BUITENLANDS OVERZICHT DE ARABISCHE VULKAAN 2 DE HISTORIE VAN GLUBB PASJA Na de eerste wereldoorlog heeft Engeland de twee Hasjemietische koninkrijken Irak en Transjordanië gesticht uit een paar brokken van het gekortwiekte Turkse rijk. Het Hasjemietische stamhuis had oorspronkelijk geregeerd over Arabië, waar het echter door koning Saoed was verdreven. Sindsdien bestaat tussen deze beide vorstenhuizen een bloedvete, die lange tijd politieke toenadering onmogelijk heeft gemaakt. Berst in de laatste jaren is deze dynastieke tegenstelling gedeeltelijk overbrugd door het ontwaakte nationalisme en de gemeenschappelijke haat tegen Israël. Van de twee landjes was Irak het belangrijkst, vanwege de olievelden en de kostbare olieleidingen. Er waren dan ook Britse troepen gestationeerd om dit kostbaar bezit te beschermen, terwijl tevens gebruik werd gemaakt van Bedoeïenen in Engelse dienst. * * * Nu diende er in Irak in de twintiger jaren een klein maar dapper Engels luitenantje dat John Bagot Glubb heette. Hij mat slechts 1.63 m., maar had reeds in de eerste wereldoorlog bewezen zijn mannetje te staan. Een lidteken aan zijn kin en een Britse militaire onderscheiding legden daar getuigenis van af. Luitenant Glubb behoorde tot de Engelse genietroepen. Zijn werk was aan het hoofd van een korps Arabische kameelruiters door de woestijn te trekken om de Britse olieleidingen te beschermen en deze tevens te repareren, wanneer ze ergens door kwaadwilligen beschadigd waren. Hij ging zich echter steeds meer interesseren voor de Islamitische godsdienst en voor de taal, zeden en gewoonten der Arabieren. Reeds bezat hij van een en ander een aanzienlijk kennis, maar om zijn studie te completeren nam hij ontslag uit de militaire dienst, Een tijdlang aanvaardde hij toen een post als administratief controleur en grensinspecteur in Irak, welk werk hem meer vrije tijd over liet voor de studie. Hij werd geen boekengeleerde, maar bracht vele uren door in de tenten van zijn vrienden, de Bedoeïenen, en na enige jaren kende hij niet alleen Arabisch, maar wist zelfs elk der vele Arabische dialecten vloeiend te spreken. Hij kleedde zich een Arabier en reed liefst op een kameel. * * * Dergelijke kenners van het Oosten waren voor de Britse politiek goud waard. Op een bepaald moment deed de Engelse regering dan ook een nieuw beroep op Glubb. Deze klom op zijn kameel en maakte een lange woestijntocht van Bagdad naar Amman, de hoofdstad van Transjordanië. Onderweg bracht hij de nachten door in tentenkampen van de Bedoeïenen. In Amman aangekomen bezocht hij koning Hoessein — grootvader van de tegenwoordige vorst van die naam — die hem vroeg of hij per auto was gekomen. „Op de rug van een kameel", antwoordde Glubb. „Bij de profeet, hij is een ware Bedoeïen", moet Hoessein toen hebben uitgeroepen. Er bestond toen al een klein Jordaans legertje dat 0.1.v. de Engelse officier Peake stond. Glubb nam het opperbevel over en wist door een handig voorbereide propaganda campagne duizenden op avontuur beluste Bedoeïenen onder de vanen van het Arabische Legioen te lokken. De dienst werd goed betaald, maar er heerste dan ook een strenge discipline. De kleine generaal was geliefd bij zijn soldaten. Weldra vormde het legioen het beste kameelruitercorps van het Nabije Oosten. Een ervaren kader van Engelse instructeurs bracht de manschappen de moderne vechtkunst Momenteel zijn er niet veel kameelruiters meer. Het legioen telt nu een 20.000 man, die ingedeeld zijn in drie infanteriebrigades, een regiment pantserwagens en een regiment niet al te moderne tanks. Engeland betaalt de kosten van uitrusting en onderhoud, wat per jaar neerkomt op een bedrag van een kleine 100 miljoen gulden. Overigens ontvangt Jordanië ook nog verder Engelse subsidie. Maar dat is een zaak waar wij al wel eerder over schreven. Glubb heeft zich èn voor Engeland èn voor Jordanië verdienstelijk weten te maken. Toen in 1941 — het dieptepunt van de tweede wereldoorlog — in Irak een pro-Duitse opstand losbrak, trok hij er met zijn modern georganiseerd korps naar toe en dempte de rebellie. Later hielp hij mee om Syrië" — toen nog een Frans protectoraat — voor generaal de Gaulle te veroveren. Toen in 1948 de oorlog van de Arabische staten tegen de pas uitgeroepen staat Israël losbrak, was het Arabisch Legioen onder aanvoering van generaal Glubb — die nu al lang Glubb Pasja genoemd werd — het enige leger dat gelijkwaardig bleek te zijn aan de Israëlische strijdmacht. Het maakte veroveringen ten westen van de Jordaan en toen de wapenstilstand kwam, had Jordanië zo ongeveer het land in bezit dat vroeger door de Samaritanen werd bewoond, benevens nog een strook iets verder naar het zuiden en de helft (de oude stad) van Jeruzalem. Dit stuk werd bij Transjordanië ingelijfd en voortaan heette de vergrote staat kortweg Jordanië. Hoe vreemd het lijkt, dit succes van generaal Glubb Pasja is feitelijk voor hem het begin van het einde geweest. Het nationalisme begon in Jordanië steeds hoger op te laaien. In de nieuw toegevoegde gebiedsdelen wonen honderdduizenden vluchtelingen in tentenkampen. Ze haten Israël met een dodelijke haat en tevens haten ze alle Britten en Amerikanen, die ze van steun aan Israël beschuldigen. Engeland heeft niet voldoende beseft wat hier gaande was. Irak was tot het Pact van Bagdad toegetreden en naar Brits inzicht moest ook Jordanië toetreden. Generaal Templer kwam naar Amman gevlogen om die zaak even in orde te maken, maar de bom barstte verkeerd. Een geweldige volksbeweging ontstond. Felle anti- Britse demonstraties werden gehouden en koning Hoessein moest toegeven. Jordanië trad niet toe tot het Pact. * * * Voor Glubb Pasja zal deze ontwikkeling niet geheel onverwacht zijn gekomen. Reeds in 1953 was zijn positie zó moeilijk geworden, dat er sprake was van zijn heengaan. Engeland overwoog toen hem over te plaatsen naar Lybië. Thans is dit laatste niet meer mogelijk, want Lybië is een zelfstandige staat geworden. De kwestie was dat het nationalisme ook begonnen was het legioen aan te vreten. De Arabische officieren in het korps trachtten de leiding te veroveren en de Britten er uit te werken. Saoedi- Arabië strooide met geld (Amerikaanse olie-dollars) om de nationalistische en anti-Britse gevoelens aan te wakkeren. De laatste tijd was er ook sprake van desertie uit de kringen van het legioen, wat vroeger ondenkbaar was. Tijdens de onlusten en demonstraties waarover we hierboven spraken, heeft Glubb zijn soldaten nog ingezet om de orde te herstellen. Dat is de laatste krachttoer geweest, en daarbij is hij te ver gegaan. De verhittenng tegen hem nam toe. Arabische officieren drongen door tot koning Hoessein en eisten het aftreden van de Engelse generaal. En de koning gaf toe. Deed Hoessein het met vreugde? \\ e weten het niet. Hij is in Engeland opgevoed, maar tenslotte is en blijft hij Arabier en Mohammedaan. Zijn troon stond bovendien op het spel bij langer verzet tegen het felle nationalisme. Of hij thans^ zijn troon zal weten te redden is een andere vraag. Ondergronds moet het communisme in Jordanië vrij sterk zijn. De koning heeft gesproken van „een grote en heilige dag" — dat was de dag waarop Glubb Pasja ontslag nam — en heeft verklaard dat het tijd was dat „Jordanië zijn gestolen rechten hernam". Glubb Pasja is in Londen aangekomen en heeft een onderhoud gehad met Eden en MacMillan. Naar buiten heeft hij heel weinig verteld. Via Jordanië weten we echter iets over de directe aanleiding tot zijn ontslag. Inmiddels hebben de zaken zich in de Arabische wereld al weer verder ontwikkeld. Over een en ander hopen we de volgende keer meer te vertellen. --- persschouw De proef op de som De „Haagsche Courant" schreef: ,Wij hebben bericht, dat dezer dagen dr. W. Drees Jr. — de zoon van de tegenwoordige premier — zal aftreden ais onderdirecteur van het Centraal Planbureau, wat hij pas sinds betrekkelijk korte tijd is. En dat hij benoemd zal worden tot directeur van de begroting op het departement van financiën. Op zich zelf lijkt dat niets bijzonders Drees Jr. is een bekwaam econoom, bijzonder belangstellend in de openbare financiën. Het lijkt aannemelijk, dat hij de kennis en geschiktheid voor deze nieuwe post bezit. Maar het bijzondere is, dat dr. W. Drees Jr. bijna een half jaar geleden tot doctor in de economie gepromoveerd is op een in het Engels gesteld proefschrift, dat handelde over de Nederlandse begrotingspolitiek. En wat nog merkwaardiger is, dat hij in dat proefschrift een felle kritiek oefende op de in de laatste jaren hier te lande gevolgde begrotingspolitiek. ' Dr. W. Drees Jr. oefent kritiek op de ministers, de hoge ambtenaren (de lagere kunnen er niet veel aan doen) en de leden van de Staten-üeneraal. Hij is van oordeel, dat de staatsuitgaven in de periode 1955—1960 bij voorbaat niet onaanzienlijk kunnen worden verlaagd, zonder over te gaan tot revolutionaire afkapping van staatsdiensten. Hij verwacht meer van terugh(*idendheid ten aanzien van nieuwe uitgaven. Ministers zijn veelal (blijkbaar volgens hun aard en functie) eenzijdig georiënteerde vragers van hogere posten op de begroting. Deze neiging wordt nog versterkt, wanneer een nieuw ministerie wordt opgericht, dat zijn bestaansrecht moet bewijzen d00r... nieuwe uitgaven te doen. De belangstelling van de hogere ambtenaren voor het begrotingsbeleid in zijn geheel is zeer beperkt. Zij kennen het totaalbeleid ook niet, op het tijdstip, dat de begroting voor het volgende jaar wordt opgesteld. De minister-president en de minister van financiën hebben te weinig invloed. En wat doen de leden van de Staten- Generaal? In het algemeen bepleiten zij bezuiniging, maar als specialisten dringen zij op hogere uitgaven aan in de sectoren, waarin zij gespecialiseerd zijn. Er geldt, meent dr. W. Drees Jr., een regel, waarvan men zich blijkbaar niet bewust is: Vecht voor grote sommen voor de dingen, waarin gij belangstelt en onthoud je van bestrijding van anderen, die hetzelfde doen. Want hun stemmen hebt gij, als het er op aan komt, nodig. De ambtenaren hebben ook vaak de neiging aan te dringen op nieuwe plannen en nieuwe commissies, waarin zij deel zullen hebben. Om op die manier hun eigen nuttigheid te bewijzen. Is het niet merkwaardig, dat de man, die op deze fouten in de begrotingspolitiek heeft gewezen in een geschrift, ( dat zeer goed ontvangen is, thans de kans krijgt om zijn theorie in werkelijkheid om te zetten? Hij zal stellig ondervinden, dat deze dingen gemakkelijker gezegd dan uitgevoerd kunnen worden. Maar hij krijgt thans een functie, die bijzonder geschikt is, om de moeilijkheden te zien en te overwinnen. Aan medewerking in beginsel zal het hem niet ontbreken. Vrijwel iedereen zal erkennen, dat hij in theorie gelijk heeft. Maar dezelfde personen zullen hem in de praktijk vaak tegenwerken. De zaak is belangrijk en de persoon, die er mede belast is, lijkt voor het behandelen van het probleem bij uitstek geschikt. Wij hopen — maar niet zonder enige twijfel — dat hij de proef op de som zal leveren. Maar vlug en gemakkelijk zal het niet gaan." --- Verantwoordelijkheid „Het Vrije Volk" schreef: „De Indonesische regering heeft het visum van mr. Van Empel niet verlengd „omdat het een bezoekersvisum was". Voor 11 maart moet hij het land weer verlaten hebben; hij is dan iets langer dan een maand in Djakarta geweest. Het besluit van de Indonesische regering voegt nieuw onrecht toe aan een reeds zo aanvechtbare berechting. Tot nog toe had de regering-Harahap steeds gezegd, dat zij wel bereid was mr. Van Empel bij het proces te laten, maar niet veel kon doen, omdat de rechter ertegen was. De rechter heeft intussen gezegd er geen bezwaar tegen te hebben, dat mr. Van Empel mevrouw Bouman in de processen Jungschlager en Schmidt assisteert, zij het buiten de rechtszaal. Misschien kan mevrouw Bouman voor de 11e maart nog haar pleidooi in de zaak-Jungsdilager houden, maar het proces-Schmidt is dan nog lang niet afgelopen. Tijdens zijn korte verblijf in Djakarta heeft mr. Van Empel mevrouw Bouman uitsluitend kunnen helpen bij het tot stand komen van het pleidooi voor Jungschlager. Nu zal zij weer geheel alleen moeten optreden in een zaak, die twee of meer geroutineerde advocaten handen vol werk zou geven. De Indonesische regering kan de blaam voor de onbevredigende rechtsgang niet langer op anderen werpen. Zij is ten volle en alleen voor deze gang van zaken verantwoordelijk." De Indonesische regering is inderdaad ten volle verantwoordelijk. Maar wie zijn verantwoordelijk voor het feit dat de souvereiniteit in Indo- nesië ontijdig werd overgedragen aan zulke lieden? --- De woningtelling Het „Alg. Dgbld." schreef: ,Het is te hopen, dat de Eerste Kamer het met grote moeite door de minister in de Tweede Kamer aangenomen gekregen wetsontwerp tot een woningtelling 1956, verwerpt. Dit wetsontwerp behoort nimmer wet te Wordell I», A 4. Vooreerst is het verwerpelijk, dat een groot aantal arbeidskrachten onledig wordt gehouden ten behoeve van een telling, waardoor geen enkele woning meer tot stand komt. Dat de rekenmeesters en tabellenfabrikanten, die ons bij voortduring met hun statistisch verluchte produkten menen te mogen vervelen, hier een kolfje naar hun hand zien, behoeft voor de Eerste Kamer nog geen aanleiding te zijn, de minister in zijn toeschietelijkheid jegens deze lieden te volgen. Er dreigt nog een ander gevaar, waar de minister zelf reeds tegen meent te moeten waarschuwen. Er zijn namelijk gemeentebesturen, die vinden, dat de vragenlijst van de minister nog niet uitvoerig genoeg is en die dus nog wat vragen beantwoord willen zien. De burger zou, wanneer de wet wordt aangenomen, verplicht zijn de ministeriële vragen te beantwoorden, maar op de vragen van de gemeentebesturen kan hij het antwoord schuldig blijven. Als de ministeriële vragen beantwoord zijn, kan de burger de enquêteur de deur wijzen. Natuurlijk geeft dat aanleiding tot moeilijkheden want velen zullen weigeren op de gemeentelijke extra-vragen te antwoorden. Het nut van deze supplementaire vragenstellenj zal aldus vrijwel nihil worden. Ook hierom is het maar beter, dat de Eerste Kamer „neen" zegt en dat het plan voor een woningtelling niet doorgaat. Bureaucratie js er in ons land waarlijk al genoeg." --- Arme vrachtrijders Hebt ge misschien plannen, lezer, het diploma vrachtrijder te behalen? „Onze Vacatures" nam dezer dagen één der vraagstukken op, die de slacht, offers op het jongste examen ter verkrijging van bedoeld diploma voorgeschoteld kregen. De „som" luidde als volgt : „Bereken het laadvermogen van een aanhangwagen, leeg wegende 2/2 t°n> die op de vlakke weg kan worden voortbewogen met een snelheid van 60 km/u achter een vrachtauto, die zelf geladen 8 ton weegt, wanneer bij het toerental, dat in de prise bij die snelheid wordt gemaakt, het motorkoppel 35 kgm groot is, de overbrengingsverhouding in de achteras 7 : 1 bedraagt, de belaste straal van de aangedreven banden 0,5 m is en de luchtweerstand op 121 kg wordt gesteld? Rolweerstand 20 kg/ton. Het wrijvingsverlies in de transmissie bedraagt 10 %." --- Onderscheidingen De staatssecretaris deed aan het slot van zijn rede mededeling van de benoeming van de heer F. Loeb, lid van het algemeen bestuur van de Jaarbeurs, tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Aan vier leden van de technische dienst van de jaarbeurs, die reeds vele jaren hun krachten aan de beurs hebben gegeven, werden bronzen Oranje Nassau-medailles uitgereikt, t.w. de heren J. den Daas, C. Griffioen, J. Blok en A. Stomp. De burgemeester van Utrecht, jhr. mr. C. ]. A. de Ranitz, releveerde de prettige verhouding tussen jaarbeurs en de gemeente Utrecht. --- Toespraak tot Koningin Tenslotte sprak de voorzitter van de Raad van Beheer van de Jaarbeurs, mr. W. H. Fockema Andreae. Na herinneringen te hebben opgehaald, richtte hij zich in het bijzonder tot de Koningin en tot haar Huis met o.m. de volgende woorden: „In een gemeenschap van mensen blijkt altijd weer de waarde van het voorbeeld van enkelen. Hun woord, hun geestkracht opent de blik voor nieuwe mogelijkeden, waar zonder hen stilstand dreigt, komt door hen leven en beweging. Voor de jaarbeurs was de jaarbeurspionier Graadt van Roggen zon voorbeeld. Maar ver daarboven uit gaat voor Nederland het levenwekkende voorbeeld van het Huis van Oranje. Dit voorbeeld wordt door het bedrijfsleven niet misverstaan. Allen in wier handen een deel van de verantwoordelijkheid ligt voor onze handel en nijverheid, zijn gelukkig Uwe Majesteit in de jaarbeurs telkens weer te mogen tonen hoezeer zij willens zijn te doen wat zij kunnen, onder Uwer Majesteits leiding voor de welvaart en het geluk van ons land. Zij allen bevestigen op dit ogenblik deze wil, nu Uwe Majesteit haar naam wil verbinden aan het nieuwe deel van de gemeenschappelijke werkplaats van het Nederlands bedrijfsleven dat de jaarbeurs mag zijn". Hierna verrichtte de koningin de openingsplechtigheid van de nieuwe Julianahal. --- KONINGIN OPENDE NIEUWE JAARBEURSHAL Koningin Juliana heeft maandagmiddag in aanwezigheid van ruim 2000 genodigden de nieuwe jaarbeurshal aan de Graadt van Roggenweg te Utrecht officieel geopend. Aan deze op palen gebouwde hal verleende de vorstin haar naam. De staatssecretaris van economische zaken, dr. ]. G. M. Veldkamp, noemde in zijn rede het initiatief tot het houden van jaarbeurzen een zinvol initiatief. --- Geschenk voor Koningin Na de rondwandeling, welke de Koningin over het Jaarbeursterrein maakte, werd haar in de Margriethal tijdens een besloten bijeenkomst, een geschenk aangeboden namens de Raad van Beheer door de voorzitter, mr. W. H. Fockema Andreae. Het geschenk is een presse-papier van kristal, gevat in een coromandel houten doosje dat met een zilveren passé partout omrand is. --- BREDASE VLUCHTELING BORGERS Het Oberlandesgericht Oldenburg heeft bevel tot in hechtenisneming voor uitlevering gelast tegen de Bredase vluchteling Borgers. Het bevel tot in hechtenisneming zal zo snel mogelijk worden ten uitvoer gelegd. De kwestie van het staatsburgerschap van Borgers zal nog in de procedure der uitlevering moeten worden opgehelderd. — Naar gemeld wordt, ligt het in de bedoeling van de ex-president der Verenigde Staten, Harry S. Truman, Wanneer hij in mei a.s. naar Europa komt, ook Nederland te bezoeken. —In Casablanca zijn 114 Algerijnse scherpschutters gedeserteerd vlak voordat hun regiment zich zou inschepen naar Marseille, om vandaar naar Duitsland te worden overgebracht. CSMCMft» — Geslaagd te Utrecht voor het diploma N XII (koken, huishoudkunde, wasbehandeling) le gedeelte: mej. M. Veenstra te Zuidhom (Gron.). --- NAAR EEN HERZIENING VAN DE BELASTINGWETGEVING Financiële kroniek De afgelopen weken hebben we van diverse publikaties en redevoeringen kennis kunnen nemen met betrekking tot ons belastingstelsel. Nu is het tegenwoordig een vrij veel voorkomende bezigheid om over de belastingen te spreken. ledere contnbuabele voelt zich wel eens bij de neus genomen en er is geen deskundige te vinden, die niet ergens kritiek op onze belastingwetgeving heeft. Nu behoeft dit laatste niet te verwonderen. Ons departement van Financien, waarvan toch verwacht mag worden, dat het met de geheimen van de economie op de hoogte is, en waarvan het ook meerdere keren blijk heeft gegeven, lijkt wel een achterlijke leek zodra het om het stuk van de fiscale wetgeving gaat. Dan blijken de economische regelen ineens vergeten te zijn en wekt ieder voorschrift niet zonder reden de indruk, dat het slechts gegeven is om binnen te halen, waar maar iets te vinden is. Weliswaar zijn diverse voorschriften zgn. conjunctureel gericht, maar de opmerking, dat „het" toch uiteindelijk ergens vandaan moet komen, is zeker niet zonder grond. Wanneer we het geheel van onze belastingwetgeving overzien, valt inderdaad nog moeilijk een bepaald systeem te bespeuren. Niet alleen bestaat er weinig correlatie tussen de diverse belastingwetten onderling, maar ook een afzonderlijke wet geeft vaak de indruk een samenraapsel van conjuncturele opportunistische maatregelen te zijn. Het was dan ook geen wonder, dat verstandige parlementsleden er indertijd bij de minister op aandrongen de fiscale wetgeving op een geheel nieuwe leest te schoeien. De minister heeft toen een commissie ingesteld, die de bestudering van de belastingvereenvoudiging tot taak verkreeg. Dit was nu wel niet precies hetgeen men wenste, maar men meende toch een begin te mogen zien. Geheel ten onrechte 0.i., want wat de betreffende kamerleden wensten, was een geheel nieuwe wetgeving, die bovendien en vooral aangepast zou worden aan de economische theorie. En deze theorie beschouwt zeer terecht vele zaken, die thans bijv. aan het tarief van de inkomstenbelasting onderworpen zijn allerminst als winst of als inkomen. En hoe graag onze na-oorlogse ministers van financiën (de fiskussen) zich ook progressief noemden, te dezer zake waren zij waarlijk hopeloos conservatief. Nu schijnt het weliswaar zo te zijn, dat op het ministerie van financiën men bezig is met het ontwerpen van een nieuwe belastingwetgeving, of wat dat dan ook moge zijn, maar over deze arbeid is nog niets bekend. De indertijd ingestelde commissie heeft nog niet veel anders gedaan, dan het aangiftebiljet voor de inkomstenbelasting te vereenvoudigen, zodat het thans voor de niet-ingeleide vrijwel helemaal onleesbaar is. Nu is het ons opgevallen, dat allen die de afgelopen v/eken het woord voerden over de fiscale wetgeving, vrijwel uitsluitend spraken over zaken, die de belastingheffing op de naamloze vennootschappen aangaan, of althans daarmede in verband staan. Weliswaar is het winstbegrip in de vennootschapsbelasting geheel en al gebaseerd op de inkomstenbelasting, zodat ook degenen die niet onder de Venn. 8., maar wel onder de 1.8. vallen met de door de sprekers aangeduide verbeteringen te maken hebben, maar dan betreft het toch veelal juist weer hen, die grote belangen in de grote vennootschappen hebben. Het is ontegenzeggelijk waar, dat fiscale verlichting voor het grootbedrijf, waardoor een grotere opbloei in deze' bedrijven mogelijk zou worden, uiteindelijk ons gehele volk ten goede zal komen, maar dit betekent toch nog geenszins dat er ten opzichte van de kleinere contribuabelen geen a-sociale belastingheffing plaats vindt of dat dezen niet op een a-economische wijze van een belangrijk deel van hun inkomen ontheven worden. We zouden graag enkele voorbeelden noemen, maar wagen ons hier liever niet aan, omdat we vrezen anders bedolven te zullen worden onder brieven van hen, die nog veel „ergere" dingen hebben meegemaakt.... Een ding willen we echter nog noemen. We bedoelen de bepaling van een goodwill en de belastingheffing op zgn. overdrachtswinst, die ook betaald moet worden, wanneer een vader zijn zoon in zijn bedrijf opneemt of het bedrijf aan hem overdraagt. O zeker, we weten al te goed, dat juridisch gezien alles volkomen in de haak is, maar waarom doet hier nu plotseling de „sociale rechtvaardigheid" geen opgeld meer? Het is toch waarlijk niet te veel gezegd, dat de meeste ouders meer voor hun kinderen, dan voor zichzelf werken. Zwaar gestraft worden evenwel zij, die het wagen hun kinderen in hun bedrijf op te nemen en dit door hen te doen voortzetten. De resultaten van hun jarenlang zwoegen, gaat niet naar de kinderen, maar naar de fiscus, die al de jarenlang gekoesterde verwachtingen wreed en zonder meedogen de bodem intrapt. De economen hebben zich jarenlang tegen de opvattingen van de Administratie verzet, dat de enige norm, die geldend is voor de fiscale wetgeving, de juridische zou zijn. En zeer terecht. Daar de fiscale wetgeving het inkomen betreft is een fiscale wet innerlijk van onwaarde, wanneer zij niet mede door de economische normen gedragen wordt. Maar inkomens en winsten worden gemaakt door mensen en daarom moet een fiscale wet niet alleen juridisch én economisch verantwoord zijn, maar dienen alle facetten van het brede mensenleven tot hun recht te komen. Natuurlijk, ergens moet het geld, dat de overheid nodig heeft, vandaan komen, maar juist daar deze vorm van wetgeving zo uiterst ingrijpend is, heeft de overheid er dubbel voor te waken, dat zij met het grijpen naar de beurs van de belastingplichtige niet tevens tegelijk diep op zijn persoonlijk leven ingrijpt. Zo de volksvertegenwoordiging nog eens ooit onder de massa-geest vandaan komt en zich de dikke mantel van het kuddedier kan afgooien zal hier haar eerste opdracht liggen. Met belastingvereenvoudiging is ons volk niet gebaat, maar wel met een belasting, die niet verder dan onze portemonnaie komt. J. M. P. --- ISRAËL ONGERUST LONDEN/CAïRO. — De Arabische staten zullen volgens een voorspelling van het Labour-Lagerhuislid, Anthony Greenwood mogelijk deze zomer een aanval op Israël lanceren. Greenwood achtte het daarom noodzakelijk Israël onmiddellijk de wapens te leveren die het nodig heeft voor zijn defensie. --- Protesten Inmiddels heeft Israël bij de bestandscommissie van de Verenigde Naties voor Palestina geprotesteerd tegen Egyptische troepenconcentraties langs de Israëlische grens. Volgens een Israëlische woordvoerder zijn in de grensstrook van Gaza en op het schiereiland Sinai Egyptische legerafdelingen aangekomen die zijn uitgerust met zware pantserwagens en andere offensieve wapens. Israël verlangt dat waarnemers van de V.N. in het grensgebied een onderzoek instellen. De bestandscommissie zou gisteren dit verzoek waarschijnlijk al bespreken. --- Geen breuk? Een boodschapper van koning Hoessein kwam in Cairo de aldaar confererende leiders van Egypte, Saoedi- Arabië en Syrië een antwoord brengen op hun voorstel Jordanië de hulp te geven die het thans van Engeland ontvangt. Koning Hoessein zou dit aanbod hebben afgeslagen, evenals de uitnodiging naar Cairo te komen om de conferentie van de drie bij te wonen, hetgeen erop zou wijzen, dat Jordanië niet volledig met Engeland wil breken. Uit Canada is de „Wonogiri" van de Rotterdamse Lloyd met negen Harvard lesvliegtuigen voor Egypte vertrokken. --- PINEAU NAAR NASSER De Franse minister van buitenlandse zaken, Christian Pineau, zal de Egyptische premier, Gamel Nasser, donderdagavond bezoeken, wanneer hij op terugreis van de conferentie der Zuidoost-Aziatische Verdragsorganisatie te Karatsji in Cairo aankomt. Men verwacht, dat Nasser Noordafrikaanse kwesties en de Franse wapenleveranties aan Israël ter sprake zal brengen. --- MUZIEKUITGAVEN LAUS DEO. Onder deze titel geeft Harmonia- Uitgave (Hilversum) vijf Kerkliederen uit voor Gemengd Koor en koperblazers, bewerkt door Jacques Reuland. Er zijn drie Gezangen bij. „Christus onze Heer verrees", (Gez. 61) kunnen onze koren wel zingen. „God roept ons broeders tot de daad", (Gez. 121) is o.i. wat tekst betreft minder geschikt. Bijv. deze regel: „Wij weten dat wat komen mag toch hij slechts wint die waagt". „Wat de toekomst brengen moge", (Gez. 300 a), heeft ook bedenkelijke regels, vooral over het met geopende — dan weer met gesloten — ogen lopen naar het onbekende land. Resten ons twee Psalmen, n.l. de 150ste, de twee eerste verzen en Psalm 65 eveneens vers 1 en 2. Hierbij valt op te merken dat deze Psalmen ritmisch gezongen moeten worden. De „toevallige verhogingen" die velen nog steeds hardnekkig zingen, zijn in Ps. 65 gelukkig verdwenen. De gedachte om de liederen te omlijsten en te ondersteunen door koperblazers is toe te juichen. Het koor behoudt steeds de melodie en het koper (4 st.) geeft het geheel vaak een feestelijk karakter. In de koorpartij treft men diverse variaties aan. Canonische delen, doch bok regels, die unisono gezongen moeten worden. In Gez. 121 is de tenorpartij nogal eentonig. We zullen dus deze bundel alleen na selectie kunnen gebruiken. E. B. v. L. --- RUSSISCHE STEUN VOOR INDONESIË De minister van buitenlandse zaken van de Sovjet-Unie, Molotof, heeft in een nota aan Indonesië over de opzegging van de Nederlands-Indonesische Unie verklaard, dat de „Sovjetregering de gevoelens en verlangens deelt die het Indonesische volk koestert om zijn nationale onafhankelijkheid te versterken en zijn nationale economie verder te ontwikkelen". De nota van Molotof was een antwoord op een Indonesische nota, waarin mededeling werd gedaan van de opzegging van de Unie met Nederland. ---