UIT STAD EN PROVINCIE. 't Is jammer dat door het publiek in den regel zoo weinig gebruik wordt gemaakt van de gelegenheid, die telken jare na afloop van den cursus wordt geboden om een kijkje te nemen op de teekeningen, welke door de leerlingen der burgeravondschool alhier zijn vervaardigd. Niet omdat daar kunstgewrochten zijn te bewonderen, maar omdat uit de groote massa teekeningen, in twee ruime lokalen tentoongesteld, blijkt hoe nuttig deze instelling werkt voor aankomende ambachtslieden. Toekomstige timmerlieden, metselaars, schilders, smeden en werktuigkundigen ieeren daar, de teekeningen bewijzen het, zeer veel dat bun in het volgend leven kan ten goede komen, terwijl ook zij, die een anderen werkkring kiezen er den grondslag kunnen leggen voor de kunst om naar voorbeeld of naar de natuur op 't papier te brengen wat hun oog aantrekt; of ten minste eenig begrip krijgen van lijnen en Kleur, van voi_a en van c-hoonheidsgevoel, iets wat altijd te pas komt. Tot conciërge van het raadhuis te Middelburg i 3 door burg. en weth. benoemd de heer C. D. Klaassen. — De gemeenteraad van Vlissingenhoudt Donderdag namiddag te twee uren eene openbare zitting ter behandeling van de volgende voorstellen van burg. en weth.: tot onderbandschen verkoop van gemeentegrond aan J. Loois, J. Willems, Fey & Stroo; naar aanleiding van 't adres van P. v. d. Hof over den prijs van grond aan de Dijkstraat; tot 't verleenen van ontheffing van pacht aan A. Pierens; tot het toekennen eener belooning aan den gemeente opzichter P. A. Jongepier; tot het verleenen van vergunning tot het uithangen van een zonnescherm aan J. W. Verstege en van een reclamebord aan H. J. Ganderheijden; naar aanleidiog van het adres der sociëteit Unüas over afgraving van grond aan den Noordzee-Boulevard en tot gunning van de huur van het stedelijk badhuis enz. Verder komt in behandeling het voorstel der heeren Kloppers, Rottier en Delvoye inzake verkoop van buiten de rooilijn gelegen grond. — Met 16 dezer zullen de rij ksveldwachters A. A. van den Broecke te Arnemuiden en J. Becks van Borssele onderling van standplaats verwisselen. Te Dreisehor overleed de oudste ingezetene, meer dan waarschijnlijk de oudste bewoonster van Zeeland, nl. de weduwe Van den Berge geb. Tuin, die, zooals gemeld, onlangs 104 jaar was geworden. --- BUITENLAND. Tweede vervolging van Emile Zola. De krijgsraad. die den Hen Januari Esterhazy vrijsprak, kwam Vrij dag ochtend in openbare vergadering bijeen. Nadat eenige formaliteiten vervuld waren, deelde de griffier Vallecalle mede, dat de krijgsraad geroepen was te oordcelen over de volgende vragen: 1° bestaat er aanleiding een nieuwe aanklacht wegens beleediging tegen Emile Zola in te dienen? 2° bestaat er voor de leden van den raad, die allen officieren van het Legioen van eer zijn, reden bij den grootkanselier een klacht in te dienen tegen Zola die dezelfde waardigheid bekleedt? De krijgsraad ging daarna in geheime zitting en beraadslaagde twee uur zonder tot een besluit te komen. Des namiddags te twee uren werd de zitting hervat. Eerst later in den avond werd de beslissing bekend. De krijgsraad had op de eerste vraag bij meerderheid van stemmen besloten een aanklacht tegen Emile Zola in te dienen, en _ich civiele party te stellen. Het proces zal dus van voren af aan beginnen. Ten aanzien van de tweede vraag uitte de krijgsraad den wensch, dat de Minister van oorlog bij den groot-kanselier van het Legioen van Eer een klaebt tegen Emile Zola zal indienen, teneinde te verkrijgen, dat deze nit het Legioen van Eer zal wordeD geschrapt. De eerste beslissing is vooral van belang, omdat de rapporteur van het hof van cassatie, de raadsheer Chambaraud, in zijn rapport de wijze, waarop het hof van aesises de eerste maal het proces heeft behandeld, sterk afkeurde. Met name noemde hij het onwettig, dat het hof der assises verbood de zaak-Dreyfuss aan te roeren. Z. i. had het vonnis op dien grond gecasseerd moeten worden, als de cassatie was aangeteekend drie dagen na het eerste interlocutoire vonnis, in plaats van drie dagen na het eindvonnis. Het hof van assises zal dus — om een cassatie te ontgaan — de verdediging een veel grootere mate van vrijheid moeten toestaan dan bij de eerste behandeling; en wat men dan zal hooren blijkt uit de nieuwe onthullingen. De vrienden van Dreyfuss, die nieuwe onthullingen ten voordeele van den banneling beloofden, hebben woord gehouden. Maandag de bekende mededeelingen in de Siècle, grootendeels uit de Brusselsche Béforme bekend, maar nu belangrijk, omdat zij werden gepubliceerd onder het bereik van den Franschen strafrechter. De Siècle wijdde Donderdag een nieuw artikel aan deze onthullingen en constateerde dat zijn mededeelingen noch in het binnenland noch in het buitenland zijn weersproken. In de Woensdag door ons medegedeelde officieuse Duitsche nota ziet het blad zelfs een bevestiging. Immers, blijkens de mededeelingen in de Siècle, had Esterhazy Schwarzkoppen zijn diensten aangeboden, terwijl de Duitsche nota juist verklaart, dat het aannemen vau aangeboden diensten geen laakbare daad is. Nog vóór de indruk van deze eerste onthulling was uitgewiseht, kwamen andere van nog ernstiger aard. Henri Caselia, een jongmensch uit de Parysche wereld, die behoorde tot de getuigen in het Zola-proces die niet gehoord mochten worden, geeft in de Siècle het verhaal van wat hij voornemens was geweest daar te zeggen. Caselia, die in nauwe relatie stond met Panizzardi, den Italiaanschen attaché militaire, had dezen aangesproken over geruchten, dat hij bewijzen voor de onschuld van Dreyfuss had. Panizzardi ontkende dat; hij had noch Dreyfuss noch Esterhazy gekend; en de brief met de woorden cette canaille de D devient trop exigeant was niet van hem. Caselia, die meer van de zaak wilde weten, werd door Panizzardi in de gelegenheid gesteld een onderhoud met Schwarzkoppen te hebben. Over dat onderhoud deelt Caselia mede, dat Schwarzkoppen eerst had geantwoord zich te moeten honden aan de zeer duidelijke verklaring, reeds vroeger door de Duitsche ambassade afgelegd, d. w. z. dat deze nooit iets met Dreyfuss had uit te staan. — Maar, zoo merkte Caselia op, het is een feit dat u, zoolang alleen de naam Dreyfuss werd genoemd, te Parijs bleef, terwijl zoodra ook de naam Esterhazy werd genoemd, u heenging. — Een toevallige samenloop — antwoordde Schw. — Men heeft wel verteld dat het bordereau in mijn snippermand was gevonden. Welnu ik kan als edelman verklaren dat bet bordereau nooit in mijn handen of in die van eenig lid der ambassade was. Het stuk werd onderschept vóór het op zijn bestemming kwam. Geloof mij, als ik de gewoonte had gehad zulke papieren welke men mij toezond, in de suippermand te werpen, dan zou men wel wat belangrijkers hebben gevonden. — Ik meen uit deze woorden te mogen opmaken, dat gij overtuigd zijt dat Dreyfuss ■iet de schrijver van het bordereau is? — Neen, het bordereau is niet van Dreyfuss. — Gij zijt dus persoonlijk overtuigd dat , Dreyfuss onschuldig is ? — Ja, Dreyfuss is onschuldig. — Maar men beeft voor den krijgsraad stukken overgelegd tot voorlichting van de rechters, welke stukken hen overtuigden van de schuld van D. Wat is uw meening dienaangaande ? — Mijn meening is, dat de leden van den krijgsraad te goeder trouw waren. Maar als zij overtuigd zijn geworden door stukken, \ waaruit relaties tusschen Dreyfuss en de Duit- ' sche regeering zouden zijn gebleken, dan zijn zij misleid. Zulke stukken kunnen niet anders dan valsch zijn. — Wie is dan de schuldige? Hebt gij majoor Esterhazy gekend ? Hij zelf heeft erkend relaties met u te hebbeu gehad. Is het geoorloofd uwe meening over dezen man te vragen ? — Ik acht hem tot alles in staat. In een tweede gesprek kwam graaf Casella op de kwestie terug en vroeg Schwarzkoppen den waren schuldige aan te wijzen. — Wij kunnen niet beschuldigen en de Fransche regeering kan ons langs diplomatieken weg niet vragen of Esterhazy schuldig is of niet. Wij kunnen slechts doen wat wij reeds uit eigen beweging deden: dat is verklaren dat Dreyfuss onschuldig is. Maar als de Franschen met alle geweld willen dat Dreyfuss een verrader is, kunnen wij er niets aan doen, dat raakt ons niet. Verder deelde Caselia mede, dat Schwarzkoppen hem een brief voor Panizzardi medegaf, welke brief door den geadresseerde in tegenwoordigheid van Caselia werd geopend en voorgelezen. Daar stond o. o.: -Hoe zal dit canaille Esterhazy zich uit deze zaak redden ? Hoe zal hij in Frankrijk kunnen blijven, zelfs als hij wordt vrijgesproken." (Deze brief werd geschreven in de week vóór het schjjnproces- Esterhazy). Caselia deelt nog mede, dat hij den avond van den dag dat Zola's J'accuse verscheen, Panizzardi sprak. Deze wa 3 zeer opgewonden, en had een brief voor Schwarzkoppen, welken hij aan graaf Munster wilde medegeven. Het gesprek kwam natuurlijk op Zola'a besohuldigingen. — Heeft Zola de waarheid gesproken ? zoo vroeg Caselli. — Ja; wat Zola zegt is waar, zoo antwoordde de Italiaansche attaché militaire. Panizzardi bevestigde daarop dat Esterhazy met een revolver in de hand Schwarzkoppen heeft bezworen, de familie Dreyfuss te laten weten dat de kapitein schuldig was en hij daarvoor de bewijzen had, een verhaal reeds uit de Béforme en de Siècle bekend. Dit incident gaf volgens Caselia aanleiding tot de overplaatsing van Schwarzkoppen. Caselia zegt nog yeel meer te weteu. Hij zal dat andere zeggen, als men zijn tegenwoordige mededeelingen tegenspreekt. Mevrouw Esterhazy heeft echtscheiding aangevraagd. De dagvaarding werd Donderdag aan Esterhazy beteekend. Paul Deroulède, de befaamde stichter van de Ligue des Patriots, heeft een manifest uitgevaardigd aan de gemeente-besturen van Frankrijk. Hij wekt allen op om de candidaten bij de aanstaande verkiezingen vooral over de zaak-Dreyfuss te ondervragen, en van alle candidaten de formeele verklaring te vragen, dat zij zich zullen verzetten tegen een rechtstreeksche of zijdelingsche herziening van het vonnis over Dreyfuss. --- Verkoopingen enz. Door burg. en weth. van Vlissingen werd heden ten raadhuize, bij enkele inschrijving, voor den tijd van drie jaren verhuurd : het koffiehuis met terras der badplaats en het ververschingslokaal in den z. g. gevangen toren. De huurder is tevens belast met de bediening der baden en badstoelen volgens vastgesteld tarief. Ingeschreven werd door de heeren P. M.W. Schröder te Vlissingen ad f 1010; Joh. van Randwijk te Middelburg voor f 710; G. Bogaart te Middelburg voor f 700 en J. Daalhuyzen te Vlissingen voor f 650. De gunning geschiedt door den gemeenteraad. Heden werd aan het ministerie van waterstaat te 's Gravenhage aanbesteed: het onderhoud van het post- en telegraaf-gebonw te Goes, tot 31 Dcc 1900, (raming f 860). Minste inschrijver was de heer N. Hageman te Goes voor f 820. — Door den heer J. Welleman is te Krabbend ijk e aanbesteed: het bouwen van een nieuw woonhuis met bergplaats, op een kavel land, gelegen nabij den spoorweg aldaar. Daarvoor werd ingeschreven door de heeren: H. Kosten Cz. te Wemeldinge voor f 3724; J. van de Sande te Rilland-Bath en J. van de Sande te Krabbendijke voor f 3497 en J. P. Panny aldaar voor f 3250. Aan den laagsten inschrijver is het werk gegund. --- HANDELSBERICHTEN. Graanmarkten enz. lerseke, 1 April. In de week van 31 Maart tot 7 dezer zijn van hier verzonden 565.000 consumable oesters, waarvan de prijzen 40—50 kg. .f 10-15, 50—70 kg. / 15—2&: 70-.-8Q kg. f 25-35, boven 80 kg. f 35-50 Si. M&ASLTEsamis., 8 April. Bij de heden gehouden veemarkt waren aangevoerd 26 stuks hoornvee, waaronder 5 stieren, benevens 79 biggen. De handel in hoornvee was slap; de handel in biggen levendig; prijzen werden besteed als volgt: voor varekoeien van f 80—f 100; voor l'/*-jftrige ossen en vaarzen van ƒ 55—f 65; voor biggen van f B—f 10. IJzetdi___b, 9 April Ter graanmarkt van heden was de aanvoer ruim met veel vraag van tarwe, die vlug van de hand ging. Men besteedde voor: jarige tarwe f —.— C ™ra f ~T> nieuwe f 7-75 a f 8-~ * / 8.25; rogge f—.—, f—._ a f _._; nieuwe dito ƒ 5.25, ƒ 5.50 a ƒ —_—■ wintergerst * o"T;~" A/ ~~-~ P» 10° K-0- J nieuwe dito ƒ 8.75. ƒ9.— a ƒ 9.30; zomergerst ƒ —.—. ƒ_.__ a ƒ—.—; nieuwe dito ƒ—.—ƒ—.— a ƒ—.—; haver ƒ 7.—, ƒ 7.10 a ƒ —.—: paardenboonen f —.— ƒ—._. ƒ _.._. groene erwten/ 6.— ƒ6.25 a ƒ—.—per H.L.: koolzaad / __._ a ƒ__,_ per Uh Ghnt, 8 April. Ter veemarkt van heden (Vrijdag) werden te koop gesteld: 56 schapen, 2 lammeren, 78 kalveren, 335 vette varken», — loopers, 308 biggen, 38 melkkoeien, 2 groote ossen, 130 jonge ossen, 140 vaarzen, 129 vette koeien, 120 stieren, 207 magere dieren. Prijzen waren per kilog. voor: ossen en vaarzenvleesch fr. 1.20 a fr. 1.25: idem 2de qual. fr. 1.08 & fr. 1.15; koeienvleesch fr. 1.12 a fr. 1.20; idem 2de qual fr. 0.75 a fr. 0.95; stierenvleesch fr. I.— a fr, 1.15; kalfvleesch fr. 1.60 & fr. 1.75; schapenvleesch fr. 1.50 4 fr. 1.60; lamsvleesch fr. 1.80 & fr. 1.90; en varkensvleesch fr. 0.97 k fr. 1.07. Huiden. Vaarzen, ossen, koeien fr. 0.80 _ fr. 0.82; stieren fr. 0.70 a fr.0.72; kalveren fr. 1.10 _ fr. U 5. Versoh roet fr. 0.25 a fr. 0.30. --- Middelburg 9 April. Brieven van een Hagenaar. Neen, we kunnen niet met Vondel (in zijn Speelstrijt van Apollo en Pan) zeggen: Nu zwijght het schoolkrackeel, Nu zxijght het schoolkrackeel geheel En klooft geen hair in zeven; want het schoolkrackeel is daarentegen in vollen gang, uitgelokt door het wetsontwerp op den leerplicht, dat toch waarlijk zoo fel, zoo scherpe-resolutie-achtig niet is, en dat veeleer bestemd schijnt den warmen vriend van ontwikkelend onderwijs te leur te stellen dan de mannen van de gemoedsbezwaren in het harnas te jagen. De oppositie van deze zijde maakt dan ook een sterken indruk van overdrijving en kunstmatige opgeschroefdheid. Hoe is 't mogelijk, dat men in dit makke wetje een gevaar voor geweteusdwang ziet; het bevat veeleer, zooals een whistspeler zeggen zou, eene invite op gemoedsbezwaar. De wetgever moedigt de ouders aan, in die kleur uit te komen. Dat de vrijheid erin wordt verkort is zeer zeker een waar argument, maar wie in aanmerking leemt, dat de door den leerplicht beperkte vrijheid van de ouders uitsluitend de vrijheid is om het onderwijs van hunne kinderen te verwaarloozen, zal toestemmen dat men een wonderlijken draai in de hersenen moet hebben om op dezen grond een wettelijk ingrijpen te verwerpen. De vrijheid tot kwaad doen, althans tot het doen van dingen, die anderen kwaad achten, behoort, — dit ben ik met den heer Van Houten eens, —• gehandhaafd te worden; alleen daden, die de belangen van anderen schaden, al zijn ze op zich zelf niet kwaad, kunnen door de overheid niet worden geduld. En wie durft volhouden dat de vrijheid der ouders om hunne kinderen on-onderwezen te laten, ze aldus te laten opgroeien voor alle kwaad, ongeschikt en ongenegen tot een goeden, nuttigen werkkring, niet in strijd handelt met de belangen van de gemeenschap, door het scheppen van eene bedreiging van orde, rust •n veiligheid voor de maatschappij! Zijn de kerkelijke partijen, of ten minste de daartoe behoorende ouders op deze vrijheid zoo gesteld, omdat zij er prijs op stellen daar gebruik van te maken? Men mag het niet onderstellen niet alleen, maar het tegendeel is bekend. Zij verwaarloozen de intellectueele belangen hunner kinderen niet, en keuren het ai, zoo anderen het doen, met recht oordeelende dat de ouderlijke plicht aldus niet vervuld wordt. Voor hen zelf kan eene wet op den leerplicht dus niet aanstootehjk zijn, daar ze niets meer bevelen kan dan de ouderplicht gebiedt, en het is voor mij een nieuwtje dat de kerkelijke partijen bezwaar maken tegen het beperken van de vrijheid van anderen, om handelingen tegen te gaan die aan haar aanstoot geven. Hierin juist is op het gebied der practische wetgeving het verschil gelegen tusschen liberaal en niet-liberaal, dat deze laatste de handelingen der burgers wil laten beheerschen door het oordeel, geveld door of de ergernis, gewekt bij andersdenkenden. Dwang tot voorkoming van ergernis of tot voeging naar beginselen en denkbeelden van anderen, al zijn't die van de meerderheid, is van het liberaal standpunt ongeoorloofd; dwang om handelingen tegen te gaan, die voor de maatschappij ernstig gevaar inhebben, daarentegen volkomen rechtmatig. Hier, in de residentie, weet men bij ondervinding hoeveel de kerkelijke partijen voor bet onderwijs — natuurlijk het gekleurd sectarisch bijzonder onderwijs, over hebben, en hoe ze werk maken van het regelmatig volger daarvan door de leerlingen. In verschillende deelen der stad heeft men enorme katholieke scholen, voortreffelijk ingericht en van alle hulpmiddelen voorzien, met honderden leerlingen en betrekkelijk weinig schoolverzuim; verder heeft de hervormde diaconie mede ettelijke scholen, in Den Haag en te Scheveningen, die aan alle eischen voldoen, en waarbij er ook de band aan gehouden wordt dat de ouders overeenkomstig hun zedelijken plicht ten aanzien hunner kinderen handelen. Wat kan men er dan tegen hebben, dat de wet dien, door niemand ontkenden plicht door dwingende bepalingen aanvaardt en bevestigt ? Nog eens, alleen zij, die uit onverschilligheid of kwaadwilligheid hunne kinderen verwaarloozen, zouden daardoor kunnen lijden, — hoewel zelfw dezen door de veiligheidsklep van artikel 4 (sub s°) worden gesauveerd. Hoe kan nu in gemoede tegen zulk eene regeling het bezwaar van schending der ouderlijke vrijheid worden aangevoerd ? Het wetsontwerp is overigens een uitkomst voor hen, die zich bezighouden met de politieke dingen van den dag; het levert eene pièce de resistance op, waarover men uit den treure redekavelen kan in dezen slappen tijd. Het ontslag van den Mederlandschen advocaat bij de legatie te Parijs is nu ook al van de agenda afgevoerd, na de door den Minister van Buitenlandsche Zaken daaromtrent in de Eerste kamer gedane mededeelingen. Men moet natuurlijk voor waar houden wat een Minister aan de volksvertegenwoordiging mededeelt; belang bij het doen van min juiste of onvolledige mededeelingen heeft een Minister niet; de grondwet geeft hem de gelegenheid om inlichtingen te weigeren, welker mededeeling naar zijn oordeel niet in 's lands belang is. In verband echter met hetgeen over deze geheele geschiedenis uit andere, niet onverdachte bronnen tot het publiek is gekomen, en met bijzonderheden, die eerst nadat de Minister gesproken had bekend zijn gemaakt, zal men op de woorden van den Minister De Beaufort met recht het bekende gezegde kunnen toepassen: le vrai peut quelauefoïs n'êtrepas vraisemblable. Het feit blijft bestaan dat de Fransche Regeering een kleinen staat heeft gedwongen met dreigementen, die ze tegen grootere niet heeft durven uiten, en dat de Nederlandsche gezant aan den dwang heeft toegegeven met eene bereidwilligheid, die in hooge mate hoffelijk en gedienstig is te achten, maar toch minder paste van de zijde van een officieel vertegenwoordiger van Nederland, van oud 3 de bakermat van de vrijheid van spreken en schrijven. Dit blijft te betreuren. Zal het werkelijk tot een oorlog komen tusschen de Vereenigde Staten en Spanje, vraagt men zich hier af en de laatste telegrammen van de overzijde van the great herringpond geven reden tot die vraag. Het gerucht van de bemiddeling van den Paus schijnt ongegrond, zooals het althans eerst verbreid was. De poging van den keizer van Oostenrijk om eene vredelievende oplossing te bevorderen zal wel niet veel uitwerken, indien 't waar is dat de president van de Staten alsmede met de zoogenoemde Monroe-rioc-Wtte schermt, dat de Amerikanen geen inmenging van Europa in Amerikaansche zaken gedoogen. Dit is zeer zeker den jingo's naar 't hart gesproken, maar bij eenig doordenken gaat men toch deze, fier genoemde houding minder correct achten. De Monroe-leer toch is eenvoudig en zuiver de leer van denon-interventie. Wanneer het Amerikaansche regeering haar op de verhoudingen van de twee continenten wil toepassen, waarom wijkt ze dan tegelijk daarvan af in de Amerikaansche zaken zelf? Spanje kan met evenveel recht tot de Staten zeggen : weest zoo goed u niet met de aangelegenheden van Cuba, die mij aangaan, te bemoeien, als de Staten tot Europa zeggen: steekt u als 't u blieft niet in dt Amerikaansche zaken, want die gaan alleen Amerika aan. Dit is, naar ik zeggen zou, consequent; het dreigen en beoorlogen van Spanje wegens den toestand in een eigen kolonie van dat land, terwijl men tegelijk de tusschenkomst van Europa afwijst, hoewel de Europeesche belangen ten zeerste bij een oorlog tusschen Spanje en Amerika betrokken zijn, met het motief: bemoeit u niet met mijne zaken, is in hooge mate inconsequent. Ten spijt van de laatste berichten, van terugroepen van den Amerikaanschen consul uit Cuba en het wegvoeren van de Amerikaansche onderdanen van dat eiland, van uitrußten van vliegende eskaders, naar de Canarïsche eilanden bestemd en dergelijke dingen, moet men toch niet al te ongerust zijn. Men weet te Washington ook wel wat er aan een oorlog vast is, en mij dunkt dat in het land, waar the allmighty Dollar de opperste heerschappij voert, men heel veel gewicht zal hechten aan den krachtigen aandrang op het behoud van den vrede, uitgaande van de bankinstellingen en andere geldinstituten in de oude en nieuwe wereld. Deze vredevrienden spreken de taal van eigenbelang en money-making, die men daar ginds beter verstaat dan de gemoedelijke redeneeringen van alle vredescongressen en vredevereenigingen, dan de zalvende vermaningen van den paus te Rome of de klemmende vertoogen van den keizer te Weenen, in welken laatsten men, als bloedverwant van de regentes van Spanje, allicht een partijdig raadsman zal zien. Nog eene omstandigheid is er, die de regeering van de groote republiek, wellicht onwillens, tot vredelievendheid moet stemmen. Bij een oorlog met Spanje komt het vooral op de maritieme strijdmiddelen aan. Wie nu de Amerikaansche illustratiën wel eens onder de oogen heeft gehad, kon daarin schitterendeen schetterende beschrijvingen lezen van een aan alle mogelijke, niet alleen tegenwoordige maar zelfs toekomstige, eischen beantwoordend mar.-. nemateriaal. Maar het is in de militaire wereld bekend dat bet personeel ter bemanning en commandeerïng van al die zeekasteelen zoo goed als ontbreekt, terwijl de Amerikaansche deskundigen ten aandien van dat opgedreven materiaal onbewimpeld verklaren dat de logge gevaarten, die oorlogsschepen heeten en er op het papier prachtig en indrukwekkend uitzien, in het wezen der zaak niet zeewaardig en, voorzien van zeer zwaar geschut, tegen het afvuren van de eigen vuurmonden niet bestand zijn. In die omstandigheden bedenkt eene verstandige regeering zich nog wel eens alvorent een zee-oorlog te beginnen. De wedloop tusschen zwaar geschut, pantsering eu zeewaar digheid van oorlogsschepen is een aardig, schoon uitermate kostbaar spelletje in vredestijd; bij het voeren van een oorlog komt er meer in overweging dan het verspillen van geld en het verrijken van bevriende leveranciers. Den Haag, 7 April 189.8. —_ m» mm. . ---