ONTHEFFING. Bij kon. besl. van 13 Aug. 1898 no 28 is aan C. L. Heydens te Vlissingen ontheffing van den werkelijken dienst bij de militie voor geheelen diensttyd verleend. Dit besluit berust op de volgende overwegingen : dat adressant zoowel bij den militieraad als, naar aanleiding van art. 97 der wet betrekkelijk de Nationale militie, bij Gedeputeerde Staten vrijstelling van den dienst wegens broederdienst heeft gevraagd op grond dat hij was de jongste van vijf broeders, van welke er twee onderscheidenlijk vijf jaren bij de zeemilitie en zes jaren bij de militie te land als dienstplichtig loteling hebbeu gediend; dat deze vrijstelling hem niet kon worden verleend, omdat het op 24 November 1897 afgegeven getuigschrift model no 10, voorgeschreven bij kon. besluit van 17 Februari 1870 (Staatsblad no 34), eeü zesden broeder vermeldt, die niet in krijgsdienst is geweest en van wiens overlijden ook-niet op wettige wijze bleek; dat deze laatste als roeier bij het Nederland sche loodswezen deel uitmaakte van de bemanning van eene sloep van dat loodswezen, welke op 3 October 1897 op de reede van Vlissingen is omgeslagen en hy daarbij in zee is geraakt zonder dat sedert zgn lijk is aangespoeld of eenig bericht van zijn aanwezen is ontvangen; dat intusschen aan zijn overlijden geen rede lijke twijfel bestaat en dan ook aan zijn weduwe en kinderen by koninklijk besluit van 16 November 1897, no. 51, een jaarlij kseh pensioen is verleend; dat adressant op het tijdstip, in de eerste zinsnede van art. 54 van voormelde wet bedoeld, niet kon hebben verkregen eene verklaring van het rechtsvermoeden van het overlijden van zijn bedoelden broeder en die verklaring, wegens den termijn, bepaald bij art, 2 der wet van 9 Juli 1855 (Staatsblad no. 67), ook nu nog niet kan verkrijgen; dat het evenwel niet billijk zou zijn, adres-: sant, thans ingevolge art. 115 der wet betrekkelijk de nationale militie ter aflevering en inlijving opgeroepen, in de gegeven omstandigheden tot werkelijken dienst by de milirie te verplichten, nu hg buiten de mogelijkheid is geweest het recht op vrijstelling van dienst wegens broederdienst te zijner tijd bij den militieraad of bij Gedeputeerde Staten vormelijk te bewijzen. --- RECHTSZAKEN. Arrondissements-Rechtbank te Middelburg. FRAUDULEUS BANKROET. In de heden gehouden zitting van bovenge noemde rechtbank had zich te verantwoorden J. A. P. v- W., oud 23 jaar, koflïehuishouder, geboren te Middelburg, wonende te Vlissingen, thans alhier in hechtenis, ter zake dat hij. koopman zijnde en bij vonnis van bovengenoemde rechtbank van 15 Juni 1898 in staai van faillissement verklaard, op denzelfden dag te Vlissingen, ter bedriegelijke verkorting van de rechten zgner schuldeischers, aan den boedel heeft onttrokken en aan zgn curator in het faillissement, mr A. A. de Veer, bij het opmaken van de beschrgvïng des boedels niet heeft verantwoord de bij dagvaarding omschreven, hem — beklaagde — toebehoorendigoederen. Aan den beklaagde was de heer mr K. W. Brevet, advocaat te Middelburg, ambtshalve als verdediger toegevoegd, terwijl van dezgde van het 0. M. 15 getuigen waren gedagvaard. De etalage op de tafel voor de rechtbank — en die was nog te klein om alles te bevatten — geleek wel die van een galanteriewinkel. Daar lagen kleedjes, mandjes, glazen, kopjes, sigaren, opschikjes, snuisterijen, bloemstandaards, papeterien, enveloppes enz. In de rechtszaal vonden voorts nog plaats stoelen, een tafel, kisten, koffers, een spiegel, schilderijen, een gaslamp en dergelijken. In 't kort, er was zooveel, dat een niet te veel eisenend jong huishouden het er vooreerst mee zou kunnen stellen. Na voorlezing van het bevel van verwijzing, waarin de bovengenoemde inventaris stuk voor stuk was opgenomen, en het vonnis van faillietverklaring van den beklaagde, werd overgegaan tot het verhoor van V. W. Hij bekende vóór zijn faillissement de verschillende ter terechtzitting aanwezige goederen aan zijn boedel te hebben onttrokken, door ze te laten brengen ten huize van zijn vader en van Tabbernee. Hij bad aan den curator gezegd, dat hy die goederen aan beide personen had verkocht, wat niet het geval was. Beklaagde had een eigen huis, dat voor f 10.000 verhypothekeerd was en waarvoor hem f 12.100 was geboden ;hg wilde het daarvoor niet laten; zijn eisch was f 12.500. Toen de curator na het faillissement den inventaris opmaakte, heeft bekl. dezen niet opgegeven, dat er bij anderen goederen waren geborgen, niettegenstaande mr De Veer hem dit vroeg. Hierna werd overgegaan tot het hooren der getuigen. De eerste, de heer mr A. A. de Veer, advokaat te Middelburg, die curator was in het faillissement van den beklaagde, verklaarde dat hy, omdat hij bij den gefailleerde weinig meubelen en geen kleeren zag en ook wgl hem was gezegd dat beklaagde goederen had weggebracht, dezen uitdrukkelijk had gevraagd of hij niets had verduisterd. Bekl. antwoordde ontkennend. Getuige had den indruk gekregen, dat de zaak, door bekl. gedreven, eene vrg winstgevende was en dat het diens eigen schuld was dat hij was achteruitgegaan. Het huis van beklaagde is publiek verkocht en heeft f 8525 opgebracht. Het tekort van den boedel zal ongeveer 3 a 4000 gulden bedragen. Op een vraag van den verdediger of het huis is gekocht door den eersten hypotheekhouder, antwoordde getuige bevestigend. De tweede getuige J. A. Geijsen, timmerman te Vlissingen, verklaarde dat zijn vader en niet hij beklaagde had doen failliet verklaren. Uit een opheldering door den curator bleek dat Gegsen en diens vader de faillietverklaring hadden aangevraagd. Getuige had ƒ 64 van bekl. te vorderen en hem herhaaldelijk tot betaling aangemaand, zonder het gewenscht gevolg. Het was getuige bekend dat beklaagde meer schulden had en hij vermoedde wel dat een faillissement het einde zou wezen. De derde getuige, de heer J. C. Fanoy, inspecteur van politie te Vlissingen, verklaarde verschillende goederen, tot den boedel van beklaagde behoorende, ten huize van diens vader in beslag genomen te hebben. Getuige verklaarde, dat het een publiek geheim was dat de zaken van beklaagde slecht gingen. Deze leefde nog al ruim. Bekl. verklaarde dat zijn zaak nog al wel ging doch dat hij, die met geen cent begonnen was, van de ontvangst leefde. 11 October 1897 was hij in de zaak gekomen. De volgende getuige H. Abrahamse, agent van politie te Vlissingen, verklaarde gezien te hebben, dat kort voor het faillissement goederen uit het huis van bekl. werden weggevoerd. F. Hoogesteger, dienstbode te Vlissingen, deelde mede bij bekl. in dienst geweest te zijn sedert het begin van Mei. Zij heeft gezien dat goederen uit het huis werden gevoerd, o. a. tafel, stoelen, spiegel, schildergen. Ook een aan haai' behoorende kist. De bekl. hield een bierhuis, dat nog al druk bezocht was. De kost was zooals het behoorde. Getuige heeft nooit gezien dat de man en de vrouw het er beter van namen dan zij; zij kreeg overal haar deel van. P. Daane, bierbottelaar te Vlissingen, de zesde getuige, is in dienst geweest van bekl., doch slechts een week of acht. Ook hij heeft een gedeelte van den inboedel zien wegvoeren en ook daaraan geholpen. Het gebeurde zoowel over dag als 's avonds. De volgende getuige H. Tabbernee, schilder te Vlissingen, verklaarde onderscheidene goederen van bekl. in huis gehad te hebben. Hij had die in bewaring, omdat die niet in de boot, waarmede zg moesten vervoerd worden, konden worden geladen. Toen die goederen den volgenden dag niet werden weggehaald, gaf bekl. hem een qnitantie van f 9, waaruit bleek dat hij de goederen gekocht had. Dit was echter niet het geval. Bekl. zeide dat hij zoo gehandeld had om zgn vrouw gerust te stellen. Op eene vraag van den verdediger of deze getuige er bij was geweest, dat Daane f 12.100 voor het huis van bekl, had geboden, antwoordde hij toestemmend. Hy beschouwde dit echter niet als ernstig gemeend, niettegenstaande het bod was aangenomen en afgesproken een paar dagen later naar den notaris te gaan. J. C. Ragut, vrouw van den vorigen getuige, verklaarde in denzelfden geest als haar man. G. A. v. d. Meyde, agent in bieren, teVlis singen, verklaarde aan bekl. bier geleverd te hebben ten behoeve van zijn zaak. Bekl. was hem geld schuldig en heeft hem als pand daarvoor een gouden horloge ter hand gesteld. Dit geschiedde in het begin van Mei. Getuige's vordering bedroeg f 19. C. J. Korf, kellner te Lochem, deelde mede dat hg wel als bezoeker in het huis van bekl. kwam en in den avond van 7 Juni goederen uit dat huis heeft helpen verroeren. A. Daane, sjouwerman te Vlissingen, verklaarde in den avond van 11 Juni bet bierhuis van bekl. bezocht te hebben. Deze zeide dat hg zijn huis wilde verkoopen en hem daarvoor door een Westkapelaar f 12.000 was geboden. Gekscherende zeide getuige toen: „dan leg ik er nog f 100 bij." Van een afspraak om naar den notaris te gaan herinnerde getuige zich niets. Beklaagde bleef bij zgn vroeger geuit beweren, dat hij dat bod als in ernst gedaan bad beschouwd. Hij wist wel dat Daane geen geld bezat, maar ook dat deze pensioen had. Waar hij zelf indertijd zonder geld en zonder pensioen geholpen was, dacht hij dit des te eerder van Daane. Op een vraag aan den getuige, of hij den koop met een handslag had bezegeld, antwoordde deze ontkennend. Het was hem ook niet uit advertenties in de courant bekend, dat bekl. zijn zaak wilde verkoopen. H. de Munck, winkelier te Vlissingen, heeft aan bekl. ten behoeve van zijn zaak goederen geleverd. W. P. v. d. Abeele, tapper te Vlissingen, heeft aan v. W. voor zijne zaak sterken drank geleverd. P. J. Kleineeder, schoenmaker te Vlissingen, kocht bg bekl. nog al eens bier, dat deze dan bij hem thuis bezorgde. Hij kwam ook wel in het bierhuis en had gezien dat uit het huis van bekl. goederen werden vervoerd. De laatste getuige L. J. Croin, scbeepmaker te Vlissingen, was een trouw bezoeker van bet bierhuis van beklaagde; deze verkocht bier en sterken drank. Op eene vraag van den verdediger verklaarde de curator dat v. W. bij verstek failliet verklaard is, omdat hij bij de faillietverklaring niet present was. Hy had aan den curator later raad gevraagd, hoe hij moest handelen; deze had hem dien gegeven. De bekl., thans nogmaals gehoord, bleef bij zijn afgelegde bekentenis. Hij had het hem ten laste gelegde niet gedaan met de bedoeling om zijn schuldeischers te benadeelen, omdat hij niet dacht failliet te zullen worden verklaard, maar bekende aan den curator het bestaan ervan te hebben verzwegen. Hij dacht toen nog niet verkeerd te handelen, wijl hij meende dat de baten van zijn boedel de lasten zouden overtreffen. Hij had de goederen elders geborgen, omdat zijn vrouw ongerust was die te zullen kwijtraken. Hij achtte het bod van Daane voor zijn huis serieus en dat deed hem denken dat zijne schulden gedekt zouden worden. Getuige Tabbernee, nogmaals geboord, verklaarde het bod van Daane gehoord en gezien te hebben, dat dit by handslag werd bekrachtigd. Hij had ook vernomen dat beide partijen afspraken een paar dagen later naar den notaris te zullen gaan. Hij beschouwde echter die gansche zaak als een grap. De ambtenaar van het O. M. begon met er op te wyzen, dat de zucht om grooter te Bchijnen dan men is, gepaard aan een groote mate van luiheid en zorgeloosheid, den bekl. tot zyn financieelen ondergang geleid en voor deu strafrechter gebracht heeft. Geheel door eigen schuld staat bekl., slechts 23 jaar oud en de zoon van fatsoenlijke, arbeidzame ouders, thans terecht voor een der ernstigste feiten. Bekl. leidde tot aan zijn arrestatie een leven van vroolijken Frans en toen zijn crediteuren het hem lastig maakten, begon hij zijne goederen to bergen. Toen bekl. failliet was verklaard, heeft hy den curator, niettegenstaande deze hem uitdrukkeiijk vroeg of er goederen geborgen waren, het bestaan der ter reclitzitting aanwezige zaken ontkend. Bekl. heeft verder getracht de justitie op een dwaalspoor te brengen, wat aanvankelijk ook Tabbernee deed. Deze is echter later zoo verstandig geweest de waarheid aan het licht te brengen. De bekl. bekent de goederen geborgen te hebben en ook het niet opgeven aan den curator van den volledigen inventaris. Die bekentenis wordt bevestigd door de verklaringen van de verschillende gehoorde getuigen. De bekl. beroept er zich, op dat hij meende zgn huis te hebben kunnen verkoopen tot zoodanige som, dat bij de hypothecaire schuld, die er op rustte, zon kunnen aflossen en nog wat overhouden. Dat was een grap en uit de gansene houding van den bekl. — die Daane nooit meer over den koop sprak — is af te leiden, dat hij dit zelf ook als zoodanig beschouwd heeft. Dat bekl. die goederen borg voor z§ne vrouw, is ook niet aannemelijk, wanneer men nagaat dat deze zelf een werkdadig aandeel in dat bergen heeft gehad. Bekl. verkeerde in zeer ongunstige omstandigheden en moest weten dat zyn faillietverklaring volgen moest. Hij heeft opzettelijk de goederen aan den boedel onttrokken en opzettelijk het bestaan ervan voor den curator verzwegen. Hij handelde dus ter kwader trouw en verkortte opzettelijk de rechten zijner schntdeischers. De ambtenaar achtte de schuld van bekl. aan het hem ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen; ook is z. i. bewezen dat beklaagde koopman is geweest en als zoodanig failliet verklaard. Hij vorderde schuldigverklaring van beklaagde aan bedriegelijke bankbreuk, zonder dat daarvoor eenige verzachtende omstandigheid is aan te nemen, zelfs geen berouw, en vroeg zijne veroordeeling tot eene gevangenisstraf van twee jaren, met mindering van den in voorloopige hechtenis doorgebrachten tijd. De verdediger, de heer mr K. W. Brevet, begon met er op te wijzen, dat deze beklaagde zal moeten berecht worden naar de feiten, die hier zijn gebleken. Voor dat bekl. failliet ging, werd hem een bod gedaan voor zijn huis van ƒ12.000; een bedrag meer dan voldoende om zijn schulden te dekken. Toen hij de goederen naar zyn vader en naar Tabbernee bracht, was hy nog niet failliet; en toen by failliet was, heeft hy de geborgen goederen niet aan zyn curator verantwoordt. Heeft bekl. echter gehandeld ter bedriegelijke verkorting van de rechten zijner scbuldeischers? Was hy zich bewust zyn schnldeischera te benadeelen ? Pleiter meende van niet. Bekl. wist dat voor zijn huis ƒ12,000 was geboden; dat was bij handslag uitgemaakt en hij had dus alle reden om te gelooven, dat zijne sch.uldeisc_.ei_ ten volle zouden betaald worden uit de realisatie van zijn vastgoed. Op dien grond meende pleiter dat deze beklaagde zal moeten worden vrijgesproken. Er wordt beweerd dat het bod gekscheerende was gedaan, maar het is niet bewezen dat bekl. bet niet in ernst heeft opgenomen. Aan het huis van bekl. was „vergunning" verbonden en dat geeft soms aanleiding tot het besteden van hooge sommen. Waar het huis onder de meest ongunstige omstandigheden nog ruim f 8500 heeft opgebracht, is de som van f 12.000 niet fabelachtig groot. Met volle vertrouwen zag pleiter dan ook de vrijspraak van den bekl. tegemoet. Na re- en dupliek werd het onderzoek in deze zaak gesloten en de uitspraak bepaald op den 7 September a. --- ONGEOORLOOFD BRIEVENVERVOER. Door bovengenoemde rechtbank is heden uitspraak gedaan in de zaak van A. H., 42 j., vrachtrijder te Colijnsplaat, geappelleerde van een vonnis vau het kantongerecht te Goes, waarby hg ter zake van overtreding der wet op de brievenposterij is ontslagen van rechtsvervolging, van welke zaak bij de behandeling voor de rechtbank breedvoerig is melding gemaakt in ons nommer van 20 dezer. In hooger beroep is bet vonnis van den eersten rechter vernietigd en geappelleerde ter zake van „het als ondernemer van een openbaar middel van vervoer een brief binnen de grenzen des rijks vervoeren tegen genot van vracht" veroordeeld tot f 5 b. e. 5 d. h.; op grond van de navolgende overwegingen: O. dat de thans geappelleerde in eersten aanleg voor het kantongerecht te Goes heeft terecht gestaan ter zake van het feit, aan het hoofd van dit vonnis vermeld: O. dat bij vonnis van dat kantongerecht van 3 Mei 1898 de geapp. is ontslagen van alle rechtsvervolging te dier zake; O. dat de ambtenaar van het O. M. bij dat kantongerecht bij akte van 16 Mei 1898 en mitsdien binnen den bij de wet gestelden ter* myn van dat vonnis in hooger beroep is gekomen ; 0. dat vermits tegen dat feit is bedreigd eene andere straf dan eene geldboete van ten hoogste ƒ 25, het hooger beroep is ontvankelijk'; Gezien de artt. 44 en 58 der wet op de R. 0. en het beleid der justitie; : Verklaart het hooger beroep ontvankelijk; En alsnu daarop rechtdoende; O. dat ter terechtzitting ïn hooger beroep is verklaard door den ook in eersten aanleg gehoorden getuige M. J. Verhoek, brigadiermajoor der rij ksveldwacht te Goes enz. O. dat de geapp, in hooger beroep bij de bekentenis is blijven volharden, door hem in eersten aanleg afgelegd, en de rechtbank op de gronden, door den eersten rechter aangevoerd, als bewezen aanneemt hetgeen die rechter van het ten laste gelegde bewezen heeft verklaard; dat de rechtbank zich echter niet vereenigt met de beschouwing, die dien rechter tot een ontslag van rechtsvervolging heeft geleid;dat toch het brengen van de bus, waarin de brief gesloten was, naar Goes en vervolgens het uitreiken van dien brief aan den geadresseerde, behoorde tot de werkzaamheden waarvoor de geappelleerde jaarlijks f 10 van den notaris Noordijke ontving; dat verder de rechter a quo terecht aannemende, dat in deze slechts van het vervoer van één brief sprake is, oordeelt, dat dit ook in dit geval niet strafbaar is, omdat de vervoerder niet was ondernemer van een openbaar middel van vervoer; O, dien aangaande, dat door de bekentenis van den geapp. en de in hooger beroep afgelegde verklaring van den getuige Verhoek bewezen is, dat de geapp. geregeld op den Goeschen marktdag van Colijnsplaat over het Catsche veer rijdt naar Goes met zijn hondenkar, de goederen medenemende die hem te Colijnsplaat en elders worden medegegeven en wederkeerig te Goes de goederen in ontvangst neemt die men hem aldaar wil toevertrouwen om te Colijnsplaat of op weg daarheen te bezorgen ; O. dat daaruit volgt dat de hondenkar ten dienste van het publiek beschikbaar wordt gesteld tot het vervoer van goederen, mitsdien is een openbaar middel van vervoer, waarmede het vervoer van dezen brief heeft plaats gehad; O. dat de rechtbank de woorden, voorkomen de in al. 4 van art. 2 der wet van 15 April 1891, Stbl. no. 37, „het openbaar middel van vervoer, waarmede het brievenvervoer plaats vindt", — waaromtrent de eerste rechter de vraag heelt opgeworpen doch niet beantwoord, of zy niet slaan op het openbaar middel van vervoer, waaraan het algemeen brieven vervoer is opgedragen — meent te moeten opvatten in dien zin, dat er mede wordt bedoeld het openbaar middel van vervoer, waarmede de ondernemer een of meer brieven heeft vervoerd, zonder dat zijne onderneming in eenige betrekking staat tot het brievenvervoer van den staat, tot welke opvatting de rechtbank ook geleid wordt door het bepaalde bij art. 27 der aangehaalde wet, waarin sub 1° een hoogere straf bedreigd wordt tegen den ondernemer van een openbaar middel van ver-voer in het algemeen, en sub 2° strafbaar gesteld wordt bij, die, in dienst der posterijen zijnde, stukken, ten behoeve van anderen, vervoert; . O. dat mitsdien, naar het oordeel der rechtbank, de geapp., als ondernemer van een openbaar middel van vervoer, niet bevoegd is binnen de grenzen des rijks éen enkelen brlel tegen genot van vracht te vervoeren ; O, dat de rechtbank, op grond van het in het vonnis a quo en hiervoren overwogene als wettig en overtuigend bewezen aanneemt, dat de thans geapp. op 8 Maart 1898 bet aan hem by oorspronkelijke akte van dagvaarding ten laste gelegde heeft gepleegd; Gezien art. 23 van het W. v. Strafrecht, art. 2 en 27 tot regeling der brievenposterij dd. 15 April 1891 (Stbl. no 37) en artt. 255, 256, 219 en 247 van het W. v. Strafvordering. Vernietigt het in eersten aanleg (gewezen vonnis ten aanzien van het daarbij uitgesproken ontslag van rechtsvervolging. Voorts zijn door die rechtbank veroordeeld wegens: mishandeling: A. L., 30 j-, vrachtrijdersknecht's-Gravenpolder, en P. P., 15 j., arbeider, Kloetinge, beiden tot ƒ 8 b. s. 8 d. h.; het doen van een belofte aan een ambtenaar: H. v. D., 23 j., kleermakersknecht, Hansweert (Kruiningen) tot ƒ 8 b. s. 8 d. h; strooperij: P. S. Dz., 17 j., W. d. J. Dz., 16 j., arbeiders, L. P. Lz., 16 j., timmerman, en C. H. Az., 16 j., arbeider, allen Kapelle, ieder tot ƒ 3 l>. s. 3 d. h.: en verduistering: J. 0., 18 j., dienstbode, Middelburg, tót 14 d. gev. straf. Vrijgesproken: J. J. 8., 34 j., koopman, Hansweert (Kruiningen), beklaagd van mishandeling. Bij bevelschrift dier zelfde rechtbank is naar de openbare zitting verwezen: J. 0., oud 54 jaar, onderwijzer, geboren te Zaandam, wonende te Waarde, thans gedetineerd te Middelburg; ter zake dat hij tusschen 1 Januari 1887 en 31 December 1897 te Waarde, tijdens hij aldaar onderwijzer en hoofd der openbare lagere school was, op verscheidene tijdstippen in het schoollokaal aldaar, met aan ziju zorg of opleiding toevertrouwde minderjarigen, onzedelijke handelingen heeft gepleegd op de wijze als in bovenbedoeld bevelschrift is omschreven. Aan den beklaagde is de heer mr A. A. de Veer Gz., advocaat te Middelburg, ambtshalve als verdediger toegevoegd. ---