De Kikvorsch. Wg hebben in ons land twee soorten van kikvorschen; de groene ofwaterkik* vor ac h (rana eseulenta) en de bruine of landkikvorsob {rana temporaria). De groene houdt zgn verblgt in slootes* poelen en andere stilstaande wateren; op zon-' nige dagen koestert hg zich gaarne in de zoo, maar wordt bg in zijne siësta gestoord, dan springt hg met een krachtigen sprong in hec water. Den winter brengt bg door in den modder op den bodem van het water. Iv April worden de dieren wakker, paren in 't laatst vau Mei, en dan geven ons de mannetjes de haerlgke avondconcerten, waaraan zg den naam te danken hebben van „Zeeuwsche nachtegalen." De bruine paart in bet water en legt zgoe eiera in het water, maar gaat daarna den geheeleu zomer den boer op, leeft liefit in weiden en bosscuen en doet niet aan muziek; — hg laat alleen een knorrend geluid hooren. De groene kikvorsch leeft hoofdzakelijk van hetgeen bg in het water vindt, daartoe bv hooren in de eerste plaats pas ontwikkelde vischjes, zoodat de groene kikvorsch een van de grootste vganden is van onze zootwatorvisscherg en dus, uit dat oogpunt bekeken, noch medelijden, noch bescherming verdient. Da bruine kikvorsch daarentegen is nuttig voor land- en tuinbouw, omdat hg den gebeelen zomer leeft van wormen en slakken, waarvan de landbouwer, maar vooral do hovenier niets andera heeft dan last en schade. Nog nuttiger dan de bruine kikvorsch is du pad d e (bufo vulgaris,) die in 't geheel g-jen leven maakt, zoodat het bg deze dieren even gaat ala bg de mensehen: de grootste leveninakers zgu niet altgd de nuttigate. En nu naar aanleiding van de opmerkingen in uw nummer van Maandag. De kikvorschen, die in het Oostelijk deel van Zeenwsch Vlaanderen gevangen worden, behooren nagenoeg nitslnitend tot de groene. Dewgl deze aan land- en tuinbouw geen voordeel doen en de zoetwatervisscherg zeer benadeelen — ik heb die ondervinding persoonlijk opgedaan bg mgn goudvisehvgvsr — bebooren zg meer tot de schadelijke dau tot de nuttige dieren. De Pargzenaars doen ons dus een dienst door hun de eer aau te doen er eea fija schoteltje vau te maken, en aan armere oatuurgenooten de gelegenheid te geven er een boterbam aan te verdienen. 't Eenige nadeel, aan die jaoht verbonden, kan zgn, dat de jagers op groene kikkers wat onvoorzichtig door het land gaan om bg het water te komen ca daardoor de vruchten benadeelen. Wordt dit voorkomen, dan kan de jaoht gerustelljk worden toegelaten. *) Het dooden vau de bruine kikvorseben zou te betreuren zijn, maar de vervolging zoude de moeite niet loonen; zg zgn veel zeldzamer en op het land moeilgk te vangen. Mocht ook al een enkel exemplaar in de hitte van den strgd om het bestaan het leven laten, het aantal slachtoffers zal wel uiet noemenswaard zgn. Te betreuren ia het, dat wel eens een enkele padde gedood wordt uit vooroordeel, De menschen zgn vies van en bang voor het dier en trappen het dood. In mgu tuin en ia meer andere tuinen bier komt van tgd tot tgd de boomv o r a c b {hyla arborea) voor, die eigenlijk meer te huia boort op de zandgrouden en daarom menigvuldiger gevonden wordt in Noord-Brabant en Gelderland. Hg leeft uitsluitend van insecten en ia zeer nuttig; jammer, dat hg zoo zeldzaam iB. In Duitsokland dient hg tot weerprofeet. Men houdt hem {Laubfrosch) daar in een glas, dat van boven met gaaa gedekt ia, levend met meelwormen en andere insecten. In hot glaa is een laddertje. Klimt het dier naar boven, dan volgt mooi weer; daalt het, dan gaat het regenen. Jammer ia het deze nuttige dieren voor zoon aardigheid, want meer is dat klimmen eu dalen niet, van hunne vrgheid te berooven. Aardenburg, 24 Sept. '99. G. A. VORSTERMAN VAN OVEN. *) Hoe leerzaam en belangwekkend voor velen deze mededeelingen van den geachten schrgver ook mogen zgn — ze geven toch geeu antwoord op de door ons gedane vraag en voldoen dus niet aan onze bedoeling. Wg hebben geen bezwaar tegen bet dooden der groene kikkers, maar wel tegen de gruwelijke wgze, waarop dit vroeger geschiedde, en, naar men nn weer beweert, nog plaats beaft. ledereen weet op welke manier men dit deed. Men sneed den levenden dieren het achterdeel van het lichaam af en wierp hen dan weer in het water. Nn ia indertgd gezegd dat dit niet meer plaats had; dat men, volgens gegeven wenk, den dieren eerst den kop afsneed en aldus doodde. Maar Zaterdag lazen wij in een der bladen weer, dat men in Zeeuwaoh-Vlaanderen O. D. — alsof er nooit een letter tegen geschreven of eenige maatregel ter bestrijding van dit kwaad was genomen, op nieuw vol op bezig was op dezelfde wgze de kikvorschen te mishandelen. Daarom vroegen wg: zou dat waar zgn of is bet bericht overdreven? En wie weet hieromtrent ons juiate mededeelingen te doen ? En wg herhalen dat verzoek, opdat er maatregelen knnnen worden genomen tegen die, naar het schijnt, voortdurende barbaarscbheid. Red. --- De gezondheidswet. I. Onder dezen titel is door de regeering een hoogst belangrijk ontwerp van wet bij de Tweede kamer ingediend, merkwaardig ook nit het oogpunt der historie, omdat zij in een der hoofideelen vooistelt terug te keeren tot een vroegere organisatie, waarbij de zorg voor de openbare gezondheid in hoofdzaak was toevertrouwd aan de plaatselijke besturen. Na jarenlange voorbereiding (het eerste wetsontwerp dagteekent van bet jaar 1842) en na hevigen strijd werd eindelijk in bet jaar 1865 een wet aangenomen, waarbij geregeld werd een geneeskundig Staatstoezicht, welke regeling, zooals de regeering in de memorie van toelichting bij het nienwe ontwerp volmondig erkent, niet aan de verwachting heeft beantwoord. Al wenscht zij ook in 't vervolg een centraal toezicht te behouden voor het onderzoeken en behartigen van lokale belangen, toch meent zij dat plaatselijke gezondheidscommissiën weder dienen te worden in 't leven geroepen, zij 't ook meer dan vroeger verspreid over alle gemeenten van ons land en gesteund door het centraal gezag. Kort uiteengezet, is de toestand bij het Invoeren der wet van 1865 geworden als volgt: Geheel Nederland werd verdeeld in seven inspecties- aan het hoofd van elk dezer werd een inspecteur geplaatst, een viertal van deze nog ter zijde geslaan door een adjunct-inspecteur. In ieder der inspecties werd tevens een geneeskundige raad benoemd, bestaande bijna uitsluitend uit geneeskundigen en apothekers, zooveel mogelijk gekozen nit verschillende streken der provincie. Aan de inspecteurs waren verschillende werkzaamheden opgedragen, zeer veel van administratieven aard, en betrekking hebbende op de statistiek van overlijden, voorkomen van besmettelijke ziekten enz.; bovendien hadden zij tot taak de gemeentebesturen voor te lichten ten opzichte van hetgeen op de volksgezondheid betrekking heeft. De geneeskundige raden werden tweemalen ieder jaar bijeengeroepen; een juist omschreven taak was hun echter niet opgedragen en bepaalde werkzaamheden werden niet van hen verlangd; het is dan ook alleszins juist wat