Middelburg 27 Februari. Onder het opschrift: -»Nog eens de schoolhoed" schrijft de Standaard: »De redactie der Middelb. Crt komt nog even terug op wat wy »legende" noemden. Ze zegt nu, dat haar voorstelling niet inhield, dat de beide fractiën, die op het kiesrecht uiteengingen, poogden in de schooltente wéér saam te komen; maar dat de «aristocratische fractie" dit balletje had opgeworpen, om haar positie te herwinnen, en dat wg, bljjkens ons advies in zake het Urne-rapport, nu ja, met eenige reserve, maar dan toch feitelijk in het aas beten. Geloove de redactie ons, dat ze, ook bijaldien ze de zaak zich zóó voorstelde, toch ten deele op een dwaalspoor was. Laat ze de namen, die onder het Unie-rapport staan, nog maar ééns nalezen, en ze zal dit zelve inzien. Of hadden niet reeds de namen van de heeren Heemskerk en Noordtzy haar tot andere gedachten moeten brengen V En wat onze gereserveerde adhaesie betreft, gaat haar voorstelling ook hier wel door ? Immers, het wae juist de Stand-, die zelfs toen mr Groen van Prinsterev in 1874 zyn schoolwetprogram losliet en het kanon voor vernageld verklaarde, dit program (vrije school regel, Staatsschool aanvulling) vasthield, en tegen mr Groen, advies in, de wacht by het kwansuis vernageld kanon betrekken bleef. Het was de Standaard, die steeds gepleit heeft voor een stelsel, dat de vrye school voor de ouders van alle richtingen in den lande mogelyk zou maken. Het was de Standaard, die juist daarom in 1889 tegen sommige uitlatingen van baron Mackay in verzet kwam, omdat deze verklaringen met het oog op de toekomst zoo beden kelyk waren. En dus ook de Standaard, die zich thans wel van harte verheugen moet, nn haar breedere opvatting veld won. Het verschil tusschen het stelsel, onzerzijds Bteeds voorgestaan, en dat van het Unie-rapport. bestond, om dit er nog bjj te voegen, alleen hierin, dat wjj (de kesten van het onderwjjs per kind op bv. f 20 gerekend) steun aan de ouders wilden geboden zien, door aan die ouders, na overlegging van bewijs van een jaarlang geregeld schoolbezoek, naar een afloopend rooster' f 20, f 15, f 10, ƒ 5, of niets, al naar gelang van hun aanslag, voor schoolonkosten te vergoeden ; terwjjl het Unie-rapport daarentegen wil doen uitbetalen aan de schoolbesturen, pro rato van het aantal onderwijzers. Hierin nu ligt, om maar iets te noemen, dit verschil, dat in ons stelsel de financieele gevolgen voor het Rjjk precies dezelfde htyven, in hoevele groepen van scholen en schooltjes men zich ook verdeele; terwgl omgekeerd in het stelsel van het f/nie-rapport sterker splitsing de Rjjksbydrage uitzet. Natuurlyk zit er nog veel meer verschil in; maar dit éene ligt ln-t-maest voor de hand, en volstaat voor illustratie." Wjj nemen gaarne akte van deze opheldering. Thans tot slot nog deze opmerking: Aan onze beweringen doet die mededeeling niets af; alleen zien wy eruit de bevestiging van onze verzekering, dat men op weg is den ouden schoolstrijd te doen herleven ; en verder dat het plan te meer kans heeft de verspreide deelen der anti-revolutionnaire party samen te brengen, nu het geheel ligt in de lyn van de Standaard; dat de zet daarom des te meer politiek is, omdat hg hoofdzakelijk gedaan is door de aristocratische club der anti-revolutionaire party, die zoo fel staat tegenover de democratische onder leiding van dr Kuyper. Want — al staan de namen van mannen als Heemskerk en Noordtzy ook onder het rappoit — het hoofdelement vormt ïn die Ume-com missie de door ons aangewezen fractie. Maar te practischer is daardoor de opzet. Dat de naam van dr Kuyper niet o_der dat voorstel prjjktbeeft zgne gegronde, door ons aangegeven reden. Wy mogen ten deele op een dwaalspoor zyn geraakt, geheel gedwaald hebben wjj toch zeker niet. De Standaard begrjjpe ons echter niet verkeerd. Ons opstel »Keveille geblazen" was eenvoudig een opwekking tot waakzaamheid voor onze eigen partygenooten; voor alle heele en halve voorstanders der openbare school. Geen oogenblik denken wjj er aan de vrienden der christelijke, der vry e school een verwjjt te maken van hun pogen. Van hun standpunt gezien,ishun houding ook staatkundig zeer juist; en zjj hebben volkomen geljjk dat zg trachten in de door hen aangegeven richting weer een stap verder te komen. Alleen : het is voor hen een voorrecht, maar wekt anderzyds wel eenige verbazing, dat mannen als baron M. Mackay zich, in tegenstelling met vroeger geuite meening, hebben laten vinden om in die richting mee te werken. Dat maakt voor ons, tegenstanders van hun plan, het dubbel plicht op ons qui-vive te zgn. --- Verzekering tegen werkloosheid. I. Velen individualisten mag het bovenstaande nog als ketterij in de ooren klinken, toch bestaat verzekering tegen werkloosheid reeds in andere landen, bj}v, Engeland, voor zoover het onderlinge voorzorgen van arbeiders betreft, maar ook staatsverzekering tegen werkloosheid geldt niet langer voor een hersenschim en staat op het punt opgenomen te worden onder de in werking zgnde sociale wetgeving. Evenals met zoo menige hervorming tot verbetering van den socialen en economischen toestand van den arbeider is het ook thans weder Zwitserland, dat in deze het voorbeeld aan andere rijken geeft. Met enkele vluchtige trekken gaven wy eenige dagen geleden, in ons buitenlandsch overzicht, reeds een kleine schets van hetgeen de drie groote Zwitsersche steden Bern, Bazel en Zurich deden, ten einde de arbeiders te behoeden tegen de gevolgen der werkloosheid, maar het onderwerp schynt ons van belang genoeg om er nog eens op terug te komen en uitvoeriger mede te deelen, wat er. in sommige Zwitsersche kantons op dit gebied wordt gedaan. In navolging van Bern gingen ook andere kantons der bondsrepubliek aan het werk om te beproeven het zoo lang voor onoplosbaar gehouden probleem der werkloosheid naar een vast systeem te regelen. Bjj het vraagstuk der verzekering dringt zich allereerst de kwestie op don voorgrond: zal de verzekering vrijwillig of verplicht zjj_ ? Bjj ons overzicht over hetgeen in Zwitserland geschiedt, zal ona blgken, dat bet antwoord op dene vraag ten gunste van de verplichte verzekering uitvalt. Zeer praktisch heeft het kanton St. Gallen beproefd de werkloosheid in de njjverheid te bestryden. Den 24en April 1894 diende de regeeringsraad by den grooten raad een wetsontwerp in, dat met eenige wyzigingen werd aangenomen en 24 Juni in werking iB getreden. Deze wet schryft den gemeenten van het kanton voor afzonderlijk of met andere vereenigd de verplichte verzekering tegen werkloosheid voor de arbeiders in te voeren, wier verdienste niet hooger is dan 5 fr. Arbeiders, die meer dan 5 fr. verdienen, kunnen vrijwillig toetreden, terwgl werklieden met mindere verdiensten vrijgesteld zyn om toe te treden, als zy' het bewijs kunnen leveren dat zy lid zyn van een verzekeringskas, die geljjke verplichtingen heeft. De wekeljjksche bydragen der leden mogen niet hooger zyn dan 30 centimes. Ook arbeidsters kunnen opgenomen worden en eveneens kan haar deelneming verplichtend worden geßteld. Onderstand van ten minste 1 fr. per dag wordt hoogstens 10 weken verleend aan werklooze leden, die ten minste 6 maanden hunne bjjdrage hebben betaald. De leden kiezen zelf een bestuur. Aan elke kas is een arbeidsbureau verbonden. De gemeenten geven subsidies tot 2 frcs toe jaarlijks voor elk lid. Het kanton brengt jaarlyks een som als subsidie op zyn begrooting. Ook bestaat er vooruitzicht op een bjjdrage van den bond. Inde toelichting tot de wet wordt, op grond van in de stad St. Gallen heerschende toestanden, aangenomen dat slechts 20 cents, als bgdrage betaald doch 2 frcs. dagelyks ala vergoeding kan uitgekeerd worden, waarby echter een post van 8000 frcs blytt te dekken. Krachtens deze wet werd in October een reglement voor de gemeenten St. Gallen, Tablat en Stranbenzell ontworpen, waarbjj beoogd werd een gemeenschappelijke kas te stichten. Speciaal wordt bepaald, dat bjj 3 frcs. loon een bydrage van 15 cents., by'4frcs. een van 20 cents., bjj 5 frcs. een van 30 cents., ia te voldoen. De schadevergoeding aan werkloozen moet dagelijks bedragen : voor de eerste klasse 1 fr. 80, voor de 2e kl. 2 fr. 10, voor de 3e kl. 2 fr. 40 en zal ten hoogte voor 60 werkdagen worden uitbetaald. Gehuwde buitenlandera moeten een half jaar, ongehuwde l/a Jaa»r ia een der drie gemeenten wonen, eer zy hd kunnen worden van de kaa. De kleine gemeente Tablat heeft bjj volkstemming dit reglement den 21sten October verworpen. De gemeente St. Gallen hield tot heden de volksstemming niet. Haast u langzaam, denkt zjj misschien. Breeder vat de zaak op een plan tot verzekering tegen werkloosheid, door prof. Adler uitgewerkt, en als wetsontwerp door den regeeringsraad van het kanton Baselstadt in Nov. 11. den grooten raad voorgelegd. Het plan van prof. Adler waa te voren naar een commissie verwezen, waarin, behalve twee leden van den regeerïngstaad, de heer Fhilippi en dr Iselin, de professoren Adler en Kinkelin en het lid van den Btendenraad Göttesheim, nog drie werkgevers en drie arbeiders zitting hadden, onder de laatsten de bekende arbeibersleider WuUs-hlïiger. De commissie nam in hoofdzaak de voorstellen van prof. Adler aan. Vooreerst heeft dit wetsontwerp alleen de verzekering van de werklieden in het bouwvak en alle onder de fabriekswet vallende werklieden op het oog, later zal zjj zich ook uitstrekken tot de eigenljjke handwerksgezellen. Evenals in St. Gallen neemt ook dit ontwerp de verplichte verzekering tot grondslag, maar op éen belangrjjk punt verschilt het ontwerp van de wet van St. Gallen, nl. ook de werkgevers worden verplicht bijdragen te geven, terwgl de inning der bijdragen geschiedt naar het voorbeeld der Duitsche ziekenkassen, zoodat de bjj dragen van werkgevers en arbeiders door de eersten worden geïnd, de arbeidersbij dragen daarbg berekend naar het loon. Het bestuur zal bestaan uit 9 leden, nl. 3 werkgevers, 5 arbeiders en een door den regeeringsraad te benoemen president. Verplicht toe te treden zyn alle arbeiders der genoemde bedryven, voor zoover hun loon jaarljjks niet boven de 2000 frcs gaat. Voor de toelagen der werklieden zjjn twee klassen vastgesteld. In de eerste klasse behooren de fabrieksarbeiders, in de tweede de arbeiders uit het bouwvak. De eersten betalen wekeljjksche -jjdragen van 20 a 30 cents., de laatsten naar gelang van hun loon 40, 50 of 60 cents. De werkgevers betalen voor de eersten 10, voor de tweede klasse 20 cents. Bovendien verwacht men vrijwillige bjjdragen en legaten ten behoeve van de instelling. Het kanton bestrjjdt alle kosten van oprichting en admistratle en schenkt bovendien een vaste subsidie van 25.000 frcs. In den tyd der werkloosheid worden geen bjjdragen geheven. Het bedrag van den te verleenen bijstand hangt af van het al of niet gehuwd zjjn van den werklooze, en richt zich overigens naar het loon, dat de verzekerde verdiende. De laagste onderstand bedraagt 80 cents, de hoogste 1 fr. 50 per dag. De toelage kan 91 dagen lang gegeven worden. Geen onderstand wordt geschonken, wanneer de werkloosheid het gevolg is van een werkstaking of van het vrijwillig neerleggen van den arbeid; wanneer de werkloosheid het gevolg van ziekte of ongevallen ia; wanneer de verzekerde korter dan 26 weken zyn bydrage heeft betaald; wanneer de verzekerde hem aangeboden werk zonder afdoende gronden van de hand wyst. Het plan bestaat een reservefonds van hoogstens 200.000 frcs bjj een te brengen; ingeval het fonds tot zoo hoog is gestegen, worden de bydragen verlaagd. Op grond van vertrouwbare gegevens wordt het getal werkloozen in het bouwvak op 66% %, in de industrie op 11 % geraamd, waarvan gemiddeld 20% voor Bazel valt te berekenen. De tyd der werkloosheid wordt gemiddeld op 67 dagen geraamd. De inkomsten berekent prof. Adler op 224.000 frcs., de uitgaven op 176.000 frcs., zoodat hg de financieele zyde dezer verzekering als gewaarborgd beschouwt. Van andere zyde wordt dit echter betwijfeld en gelooft men dat prof. Adler de bydragen der arbeiders te laag heeft geraamd. (Slot volgt.) --- Overeenkomst met België nopende toelating van vee enz. voor de grenslanderijen. By de Tweede kamer is — zooals men weet — ingekomen het wetsontwerp, houdende goedkeuring der overeenkomst met België van 30 Maart 1894, tot regeling der toelatingvanden invoer van vee en mest voor beweiding, beakkering en bemesting der grenslanderijen, met de daarbij behoorende op 7 December 1894 te Brussel onderteekende verklaring. De overeenkomst is gegrond op het bfginse) om, wanneer, op grond van veeziekte in een aangrenzenden staat, de invoer van vee en mest uit dien staat wordt verboden, die maatregel zoo weinig mogeljjk nadeel te doen toebrengen aan hen, die in de nabijheid der grens in beide staten land exploiteeren. Dit beginsel vond ook in den regel toepassing in het verkeer tusschen Nederland en België, doch in de laatste jaren is er in beide landen op aangedrongen, dat die toepassing nog zou worden uitgebreid en internationaal op vasten grondslag worden geregeld. Vandaar de door de vorige regeering met België gesloten overeenkomst van 30 Maart, waarin duideljjk is omschreven, hoe bjj het heerschen van besmettelijke longziekte, monden klauwzeer en Bchaapspokken zou worden gehandeld. De vraag zou zich echter hebben kunnen voordoen: wat zou gelden bjj het voorkomen der overige in het Kon. besluit van 27 Maart 1888 (Staatsbl. n° 67) genoemde ziekten ? Wegens daaromtrent gebleken verschil van gevoelen, werden onderhandelingen geopend met België, die geleid hebben tot de verklaring van 7 December 1894, waarby wordt bepaald, dat by het heerßchen van de veepest hetzelfde zal gelden als by het voorkomen van mond- en klauwzeer en sch aapspok ken, terwjjl daarentegen voor het geval van hetheerschen der overige, in gemeld Kon. besluit vermelde ziekten geen byzondere bepalingen noodig worden geacht, aangezien die ziekten nimmer tot belemmering van het verkeer aan de grenzen aanleiding hebben gegeven. Overigens zal alle ziek vee, aan welke ziekte ook lydende, van de grenßbeweiding zyn uitgesloten. Het bjj artikel 1 der overeenkomst bedoelde reglement, aangevuld overeenkomstig het bjj de verklaring bepaalde, behelst de voorwaarden, waaronder uit het eene land vee':en mest ter beweiding, beakkering en bemesting van de grenslandergen in het andere zal worden toegelaten. Die voorwaarden zyn, wat Nederland betreit, na raadpleging der dißtrictß-veeartsen in de grensdistricten vastgesteld en zullen, naar vertrouwd wordt, voldoende waarborgen geven tegen overbrenging van besmetting. Aan den andeien kant zullen zg aan belanghebbenden de gewenschte zekerheid verschaffen, dat zg in de uitoefening van hun bedryf zoo weinig mogelyk belemmering zullen ondervinden. Artikel 2 stelt voor de toepassing der bepalingen van het reglement, een zekere strook aan weerszijden der grens vast, opdat ten aanzien der vraag wat grenslanderyen zyn, geen verschil van opvatting zou kunnen bestaan. Tevens bepaalt het, dat het reglement alleen toepassing zal vinden by landerjjen, die door landbouwers in het andere land rechtstreeks geëxploiteerd worden. Overigens is bet een belangrijk punt, dat de vergunningen tot invoer kosteloos zullen worden verstrekt en dat de verplichte keuringen voor ryksrekening zullen plaats hebben. De ter goedkeuring aangeboden stukken: de overeenkomst, het reglement en de verklaring, luiden aldus : --- I. Overeenkomst. Hare Majesteit de Koningin der Nederlanden en in Haar naam Hare Majesteit de Koningin-Regentes van het Koninkrijk, en Zyne Majesteit de Koning der Belgen, het nuttig geoordeeld hebbende zich te verstaan ter regeling van zekere belangen van de bjj de artikelen 37 en 38 van het grensverdrag van 8 Augustus 1843 bedoelde »propriétaires mixtes", wier bezittingen door de grens worden doorsneden, alsmede van die van de overige nabjj de grens wonende landbouwers en veehouders, hebben besloten tot dat einde een overeenkomst aan te gaan en hebben tot Hun gevolmachtigden benoemd: Hare Majesteit de Koningin-Regentes van het Koninkrijk der Nederlanden: de heeren Jansen, minister van marine en van buitanlandsche zaken ad interim, van Hare Majesteit de Koningin der Nederlanden, en Tak van Poortvliet, minister van binnenlandsche zaken van Hare Majesteit, de Koningin der Nederlanden; Zgne Majesteit de Koning der Belgen: baron d'Anethau, Hoogstdeßzelfa buitengewoon gezant en gevolmachtigd minieter bg het Nederlandsche hof; die, na elkander hurne in goeden en behoorlijken vorm bevonden volmachten te beb. ben medegedeeld, omtrent de navolgende artikelen zyn overeengekomen: Art. 1. Het weiden van vee en het vervoer van mest in de Nederlandsch-Belgische grensstreek zijn onderworpen aan de bepalingen van het bjj de tegenwoordige overeenkomst gevoegde reglement, dat geacbt wordt een integreerend deel uit te maken van gezegde overeenkomst. Art. 2. De bepalingen van gezegd reglement zjjn toepasseljjk op de bouw- en weilanden welke, over een uitgestrektheid van 5 kilometer ter weerszjjden van de grens, rechtstreeks worden geëxploiteerd, hetzjj in Nederland door landbouwers, wonendein België,hetzy in België door landbouwers, wonende in Nederland. Art. 3. De tegenwoordige overeenkomst zat in werking treden vijftien dagen na de uitwisseling der akten van bekrachtiging en gedurende vyf jaren van kracht blyven. Indien geene der beide contracteerende partyen een jaar vóór het einde van dien termyn kennis zal hebben gegeven van haar voornemen om dit verdrag buiten werking te stellen, zal de overeenkomst bindend blyven na afloop van een jaar, te rekenen van den dag, waarop de eene of de andere hooge contracteerende partyen haar zal hebben opgezegd. De Hooge contracteerende Partyen behouden zich de bevoegdheid voor, in onderling overleg, in de bepalingen van de tegenwoordige overeenkomst of het daarbg gevoegde reglement de wyaifringen aan te brengen, waarvan de ondervinding het nut mocht hebben aangetoond. Art. 4. De tegenwoordige overeenkomst zal bekrachtigd worden en de akten van bekrachtiging zullen zoo spoedig mogelyk te 's Gravenhage worden uitgewisseld. Ten bljjke waarvan de wederzydsche gevolmachtigden haar hebben onderteekend en er hunne zegels op hebben geplaatst. In duplo opgemaakt te 's Gravenhage, den 30n Maart 1894. (L. S.) (get.) J. C. JANSEN. (L. S.) (get.) TAK VAN FOORTVLIET. (L.S.) (get.) baron d'ANETHAN. --- II. Reglement. a. De invoer in Nederland van vee uit België en de invoer in België van vee uit Nederland, voor de beweiding en beakkering der in de nabyheid der grens gelegen bouw- en weilanden, zal worden toegestaan, indien op de plaats van herkomst en binnen 10 kilometer in den omtrek daarvan, binnen de laatste honderd twintig dagen geen besmettelijke longziekte, en binnen de laatste een en twintig dagen geen mond- en klauwzeer of schaapspokken zyn geconstateerd. Bovenbedoelde termijnen van honderd twintig en een en twintig dagen zullen gerekend worden vanden dag, waarop de ziekte iB geëindigd, hetzjj door den dood, hetzjj door het herstel der dieren, een en ander gevolgd doordeoötsmetting der lokalen, in welke de dieren zich hebben bevonden. b. De sub a vastgestelde termyn wordt, in geval van besmettelyke longziekte, verminderd tot twintig dagen, nadat de aangetaste of verdachte dieren, alsmede die, welke met de zieke dieren in onmiddeljjke aanraking zyn geweest, zullen zyn afgemaakt, en nadat de ontsmetting der besmette lokalen zal zyn verricht. De Nederlandsche districts-veeartsen en de Belgische veeartsenjjkundige inspecteurs zullen elkaar van bedoelde feiten onverwyld kennis geven. e. By het verzoek om vergunning tot invoer van herkauwende dieren en varkens ter beweiding of beakkering van aan de grers gelegen bouw- en weilanden, moet door de belanghebbenden worden overgelegd een verklaring van den burgemeester der plaats van herkomst van het vee, waaruit bljjkt, dat de dieren zich gedurende de laatste drie weken in zyn gemeente hebben bevonden. d. De ter beweiding bestemde dieren zullen op bepaalde dagen en uren gekeurd worden door daartoe opzetteljjk aangewezen veeartsen, zonder dat zulks voor de eigenaren kosten meebrengt j nadat bedoelde dieren gezond zgn bevonden, worden zjj van een merkteeken voorzien. Het staat belanghebbenden vry hun vee op hun eigen stallen te doen keuren, doch in dat geval zal een geringe retributie kunnen gevorderd worden. Het signalement der dieren wordt op de vergunning aangeteekend. De herkauwende dieren en de varkens, die dagelyks of op gezette tijden over de grens worden gebracht, kunnen, indien noodig, maandelijks aan een veeartsenjjkundig onderzoek worden onderworpen. e. Wanneer zich bjj een dier ziekteverschijnselen van welken aard ook vertoonen, is de eigenaar verplicht het onmiddellyk over |de grens te brengen. f. De vergunning wordt ingetrokken, wanneer zich op de plaats van herkomst der die> ren of binnen 10 kilometer in den omtrek daarvan, besmettelgke longziekte, mond- en klauwzeer of schaapßpokken ver toonen, of wanneer de houder der vergunning de daarin gestelde voorwaarden niet stiptelyk naleeft. g. Aan veekoopers wordt geene vergunning tot invoer van herkauwende dieren en varkens ter beweiding of beakkering verleend. h. De invoer in Nederland van mest uit België en de invoer in België van mest uit Nederland, voor de bemesting van bouw- en weilanden in de nabyheid der grens, za! worden toegestaan, indien op de hoeven van herkomat of op die, welke hinnen een omtrek van 100 meter van eerstbedoelde hoeven zyn gelegen, in de laatste dertig dagen geen besmettelijke longziekte of in de laatste een en twintig dagen geen mond- en klauw/eer ol zjjn geconstateerd. Bovenbedoelde termynen van dertig en een en twintig dagen moeten worden gerekend van den dag at, waarop de ziekte is geëindigd, hetzjj door den dood of door afuiaking, hetzjj door herstel der dieren, een en ander gevolgd door de ontsmetting der lokalen, in «'elke de dieren zich hebben bevonden. Bjj hun verzoek om vergunning tot invoer van mest ter bemeßting van bouw- en weilanden, in de nabyheid der grens^ gelegen, moet door de belanghebbende worden overgelegd een verklaring van den Burgemeester der grensgemeente, waaruit blijkt, dat de mest uit zyn gemeente afkomstig ia, of indien de mest van elders is aangevoerd, dat zy gedurende minstens drie weken in zyn gemeente heeft gelegen. By bemesting van bouwland moet de mest onmiddelyk worden ondergeploegd, gekuild of opgehoopt, mits in het laatste geval met een laag van minstens 10 centimeter aardeerover: terwgl bg bemesting van weiland daarop gedurende veertien dagen geen vee mag worden toegelaten. i. De afgifte van vergunningen tot beweiding voor vee of tot vervoer van meat zal tot het heffen van geen enkel recht hoegenaamd van de zyde der overheden aanleiding geven- ---