Wenken uit Parijs. Er is uu eene vertaling verschenen van een uitstekend boekje, waarop vroeger reede door ons de aandacht werd gevestigd en waaraan wij toen al een en ander ontleenden. *) Door die overzetting valt het nu meer onder het bereik van het algemeen; en kunnen de goede lessen, door den schrijver uit eigen ervaring getrokken, door meerderen worden begrepen. Wie Louis Paulian is, herinnert zich misschien deze of gene lezer. Een agent van politie te Parijs noemde hem een heer, van wien hij in bet Petit Journal gezien had dat hij bedelde om zich te amuseeren. Voor zijn plezier zal hij het echter wel niet gedaan hebben, want de ervaringen, die hij opdeed, waren niet altijd van de prettigste. Met dien agent had hij het o. a. te kwaad gekregen, toen hg den 24 Mei 1691 in het portaal van de kerk van Saint Germaindes-Prèa, verkleed als een oud man, de rol van bedelaar vervulde tot groote ergernis van vijf vrouwen, die daar eeue vaste standplaats hadden en den concurrent alles behalve vriendelijk bejegenden. Tegen dat bedelen in die portalen kan de politie met den besten wil niets doen; en niet omdat de heer Paulian de band uitstak om een aalmoes, maar alleen omdat hij er zoo verdacht uitzag en zijn kleeding zoo overdreven was, werd bij gearresteerd. De heer Paulian heeft in zijn vrijwillige loopbaan van bedelaar alle raDgen doorloopen; hij is om de beurt lamme, blinde, liedjeszanger, werkman zonder werk, onderwijzer zonder betrekking, doofstomme geweest; hij heeft alle kwalen gehad en allerlei leugens aan den man gebracht. De grondtoon van het boek zyner ervaringen is, niet om den menschen aan te raden hun geld in den zak te houden maar, om hen te bewegen te geven op eene andere manier dan ten huidigen dage van de honderd keeren wel tachtig maal geschiedt. Verkeerende onder allerlei slag van bedelaars, heeft hij lammen 's avonds zien loopen zoo goed als een gewoon mensch doet; blinden zien rondkijken met heldere oogen; schandalen zien plegen met kleine kinderen, die in koude en regen dagen en avonden op straat moesten doorbrengen om 's avonds een vaste som thuis te brengeD, welke telkeoe en telkens weer door hun beulen al hooger en hooger werd gesteld. De stakkertjes vielen er bijna bij neer; in elk gevat meermalen op straat in slaap. En eten kregen zij niet. Paulian heeft de bedelaais zien brassen en zwelgen van de gelden, die medelijdende menschen hun in overvloed gaven. Van al die feiten hebben wij vroeger aan zijn hand reeds voorheelden aangehaald. Hij weet ons verder te vertellen van een fakir, die vroeger als kDeeht bij een juwelier vijf francs per dag verdiende, maar twaalf uur werken moest, met den patroon altijd achter zicb. Sedert hij bedelaar was, maakte hij gemiddeld 110 a 120 francß per maand en hij werkte Blechts vijf of zes uren per dag; terwijl hij, wanneer hei regende, sneeuwde of erg woei, thuis bleef en iets van zijn geliefkoosde schrijver, las; o. a. Socrateß of Paul de Koek 1 Paulian vertelt ook van een protégé vaden goedhartigen abt Gêrard, die altijd door maar geen werk kon vinden. Toen de abt op een geeden dag zijn gunsteling plotseling bezocht om hem een gift te overhandigen, door een dame hem geschonken, werd hij minder aangenaam verrast door den aanblik van de familie en eenige goede kenaißsen, op het punt staande zich te vergasten aar een prachtigen kalkoen, die aan een spit *) Het bedelende Parijs. Echte en valsche nooddruftigm. Het kwaad en het geneesmiddel 4oor Louis Paulian. Utrecht IL Honig. gebraden werd en wien door den werkman de naam waa gegeven van .... den abt zeiven. Welk misbruik er van trouw- eu doopplechtigheden wordt gemaakt; hoe men op trama eu op straat het medelijden weet op te wekken; hoe er adresboeken voor bedelaars zijn, met duidelijke aanwijzing van de goedgeefsche en minder gulle Parijzenaara, met al hunne zwakke zijden er bij,— dit alles weten wij uit vroegere mededeelingen van den beer Pauliau. In Parijs had een vrouw haar kind twaalf beer in de protestantsche en veertien maal in de roomsche kerk laten doopen; en elke doop bracht haar twintig stuivers en een nieuwe japon op. Hoe dat mogelijk is, zegt de beer Paulian niet. Toch zou het onbillijk zi[n niet te wijzen ook op voorbeelden van hen, die juist door de goedgeefschheid al dieper en dieper zinken. Eenmaal waren zij huiverig de hand uit te steken ; maar toen zij bemerkten, boe gulhartig men was en hoe gemakkelijk hei bedelen ging, vervielen zij van kwaad tot erger. De z g. goede menschen zelven waren dus schuld van hun val. En dan, hoe vaak vervalt menigeen, vooral eene weduwe met kinderen, uit nood eu uit ellende, omdat niemand te rechtertyd hen terzlj stond, tot den bedelstaf. Die allen zouden heter geholpen zijn en staande gebleven, wanneer de menschlievenden wat practischer waren to werk gegaan. En niet alleen de goedhartige menschen, die uit eigen beurs hunne giften schenken, maar vooral dienstboden doen mee om het bedelen in de hand te werken. Zij betrachten de liefdadigheid met het geld en het goed van hunne meesters. Vraagt eens hoe vele aalmoezen in geld, of in eetwaren uit onnadenkendheid en zonder besef dat men eigenlijk diefstal pleegt worden uitgereikt. Een Engelsche bisschop zeide op zijn Bterfbed tot de hem omringenden: „Ik geloof niet, dat ik mij behoef te verwijten ooit een centime aan een bedelaar op straat te hebben gegeven, maar met het geld, dat ik daardoor gespaard heb, heb ik nuttige werken in het leven geroepen, die ik u aanbeveel met dezelfde middelen in stand te houden." En wat deed Laroche-Joubert, afgevaardigde van -harante, een groot industrieel, die door zijne werklieden bemind en zijne politieke tegenstanders geacht werd ? Hij beweerde dat men nooit een aalmoes op straat moet geven, maar tevens dat een man, die midden in den winter bij eene Btrenge konde, kapotte versleten schoenen droeg, een ongelukkige moest zijn. Hierin vergiste hy zich misschien volgeDs den heer Paulian. Op een avond in de maand November van 1876 kwamen beiden uit de kamer van afgevaardigden. Zij waren juist bezig, hunne overjassen goed dicht te knoopen, want een scherpe noordewind woei hun in 't gezicht, toen een kind van twaalf of vijftien jaar bun naderde eu om een aalmoes vroeg. — „Ik geef nooit op straat," antwoordde de heer Laroche-Joubert ernstig. — „Maar, mjjuheer, ik heb honger". De heer Laroche-Joubert beschouwde het kind en bemerkte dat het bijna bloote voeten beeft. — „Bij zulk een koude", zegt hij tegen zich zelf, „heeft dit kind schoenen met groote gaten aan. Dat kan niet anders dan een ongelukkige zijn". De heer Laroche-Joubert steekt de hand iv den zak van zijn jas om er een geldstuk uit te nemen, maar hij bedenkt zich. Een aalmoes op straat .... dat is tegen zijne principes. Wat te doen ? Hij is een oogenblik verlegen, doch eensklaps trekt hij zijn mantel uit, vouwt dien in tweeën en hem op de armen van bet kind werpende, zegt hij tegen den jongen: „Volg mij en breng mij die overjas naar het station". Deze scène was in een oogenblik afgespeeld. Bij het station gekomen, neemt de heer Laroche-Joubert het kind den mantel weer af, neemt twintig stuivers uit zijn zak, geeft die aan den jongen, zeggende: — „Ik geef bedelaar. n:.'oit geld; ik geef u twintig stuivers, omdat gij hebt gewerkt door dien loop voor mij te doen. Daar straks waart gij een bedelaar en ik verachtte u; nu zijt gij een werkman en ik drnk u de hand". Het kind waa geheel verbluft. Op dat oogenblik begreep ik eerat, zegt Paulian, wat er in het gemoed van dien rechtschapen man was omgegaan. — „Wat u daar hebt gedaan, mijnheer Laroche Joubert, is zeer edelmoedig", zeide ik tegen hem, „maar weet gij wel, dat gij u zelf aan eene longontsteking hebt blootgesteld ?" ■— „Dat is wel mogelijk", antwoordde hij mij, „maar ik heb misschien een bedelaar in een werkman veranderd en dat is wel een longontsteking waard 1" Zulke mededeelingen bevatten nuttige wenken, ook voor ben die niet het voorrecht hebben in Parija of eena andere groote stad te wonen. De daarbij gemelde daden zijn gegrond op goede principes, die overal toepassing kunnen vinden; zelis in kleinen kring. Bedelen is ook een kunst; en nog meer en beter dan in een groote stad weten de bedelaars in kleine plaatsen de goede huizen en de in hun oogen goede menschen te vinden. Nog een anderen wenk geeft de heer Paulian, die ook elders van nut kan zijn. Hij betreft de manie om zg. christelijke philantbropie uit te oefeasp. Hij keDt bedelaarsgezinnen, welke op éen dag tien of twaalf visites van liefdadige personen of van afgevaardigden van genootschappen van weldadigheid ontvangen, en die alleD komen met volle handen. Er moest, er kon meer eenheid zijn in het betrachten der liefdadigheid; er ontbreekt te veel eene goede organisatie. Nu heeft men op tal van plaatsen verschillende vereenigingen, die alle op hare wijze personen of gezinnen hulp en steun verleenen. Zij doen dit zonder eenigen onderlingen band. Het zou eene practische philanthropie in de hand werken, wanneer allen samenwerkten en elkaar voorlichtten. Eene perm.inente commissie, bestaande uit afgevaardigden van elk bestuur der verschillende corperatiea, die liefdadigheid betrachten, zou stellig veel nut kunnen stichten. Eu als dan het publiek brak met zijn overdreven, ziekelijke gevoeligheid, waarvan zij het meest profiteeren die zich niet schamen te vragen of de hand uit te steken; wanneer het zijn gaven slechts na onderzoek bij een Kamer van navraag of bij zulk een permanente commissie schonk of liever nog aan zulke lichamen zijn geld gaf, aan ben overlatende dit te besteden, dan zou menig bescheiden behoeftige, die het wezenlijk verdient, er beter aan toe zijn dan thans, nu de gaven vaak eenvoudig voor de brutalen zijn weggelegd en voor hen, die het meest kunnen klagen, het best komedie spelen en meermalen aan eigen schuld, niet het minst aan misbruik van sterken drank, hun treurigen toestand hebben te wijten. Menige stille arme, die het oneindig meer verdiende, wordt nu de dupe van de vrijpostigheid van anderen. Het lezenswaardig boekje van Peuliau laat over dit en tal van andere punten licht schijnen; en al slaan zijne opmerkingen hoofdzakelijk op Parijsche toestanden, — ook voor hen, die zich voor armenzorg en verbetering van sociale toestanden iuteresßeeren, is het een nuttige arbeid, dien de Fransche schrijver verrichtte. Waar aan de eene zijde de maatschappij verplicht is om allen, die lijden, te hulp te komen en hun, die niet tot werken in staat zijn middelen te verschaffen om te kunnen leven, wijl de liefdadigheid niet alleen een christelijke deugd is maar ook een plicht van ieder burger, daar is aan den anderen kant ook waar wat La Rochefoucauld Lïancourt eens opmerkte, dat die plicht niet anders vervuld kan worden dan wanneer de hulp, door de maatschappij toegestaan, tot het algemeen nut wordt aangewend. Indien hy, die bestaat, het recht heeft tot die maatschappij te zeggen : maak dat ik leven kan, zoo heeft ook de maatschappij het recht om tegen hem te zeggen: geef mij uw werkkracht. Van dit beginsel dienen vereenigingen en particulieren uit le gaan. Een streng onderzoek dienen zij in te stellen; het zal deD wezenlijk huipbehoeftigen, den ongelukkigen ten goede komen. Het vraagstuk der armenzorg is een moeiiyk vraagstuk, omdat het zoo Dauw samenhangt met tal van toestanden, die niet gemakkelijk zijn te verbeteren. ïloc menigmaal toch speelt o. a. het lichtvaardig en te vrueg buwen, zonder aan de toekomst te denken, en het gebrek aan vakkennis bij hen, die zich de verantwoordelijkheid niet bewust zijn, welke zij door hun huwelijk op zicb laden, een groote rol in de treurige toestanden die bestaan. Daarom dient goed gewikt en gewogen vóór men klakkeloos weggeeft en ondersteunt; opdat zij, die zoo zorgeloos leven, telkens en telkenß weer herinnerd worden dat ondersteuning niet zoo gemakkelijk te verkrijgen is ; dat zij hoofdza k e l ij k bestemd is voor hen, die door het noodlot, buiten hun schuld, worden vervolgd. En hiermee meenen wy genoegzaam nogmaals de belangstelling te hebben opgewekt voor een boekje, dat ruimschoots stof oplevert tot nadenken over een belangrijk maatschappelijk vraagstuk. --- Een dreigend gevaar. Uit de dagbladen verneem ik, dat het plan bestaat, Woensdag e. k. in de afdeelingen der Tweede kamer te doen onderzoeken de overeenkomst met België tot regeling van den invoer van vee en mest, bg welke overeenkomst gehuldigd wordt het beginsel »dat het, op grond van veeziekte, in een aangrenzenden staat uitgevaardigd verbod van invoer van vee en mest uit dien staat zoo weinig mogelijk benadeel e hen, die nabg de grenzen in beide staten land exploiteeren." Nederland heeft belang bg den uitvoer van vee naar België. In België ie, blgkens de weekbladen van landbouwmaatschappyen en boerenbonden, een streven om den invoer van vee uit Nederland op alle raogelyke wyze te belemmeren, liefst geheel te beletten. De Belgen bezitten uitgestrekte landerijen in Zeeland, voornamelijk langs de grenzen van Zeeuwsch-Vlaanderen; Nederlanders in België daarentegen bgna niets. In verucbeidene polders van dit deel van Nederland vormen zg de meerderheid van de stemuitbrengende ingelanden. Die eigenaars zgn de woordvoerders in hooger genoemde maatschappijen en boerenbondenen hebben óf aandeel, öf grooten invloed op de tegenwoordige regeering. Krijgen zg hun zin, dan wordt de invoer van Nederlandsch vee in België voor goed onmogelijk gemaakt; hun toegeven om van tyd tot tyd de Belgische grens voor den invoer van Nederlandsch vee open te stellen, is niets anders geweest dan een gevolg van vrees, dat de Nederlandsche regeering door maatregelen van wcerwraak de exploitatie van Belgische eigendommen door Belgische pachters onmogelgk zou maken. Komt er dus eene overeenkomst tot stand, die genoemde eigenaars voor dit gevaar vrijwaart, dan hebben zg hun doel bereikt. Zonder vpeeß voor eenigen represaille-maatregel kunnen zg de grenzen gesloten houden en zij zullen het doen ook! De schade daarvan zal voor den Nederlandschen veehandel onberekenbaar groot zyn; voor Zeeuwsch-Vlaanderen is die sluiting een ramp- Door de aanhangige overeenkomst geeft Nederland het éénige wapen, dat het in de hand heeft om eene voortdurende eluitingvan België te voorkomen, vrywillig af, Met dat ryk mag door Nederland in 't belang van zgne veekweekers geene andere overeenkomst «e-Bloten worden dan de zoodanige, welke vrjjen invoer van vee in beide landen waarborgt, behoudens sanitair onderzoek aan de grenzen. Bjj behoorlijk toezicht aan de grenzen, dreigt ons uit België geen gevaar voor besmetting; de invoer uit dat _jjk naar Nederland is zóo gering, dat de strenge sluiting van de grenzen, door ons veeartßeny kundig toezicht geèißcht en gehandhaafd, door niets wordt gerechtvaardigd, en slechts aanleiding heeft gegeven tot maatregelen van weerwraak, waarvan wg zelf de slachtoffers geworden zgn. De overeenkomst, thans voorbereid, zou ons den genadeslag geven. Hebben de Belgen hier nog geene voorleelen genoeg! Zg bezitten in Zeeland voor millioenen ■jchats aan landergen en betalen geen centime in de vermogensbelasting. De vermindering der grondbelasting is eene bate voor de eigenaren, die de lasten door hunne pachters laten keeren, en dier pacht met deze vermindering hebben verhoogd, Zjj betalen noch hoofdelgken omslag in de gemeenten, waar hun goederen gelegen zgn, noch opcenten op 't personeel, die ten bate van gemeente en provincie geheven worden. Aan instellingen van weldadigheid en andere inrichtingen in de gemeenten dragen zg niets bg. In vele poldervergaderingen hebben zg een beslissend woord: chez nous, sur nous et sans nous ! Niets ontbreekt er meer, dan dat men het hun gemakkelgk make om Belgisch vee op Nederlandschen grond aan te kweeken en hun den weg opene om den invoer van ons vee te beletten! Mogen wy voor die ramp bewaard blgven* Aardenburg, 23 Febr. '95. G. A. VORSTERMAN VAN OVEN, Secr. van de Zeeuwsche Mg. van Landbouw» --- Middelburg 23 Februari. By kon. besluit: is dr P. Hoekstra, te Breda, benoemd tot schoolopziener in het arrondissement Zevenbergen 5 zyn benoemd bg het wapen der cavalerie ! bg het lste regiment huzaren tot eerste-luit. de tweede-luiten ant G. J. A, A. baron van Heemstra, van het korps ; by het 2de regiment huzaren tot ritmeester de eerste-luit. A. W. J, Snouck Hurgronje, van het 3de reg. huzaren; is de generaal-majoor der infanterie van het leger in N.-T. J. A. Vetter op zgn verzoek, eervol uit den militairen dienst ontslagen, met behoud van aanspraak op pensioen, onder toekenning van den titulairen rang van luitenant-generaal en onder dankbetuiging voor de langdurige en gewichtige diensten, door hem aan den lande bewezen. Dit laatste bericht is nog in een deel der oplaag van ons vorig nommer opgenomen. De Vrgdag uit Oost-Indië ontvangen mail is gedateerd 25 Januari. Het verslag omtrent de voornaamste gebeurtenissen in het gouvernement Atjeh en onderhoorigh'>den loopt van 1 tot en met 14 Januari en bevat weder niet veel belangrijks. Op Groot-Atjeh werd op onze posten Kroeng-Cloempang, Senelop, Anagaloeng, Biloel en Lamkoenjit, het blokhuia Blang-Tjoet en het door Atjehers bezette wachthuis Toewi-Selimbing eenige malen geschoten zonder dat daarvan nadeel werd ondervonden. Daarentegen kregen wy één gewonde (Amboineeßch fuselier) bg de aflossing van Biloel op 2 dezer, en werd by de aflossing van Senelop op den sen d. a. v. een dwangarbeider doodelyk getroffen, terwgl bg het vivrestransport op Senelop op 11 dezer nog een Inlandsche fuselier licht gewond raakte. Overigens hadden het door Atjeh bediend vivrestransport naar Anagaloeng, zoomede de aflossingen van Anagaloeng en Blang Tjoet en de dekking der terreinopname by Lamkoenjit nog eenigen overlast van het vuur van enkele kwaadwilligen, doch dit bleef zonder uitwerking. De in den nacht van 4 op 5 October a°. p°. gevluchte Imam van Panggo keerde den 13den dezer met zyn volk en de destyds medegenomen geweren terug in zgne kampong binnen de linie. Op het eiland Weh viel niets byzonders voor. De civiel en militair gouverneur maakte van 8 tot 14 dezer eene reis naar Simaloer. In den vroegen morgen van 2 dezer drong een 2 of 3-tal kwaadwilligen binnen het civiel etablissement te EditJ Oostkust, een matamata van den vorst werd vermoord, eenander zwaar gewond, terwgl een Inlandsen fuselier van de aldaar geposteerde controle-wacht lioht gewond werd; het geweer van den Termoorden mata-mata en 30 scherpe patronen werden geroofd; van de daders was nog niets bekend. Te Telok Samawé, Noordkust, bleef het rustig; te Segli vielen op 1, 2 en 4 dezer öenige schoten op de versterking in het civiel établissement; verliezen werden niet geleden. Op laatstgenoemden dag werd de kampong _ramat deswege met eenig granaatvuur getuchtigd. De politieke toestand op de Wes t k u s t bleef zeer bevredigend. Op het eiland Simaloer kwam eene verzoening tot stand tusschen de Groot-Atjehers aldaar en de hoofden der inbeemsche bevolking. De weersgesteldheid was regenachtig, gepaard met ooetelgke winden. Op den avond van 7 en 8 dezer werden • eenige liente verticale aardicbokken waargenomen. De gezondheidstoestand was op de zeeposten ter Westkuit goed, ter Noord- en Oostkust minder gunstig. In Groot-Atjeh was hg over het algemeen ongunstiger. Het gemiddelde zïektecgfer bedroeg 27 tegen 22 en dat van de beri-beri 12 tegen 9 gedurende den vorigen verelagtgd. Het sterftecijfer was hooger. Uit Lombok wordt gemeld dat de Rus Maligan in handen van eenige Sassak's gevallen is, die hem uitleverden aan den controleur te Laboean Hadji. Hjj werd over 'Narmada gerankelyk naar Ampenan gebracht. Hg zit daar nu achter slot. Zgn toestand is aUertrearigat. Zgn kleeding liet veel te wenschen en toen hg in onze macht kwam, was hg half verhongerd. Volgens de berichten, met de Am-boina aangebracht: houdt kolonel Swart verblijf op Ampenan, terwgl de resident Dannenborgh de poeri te Mataram tot woning gekozen heeft, waar een compagnie infanterie ligt De troepen hebben veel corveeën te verrichten, militaire marsenen en verkenningen te maken. De gezondheidstoestand is minder gunstig. Er komen veel gevallen van bnikziekte voor. Eiken dag heeft men een paar sterfgevallen te betreuren. Het regent in de laatste dagen weinig en het weder is vry goed. ---