Smurfendorp met uileborden verpest It Wiid voor Ids Willemsma Door Fedde Dijkstra EARNEWALD - Beeldend kunstenaar Ids Willemsma van Hallumerhoek windt er geen doekjes om. „It is in oergriis, al dy kninehokken. Kwasy-buorkerijepikestjelpen binne it. Ik wurd der gewoan beroerd fan. San allemachtige massa fan dy rotdingen." Buitenplaats It Wiid bij Earnewald, gepresenteerd als 'een moderne verblijfsresidentie in traditioneel Friese stijl', wil voor de bezoekers een van de mooiste plekjes van Friesland zijn. Willemsma beleeft dat anders. Hij wijst het luxe bungalowpark zonder aarzelen aan als het lelijkste plekje van Friesland. Als 'boatsjeman' kent Willemsma dit stukje Friesland als geen ander „Jierren en jierren bin ik mei it skouke of mei de kano nei It Wiid reizge. In kleedsje oer it skouke, of in tintsje deryn. Ast tian foar de wal leiste, of wat yn it reid, dan kamen de reeën hast oan dy ta." Kiekendieven en andere roofvogels, van alles was hier le zien. „In reiddomp haw ik hjir leau ik ek nochris sjoen." En nu staal daar zomaar een smurfendorp', /oals de kunstenaar het al heeft horen noemen. Het recreatiepark met 314 bungalows is Willemsma een doorn in hel oog, vooral van de kant van Earnew&ld gezien. Hij vindt hel bovendien te grootschalig. „As se no ris in stik of 5(1. 60 fan dy hüskes hjir delset hiene, yn in grutte seame bosk. . . Se hiene il oiskcniije moatten fan I arne wald. Earst san hündert meter beammen, en dan in pear moaie platte simmerhuskes dêr efter teisioppe. Skriuw yn san gefal bygelyks in priislïaach üt foar jonge arsjitekten, om wat fernijends te betinken dal op san plak past." De bomen rond de bungalows /uilen de komende jaren het nu nog kale geheel wal aankleden, maai Willemsma denkt niel dal dit zijn leed zal verzachten. De bungalows staan tot aan de waterkant en daar komen geen bomen meer tussen. De vormgeving van de bungalows, m drie verschillende uitvoeringen, Kan Willemsma evenmin bekoren. Een wervende folder /egt dal ei veel aandacht is besteed aan „de harmonische aansluiting bij de waterrijke, landelijke omgeving" en spreekt verder van een „typisch Friese bouwstijl". „Net om te kleinen ien. mar il is arsjitektoanysk fier beneden peil, ecln nul-komma-nul-nul-nul", luidt hei vernietigende oordeel van Willemsma. Denaam Waldbungalows' eu de SUggeSti het 'typisch Friese' vindt hij vol komen misplaatst: ..It hat mei W&ldhüskes vn elts gefal neat te kiiien.' ook het grote centrale gebouw met ajn boerderij achti ge uiterlijk is wat Willemsma belieft een mislukte poging. „San grut ding. mei lan dv nuve re krimpen yn il dak . " Hei geheel doet hem verzuchten: „Waansinnicb dal soks allegeai km vn it bütengebiet." Wandelend tussen de sleutelklaar opgeleverde piramide-bungalows - „zelfs het gras wordt voor u gemaaid" - met naar keuze romantisch of Scandinavisch interieur waant Willemsma zich in een straatje in Beverwijk, zij het dat uileborden die illusie geweld aandoen. Die uileborden zijn volgens hem een typisch voorbeeld van geveltsje-Frysk. Ze zijn gemaakt in Brazilië, van kunststof. „Se binne mar 8 millimeter dik. Omset plestik is it. It moat hout fan 2 of 3 sintimeter wêze. Mar fansels hearre hjir hielendal gjin ülebuorden op." Hier en daar is al een exemplaar afgewaaid of kromgebogen. „Se freegje gjin ünderhald, nee, se waaie der fansels wol öf." Als beeldend kunstenaar beseft Willemsma als geen ander dat mensen verschillend denken over mooi en lelijk. Met zijn platen ijzer, klompjes op het water en containers vol mest heeft hij bewondering én hoon geoogst. Het maakt hem niks milder in zijn oordeel over het bungalowpark, „Ik meitsje gjin dingen allinnich mar foar de moaiiehheid. Dan soe'k hiele oare dingen meitsje moatte. Ik besykje wat ta te foegjen oan in bepaald plak. In plak freget yts, ik jou dêr soms in antwurd op. Dy antw uiden moatte net oerraze, net oerdon derje. It moat wat meiinoar yn oerienstimming wê/e." Zittend op een terras in Earne wald, waar hij zich tegoed doel n milkshake omdat 'in glës kalde süpe mei in suk koel leverbaar is. volgt zijn blik het pontje dal over hel water naar het 'typisch Inese smurfendorp je' glijdt. Zuchtend steil hij vast: nei wal dit plak fi Ids Willemsma vindt hel maar niks,