen. Deze moeten op 1 mei 1945 nog minderjarig zijn geweest. Een hertrouwde echtgenoot ontvangt de uitkering niet. Bovenstaande gegevens zijn ontleend aan het rapport vna de kommissie-Drees, die de regering heeft moeten adviseren hoe te zijner tijd het bedrag van DM 125 miljoen zal moeten worden verdeeld. De regering heeft de Tweede Kamer meegedeeld, dat zij zich met het advies van de kommissie alleszins kan verenigen. De kommissie beveelt int dit verband aan, dat de afwikkeling vlot geschiedt zonder al te diepgaande kontröle van de gegevens, welke de aanvragers zullen -moeten opgeven. Personen boven de 61 jaar moeten het eerst worden geholpen. Duitsland betaalt de DM 125 miljoen in drie termijnen. Met de uitkeringen moet niet gewacht worden tot het gehele bedrag binnen is. De regering moet het geld voorschieten, zodra het verdrag met Duitsland is ondertekend. Een spoedige berekening van de aanspraken acht de kommissie mogelijk, want er zijn pons- en elektronische apparaten. Bovendien zal de uitkering niet geschieden door een partikuliere organisatie, maar door het Centraal Afwikkelingsbureau Duitse Schadeuitkeringen te Amsterdam, een bureau van het ministerie van Financiën. --- De politieke thermometer gaat omhoog Buitenlands weekoverzicht TI et is niet de eerste keer, dat in de loop van een jaar de nazomer en de herfst toenemende internationale spanning brengen. Het kan bijna een seizoenverschijnsel worden genoemd, en het zou geen reden tot bizondere zorg geven als de zekerheid bestond, dat met de wetmatigheid van de natuur de politieke thermometer straks bij de komst van de winter weer gaat dalen. Die zekerheid bestaat jammergenoeg niet. Vooral de kwestie-Berlijn zal, als de voortekenen niet bedriegen, de komende maanden een hoogtepunt bereiken. In de afgelopen week zijn er daarom vooral van westelijke zijde nogal wat verklaringen afgelegd, die ten doel hadden elk misverstand in Moskou over de houding van het Westen te voorkomen. In grote trekken komt het er op neer, dat de westelijke mogendheden blijven bij hun oude standpunt, dat zij wel willen praten over het wegnemen van wrijvingspunten, die aan de uitzonderlijke positie van West-Berlijn temidden van Oostduits gebied zijn verbonden, maar dat er geen sprake is van afstand doen van de geallieerde bezettingsrechten in Berlijn. De kwestie-Berlijn is geen aangelegenheid van West- Duitsland en de Sovjet-Unie (met haar satelliet Oost-Duitsland), maar een zaak van de westelijke mogendheden en de Sovjet-Unie. De Duitse Bondsrepubliek is daarbij, heel formeel gezien, alleen betrokken als lid van de Navo. Wanneer Duitse troepen eventueel ingeschakeld zouden worden bij de verdediging van West-Berlijn, zo heeft de Duitse regeringswoordvoerder von Hase gesteld, dan treden zij uitsluitend op als Navoeenheden. In dit verband wenst de regering in Bonn ook de bizondere status van West-Berlijn te handhaven. Het stadsdeel zal, zolang de situatie geen diepgaande wijziging ondergaat, niet volledig mogen opgaan in de Duitse Bondsrepubliek. De Russische premier Chroesjtsjof verkeert in de moeilijke situatie, al ettelijke keren te hebben aangekondigd, dat er met betrekking tot West-Berlijn ingrijpende veranderingen moeten komen. Zijn dreigen met het sluiten van een afzonderlijk vredesverdrag met Oost-Duitsland, met de daaraan verbonden gevolgen voor de toegangswegen naar Berlijn, had ten doel het Westen tot toegeeflijkheid te dwingen. Hij heeft er later nog eens aan toegevoegd, dat hij wil wachten met het verlangen van beslissingen totdat de Amerikaanse verkiezingen achter de rug zijn. Maar als ook die laatste termijn van uitstel zal zijn verstreken, kan Chroesjtsjof uit prestige-overwegingen moeilijk langer wachten. Hij moet dan op de een of andere manier tot daden overgaan, dat wil zeggen hij moet met het Westen tot een akkoord zien te komen of hij moet de westelijke geallieerden voor voldongen feiten plaatsen. Vandaar, dat vooral tussen Washington en Bonn heel druk overleg wordt gepleegd, en de Duitse minister van Buitenlandse Zaken dr. Schröder naar president Kennedy vliegt. Ook zonder de toenemende politieke aktiviteiten en spanning rondom de kwestie-Berlijn ontbrak het deze week niet aan gebeurtenissen, die aanleiding tot ernstige internationale verwikkelingen kunnen geven. Daar is in de eerste plaats het chronische grenskonflikt tussen India en China, dat in het gebied van het Thag-La-gebergte. aan de grens van Tibet, plotseling van een voorzichtig schuiven met versterkte posten overging in een rechtstreeks gevecht, waarbij aan weerskanten doden en gewonden zijn gevallen. China dreigt met een echte oorlog als India niet afziet van verdere „agressie" en premier Nehroe van India heeft opdracht gegeven de Chinezen uit het omstreden gebied te verdrijven. Gevechten op grotere schaal zijn dus allerminst ondenkbaar, al leent het terrein zich slecht voor omvangrijke troepenbewegingen. Opvallend is, dat India meer en meer vertrouwen in zijn militaire kracht schijnt te krijgen en de laatste tijd een krachtiger houding aanneemt. Het tweede konflikt met internationale verwikkelingen is de burgeroorlog in Jemen waarin Saoedi-Arabië en Jordanië aan de kant van de royalisten en Egypte aan de kant van het republikeinse bewind aktief zijn betrokken. De grote oliebelangen op het Arabisch schiereiland wettigen de vrees, dat verdere internationale inmenging dreigt als de strijd zich tot buiten de grenzen van Jemen mocht verplaatsen. Ook rondom Cuba nemen de verwikkelingen nog toe. De maatregelen, waarmee Amerika het scheepsvervoer van de communistische landen naar Cuba aan banden willen leggen, hebben in het kamp van Amerika's bondgenoten geen onverdeelde instemming gekregen. Daarnaast schiep de Cubaanse opstandelingengroep „Alpha 66". die uit steunpunten buiten Cuba opereert, met haar oorlogsverklaring aan de scheepvaart op Cuba een situatie, waaruit ook weer allerlei ernstige verwikkelingen kunnen voor' 'Deien. Het wordt een onrustire herfst. O „Als ik nu werkelijk dat vredesverdrag met je afsluit, dan kan ik hen er toch niet meer mee bedreigen ...." (Frankfurter Algemeine) --- Openhartige biografie verschenen Tussen prins en Monty bestond vijandschap Boek van Hatch bevat vele onthullende bijzonderheden „Op een regenachtige morgen wordt de Prins der Nederlanden om half vijf wakker omdat zijn wekker afloopt. Vijf en dertig minuten later heeft hij in zijn Bentley reeds de 57 km naar Het Loo afgelegd en bevindt hij zich in de Koninklijke domeinen. De opper-houtvester loopt met hem door de donkere dennebossen naar een plaats die mogelijkheden biedt. Geruisloos voortstappend over de zachte dennennaalden bespeurt de prins plotseling tussen de hoge stammen een reebok, en lost een enkel schot. Om half zeven is hij terug op paleis Soestdijk en geheel verdiept in zijn korrespondentie, die de hele wereld omspant. Om acht uur ontbijt hij met Koningin Juliana, in de gezellige eetkamer die uitziet op het park met de vijver". Zo begint de biografie, die de bekende Amerikaanse levensbeschrijver Alden Hatch heeft geschreven over prins Bernhard (prins Berhard, zijn plaats en funktie in de moderne monarchie), welk boek vandaag bij H. J. W. Becht's Uitgeversmij NV te Amsterdam is verschenen in de vertaling van J. F. Kliphuis. De schrijver heeft alle mogelijke steun gehad van de prins, van de koningin, van prinses Armgard, van andere !«ien van het hof en van vele bekende Nederlanders en buitenlanders. Het resultaat is een boek van een voor Nederland ongebruikelijke openhartigheid. Er komen een aantal uitspraken en bijzonderheden in voor, die in de toekomst nog wel vaker zullen worden aangehaald. Dat gaat dan niet zo zeer om allerlei aardige bijzonderheden over het leven op paleis Soestdijk, zo in de trant van: na het diner doet hij met zijn vrouw en dochter woordspelletjes, waar de koningin zeer op gesteld is — maar wel om een uitspraak als: „Zijn afkeer van het nationaal-socialisme werd niet veroorzaakt door zijn voorliefde voor de demokratie, want daar geloofde hij niet in." tijd waarin, volgens dit boek, koningin Wilhelmina op de een of andere wijze op prins Bernhard attent was gemaakt. Prins Bernhard zelf vond de prinses „ontzettend lief, erg verlegen, bijzonder intelligent en in hoge mate onder de invloed van haar moeder". Het hoofdstuk, waarin wordt gesproken over de opbloeiende romance tussen prins Bernhard en prinses Juliana gunt een kijkje achter de schermen, zoals men dat in Nederland nog nooit heeft gehad. Het is zeer menselijk maar niet kwetsend geschreven en men kan zich voorstellen, dat noch de koningin, noch de prins tegen de publikatie van al deze intieme bijzonderheden bezwaar hebben gehad. Men leest in dit hoofdstuk, dat koningin Wilhelmina jaren later eens tegen de prins heeft gezegd, dat prins Hendrik naar haar gevoel te weinig werk had gehad. „Ik was niet van plan deze fout te herhalen waar het mijn dochter betrof", zei koningin Wilhelmina tegen haar schoonzoon. In dit boek komt ook een hoofdstuk voor dat getiteld is „De Prins en de Nazi's". Men vindt hierin de volledige geschiedenis van het adspirantlidmaatschap van de S.S. De zoon van de eigenaar van Bernhards Berlijnse stam- Dat is overigens een uitlating, die betrekking heeft op de prins in zijn studententijd. Tegen het einde van het boek is de biograaf zover, dat hij prins Bernhard „misschien een proto-type van de nieuwe renaissancemens" noemt. In dit verband is het ook interessant de opvatting van de prins te vernemen over de Sovjet-Unie. Volgens Hatch ziet prins Bernhard in bijzonder optimistische buien wel eens vooruit naar de tijd — over vijftig of honderd jaar — waarin het IJzeren Gordijn zal zijn opgerold en aan de kant geschoven. Hij meent, dat naarmate de oude bolsjewieken sterven en de jonge Russen de leiding overnemen, Rusland zal terugkeren naar een meer demokratische vorm van socialisme, met een veel lossere discipline. Over de jonge jaren van de pms is in Nederland altijd met een grote diskretie geschreven. Dat dateert van de kroeg, aldus de schrijver, was leider van de Berlijnse afdeling van de gemotoriseerde S.S., die bestond uit jonge mannen, die een eigen auto bezaten. Bernhard wist, dat je anderhalf jaar bij de SS moest dienen voordat je tot het lidmaatschap werd toegelaten Sprekend voor vijf of zes vrienden, die in dezelfde omstandigheden verkeerden als hij, vroeg hij deze Wunderlich hem in dit SS-verband op te nemen tot zij hun studie zouden hebben voltooid. „Geen van ons wil SS-er worden om snel promotie te maken of wat dan ook. We komen in onze auto's en rijden samen tot we afgestudeerd zijn. En dan gaan we er weer uit. Dat moet voorop staan." Er werden overjassen aan hun uitgereikt en ze gingen naar de beste kleermakers van Berlijn om hun uniformen naar maat te laten maken. „Ik moet zeggen dat we er keurig in uitzagen", zegt Bernhard. „Mijn dienst in de SS beperkte zich tot de wekelijkse rally's en verder moest ik zo nu en dan op wacht staan, want als ik dat deed hoefde je voor je wagen geen garagegeld te betalen. We hadden veel plezier en niemand viel ons lastig". Toen zij hun studie hadden voltooid — aldus nog tsteeds het boek — verlieten Bernhard en zijn vrienden de SS en sneden alle banden met de nazipartij door. Dit vond overigens plaats, nadat de Prins al in 1933 met zijn ouders de mogelijkheid had besproken om bijvoorbeeld naar Canada te emigreren, omdat hij er van overtuigd was, dat er in Duitsland iets verschrikkelijks zou gaan gebeuren. Er staan in dit boek verschillende onthullende fragmenten. Zo citeert Alden Hatch de prins letterlijk in diens verbittering over Montgomery's leiding van de slag bij Arnhem. In zijn beroemde boek — zo zei de prins — geeft Monty toe, dat Arnhem een mislukking was, maar ik wou dat hij erbij gezegd had, dat het een mislukking was, die men gemakkelijk had kunnen voorkomen. Want als hij ons had geloofd zou Arnhem geen mislukking zijn geworden maar een overwinning. Maar Monty weigerde absoluut ons te geloven. Hij wilde niet van ons aannemen dat de tanks niet naast de weg konden opereren in de drassige weilanden en op de dijken van Nederland, zoals dat op de stevige gronden van Frankrijk en België wel mogelijk was geweest. Monty weigerde ook kategorisch geloof te hechten aan de inlichtingen, die de prins hem verstrekte over de sterkte en lokatie van de Duitse troepen in het aanvalsgebied. Het resultaat was bijvoorbeeld, dat een van de para-regimenten werd afgeworpen in een terrein, waar zich twee Duitse pantserdivisies bevonden. Ik zou het bijzonder hebben geapprecieerd, zo zei de prins, als hij deze details in zijn boek zou hebben vermeld. Later sprak de prins zelfs over „onze vijandschap". Generaal Eisenhower heeft diverse pogingen gedaan om het kontakt tussen Montgomery en prins Bernhard zoveel mogelijk te beperken. Met dit boek wordt een slechts weinig geretoucheerde blik gegund in het familieleven op het paleis Soestdijk en verder verneemt men veel over de wijze, waarop de prin zijn plichten opvat en vervult. Er wordt met dit boek een gordijn weggetrokken. Men is hiervoor aan het hof altijd bijzonder bang geweest, maar dit boek bewijst wel, dat die vrees ten onrechte was. Het verschijnt op een ogenblik, waarop in méér koninkrijken de zoetsappige verhalen over het konink. Hik gezin, gevoegd bij de zwijzaamheid over werkelijke wetenswaardigheden bij een belangrijk deel van de bevolking een zekere weerstand ging oproepen. Een Nederlander zou dit boek waarschijnlijk anders hebben geschreven, maar het heeft toch ook zijn voordelen, dat eert doorgewinterde biograaf — een tak van journalistiek, die een heel aparte instelling en vaardigheid vereist — uit het buitenland op Soestdijk heeft verkeerd. Hatch had geen last van de schroom, die een Nederlandse schrijver misschien nog wel zou hebben gevoeld. Misschien wordt zijn boek nog het best getypeerd door deze uitspraak van de schrijver: „Prins Bernhards funktie in Nederland en de wereld is wellicht slechts het soort man te zijn dat hij is en te werken in een land waarin de demokratische traditie zo sterk en hecht is, dat men zich kan permitteren een prins te hebben, die een persoonlijkheid is". Alden Hatch: Prins Bernhard. Zijn plaats en functie in de moderne monarchie. Uitg. H. J. W. Becht's Uitgevers Mij NV, Amsterdam. Geb. 351 blz., ƒ 14.90. Prins Bernhard heeft gistermiddag de Amerikaanse auteur Alden Hatch op Soestdijk ontvangen om hem in de gelegenheid te stellen het eerste exemplaar van de Nederlandse uitgave van „Prins Bernhard, zijn plaats en functie in de moderne monarchie" aan te bieden. --- Wie als schoonzoons? Alden Hatch heeft ook met Prins Bernhard gesproken over de vraag, met wie zijn dochters zullen trouwen. „Een hardwerkende zoon uit een algemeen geachte familie," zei de prins. „Het moet iemand zijn die hard werkt, want ik kan mij niet voorstellen dat mijn dochters gelukkig zouden worden met de een of andere leegloper. Ik ben er zeker van dat de man van hun keuze iemand zou moeten zijn die iets bereikt in de handel of de industrie, in de wetenschap of in de kunst, of op nog ander terrein." ---