Voor de zieken WAARLIJK, HIJ HEEFT ONZE KRANKHEDEN OP ZICH GENOMEN (Jes. 53 : 4) Waarlijk, Hij heeft onze krankheden op zich genomen, en onze smarten heeft Hij gedragen; doch wij achtten Hem, dat Hij geplaagd, van God geslagen en verdrukt was. Maar Hij is om onze overtredingen verwond; om onze ongerechtigheden is Hij verbrijzeld; de straf, die ons de vrede aanbrengt was op Hem, en door Zijn striemen is ons genezing geworden. Wij dwaalden allen als schapen; wij keerden ons een iegelijk naar zijne weg, doch de HEERE heeft ons aller ongerechtigheid op Hem doen aanlopen. (Jes. 53 :4—6). Hier wordt gesproken van de lijdende Knecht des HEEREN, dat is onze Here Jezus Christus, onze lieve Heiland en Zaligmaker. Hier wordt geprofeteerd van wat Hij voor ons zou komen doen. Hier wordt gesproken over de grote Ruil die er zou plaats vinden tussen Christus en ons: de straf, die ons de vrede aanbrengt was op Hem, en door Zijn striemen is ons genezing geworden. De grote Ruil, waarover ook de apostel Paulus in zijn brieven telkens weet te spreken, en die door ons Avondmaalsformulier aldus onder woorden wordt gebracht: en heeft alzo de vervloeking van ons op zich geladen, opdat Hij ons met Zijn zegening vervullen zou. Waarlijk, Hij heeft onze krankheden op zich genomen. Met „krankheden" wordt hier bedoeld alle ziekte en alle lijden, die een gevolg is van de zonde. Dit woord wil dus niet zeggen, dat de Here Jezus alle mogelijke ziekten en kwalen die er in deze wereld bestaan zelf aan de lijve heeft gedragen en ondervonden. Maar het wil wel zeggen, dat Hij vooreerst de oorzaak van al ons lijden heeft weggedragen, en daarbij de ontzettende gevolgen in volle concentratie naar zich toe heeft gehaald. Dat heeft Hij gedaan gedurende de ganse tijd Zijns levens op de aarde, maar inzonderheid aan het kruis. Want Dien, Die geen zonde gekend heeft, heeft Hij zonde voor ons gemaakt, opdat wij zouden worden rechtvaardigheid Gods in Hem. (2 Kor. 5:21). En nu heeft Christus Jezus de macht en de bevoegdheid om ons van alle leed en lijden te verlossen. Die macht heeft Hij reeds geoefend toen Hij op aarde was. Mattheus beschrijft het ons: En als het laat geworden was, hebben zij velen, van de duivel bezeten, tot Hem gebracht, en Hij wierp de boze geesten uit met het woord, en Hij genas allen, die kwalijk gesteld waren; Opdat vervuld zou worden, dat gesproken was door Jesaja de profeet, zeggende: Hij heeft onze krankheden op Zich genomen, en onze ziekten gedragen. (Matt. 8 : 16, 17). Wij hebben geen enkele reden om Hem die zelfde macht ook in het heden te ontzeggen, maar wij hebben wel reden om de oefening van deze macht in het heden niet meer als regel te verwachten. Hij gaat met Zijn kinderen veelzins andere wegen, en wij mogen het weten dat degenen die God liefhebben alle dingen medewerken ten goede, namelijk degenen die naar Zijn voornemen geroepen zijn. Maar deze heerlijke geloofsbelijdenis heeft als noodzakelijke keerzijde een ootmoedige schuldbelijdenis. Hij is om ónze overtredingen verwond; om ónze ongerechtigheden is Hij verbrijzeld; de straf die ons de vrede aanbrengt, was op Hem; en door Zijn striemen is ons genezing geworden. De profeet handelt maar niet over het grote lééd, waarin wij arme stakkers zijn terecht gekomen; maar hij spreekt nadrukkelijk over de grote schuld, waartoe wij moedwillig gekomen zijn, en over de zónde, waarin wij nog steeds zijn blijven leven. Onze overtredingen! Dat zijn onze grensoverschrijdingen; ons denken en spreken, ons doen en laten, waarmee wij telkens weer de door God gestelde perken te buiten gaan. Onze ongerechtigheden! Dat zijn onze schulden; al het aanwezige dat er niet mocht zijn, en al het afwezige waarmee we in gebreke bleven. Het een zowel als het ander vermeerdert onze schuld bij God. Wij dwaalden allen als schapen! In dit prachtige beeld voor een vreselijke zaak wordt scherp en duidelijk onze zonde getekend. Nog niet eens allerlei uitspattingen en losbandigheden (hoewel die stellig mede bedoeld zijn), maar ons gedrag als een troep ordeloze schapen. De herder heeft zich voor een wijle verwijderd, en daar dringen ze op en om elkander; ze maken de vreemdste buitelingen, en ze willen ieder weer een andere kant uit. Elk zoekt voor zichzelf het beste, en geen enkel beest bekommert zich erom, of hij de ander bezeert, en voor een ander niets overlaat. Trouwens, zelfs als de herder erbij is, zijn zulke tonelen niet geheel vreemd. Het is wel goed, dat de Schrift ons op zoveel plaatsen de zonde laat zien, niet alleen in grove uitspattingen, maar niet minder in de meer „fatsoenlijke", onopvallende vormen. Wij mochten eens denken dat alleen voor hoeren en tollenaren de bekering nodig was! Wij keerden ons een iegelijk naar zijn weg, maar de HEERE heeft ons aller ongerechtigheid op Hem doen aanlopen. Hier wordt tenslotte ook het vrijmachtig welbehagen des Vaders geprezen, waardoor de plaatsbekledende arbeid van de Knecht des HEEREN is mogelijk gemaakt. De Schrift spreekt ons ook hier niet van een vertoornde God en een reddende Middelaar, maar zij spreekt ons van een vertoornde God, die nochtans in souvereine liefde de Middelaar schenkt. De HEERE heeft ons aller ongerechtigheid op Hem doen aanlopen. Alzo lief heeft Gód de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk die in Hem gelooft, niet verderve, maar het eeuwige leven hebbe. --- Parlementaire Kroniek Als 't kindje binnenkomt.... Dan juicht heel 't huisgzin. Dat zei de dichter. In de Eerste kamer ging het niet precies zo, toen minister van Thiel binnenkwam ter verdediging van zijn begroting, die voor maatschappelijk werk, het jongste kind onder de jonge ministeries. Daar was inderdaad wel waardering voor dit en dat, maar de heer De Vos van Steenwijk vond, dat het te veel op vader staat gelijkt, die al meer wil ingrijpen in het maatschappelijk leven. Veel subsidies zei hij, maar geen wetten. Alsof ook daaraan steeds behoefte is. Laat toch het particulier initiatief ook wat ruimte, zo dacht hjj. Zelfs de P.v.d.A-dame, mevr. Tjeenk Willink, vertelde, dat zij bij de instelling van het ministerie ook wel wat zorg dienaangaande had gekend. Maar zij was nu bevredigd. Nu is er nog een andere kant aan het geval, want als de staat heel democratisch al dieper de hand steekt in de beurs van de burger, krijgt het particulier initiatief vanzelf een flinke deuk. Het een valt met het ander saam. En dan moet de staat het werk, naar hij meent, weer opnemen, wat de maatschappij zelve uit eigen kracht liet varen. Het een werkt met het ander mee, geruisloos, zegt men terecht. Maar het gebeurt toch maar. Minister Van Thiel deed natuurlijk zijn best om de gerezen bezwaren weg te nemen en zijn begroting liep dan ook geen gevaar. Lang en flink werd nog gesproken over de Ned. Indiërs, die het daar ginds al moeilijker krijgen. Maar — gelukkig voor onze ruimte — onze hoofdredacteur lichtte ons al over deze belangrijke zaak in en wij kunnen er dus over zwijgen. --- Minder of meer In de Tweede kamer werd de discussie over de wijziging der successiewet hervat. Het zou een technische herziening zijn, maar wij vertelden reeds, dat er van uit de kamer een stroom van amendementen kwam tot grondige verbetering, die er op neer kwam, dat de overheid veel minder zou gaan vragen. Zij vroeg ook een weinig minder en vat kostte, zei de staatssecretaris, reeds tien miljoen. De kamer wilde een verbetering die dertig miljoen zou vragen. En daar wilde de staatssecretaris niet van weten. Wij noemen nu twee amendementen, die ten slotte overbleven. Het ene vroeg verzachting van de successierechten in de rechte lijn. Zodat de vrouw, die met haar man veel inkomen verliest, niet te zeer geplukt wordt door de overheid. De discussie werd waarlijk warm op dit punt, zo zelfs, dat mijnheer zelf, de minister, er bij te pas moest komen. De roomse dr. Lucas was bepaald boos en sprak zelfs van onbehoorlijk verzet, een uitdrukking, waarvan hij net onbehoorlijke ook aanstonds inzag, en het woord terugnam. Maar kwaad oleef hij, en het werd duidelijk dat de kamer stand zou houden. Het kost mij dertig miljoen, jammerde de minister. Dat gaat niet, en als het amendement wordt aangenomen, trek ik het ontwerp terug. Dat werd dus wel spannend. Maar de minister zag toen wel in, dat de boog niet te strak gespannen moest worden. En toen kwam zijn voorstel: laten wij binnenskamers eens rustig praten. Een methode die meer en meer gevolgd wordt, en toch ook haar bezwaren heeft, want het parlementair debat moet openbaar zijn, ter wille van haar wezenlijke taak. Het onderonsje kwam echter, en zie, de minister en zijn belagers keerden met vrolijke gezichten in de openbaarheid terug. Men was het eens geworden. De minister zou de schade van nog 9 miljoen dragen. En de kapitaalvrijstelling voor weduwen werd verhoogd van dertienduizend tot tweeentwintigduizend gulden en voor de weduwnaar van drieduizend tot tienduizend. Het werd dus waarlijk niet zo als de staatssecretaris had gezegd, dat de verbetering vooral aan de grote te vererven kapitalen ten goede kwam. Want, dit moet niet worden vergeten: wat is thans een groot kapitaal, als men van de rente leven moet? Het meer won het dus, zij het in bescheidener mate als het had gewild, van het minder. En zo ging het ook met het tweede amendement v. d. Heuvel, dat vijftien procent wilde korten voor schenkingen aan kerken en goede doeleinden. Dit werd tien procent. En toen zo de vrede was hersteld werd de legermacht der amendementen verder teruggetrokken. Het voorstel werd aanvaard. --- Kwam het op 't zelfde neer? De ex-militairen van ons Nederlandse leger in Indië, de Knil-militairen, hebben een appeltje te schillen met onze overheid. Zij vragen uitbetaling van de salarissen, waarop zij gedurende de Japanse bezetting recht menen te hebben. Zij deden een beroep op de rechter en het geding is daar nog aan de orde. Nu kwam het ministerie echter met een wetsvoorstel, waarin verschillende verbeteringen werden voorgesteld. Zij het dat niet het volle pond werd gegeven. Welnu, van uit de kamer rees tegen deze gang van zaken groot bezwaar. Het werd van verschillende kant gedeeld en minister Luns moest hier dus wel rekening mee houden. Er was een amendement, om wat er thans in de wet staat te handhaven. Want, zo werd gezegd: het is niet behoorlijk, dat als een beroep op'de rechter is gedaan, de overheid tussenbeide komt met een wijziging der wet. Zo is het eigenlijk toch ook wel. Maar de minister hield voet bij stuk. Hij zei: als het amendement wordt aangenomen, trek ik het wetsvoorstel terug. Daar geef ik niet veel om, dus de voorsteller, want dan blijft de wet zoals zij thans is, en heb ik toch mijn zin. Het komt op hetzelfde neer. Daar stond de minister wel even van te kijken, maar hij week niet en de meerderheid der kamer dacht: het komt toch niet helemaal op hetzelfde neer, want er worden verbeteringen voorgesteld. En zo werd het amendement, welks voorsteller wellicht al te hard victorie kraaide, verworpen. Ook voor hem kwam het niet precies op hetzelfde neer. --- Gesprek aan het ziekbed Laat mij ditmaal, voor de afwisseling, eens iets mogen vertellen over oude doktersvoorschriften. Ze zijn te vinden in het boek van prof. dr. A. M. Beek getiteld „Aan Babylons stromen". De voorschriften zijn ontleend aan het eeuwenoude wetboek van Hammurabi. (1711 — 1669 v. Chr.?). Uit die bepalingen blijkt o.m. dat ook het honorarium van de chirurg beneden een bepaald plafond moet blijven. De zwakheid van de mens, waarop de Satan zinspeelt in de proloog van Job door te zeggen: al wat de mens heeft, geeft hij voor zijn leven! wordt door Hammurabi beschermd tegen het misbruik, dat de medische stand hiervan zou kunnen maken (over kwakzalvers wordt niet gesproken). Wij vernemen van oogoperaties, die men toen reeds ondernam. Wij willen het technisch kunnen uit de tijd, waarin het ijzer nog niet benut werd, niet overschatten en het bij de veronderstelling laten, dat er met bronzen of koperen mes alleen de eenvoudigste oogoperatie verricht kon worden, nl. het lichten van de staar. In romantische bewerkingen van de geschiedenis der grijze oudheid slaat de fantasie bij dergelijke passages wel eens op hol, en achtte men de chirurg zelfs in staat tot hersenoperaties, schedelboringen en dergelijke prestaties, die hoogstens op lijken werden toegepast met het oog op de mummificering. Wij kunnen toch al onze ogen uitwrijven van verbazing, wanneer we vernemen, dat plusmin. 1700 v. Chr. een chirurg een oog opereert en dat hij bovendien nog bij de wet gebonden is aan een honorarium, 10 sikkels voor een grootburger, 5 sikkels voor een tweede-rangsburger en 2 sikkels voor een slaaf, die dan door zijn heer betaald moeten worden. Het repareren van een been wordt gehonoreerd met respectievelijk 5, 3 en 2 sikkels zilver, maar ondanks al deze sikkels kunnen wij toch de chirurg uit die tijd niet benijden, want een onvaste hand bracht hem grote risico's. Als de operatie slecht afloopt en de grootburger verliest zijn oog, dan moet de hand van de chirurg worden afgesneden. Een slaaf moet ingeval van een dodelijke afloop vergoed worden, terwijl het verlies van diens oog altijd nog de vergoeding van de halve waarde van een slaaf met zich meebrengt. Prof. Beek deelt nog mee dat in de praktijk bij de mondelinge rechtspraak op grond van grotendeels ongeschreven gewoonterecht deze bepalingen wel met de nodige soepelheid gehanteerd zullen zijn. Zouden er anders nog wel veel chirurgen overblijven? D. v. H. --- Leonidespas De oude Griekse historie vertelt van een dapper man, die met een klein getal strijders een grote macht lang weerhield. Dat was vrucht van zijn dapperheid, maar ook van de smalte der pas, die hi' verdedigde. Nu de maatschappij al meer georganiseerd wordt, kunnen binnen haar ook zulke passen ontstaan. Dan gaat een bepaalde groep in het bedrijfsleven zich aaneensluiten, zodat alle concurrentie wordt uitgeschakeld en het grote publiek rustig kan worden gebrandschat. Wie het woord kartel hoort weet al hoe dit kan gaan. Nu moge men in onze tijd wel het woord van Burke gedenken, dat de staat geen goed kan doen, maar er is om het kwaad te keren, voorzoveel dit in haar vermogen is. Als onze catechismus het achtste gebod behandelt, wijst zij op de beperkte macht der overheid. Deze kan niet alles — en dat mogen de huidige overheden wel wat meer bedenken. Zij deinzen er niet voor terug met begerige hand in te grijpen in het maatschappelijk leven, en willen alles regeren van boven af. Maar de maatschappij, die woestijn van belangen als een geleerde het zei, maar ook een samenleving van velerlei listige knepen, tracht zich dan aan de dwang te ontworstelen, en dat kan alleen gelukken in de weg der onwettelijkheid. Men denke maar aan zwarte markten en zwarte lonen. Tevergeefs verzet zich dan de overheid. Ja erger, zij gaat er zelf in meedoen, en dat schaadt gezag en recht ten zeerste. De goede moraal verdwijnt ten volle. Echter, ook de maatschappij zelve kan een samenstel van dwang worden door haar organisaties, en dan is er een kwaad, waartegen de overheid moet opkomen. Het is niet gemakkelijk. Dat is al wel gebleken uit de ervaring. Maar Leonidespassen in het maatschappelijk leven mag de overheid niet dulden. Als er van die dingen zijn, moet zij daar zelf gaan staan. Daarom is het ontwerp, dat minister Zijlstra had te verdedigen, dat de macht der kartels wil beperken en de vrije concurrentie zoveel mogelijk nog wil handhaven een goed ontwerp. En dat werd in de kamer ook wel algemeen erkend. --- Van boven of van beneden Ontoelaatbare dwang op het maatschappelijk leven uitgeoefend, wat men thans dirigisme noemt, kan er, dus de minister, zijn van boven af door de overheid, maar ook van beneden. Nu dat zien wij thans op verschillende wijze gebeuren. Niet alleen bij de zakenmensen, die de weg van het kartel zoeken, maar ook bij de werknemers en hun organisatieleiders, die bezig zijn de overheden te regeren als zij het kunnen. Ook hier is een macht, die niet zozeer aan Leonidespas doet denken, maar wel aan een grote legermacht, die alles stop kan zetten. Thans ging het om de samenwerking van zakenlieden, die de concurrentie wegnemen en dus een macht vormen, die de consument kunnen ringeloren. De concurrentie moet blijven. En al geven de socialisten daar niet veel om, voor kartels zijn zij toch thans wat bang. Want daar heeft men toch de kapitalist. De leer is wel, dat ten slotte de staat — d.w.z. zijn beheersers — het grote kartel wordt en alle bedrijfsleven tot zich trekt. Maar zover is men hier nog niet. De minister vond dus, wat het principe aangaat, geen bestrijding. --- VLIEGTUIGEN HELPEN BOS- EN HEIDEBRANDEN BESTRIJDEN VOORTHUIZEN. — Militaire vliegtuigen gaan van de zomer bij brandgevaarlijk weer boven de Veluwe surveilleren. Zodra vanuit het vliegtuig een bos- of heidebrand wordt waargenomen, wordt een bericht over plaats en omvang van de brand in een koker uitgeworpen bij een van de vaste brandmeldingsposten. Afgelopen jaar hebben op de Veluwe 11 bosbranden en 51 heidebranden gewoed, waarbij 40 hectare bos en 65 hectaren heide verloren gingen. Bovendien gingen 80 hectare bos en heide in vlammen op bij de brand in de Kroondomeinen in Gortel. — Het gezin van het echtpaar H. Kloppenburg—Luik te Emmer Compascuum is zaterdagavond uitgebreid met drie meisjes, Martha, Henderika en Janna. Zowel de moeder als de kleintjes, die resp. 4400, 2100 en 1950 gram wogen, maken het goed. --- Te veel macht? Wij staan hier voor een echte overheidstaak: een kwaad, dat het maatschappelijk leven in ernstige mate kan bedreigen, zoveel mogelijk te keren. Maar nu rees het bezwaar: kan de macht van boven ook of in werkeloosheid vervallen, of te veel ingrijpen? Het laatste werd geducht. En daarom wilde men dan een administratieve rechter, die de overheidsdaad kan berechten en keren. De minister zei: de volksvertegenwoordiging is er ook nog. Maar hier zien wij het verschijnsel, dat men al meer behoefte gevoelt, om behalve de overheid, die regeren moet, en behalve het parlement, dat tot kritiek is geroepen en tot handhaven der volksrechten, heel andere organen te scheppen, die ten slotte meeregeren en mee controleren. Zo kan de overheid in weerwil van haar grote ambtenarenkring geen daad doen, of er moet een commissie zijn, of een nieuw orgaan, om te adviseren terwijl het parlement twijfelt aan haar eigen kracht tot haar controle. Echter, daar is in ons staatsbestel ook behoefte aan een rechtsbestel, dat de particulier verdedigt tegen onwettelijke overheidsdaden. En zo is er dus wel wat te zeggen voor de wens der kamer. Alleen rijst de vraag of de beslissingen der overheid wel goed resultaat zullen hebben, als de kartelarbeid gedurende een maandenlang rechtsgeding rustig in die tijd kan doorgaan, 's Ministers bezwaar is ook begrijpelijk. Men kwam met de behandeling van het wetsvoorstel niet klaar en weer zal er onderhands overleg zijn, om tot overeenstemming te komen. Ook al weer een zwak punt voor het parlement, naar het ons zo voorkomt. Omdat tijdens dit onderonsje er nog tijd was, om iets anders te behandelen, begon de kamer met de bespreking van een ander onderwerp, nl. betreffende de regeling der belastingrechtspraak. Maar wij zijn over onze ruimte ditmaal al weer heen, en vertellen daarvan een volgende keer. Want men kwam met dit ontwerp dat minister Van Oven kreeg te verdedigen ook nog niet klaar. Het winterjasje behoefde gelukkig thans geen dienst te doen. Z. --- ZIENER DER JODEN — B. en W. van Rotterdam hebben de gemeenteraad een voorstel doen toekomen, inhoudend de verplaatsing van de veemarkt naar een terrein ten oosten van de boezem en ten westen van het lange pad. De kosten worden begroot in totaal op ƒ 12.700.000,—, welk krediet de raad verzocht wordt te voteren. Jeruzalem, met wonde harten zijn wij naar U op weg gegaan. Wij trokken door een zee van smarten weer naar het land van de Jordaan. Wij hebben de belofte ontvangen: Uw is dit land en al Uw zaad, maar overal breekt ons verlangen stuk op een muur van zoveel haat. En onze beste zonen sterven als offers voor een zinloos doel: wij zullen altijd blijven zwerven, tot voor Jehova's Rechterstoel. Maar eens heeft God dit volk verkoren — Zijn eed omspant de eeuwigheid —. Wij zijn niet reddeloos verloren: Messias, maak Uw volk bereid! GEESKE WIERSMA. — Zaterdagmiddag omstreeks 6 uur is een grote uitslaande brand ontstaan in de Korenbeurs aan het Luttik Oudorp te Alkmaar, waarin sinds jaren de N.V. Hollandse Tapijt Industrie is gevestigd, een bedrijf, dat enig is in West-Europa, daar het rollen vloerbedekking vervaardigt met rubberonderlaag. --- VOOR DE JEUGD FEUILLETON DE VERBORGEN SCHAT door PIET PRINS 45. Nieuwsgierig keken ze allen toe. Bij het licht van het raam zagen ze dat Bertus drie sigarettenpeukjes en een half afgebrande lucifer in zijn hand had. De eindjes sigaret zagen er nog zó nieuw uit, dat ze onmogelijk al lang in de hut konden hebben gelegen. „Dat is merkwaardig. Dan komen hier dus tóch bezoekers, 'k Had het niet gedacht," mompelde oom Nol verbluft. „Weet je wat, jongens. Wij gaan deze hut een beetje in de gaten houden de eerstvolgende dagen. Wie weet, wat we dan ontdekken," vond Karel. De onweersbui begon nu langzaam af te trekken. De donderslagen volgden elkaar met steeds groter tussenpozen op en werden voortdurend zwakker. De wilde stortbui was overgegaan in een zachte regen, die na een kwartier geheel ophield. De late avondzon was nu ook weer doorgebroken. „We gaan weer verder," zei meneer Loopuyt. Die oude hut heeft ons een nat pak bespaard. Dat is een grote meevaller. Over twintig minuten kunnen we thuis zijn." Heerlijk fris was het nu buiten. 't Was een genot om met diepe teugen de zeelucht in te ademen. De zon deed de regendruppels fonkelen, die aan bloemen en planten waren blijven hangen. Het meeste hemelwater was onmiddellijk door de dorre duingrond opgezogen. Alleen het plantenkleed was veel groener dan tevoren. Stevig stapten ze voort. Het oude Jachthuis konden ze nog steeds niet zien, omdat het schuil ging achter het bos. Ze maakten een kleine omweg langs de bosrand, daar ze liever niet onder de druipende bomen door wilden. Nog een paar honderd meter... toen passeerden ze de uiterste hoek van het bos en zagen vlakbij het Jachthuis liggen blinken in het avondrood. De tocht was volbracht. Met een echt voldaan gevoel stapten ze het erf op, recht naar de deur. Niemand lette op Snuf, die plotseling weer met zijn neus naar de grond liep en diep in zijn keel gromde. Oom Nol stak de sleutel in het slot om de deur te openen. Hij trachtte hem om te draaien, maar de sleutel deed het niet. „Vreemd," zei hij verbaasd, „ik weet toch zeker..." Hij maakte de zin niet af, maar pakte de kruk. De deur bleek los te zijn en ging onmiddellijk open. Een beetje verschrikt keken ze elkaar aan. Allen herinnerden zich heel goed dat meneer Loopuyt bij hun vertrek de deur heel zorgvuldig in het slot gedraaid had. (Wordt vervolgd). Beste jongens en meisjes, De oplossingen van het puzzelhoekje van vorige week zijn: 246. Wie een kuil graaft voor een ander valt er zelf in. 247. 1. klok. 2. lens. 3. oost. 4. kast. Op de kruisjes: KLOK. 248. 1. maart. 2. molen. 3. regen. 4. meest. 5. robot. 6. garen 7. vraag. Op de kruisjes: ALGEBRA. 249. van links naar rechts: 1. hok. 4. bel. 7. as. 8. top. 10. gij. 11. liter. 13. P.T.T. 15. tor. 16. was. 17. ark. 20. Asdod. 22. ia. 24. aap. 25. ha. 26. gul. 27. tol. van boven naar beneden: 1. ham. 2. os. 3. Rotterdam. 5. eg. 6. lijm. 8. tip. 9. pet. 12. sok. 14. kaf. 17. Asa. 18. kop. 19. big. 21. wal. 23. au. 25. ho. En nu de nieuwe opgaven: 250. Een raadseltje van Jan Dijkema uit Groningen: In welke stad woont deze heer? C. H. SAMRITAT. 251. Een kris kras-raadseltje van Jan van Middelkoop uit Berkel: 1. Een groot roofdier. 2. zit in elk huis. 3. schepen, die vaak de Rijn bevaren. 4. knaagdier dat ook wel eens in huis zit! Op de kruisjes lees je van boven naar beneden een jongensnaam. 252. Een kris kras-raadsel van Johan Twilt uit Scheveningen: 1. jongensnaam, die we allemaal kennen. 2. een plaats in Friesland. 3. hebben we nodig als het donker wordt. 4. een sappige vrucht. 5. is elke dokter. 6. een plaats in Zeeland. 7. een heerlijk geurende bloem. 8. papieren of kartonnen ding, waar je iets in verpakt. Op de kruisjes lees je de naam van een dier. 253. Och, je kunt meteen wel zien Dat meneer zich niet verveelt! Weet je verder ook misschien Wat die man het liefste speelt? 1. krijg je op een verjaardag. 2. heerlijke vis, die veel gegeten wordt. 3. vindt je in kerken. 4. wat we allemaal kunnen, (soms wel te veel!) 5. ik kreeg een prettige ... van hem. 6. heb je aan vingers en tenen. Op de kruisjes kun je de naam van de componist lezen, wiens werken deze heer graag speelt. Voor de KLEINTJES Molens kun je heus nog vinden In ons kleine vaderland. Welke molens... ja... wie weet het... Vind je ook wel aan de wand? •(su3|oiu-3!jjo>i :snp 'u3|eui }un>j aam aijjoj af jbbm :pjoorti)uy) Met hartelijke groeten, OOM NIEK. ---