UIT STAD EN PROVINCIE. In Middelburg bestaat eene vereeniging, die Zondag 19 Februari haar veertigjarig bestaan kan herdenken. Het is het Toelaagfonds voor ambachtslieden, waarvan nog twee der acht oprichters in leven zijn. Het doel, dat men met deze, den 19en Febr. 1859 opgerichte, instelling beoogde, was den werkman in de gelegenheid te stellen zichzelven of zijn gezin te vrijwaren voor moeilijke dagen bij ziekte en overlijden. Door tien cent per week te betalen, verzekert bij zich, na zes achtereenvolgende dagen ongesteld te zijn geweest, eene uitkeering van f 4.50 per week, al duurt de ziekte ook drie maanden, terwijl bij overlijden aan zijne weduwe nog gedurende vier weken een zelfde bedrag wordt uitgekeerd. Als reservefonds bezit de vereeniging gemiddeld vier percent over het aantal harer leden, dat thans 270 bedraagt. Uit dat aantal blijkt voldoende, dunkt ons, hoe dit fonds gewaardeerd wordt door hen, voor wie het is bestemd. Meerdere steun van anderen zon echter zeker aan bestuurders zeer welgevallig zijn. Het fonds telt toch slechts een begunstiger, en dit komt het beatuur wel wat al te gering voor, tegenover het aantal patroons bv., die toch ook belang hebben bij zulk eene nuttige instelling. Ten slotte deelen wij nog mee, dat het donateurschap verkregen wordt door het betalen eener jaarlijksche bijdrage van minstens tien gulden. Verdere inlichtingen zijn gemakkelijk te bekomen bij de leden, die door eiken werkgever allicht onder zijn personeel zijn te vinden. Wellicht gevoelen de patroons zich door onze mededeeling opgewekt om bij gelegenheid van het veertigjarig bestaan dier vereeniging haar een bewijs van sympathie te geven in den vorm eener toetreding als donateur. — Op de bovenzaal der sociëteit de Verge noeging alhier trad Vrgdag avond als spreker voor de anti-revolutionnaire kiesvereeniging Nederland en Oranje te Middelburg op de heer H. de Wilde uit 's Gravenhage. In zijn voordracht over den „strijd om de school" besprak hij het wetsontwerp op den leerplicht, dat hij natuurlijk afkeurde, en de openbare school, die hij — het spreekt van zelf — verfoeilijk vond. Zij had, naar zijne meening, totaal fiasco gemaakt en moest er onder, terwijl de bijzondere school er boven op moest en hare plaats innemen. De bekende oude grieven werden hierbg te berde gebracht, terwgl spitsvondige quasi geestigheden dienst moesten doen als „boeman" om den goeden lnidjes den schrik op het lijf te jagen voor het leerplicht-ontwerp, dat, zooals men weet, zelfs bg anti-revolntionnairen als de heer Fabius, en bg katholieken als dr Schaepman c. s. sympathie vindt. Van de gelegenheid tot debat werd gebruik gemaakt door de heeren P. A. Janssen, J. W. Happeé, A. M. Romgu en P. Mesu, die op verschillende punten hun gevoelen tegenover dat van den spreker stelden. De zaal was goed bezet, voor het overgroote deel door partij genoot en van den spreker. — Volgens nader ons gezonden mededeeling is het ongeval, den land bouwer ekn echt J. A. ■ nit Kleverakerke, Donderdagavond, bij i bet op hol gaan van een paard nabij de meel| fabriek overkomen, ernstiger dan het ons daarvan gezonden bericht 't doet voorkomen. Zgn been is niet gekneusd, maar op twee 1 plaatsen gebroken. Hg is, na het ongeluk, vervoerd naar zgne ouderlijke woning te St. Laurens. — Het te Arnemuiden in November jl. opgerichte fanfarencorps gaf Vrgdag avond zijn eerste, voor het publiek toegankelijke repetitie, welke, den korten tgd van zgn bestaan in aanmerking genomen, als zeer goed geslaagd kan genoemd worden. De baspartg was ook hier, evenals by bgna alle dergelgke gezelschappen, te zwaar. Dit neemt evenwel niet weg, dat er onder de leden zgn die bepaald aanleg verraden. Jammer dat geen vrouwen toegang hadden; dezen kon men buiten het lokaal vinden. Gelukkig voor baar was het wftß gunstig. --- Uit Vlissingen. Uit de Pottekade aldaar werd heden morgen opgehaald het lgk vanß. V. Hoogstwaarschijnlijk is hierbij de sterke drank in 't spel. — Met 1 Maart is bij de Maatschappij tot Exploitatie van Staatsspoorwegen het beheer van bet depot Den Haag opgedragen aan den heer G. J. Wetjen, depothouder te Vlissingen, en in zijn plaats benoemd de heer G. van Dam, thans depothouder te Breda. Een buitenlandsch koopman in diamanten, in den nacht van Donderdag op Vrijdag te Walsoorden logeerende, vond een gekleurde photographie, die in zijn kamer van 't hotel 't Veerhuts hing, zoo lief en mooi, dat hij niet kon nalaten haar 's morgens bij ze'n eigen spullen iv te pakken. Toen hij bemerkte, dat het stuk gemist werd door den hospes en deze argwaan koesterde in de eerlijkheid van zijn gast, vond de reiziger 't maar beter om de photographie een bergplaats te "geven onder zijn vest. Juist toen hij daarmede bezig was, overviel hem de politie, die den photographieliefhebber meenam, en, na behoorlijk verhoor, hem slechts onder kennisgeving van latere gevolgen, losliet. Men schrijft ons uit Terneuzen: Dat onze bevolking zich bij de installatie van den nieuwen burgemeester niet druk heeft gemaakt en dat eene vergadering, om dien dag eenigszins feestelijk te vieren, uit gebrek aan belangstelling niet doorging, moet volstrekt niet aan antipathie tegen den benoemden worden toegeschreven. Men meende voor hetmeerendeel, dat een luidruchtig buldebetoon ongepast is, waar de heer Geill voor de ingezetenen een geheel onbekonde was, en men beter deed zgne daden afwachten. De eerste indruk, dien de burgemeester op de ingezetenen gemaakt heeft, was bepaald gunstig en met vertrouwen hopen velen op de zelfbewustheid en kracht, waarvan de woorden, bg zijne installatie gesproken, blijk gaven. Er valt hier heel wat te ordeneD, waarvoor een krachtige hand noodig is, en in den laatsten tgd doemen tal van kwesties op, niet het minst door het zich steeds scherper afteekenen van de politieke partgeu in den raad, wat niet altijd in het belang der gemeente is. Verleden week b. v. is het een vergadering geweest met scherpe debatten, en de raadsleden zetten nu in de Tem. Crt. die besprekingen voort, daarin bggestaan door personen, buiten dit college staande. Waar mea meende art. 1 der brandweerverordening nu goed te hebben omschreven, bleek weer, dat daaraan een uitlegging is te geven die de bedoeling van het artikel geheel miskent, want daardoor zouden nu alle bij de spuit beboorenden niet meer dienstplichtig zgn. 't Is das te wachten, dat daarover binnen kort door onze vroede vadereu opnienw zal beraadslaagd worden. Zoo zgn er tal van zaken in de gemeente, die geregeld moeten worden. Trouwene, het is onlangs in dit blad reeds opgemerkt. Wg hebben daarom behoefte aan een krachtig hoofd; en wg hebben alle hoop dit in den heer Geill te hebben gevonden. — Naar men ons van daar meldt, hebben de heeren Hofstede Crull en Weillink, ingenieurs te Borne, op 15 dezer niet geaccepteerd de definitieve concessie-voorwaarden van de electrische inrichting. Het aanbod is dus als vervallen te beschouwen, zeker tot teleurstelling van vele ingezetenen. Tot vaststelling der rekening van het waterschap Groote Boom en Goodsvliet vergaderden Vrijdagnamiddag de stemhebbende ingelanden ten vijfden male. Nadat bet bekende voorstel van den heer Calon was verworpen, werd eindelgk de rekening vastgesteld. In plaats van den heer Van Oostenwijk Stern, die als dijkgraaf aan de beurt van aftreding was en niet meer in aanmerking verlangde te komen, werd, na twee vrge stemmingen, bg herstemming tegen den heer P. de Muijnck, benoemd de heer J. M. de Graan*. De benoeming van een gezworene werd aangehouden tot eene volgende vergadering. — De raad der gemeente Oostburg besloot Vrijdag tot het verharden met keien van de Zandstraat, (tot nu toe gedeeltelgk zandweg) onder voorbehoud dat, mochten de kosten over één jaar te hoog loopen, die over twee zullen worden verdeeld. Waarschgnlgk zullen binnen enkele jaren alle acbterweegjes daar op deze wgze worden verbeterd. Een verzoek om plaatsing eener weegbrug of fairbank werd, op advies van eene vroeger benoemde commissie van onderzoek, van de hand gewezen. Aan de nieuw opgerichte zangvereeniging Oostburgs zangkoor werd tot wederopzegging vergunning verleend voor hars repetitiën gebruik te maken van de graanbenrs. — Door den raad van Sluis is benoemd tot secretaris de heer J. J. Versluijs en tot ontvanger de heer J. Versluijs, beiden aldaar. --- MARNIX. Dr Ch. M. Dozy heeft in den Ned. Speet. de oude bekende kwestie weer behandeld of in West-Souburg wel de laatste rustplaats is te vinden van Marnix van St. Aldegonde Volgens hem is die niet daar, maar in de St. Pieterskerk te Leiden. Wij zien geen kans die kwestie uit te maken ; wij hebben ook wel eens hooren verluiden dat bij de oprichting die naald slechts als gedenkteeken aan het verblijf van Marnix in Souburg is bedoeld en ook dat aldaar op bet kerkhof alleen het hart van den grooten man ligt begraven. Waar echter omtrent een en ander verschil van gevoelen bestaat, veroorloven wij ons deze opmerking: Er staat nu eenmaal een grafnaald te Souburg; zoo lang die niet, op goede gronden, wordt weggenomen, als bewijs dat men zich vergist heeft, hebben zij, die, zooals de Vlamingen, „betoogen" willen, evenveel recht derwaarts te gaan ais naar Leiden. Bij het bestaand verschil van meening in deze is niet van toepassing: „bij twijfel onthoud u". Laat ons maar bedenken, dat het om den geest te doen was, om hulde te brengen aan de nagedachtenis van Marnix zelven. Of dit te Souburg of te Leiden geschiedde, zal wel hetzelfde zijn. Als eenmaal bepaald is uitgemaakt, dat dr Dozy gelgk heeft, en het ongemotiveerd is bet graf van Marnix in Zeeland te zoeken, dat Souburg dan afstand doe van het monument, of bet, zooals bg zelf aangeeft, stempele tot „gedenkzuil" en dit als zoodanig blgveaange merkt. Zoo bescbouwe men dan ook maar de betooging in December als eene daad van vereerïng en herinnering. --- ONDERWIJS. Door burg. en weth. van Vlissingen zgn op de voordracht voor onderwijzer aan school E geplaatst de heeren: J. D. C. de Vries te Oostzaan, D. J. Klein Lankhorst te Apeldoorn en G. A. Terpstra te Joure. Op 1 Maart a. s. viert het Leidsche studentencorps zgn zestigsten verjaardag. Bij de huishoudelijke herdenking zal o. a. bet collegium een receptie houden --- BUITENLAND. Algemeen Overzicht. Om de lichtzgde in het leven van den overleden president van Frankrgk te vinden, zijn wg in ons vorig nommer terug moeten gaan tot den tgd vóór dien, waarin Fanre zgn politieke rol begon te vervullen. Dat te moeten doen, was in ons oog geen lofspraak. Immers wat baat het of men veel heeft gepresteerd in een vroegeren werkkring, als men dien verliet voor een anderen, waarin men het nauwelgks tot het middelmatige weet te brengen. Onder den eersten indruk hebben wg dit laatste woord niet willen bezigen, vooral omdat het op een afstand dikwerf moeielgk is de ware verdiensten te zien, die juist omdat zg de ware zgn, niet altgd het meeat schitteren. Maar met de lange reeks beschouwingen der Fransche bladen voor ons, hebben wg dit woord niet in te houden. Zelfs de gouvernementeele Temps kan het niet verder brengen dan tot „een braaf man en een goed burger", met de erkenning dat dit bescheiden hoedanigheden zgn voor een hoofd van den staat. Indien men, wat zoo goed als zeker is, aanneemt dat Faure het verbond met Rusland gereed vond, dan laat zgn vierjarig presidentschap niets na dan de herinnering aan de wgze waarop hg den Czaar en de Czaritza ontving; en hoe gunstig die indruk ook zgn moge, zij verdwgnt door wat daarop volgde, zgn reusachtige inbeelding. Hoe groot de indruk daarvan was, blgkt het bost hieruit, dat de meeste Pargsche bladen deze persoonlijke „eigenaardigheid" niet over het hoofd zien in bun beschouwingen ever den doode. In het algemeen is aan de critiek niet het zwggen opgelegd, en zelfs de onder den eersten indruk geschreven artikelen van de ochtendbladen bewezen, dat men op zeer enkele uitzonderingen na, zioh geen moeite heeft gegeven, om het licht zoo voordeelig mogelijk te doen vallen. Van iemand, die de positie van een Faure veroverd had, moest meer goeds gezegd kunnen worden, vooral waar men voor dooden van zijn rang in den regel een anderen maatstaf dan dien der welwillendheid aanlegt. Groote waardeering voor de wijze waarop de overledene zijn ambt waarnam, hebben wg niet gevonden. Zij, die niet bepaald vijandig staan tegenover deze of tegenover de republiek, zeggen het goede wat te zeggen valt, en uiten zich dus weinig over wat Faure was als hoofd van het staatsbestuur. Om onvermengde gevoelens van bewondering te lezen, moet man dns de Fransche bladen niet ter hand nemeu, maar wel het zittingsverslag van den Duitschen rgksdag, waar Von Hohenlohe de reeds vermelde rede hield, welke — merkwaardige tegenstelling — staande werd aangehoord, terwgl in de Fransche kamer de leden bleven zitten toen Deschanel de zitting opende, om het hoofd van den staat te herdenken. Voorop stelde hg wat Faure voor delg denden en nederigen was, dan de beradenheid zgner adviezen, en zgn vertegenwoordiging des lands met waardigheid en met gratie. Na een aansporing om zich aan dezelgkbaar aaneen te sluiten, was het uit. Van Vhonneur du Pantheon is geen sprake geweest. Faure wordt Woensdag op Père Lachaise begraven. Van een voorstel om de begrafenis op kosten van den staat te doen plaatshebben, het tweede klasse huldeblijk, dat de republiek voor haar groote dooden beschikbaar heeft, hoorde men niets. De zitting werd ten teeken van rouw opgeheven, zonder dat een voorstel daartoe was gedaan. Maar dat zal vermoedelgk nog wel komen, want alle oud-presidenten en Carnot hebben een staatsbegrafenis gehad. Het eerste blijk van belangstelling in de begrafenis kwam nit Duitschland, welks keizer natuurlijk weer de eerste was met een telegram van deelneming, en tevens de overkomst van een buitengewoon gezantschap deed aankondigen. Maar te Pargs was Vrijdag nog alleen maar sprake van de tentoonstelling van het lgk op een praalbed in de groote feestzaal van het Elysée. Van rouwbetoon in de stad, of ontroering der bevolking was niets te bespeuren. Trouwens — de ontzetting ontbreekt, welke bv. bg den dood van Carnot zoo luide sprak, en diens nagedachtenis met een aureool deed omgeven. Men bleef dus zeer kalm; voor zoover men niet verbgsterd was door het politieke gewicht van het sterfgeval. Een volledig persoverzicht te geven is on' doenlgk, en trouwens overbodig na de ken' acbetsing, welke wg hierboven gaven. De lofzangers zgn in Frankrgk schaarsch en zg slagen er slechts in vol lof te zijn, door vóór alles op het representatieve karaktervan Faures presidentschap te wijzen. Toch znllen wg enkele grepen doen, bv. Uit hetgeen Cassagnac in de Autorité schrgft: „De hoogmoed had hem het hoofd op ho! gebracht en de keizerlgke omhelzing had hem dronken gemaakt. Ouder het Gulden Vlies waa hg niet ingezakt en de Annonciade, geeste ijk zinnebeeld, verontrustte niet eens zijne vrijmetselaarsambitie. Hg was alles vergeten) alles, zelfs zgne duistere afkomst, zgne onbeduidendheid en het wonderbare toeval van zijn onverwacht geluk." Sebastien Faure, de anarchist, wgst er op dat het leed der familie Dreyfus dieper is dan dat der familie Fanre. Yves Guyot in de Siècle : „Zijn verblgf aan het presidentschap zal een zwarte vlek zijn in ons bestaan. Hij begreep de hem opgelegde taak niet; bg speelde den parvenu en had het snobism der verwaandheid en van 't protocol." Jaurès in de Petite Republique, zegt „dat Faure, door zgne toegeven aan de reactie, veel kwaad heeft gedaan en de republiek geleid heeft naar de crisis, die zij thans doorworstelt.". En wat vertellen nu zgn bewonderaars daar tegenover? De katholieke Gauloie; „Zg, die hem hebben gekend, zulten hem beweenen, want hg was een braaf en liefdadig man; en die oude werkman, in een winkel geboren, wist zich aan bet Russische hot te gedragen, als ware hg opgebracht op de trappen van een troon." Ook de katholieke Soleil brengt eene warme bnlde aan de nagedachtenis vau dezen werk' man, door zgn verstand en vlijt, tot de hoogste waardigheid opgeklommen. Zelfs zljnjlofzangers onder zgn partggenooten maken het niet veel beter. De Liberté erkent, dat hg zijn ambtsplichten te veel uit het oogpunt van de etiquette bezag, maar merkt toch op, dat hg er dikwijls in slaagde zgn land waardig te vertegenwoordigen. Ook bg de Débats is het bezoek van den C^ar grondslag voor de bewondering. Van de buitenlandsche bladen is de Frankf. Z. dunkt ons even scherp als waar; het blad noemt hem de vertegenwoordiger van een republiek, die alle goede en schoone denkbeelden van Frankrijk heeft prijsgegeven, om alleen op het uiterlijk te letten. De Berlijnsche bladen sproken niet veel beter en de grondtoon van Von Hoherfche's rede, dat Faure zooveel voor den vrede deed, vindt men in de pers niet terug. In de Standard lezen wij tot onze verbazing woorden van lof over zgn flinkheid en koelbloedigheid. Daily Chronicle is vol bewondering en geeft zelfs een rouwrandje. --- Middelburg 18 Februari. De werkmethode der Staten- Generaal. Een mensch is van nature tot klagen geneigd. Hoor slechts de gesprekken of uitvallen in het dagelijksch leven. Zelden klinkt daarin een toon van waardeering. Nu eens is het over het weer, dat men ontstemd zich toont; het is te koud, of te laf, te droog of te nat. Dan weer heeft men iets anders, den een of anderen maatregel, hoe goed ook, tot mikpunt gekozen om zijn bromzucht bot te vieren. Goed is het maar zelden, of liever: als er iets te loven valt, dan vergeet men dit. Zoo heeft men in den laatsten tijd in de pers de Tweede kamer onder handen genomen over haar langzaam werken. De bui is, vergissen wij ons niet, uit het Noorden komen opzetten, en over Amsterdam en Den Haag te Rotterdam neergevallen. Maar daar is ze tot bedaren gekomen. Het is verschrikkelijk zoo langzaam en weinig afdoende die kamer werkt! beweerde men. Met voorbijzien van al hetgeen in de laatste jaren tot stand is gekomen; zonder te letten op hetgeen er in andere landen op dit gebied voorvalt en hoe langzaam daar de staatsmachine werkt, is men vrij eenzijdig in zijn oordeel geweest. Het is waar: men kon zich ook in onze vertegenwoordiging in het spreken beperken en zich het genoegen ontzeggen te herhalen wat reeds in voorloopige verslagen is opgemerkt. Maar voor bet overige zijn wij bet geheel eens met de redactie van De Nederlander; het orgaan van jhr mr A. F. de Savornin Lohman, een man die op parlementair gebied toch mag meespreken uit ervaring en zeker in deze ook wel van zijne meening zal hebben doen blgken aan zijne collega's-redacteuren of misschien wel zelf niet vreemd is aan hetgeen in dat blad als volgt wordt opgemerkt: „Voortdurend beraadslaagt de pers over een verbeterde werkmethode der Tweede Kamer. Dat er te weinig werk geleverd wordt schijnt vast te staan. Misschien zou het oordeel eenigszins anders luiden, als meer gelet werd op hetgeen tot stand kwam dan op hetgeen onafgedaan bleef. Let men op het eerste, dan zon men bemerken dat de laatste vijftien juren heel wat verricht is, wat vroeger onbereikbaar scheen. Let men alleen op bet laatste, dan zal men moeten toegeven dat, nn op elk gebied zoowat alles ten onderste boven gebaald wordt, het opruimen van den geheelen stapel de kracht van vele Tweede Kamers te boven gaat." Het blad wil niet ontkennen, dat de werkwijze der kamer verre van volmaakt is, al moet men niet meenen, zegt de redactie dat het werk elders steeds zoo veel sneller van stapel loopt: „een honderd hoofdig lichaam is geen velocipède". Zij geeft hare meening omtrent verandering van de werkmethode der Kamer verder aldus aaa: „Onze Kamer heeft van oudsher eenigermate de procedure aangenomen die bij onze rechtscolleges geldt: de schriftelijke. De „partijen" dienen elkander van conclusie, van eisch, van antwoord, van repliek en dupliek, Daarna de openbare behandeling, waarin vaak alles wat in do stukken staat nog eens dunnetjes wordt overgedaan. Langdradig is dit wel. Het spreken te beletten aan deu Bpreker „die voor de derde maal het woord vraagt", zal al heel weinig geven. De tijd, dia met dat „derdemaal" verloren is gegaan, is al heel luttel. Meer zou het baten, als men de schriftelijke procedure verving door eene mondelinge behandeling in pleno, met verwijzing van het ontwerp naar eene commissie. Misschien kwam op die wijze èn het spreken in de Kamer, èn de spoedige en nauwkeurige bestudeering van het onderwerp beter tot zgn recht. Haar veel kans op zulk eene ingrijpende -wijziging is er niet. Zij ware al te radicaal. En radicalisme is bij de stembus wel, maar in de Kamer niet op zijn plaats." Dat dit laatßte niet zoo spoedig te wachten is, zal wel voornamelijk liggen aan velen die tegen radicale maatregelen opzien. In elk geval zullen wij ons nog wel tevreden moeten stellen met de huidige methode van werken, in de hoop dat men vooral van de gelegenheid tot spreken een bescheiden ge bruik zal maken. Daarin schuilt wel de voornaamste fout in ons parlementaire stelsel. --- BENOEMINGEN ENZ. Bij kon. besluit is bij de algem. rekenkamer benoemd tot adjunct commies P. J. Houtman, thans le klerk; en zijn de heeren J. Flieringa en S. Gamphuis benoemd en aangesteld tot militair apotheker 2e kl. bij bet personeel van den geneeskundigen dienst van het leger in Ned.-Indië. Bij beschikking van den minister van binnenl. zaken is, te rekenen van 1 Jan. jl., benoemd tot leeraar bij de Kon. muziekschool de heer J. A. de Zwaan, thans tijdelijk leeraar. De gewone audiëntie van den minister van justitie zal op Woensdag 22 Febr. a. s. niet plaats hebben. ---