ONDERWIJS. Tengevolge van huiaeiyke omstandigheden heeft de heer M. C. J. de Visser, leeraar aan de H. B. S. te Goes, zich verplicht geacht te bedanken als lid der commissie voor de eindexamens der H. B. S. in Zeelaud.fl ( waarom alle belangrijke punten der stad door de militairen werden bezet, terwijl deartiljerie werd gereed gebonden. Ook trad de cavalerie op, maar vreemd klinkt het bericht in de telegrammen aan de Fransche bladen, dat de ruitery de barricades nam. Tegen den avond werd de toestand nog ernstiger. Sterke groepen trokken naar een Jezuïeten-klooster en probeerden dat binnen te dringen. Nog juist te rechter tyd kwamen de troepen ter plaatse om te beletten dat het klooster iv brand werd gestoken. Dea nachts kwamen de generaals byeen om over den toeatand te beraadslagen. Er werd besloten de militaire maatregelen te handhaven en de stierengevechten van Zondag middag te verbieden. Toch bleef de orde dien dag niet onverstoord. De oproermakers liepen weer te hoop en bombardeerden o. a. de kazerne der gendarmerie. Ook te Barcelona had, na afloop van een meeting ten gunste van de gevangenen te Montjuicb, een vijandelijke betooging voor het Jezuïeten-klooster plaats. De gendarmerie werd met steenen ontvangen; als antwoord daarop een paar charges, waarbij natuuriyk weer veel gekwetsten vielen, iv het geheel een 50 personen. Terwijl, gelijk wij hierboven zeiden, het juiste karakter der beweging niet is vaat te stellen, kan wel worden gewezen op de voornaamste reden voor de algemeene ontevredenheid, welke zich het eerst uitte in de bekende demonstratie van de handelswereld. Die oorzaak ia te vinden in den aller treurigsten toeßtand der financiën. De langdurige burgeroorlog op Cuba had reeds voor eenige jaren de Spaansche financiën uitj geput, zoodat door buitengewone middelen, o. a. door de vrijwillige nationale leening, in de behoeften moest worden voorzien. Toen die opoffering vergeefsch bleek, en daarop nog de oorlog met de Vereenigde Staten uitbrak, werd de toestand nog erger. Eindelijk gaven de vredesvoorwaarden den genadeslag, wyi Spanje nu nog kreeg te zorgen voor den dienat van de leeningen der beide verloren koloniën. Vooral de vlottende achuld steeg onrustbarend eu bereikte ruim 1350 miljoen peseta's. Deze nieuwe laat, gevoegd by stijging van andere uitgaven, deed het bedrag der staatsuitgaven met 'Is klimmen. Immers, tegenover een gemiddeld eindcijfer van 725 a 750 miljoen pee., steeg de begrooting der uitgaven tot ruim 950 miljoen, waaronder niet eens begrepen is de volle rentelast van de koloniale schuld, welke door de regeering met 15 en 20% ver* laagd is. Waar nu vóór de jongste stijging der uitgaven de inkomsten niet eena voldoende waren tot dekking, is de toestand nu nog veel treuriger, en blijft een belaatingverhooging van meer dan 200 miljoen noodig, waarvoor de natie nu zal moeten bloeden. Maar het jammeriykst van de zaak is, dat ecu groot deel van dit tekort het gevolg ia van de schande: ïykste verkwiatingen. In de eerste plaats is de kerk in Spanje Btaatszaak. En niet alleen dit, maar meer nog dan elders wordt ïn Spanje het wezen van den godsdienst gezocht in den uiterhjken achijn. Ongelooflytzyn de schatten, welke besteed wordeu aan enkele kerkelijke instellingen en aan de hofhouding van adellijke dames, die aan het hoofd van kloosters en dergelflke geplaatst z^n. Van daar dat de begrooting voor eeredienst tot over de 43 millioen is gestegen, waarvan betrekkeiyk slechts een klein bedrag voor de bezoldiging van de lagere geesteiykheid. Eu daarnaast staat een oorlogsbegrooting, reeds te hoog door het reusachtig overcompleet, ala gevolg van den terugkeer der troepen uit de koloniën. En toch wordt voor oorlog nog 28'/s miljoen pee. meer gevraagd, terwyi de marine voor dit land, dat buiten de Europeesche politiek staat en geen koloniën meer te verdedigen heeft, nog 3 miljoen meer vraagt. Onder deze omstandigheden het volk voor 200 millioen nieuwe lasten op te leggen, ge: tuigt van verblinding. En toch zullen de offers gebracht moeten worden. Voor de consolideering der vlottende Bchuld wil de regeering een 5 % binnenlandsche leening van 1350 miljoen uitgeven, met ala onderpand de inkomsten van de tabaksregie en die van de douauenrechten. Eu om in de terugkeerende nieuwe uitgaven te voorzien, atelt de minister voor: een belasting op de inkomsten van roerende bezittingen, die zal bedragen 20 % van de rente der openbare schuld en voor de overige aandeelen en schuldbewijzen berekend zal worden volgens eene afioopende schaal, van 20 % tot 3 % afdalende, naar den aard vau de titels. Andere belastingen zullen worden gelegd, inzonderheid op den uitvoer van yzer- ca koper-ertsen, op tabak, suiker en alcohol. Alleen zal, onder den achijn den landbouw te steunen, het grondbezit niet door een nieuwe belasting worden getroffen. Dat dit alles groote verbittering wekt, is natuuriyk. Een groote moeilijkheid voor de regeering ligt verder in de buitenlandsche schuld. Deze geniet tot heden vrijdom van belasting, en dat zoowel wijl dit een eisch van internanationale eerlijkheid is, maar ook omdat voor eenige jaren stellige, hoewel niet by de wet bekrachtigde verklaringen zyn afgelegd, welke dien vrijdom bevestigen. Thans wil de regeering door onderhandelingen met het te Londen gevestigde Engelsche comité overeenstemming zoeken. Maar een nieuwe moeilijkheid ia, dat, sedert bedoeld comité ontstond een aanzienlijk deel der schuld uit Engelsche in Fransche haudon is overgegaan. Vandaar dat bet Londeußcho comité niet laager kon worden geacht een behoorlijke vertegenwoordiger te zijn. Dat de bevolking bg zulk een desolaten toestand der financiën niet tevreden is over het toenemen der uitgaven ia daa zeer wel te begrijpen. En nu deze ontevredenheid zich uit iv woelingen, zou de regeering — evenals die te Brussel — toegeven. De Fr. Z. ten minste wist Maandag mede te deelen, dat de minister van oorlog bereid was de vredessterkte van het leger op 80.000 man te brengen eu voor andere bezuinigingen te zorgen. Ook de miniater vau justitie was bereid mede te werken, om zoo groote belastiagverhooging te voorkomen. Ala dit waar is, dan is het zeker een groote stap vooruit. Tot dusver waren alle ministors het daarover eens dat groote bezuinigingen mogel|jk en wenschelijk waren .. . alleen maar juist niet bg hun departement. ---