(ADVERTENTIE T.M.) friesland is mooi.hoven zo! --- Nummers Gerard Griek is dus de schuldige. Ik vond het ook al wat verdacht dat hij meteen na afloop van de wedstrijd een beeldend verslag van het incident gaf, waarbij hij voorgaf de naam van de betrokken speler niet te kennen. „Toen ik weer terugliep kwam er een speler, hoe heet hij ook al weer, ja, Quaars, op me aflopen en die gaf me een kopstoot". Dat is natuurlijk een zwaktebod, als je als grensrechter in de eredivisie voorgeeft de spelers niet van gezicht, laat staan van naam te kennen, laat staan een speler van PSV, laat staan iemand met de toch opmerkelijke naam Quaars: de man die Dick Bruynesteyn wel verplicht was in zijn Sport ABC op te roemen omdat hij de enige was wiens naam met een Q begon... Je ziet dat trouwens wel vaker van scheidsrechters en grensrechters, bijvoorbeeld bii het aantekenen van een boeking of bij een spelerswissehng. Van Hanegem moet dan zijn rugnummer laten zien, anders weet de scheidsrechiet met wie hij te maken heeft. De psychologische achtergrond hiervan zal wel zijn, dat de scheidsrechter ermee wil aangeven dat al die spelers voor hem „neutrale nummers" zijn, dat er geen sprake is van een restantje rancune uit een voorgaande wedstrijd of iets dergelijks, kortom dat al die spelers hem allemaal even lief en stout zijn. Onderdeel dus van een toneelvoorstelling. --- Reconstructie Nu Griek in het ongelijk is gesteld en door de strafcommissie ervan beschuldigd wordt niet alleen letsel te hebben toegebracht aan een kostbare speler, maar ook nog zijn collega-scheidsrechter om de tuin te hebben geleid door te jokken dat Quaars de kopstoter was en niet hijzelf, wordt het misschien tijd een lansje té breken voor Gerard Griek. Laten we eerst even reconstrueren, wat hij na het betreurenswaardige incident wel had moeten doen. Quaars ligt op de grond, Griek wrijft zijn pijnlijke voorhoofd, Theo Boosten (nog niet wetend dat hij later ook in het ongelijk zal worden gesteld inzake zijn gele kaart aan Poortvliet die hem aan zijn jasje zou hebben getrokken, hoewel je op de televisie kon zien dat Poortvliet bij dat incident niet in zijn buurt kwam, vermoedelijk associeerde hij Van Gervens gele trui met de gele kaart, het verbaasde me al dat Studio Sport' bij het herhalen van die beelden niet even aanwees waar Poortvliet zich op dat moment bevond, maar ik verbaas me blijkbaar wel eens vaker over Studio Sport) komt er aansnellen, denkend: „Mijn hemeltje, wat is er nu weer aan de hand!" Hij gaat naar Griek toe en zegt: „Mijn hemeltje, wat is er nu weer aan de hand?" Griek probeert schuldbewust van hem weg te kijken en zegt vaag: „Oh, niks bijzonders, een botsinkje tussen Bertus en mij". Boosten: „Hij heeft je toch hoop ik geen kopstoot gegeven hè, want dan vliegt hij er ogenblikkelijk uit!" Griek: „Wel nee, hoe kom je daarbij, die jongen kwam me alleen maar even afblaffen, en toen heb ik in een reflexbeweging even mijn voorhoofd tegen zijn neus gedrukt. Dat is alles". Boosten: „Bedoel je te zeggen, dat jij Quaars een kopstoot hebt gegeven?". Griek: „Zo zou je het wel kunnen noemen, ja". Boosten: „En kan je me dan misschien ook vertellen wat ik nou moet doen? Ik kan je toch moeilijk een rode kaart geven?" Griek: „Nee, ik weet niet, slinger me na afloop maar op rapport, het is toch mijn laatste jaar. Ik ben blij dat ik op de valreep nog een van die jongens met hun grote bek te pakken heb gekregen" Griek: „Okay, ik zal bok wel even een verontschuldigend gebaar maken naar de tribunes, dan ben jij verder van het gezeur af". Boosten: „Ja, als je dat zou willen doen, dat zou misschien wel verstandig zijn in de gegeven omstandigheden. Dan doe ik wel niat of ik je in mijn boekje noteer". Zo gezegd, zo gedaan. Gerard Griek loopt op Bertus Quaars af, maakt overdreven theatrale verontschuldigingsgebaren zodat die ook door het schellinkje als zodanig kunnen worden geïnterpreteerd, daarna doet hij nog even hetzelfde bij Kees Rijvers, vervolgens sprint hij naar de middencirkel, heft zijn handen ter hoogte van zijn oorschelpen omhoog en beweegt ze vervolgens met de pols als draaias heen en weer zodat iedereen begrijpt dat hij wil zeggen: „Poeh, poeh, zat ik daarnet even mis met mijn kopstoot, sorry jongens, ik vergat me zelf even, het zal niet meer voorkomen", waarna hij weer naar de zijlijn terugsprint en Theo Boosten het spel kan hervatten. --- Rozewater Goed, dat had Gerard Griek natuurlijk moeten doen, dan was er verder weinig aan de hand geweest, maar zo goed als die kopstoot ongetwijfeld een reflexreactie was („wou je wat? Boem!") zo goed zal hij ook in een reflex de schuld op Quaars hebben gegooid. Wie met pek omgaat, wordt ermee besmet. Wie jarenlang langs de zijlijn het ere-divisievoetbal volgt, steekt allicht iets op van gespeelde verontwaardiging, gespeelde onschuld en op niets slaande boosheid (Adri van Kraay maait de doorgebroken Nico Jansen de benen op onbeschofte wijze onder diens lijf vandaan, Boosten fluit voor een vrije trap, Van Kraay werpt de bal, ziedend van verontwaardiging, me eem woedend gebaar op de grasmat). Hij raakt gewend aan tergende lachjes of geschud met het hoofd alsof men zeggen wil: „We zijn vandaag wel opgescheept met de onnozelste hals van het westelijk halfrond", en dat soort volkstheater dat heit best beheerst wordt door Johan Cruijff (zoals we weer eens konden constateren bij Barcelona-Real Madrid). Je kan zon kopstoot als grensrechter bovendien straffeloos ontkennen, want wie verdenkt juist hem van zoiets gewelddadigs? In de eerste plaats heeft zon grensrechter het imago van het lulletje rozewater in de voetballerij, iemand die te oud is om te voetballen en te slecht is om te scheidsrechteren. Bovendien behoort hij tot de rechterlijke stand, en als hij in zijn onuitsprekelijke drift of uit zelfverdediging nog wel eens sporadisch gewelddadig wordt, dan gebruikt hij natuurlijk gewoon het grensrechterstokje om zijn opponent daarmee op het hoofd te slaan. Voor een kopstoot moet je meer in huis hebben dan wat een grensrechter te bieden heeft. De grensrechter van zoiets verdenken is even ongerijmd als Columbo verdenken van de moord die hij komt oplossen... --- Kopstoot van Griek Stopper De uitslag van het kopstootduel tussen Quaars en Griek (1-0 of 0-1, al naar gelang je het bekijkt) kwam voor mij niet onverwacht. De televisiebeelden hadden mij al de zekerheid gegeven dat niet Quaars de boosdoener was, maar Griek. Niet dat we de kopstoot zelf in beeld kregen, maar toen de camera ons de tumultueuze beelden liet zien van het opstootje rond Quaars, Griek en de toegesnelde Boosten die zijn rode kaart trok, toen zag je op de achtergrond, op de tribune die enkele meters van de plaats des onheus verwijderd was, een aantal mensen bijzonder geagiteerd en met uitgestrekte armen wijzen. Vermoedelijk in de richting van Griek. Het was duidelijk dat ze wilden zeggen: „Hé, niet die speler maar die grensrechter heeft het gedaan, hij daar is de dader, je hebt de verkeerde te pakken!" Het heeft me verbaasd dat niemand van Studio Sport op deze zijdelingse aanwijzing (een indirect bewijs) heeft gewezen, ondanks het feit dat het een van mijn goede voornemens op oudejaarsavond 1974 was, om mij over niets van Studio Sport meer te verbazen. --- Dankbaar Het valt Griek euvel te duiden, dat hij in de korte bedenktijd die hem geboden werd niet heeft ingezien dat hij misbruik maakte van zijn imago en onschendbaarheid, door de schuld op Quaars te gooien. Die kopstoot., die is all in the game, vind ik. Dat gehol naar de grensrechter bij elke beslissing, of die nu terecht is of niet, zou trouwens verboden moeten worden door de KNVB. Bij twijfelgevallen zou de scheidsrechter verplicht moeten zijn de grensrechter te raadplegen (maar al te vaak moet hij daartoe gedwongen worden door rukkende en trekkende spelers die dan een gele kaart krijgen), maar aan de andere kant zou iedere speler die zich rechtstreeks tot de grensrechter wendt een boeking moeten krijgen. De ruimte waarin de spelers nu nog de kans krijgen het arbitrale trio „te bewerken", respectievelijk „uit te proberen", is te groot. De scheidsrechter en de grensrechters kunnen er weliswaar zelf veel aan doen, maar omdat zij niet kinderachtig willen lijken en niet op elke slak zout willen leggen, laten ze veel over hun kant gaan op het gebied van „het gesproken woord" en „de gebarentaal". De on-Engelse, zeer Nederlandse gewoonte om elke beslissing, ook de beste, principieel aan te vechten en daarmee voor het publiek twijfelachtig te maken onder het psychologische motto dat het deze keer weliswaar niets uithaalt, maar bij een volgende spelsituatie zn nut kan opbrengen, moet nu maar eens radikaal worden uitgeroeid. Als de kopstoot van Griek daartoe de aanleiding kan zijn, is het Nederlandse voetbal hem achteraf nog veel dank verschuldigd. --- Witmarsumer bejaarden voor het eerst op stap WITMARSUM — In 1928 werd in Witmarsum de eerste bejaar- ■ ■ dentocht georganiseerd. Dat werd gedaan door de Permanente Com- ■ i missie, die toen naast het organiseren van kaatswedstrijden ook wat j j anders wilde doen. In particuliere auto's ging men om één uur 's mid- J i dags op weg voor een tocht door Friesland, en dat betekende heel wat ■ i voor de toenmalige bejaarden, die voor een deel vrijwel nog nooit \ j buiten het eigen dorp waren geweest. Men deed verscheidene plaatsen \ i aan, en bij hotel De Horst in Beetsterzwaag werd deze groepsfoto ge- ■ i maakt. Van de gefotografeerden zijn alleen de twee dames in het wit \ | vooraan nog in leven: links mevrouw Wapke Boersma-Reitsma, des- * ■ tijds verpleegster, en mevrouw Aukje Timminga-Boersma, de vrouw ■ ■ van de directeur van gemeentewerken, die ook meeging om de be- * | jaarden te verzorgen. Links vooraan de directeur van het postkantoor, J j de heer Albertus Piekema, die de leiding van de tocht had. Om zeven • ■ Uur keerde men in Witmarsum terug, feestelijk ingehaald door het mv- 2 ■ ziekkorps „Frisia". De traditie die in 1928 begon, lijkt overigens nu J i geëindigd te zijn, want de bejaardentocht van 1975 is mogelijk de • ■ laatste in Witmarsum geweest. ---