Middelburg 6 Juli. Landbouwkroniek VAN ONZEN VASTERS MEDEWERKER. ONZE WEIDEN. De beenderen von de gewervelde dieren zijn samengesteld uit phosphorzure kalk, koolzure kalk, phosphorzure magnezia, oplosbare zouten en organische zelfstandigheden, natuurlijk niet voor alle dieren en voor iedere diersoort in 't bijzonder op eiken leeftijd in gelijke hoeveelheden, maar in de vaste deelen op middelbaren leeftijd uit ongeveer 58, 8, 1, 1, 32 % van de opgenoemde stoffen. In de Bponsachtige zelfstandigheid vindt men daarvan respectievelijk ongeveer 43, 19, 1, 1. 36 %, waarbij nog komt eene geringe hoeveelheid fluorium, dat men vooral vindt in het glazuur der tanden. Tegelijk met het lichaam nemen ook de beenderen in gezonden toestand van het individu voortdurend toe in grootte en gewicht, totdat het dier zijn vollen wasdom bereikt heeft, De groei der beenderen gaat uit van het beenvlies of van het gewricfatskraakbeen, die beide beenweefsel afscheiden. Wanneer men een dier eenigen tijd voedt met meekrap (rubia tinetor n m), blijkt bij het onderzoek der beenderen, dat deze roodgekleurd zijn; een bewiJß, dat de groei der beenderen in het nauwste verband stoat met de voeding in 't algemeen. Slijpt men een stukje been tot een dun plaatje, dan wordt het doorzichtig; wordt het plaatje onder hejt microscoop gebracht, dan ziet men een weefsel van cellen, de beencellen, die cirkelvormig gerangschikt zijn om grootere holten, waardoor de vaten gaan, die het voedsel aanbrengen. Zoodra het dier geboren is, wordt het gavoed met melk, gewoonlijk van de moeder, soms van eenig ander dier. In de melkaschvindt men volgens Söldner de volgende zouten: ohloornatrium chloorkalium monokaliumphosphoat bikalmm phosphaat kaliumcitraat bimagnezium phosphaat magnezium citraat bicalcium phosphaat triealcium phosphaat calcium citraat calcium oxyde alle stoffen dus, die voor den bouw van bet beendergestel noodig zijn, en in de melk in voldoende hoeveelheden aanwezig zijn. Zoodra het dier gespeend is, moet het het voedsel voor de beenderen ook vinden in het gewone voedsel, dat daaraan later wordt verstrekt en aangezien wij uit de eerste opgave gezien hebben, dat phosphorzuur, kalk en mngnezia bij de ontwikkeling der beenderen een hoofdrol spelen, moet er door hem, die paarden, rundvee en ander vee wil sankweeken, gezorgd worden, dat er voldoende hoeveelheden aanwezig zijn in de verschillende voederrantsoenen, die het dier worden toegediend. Nn ontvangen de paarden en het rundvee een groot deel van hun voedsel als gras, klaver lucerne of als hooi van diegewaßsen sb daarom is het gewenscht, dat de gronden, waarop de dieren grazen en waarvan het hooi wordt verzameld, de hooger genoemde grondstoflen in voldoende hoeveelheden aau de planten kunnen verschaften, die dezen dieren tot voedsel dienen. Voor klaver en lucerne wordt tegenwoordig in den regel voldoende gezorgd. Er wordt, vóór men de zaden van dïe planten aan den bodem toevertrouwt, doorgaans eeno voldoende hoeveelheid superphosphaat in den grond gebracht en daardoor phosphorzuur en kalk; maar bij de weiden is dat eewoonlyk het geval niet. Slechts in enkele streken van Zeeland is het gebruikelijk aan de weiden eene voldoende bemesting te geven; in vele deelen is die bemesting slechts gebrekkig; in andere ontbreekt zij geheel en het noodlottig gevolg daarvan is, dat het jonge vee, veulens en kalvers, die gedurende den zomer een groot deel van hun voedsel in de weiden moeten zoeken, zich moeten tevreden stellen met eene soort gras, waarin de noodige hoeveelheid, stollen voor een degelijke ontwikkeling van het beenwerk ontbreekt. Dien tengevolge is de beenontwikkeling vaak gebrekkig en dat gebrek kan, wanneer de dieren ouder geworden zijn, niet meer hersteld worden. Het is dus voor den paardenfokker, voor den man, die zich op de rundveeteelt iftelegt, noodig, dat hij zijne jonge dieren laat grazen in weiden, die gras voortbrengen van de beste hoedanigheid. Nu bestaat er in vele deelen van Zeeland eene gewoonte, die niet strekt tot verbetering der weiden. Zij is deze, dat men in die weiden opgaande boomen, wilgentronken en ooftboomen plant. Staan die boomen wat dicht bij elkander, dan wordt, vooral ook als de tronken nabij het kappen zijn, de weide zeer aangenaam beschaduwd, maar het gras, dat in zoodanige weiden groeit, is uiteraard van zeer weinig waarde. Licht is eene van de hoofdvoorwaarden voor de goede ontwikkeling van de plant, en in de weiden met olmeboomen, tronken en oottboomen wordt een groot deel van het onmisbare licht onderschept, tengevolge waarvan zich wel lang gras kan ontwikkelen, maar doorgaans gras, dat weinig voedzaam is. Daarbij komt nog iets anders. Die boomen hebben ook hun voedsel noodig; het leeuwenaandeel daarvan wordt onttrokken aan den bodem, en wanneer nu aan dien bodem geene andere meststof wordt toegevoegd dan de uitwerpselen van het daarin grazende vee, dan komen èn de boomen te kort en het gras, dat daaronder gewonnen wordt, kan dienen tot buikvulling, maar voldoend voedsel verschaft het niet. 't Zou nog eenigszins te vergoelijken zijn, wanneer men dat gras hoofdzakelijk beschouwde als buikvulling en dan door ander voedsel in voldoende hoeveelheid te geven in het te kort voorzag, maar ook dit wordt zoo niet door alle, dan toch door vele paarden- en veefokkers vergeten en veel meer dan men wel zoo dadelijk kan waarnemen, zyn de jonge dieren daarvan het slachtoffer. Hoe minder boomen in een weide hoe beter; men wint geene twee oogsten boven elkander. Wil de eigenaar bepaald boomen op zijne hofstede, dat hij zich dan bepale tot het planten van eenige weinige, zoodanig, dat zij zoo min mogelijk schade veroorzaken. Na deze voorafgaande opmerkingen en bedenkingen willen wij ons verder bezig honden met de bemesting en verdere behandeling van het weiland, maar alvorens daaraan te beginnen moet ons nog een enkel woord uit de p?n over het zuiver houden der weiden. Op sommige tijden van 't jaar zijn enkele weiden eigenlijk bloemtuinen. In 't voorjaar ziet men hier en daar meer madeliefjes dan gras ; wat later heeft een weide wat de kleur betreft uit de verte gezien iets van een veld met bloeiend raapzaad ten gevolge van de ontelbare fboterbloemen, die zich boven het gras verheffen. In andere weiden ziet men, en nog niet een" altijd op groote afstanden, heele bossen brandnetels aan welke men de vrijheid geeft te bloeien, zaad voor te brengen en dat te verspreiden naar de vier windstreken. 't Zou toch eigenlijk niet mogen noodig zijn, dat men op deze misstanden wijst; en toch weilanden sa dijken getuigen helaas maar al te dikwijls van de groote zorgeloosheid van pachter en eigenaar en toch behoeft men het dezen niet te vertellen, dat men geen gras vindt op de plaatsen, waar madelieven, boterbloemen en brandnetels groeien en dat deze aan den grond tal van voedende stoffen ontnemen die voor het gras onmisbaar zijn. (Wordt vervolgd). --- FEUILLETON. JOZUA de geschiedenis van een beer naar het Engelsch van H. MORTIMER BATTEN. 2. Toen klauterde Sis op zjjh rug, tegdo haar twee handen op zijn schouders en vleide haar 'zachte wang tegen de zijne. Haar handen deed ze als het ware rondkruipen, tot ze om zijn kin gespten en met haar lippen tegen zijn haar fluisterde Zq,| doodbedaard, het een of ander in den Schot- ] ecben tongval. Hemel, docht Dan, hoe lijkt het kind op' Baar moeder. Zijn gezicht ontspande zich en | een uitdrukking, die vreugde noch droefheid', vaas, kwam in zijn oogen — Vooruit, riep hfl, — ik wil met geen van I jullie wat te maken hebben, Kom, ga daaj eens staan, allebei, dat ik jullie kan zien. Ra dan, heeft een van jullio wel eens gehooid van Minwell, den Indiaan schen atrikk«Hpanner? Stam knikte van ja. — Weet jjj dm misschien, Shaa, hoe hij aan zgn eind kwam?, ging do houthakker voojt. Hij ving een beertje, precies als dat daar, en fokte het op. Torn on speclsch groeide het op en 's Zondags plachten de jongens hij den zaagmolen Minwell over te halen, het beestje mee te mogen nomen en zich daarmee bezig te houden. Maar eens op een dag werd Minwell ziek en de schandelijke beer ging op hem af en beet hem dood. net als dat veirvloekte dier op jou, of Sis lof mij zal afgaan, als het ouder wordt. Hij zweeg even, opdat Bijn woorden hun volle beteekenis zonden krijgen. — Nu luister eau, vatte hij zgn betoog samen: — Ik heb niets tegen den beer, zoolang hij klein is, maar zoodra ik het : zeg, moet hij de laan uit en dat aonder brommen. I Daarmee was die zaak tijdelijk van de i baan, terwijl door een afwisselend© levens| wijze en overvloed van voedsel de beer gedijde len het uitstekend maakte. ! Zjjn plompe hansworstorijen, als hg1 ijlings [in en uit de woning Sis na zat, hielden dat j meisje in eon gestadige vrootijkheid. I Voor do twee kinderen was de beer een bron von .onophoudelijke vroolijk heid, en bet deed Dan goed, te hooren, hoe hun montere I lach door het bosch schalde. Dan kon hij glimlachend luisteren, zich in vage veribazrng afvragend of het verstandig van hem was, hen het kleine gedrocht te laten houden O, 't was een spet voor de» jongen en het meisje, kleine Jozua, aooals ze bern noemden, verweg, in het binnenste van de bosschen, mee te nemen, zich dan achter een boom te verschuilen en de diepbedroefdö uitdrukking op zijn snuit te bespieden, als hij zag, dat hij alleen was. Rondziende wilde hij op 'zijn achterste gaan zitten en kermen, ongetwijfeld in ziijn geest het somber visioen van een zwart eekhorenlje zoekend te vergeten, dat hem en zijn moeder had bedreigd. Dan kreeg hij Sis of Shem in de gaten, die hem van achter een boom beloerden, en het gezicht van rijn Zeer duidebjke vreugde was om van te smullen. , Op een goeden dag lichtte Shem een groo-! ten, platten steen op en ontdekte daar een mierennest onder. Hij wee 3 Jozua de wriemelende diertjes aan, die krachtens zijn instinct zijn tong dadelijk aan bet werk zette,! Aldus leerde hij, dat mieren lekker smaak- j ten en dit leidde tot een tweede, groote ver-1 makelijkheid. Een van de kinderen wihte een steen om-' keerenen schreeuwde: — Mieren, Jozua, | mieren. Als Jozua dan haastig kwam aan ge - ' draafd, de tweede ook een steen omkeerde en riep — Mieren, Jozua, mieren. De kleine beer, niet bij machte, afstanden zuiver te schatten, sloeig eerst deneenen en dan den anderen weg in, niet in staat, te besluiten, welken maaltijd het eerst te bewonen en ïn zijn haast over zijn eigen pooten struikelend. Als hij dan ten laatste een der verlangde doeleinden bereikt bod, bestond do mogelijkheid, dat de mieren in hun onderaardscho .gangen verdwenen waren, terwijl Sis en Shem toekeken, met de handen in do zijden van het lachen. I Zeker was het, dat Dan's houding tegenover berewelpen veranderd was. „Net als een kind", vertelde hij den mannen bijl de zaag,-molens. „Ze kunnen beter samenspelen dan jon,ge honden. Op een avond, dat Shem en Sis uit waron, nam Dan de gelegenheid waar om een of twee zijner kameraden uit te noodigen bij , hem thuis het beertje te komen zien. ' — Tegenover het beest duld ik geen afkeuring, stipte de man nog eens aan. — Hij zou weggaan en het precies eender aan de j kinderen oververtellen. !De mannen lachten uitbundig om Jozua's i mallo fratsen en een van hen bood het beestje ] voor de >grap een pruimpje tabak aan. Een i ! onwankelbaar vertrouwen stellend in alle men' schen, wie dat ook waren, beet Jozua heb- ] zuchtig naar het handejvol en at het op. De uitslag was bijna tragisch en Dan spaarde geen moeite, om nauwkeurig te omschrijven hoe bij dacht over een man, die voordeel wou hebben van de weerloosheid, onschuld en domheid van een schepsel. De samenkomst eindigde op een allesbehalve hoffelijke manier. 11. Toen do herfst kwam, bemerkte Dan in zich zelf tegenzin om den beer weg te doen, maar toch meende hjj zicb verplicht, aldus te handelen, al was bet maar alleen, daar hij zipi woord toch moest houden. J ozua was groot en sterk geworden, maar bij was zoo een zacht, lief schepsel, dat Dan's vrees volstrekt ongegrond scheen. — Voed hem moar zoo igoed mogelijk op, riep bij tot de kinderen, teen ze op een avond in (het kroupclbosch gingen spelen. — De volgende week gaat hij naar Nelson, om verkocht to worden. Maar voor de volgende week aanbrak, gebeurde er iets dat in krasse tegenstelling waa met de eentonigheid in het leven van den houthakker. Op een middag werd hjj op een ruwe draagbaar van takken thuis gebracht, gedragen .door twee zwarte mannen uit het bosch. Dan had een been gebroken, een samengestelde 'breuk en do dokter zeide: het sou weken. duren, voor dat hjj in staat was, zijn plichten ] opnieuw te vervullen. In de algemeene angst en gejaagdheid die in Ide volgende dagen in de woning heerschte, dacbt men in de laatste plaats aan Jozua.'Natuurlijk voelde hij zich zelf verwaarloosd, en cent op een middag, heftig door de eenzaamheid aangegrepen, bedacht hij, te ontsnappen. Toevallig was dien middag Dan, veilig aan zijn sloapbank vastgebonden, alleen in de hut. (Word* vervolgd). --- VARIA. SCHIJNDOOD. Een Fransch hoogjeeraax, prof. Thoinol te Parijs heeft onlangs in: de Sorbonne een rede igehouden, waarop door den schrijver van de Medische Kroniek in het „Hand." de aandacht wordt igevestigd, daar zijnog weereens duidelijk doet zien, hoe overdreven de vrees voor schijndood is. Sedert de laatste wijziging van de wet op de uitoefening der geneeskunst, kan in ons land in geval van overlijden nooit oen verlof tot begraving verkregen worden, zonder de verklaring van een geneeskundige, dat hij zich door persoonlijke aanschouwing vanden dood pvertulgd heeft. Vroeger behoefde hij alleen een verklaring af te geven omtrent de oorzaak van den 'd_ood, en werd de eiscli, dat hij zich ooK nog van liet overlijden moest hebben overtuigd, niet ;uiders gesteld, dan voor de .gevallen, waarin de overledene gedurende zijn iiektc niet geneeskundig behandeld was geweest en dus doodschouw moest worden gevoerd. Zooals de zaak nu geregeld is hebben wij daarom veel meer waarborgen dan in andere landen, want daar wordt nog volstrekt niet altijd een geneeskundige verklaring verlangd. Iv de gewone gevallen, wanneer dus dc dood volgt op een zïekzijn, is er van gevaar voor schijndood eigenlijk in hel geheel geen sprake. Dan ziet men het leven, als het , ware, langzamerhand verdwijnen, en kan er ! nauwelijks vlees bestaan, dat de dood, die eindelijk volgt, slechts schijnbaar zal, zijn. Het gevaar komt pas bij plotseling overlijden , en vooral by een geweldadigen dood, bij zelfmoord door ophanging b. v. Maai' voordat dan lot de kisting van het lijk en later tot de begraving wordt overgegaan, is alle grond van twijfel zeker verdwenen. Het eenige ge- , val, dat werkelijk gevaar bestaat voor een levend begraven, worden, doet zich voor bij massale begraving, in den oorlog of bij hevige ' ■ epidemieën, zooals bij de pest in Engelsch- IndiS of China, die maken, dat men bij de,' groote hoeveelheid van sterfgevallen, niet aan , ieder der dooden de noodige aandacht schenkt t Maar pok te dien opzichte kunnen wij hier gerust zijn. 11 Er zijn tijden geweest, vooral in de 18de eeuw, dat vrecsclijke verhalen over schijn- « dood de rondte deden. Maar een ander Fransch hoogleeraal', pro?. Bockcrt heeft getracht van alle mogelijke verhalen van schijndood, die in zijn Üjd bekend werden, i zekerheid to krijgen, door aan de overheid ter plaatse, waar de gevallen zich zouden hebben voorgedaan, te schrijven, en het resultaat was. onveranderlijk negatief. Het waren altijd phantasieën, die men ten bfesto had gegeven. Hetzelfde is gedaan door een', van de ambtenaren van het vroegere ge-) nceskundig staatstoezicht. Zoodra hij een \ bericht pnitrent een schrjndoode in de con- , ranten ias, schreef hij om informatie, waac i het ook maar was voorgekomen. En de uit- ] slag was geen andere: van het heele verhaal was nooit iets waar. Prof. Thoinot, de redenaar in de Sor- J bonne denkt er ten slotte niet anders over. ; Hij meent, dat men ook in Frankrijk tegen een voorbarig begraven worden gewaarhoi^d is en herinnert nog aan al de kunstgrepen die men heeft bedacht cm bij de minste bc-! weging van een schrjndoode da4elijk gewaar-' schuwd te worden. Sommige voorstellen in' die lichting waren van dien aard, dat ze nooit tot uitvoering zijn gekomen. Dit was b. Y. het gevat met het plan om in iedere doodkist een luchtbuis te doen aanbrengen, en een koord om een arm van het lijk te bevestigen, in verbinding met een beL Inrichtingen, •tot het doen waarschuwen door een bel door een tot het leven terugkecren-, den schijndood© — maar dan als observatie- i inrichtingen, vóórdat men tot de begrafe-1 nis overging — kwamen er echter wel, maar het is niet bekend geworden, dat iemand, j die er als dood werd necigelgd, ooit de! bel geluid heeft. --- HOE WERD DE WOONPLAATS IN HET OUDE ROME AANGEDUID? Do heer Homo, hoogleeraar in de Grieksche en Ronieinsche oudheden te Lyon, hoeft daaromtrent bijzonderheden hekend gemaakt. Als men bedenkt, dat het Rome van den keizertijd een millioen inwoners telde, Ingrijpt men dat ook zij middelen moesten hebben, om de eene woning duidelijk van de andere to onderscheiden. Hiertoe kwamen in de eerste plaats de banden der slaven in aanmerking. De meest voorkomende aanwijzingen hebben betrekking op do wijk (vicus). Do straten hadden geen naamborden, evenmin werden de huizen genummerd. Men voorzag op andere wijze in die leemten, door nl. hij het opstellen van een adres het aantal huizen op te tellen, het een of ander konteeken te vermelden, dat het bewuste van andere huizen onderscheidde of den naam van den eigenaar te vermelden. Daar de wijken kleiner waren en min deibevolkt dan die van dc huidige wereldsteden, ging dit gemakkelijker in zijn werk --- GLOSSOLALIE. „Want die een [vreemde] tali* spreek! en spreekt niet den menschen maar Gode. Want niemand en verstaat [het], doch met den geest spreekt hij verborgen tlieden". Aldus de eerst.- liriot Van Paulus aan dc Corinlhiërs, het 14de hoofdstuk, de tweede onderaMeeling. En voorts herinnert me» zich hel Pinkster-vcrhaaJ, boe er vlammen werden gezien op de hoofden der apostelen en hoc zij iv vreemde, tevoren hun onbekende talen begonnen te spreken. Dit verschijnsel van in godsdienstige extasp woorden te spreken, waarvan men zich niet bewust is, is een vaak voorkomend, begeleidend verschijnsel van godsdienst-waanzin. Op het oogenblik zijn, gering geschat, 50.000 heden iii gesloten gezuilen Yereenigd, die dit verschijnsel als het middelpunt van hun .godsdienstig leven beschouwen. Do Engelsche geestelijke Edward Irving (gestorven in 1834), de stichter van de zgn. apostobsch-katholieke kerk, heeft ook beweerd, bij de aanhangers zijner secte dit brabbelen of hoe men het noemen wil der eerste Christenen opnieuw te hebben waargenomen. Vervolgens heeft zich sedert 1901 van Amerika uit een godsdienstige beweging, (of wil men het een epidemie noemen^), de zgn. Pinksterbeweging verbreid, die ook in Europa bedenkelijke afmetingen heeft aangenomen De .gemeente van de kinderen Gods en andere .gemeenten hebben zich onder bet genoemde teeken aaneengesloten. Wie de verslagen leest van de samenkomst, die in Sep*tcmber 1910 de leden der Pinksterbeweging in Zürich hebben .gehouden, griezelt en ijst van den godsdienstigen waanzin, die mannen, vrouwen en zelfs kindenen daar aangreep. Een leider op het podium spreekt het leerste igjebod. Uil de zaal vallen anderen in. Men joelt dooreen, leder wil bidden, maar de gebeden worden immer cm toni ger. Sommigen herhalen maar uittentreure eenige woorden. Als de opwinding zijn toppunt heeft bereikt en slechts een snikken en steunen gehoord wordt, begint hot uitslooUai van de vreemde klanken. Wat aan. het lallen van kinderen doet denken. Deze „glossolalie" is als religieus-psychologisch verschijnsel door verscheiden Duitsche geleerden onderzocht. De een ziet daar den tijdclijken invloed van de reflexieve zenuwcentra op de spreek-or,ganen in. Sombard neemt eon automatisch voortbrengen van geluiden aan en erkent ook de mogelijkheid,, dat de bewuste persoon in dien toestand een taal spreekt of althans tracht te spreken, die hem in nonnaleii toestand onbekend is. Met den inhoud van het gesprekene heeft | dit alles niet te maken, daar die voortreffelijk kan zijn. --- GEVAAR VAN PETROLEUM IN RIOLEN. [ Het stadig vermeerderende gebruik, dat voor motor-voertuigen zoowel alB voor fabrieken [ van allerhande soort reïnigingswerk van pc; troleurn fwordt gemaakt, brengt volgens het '■ bekende, Engelsche, wetenschappelijke tijdschrift, do „Lancet" een .gewaar mede, waar•■ op do algemeene aandacht moet worden gevestigd. Ernstige ongevallen zijn ontstaan door do ontbranding van den zeer ontvlambaren damp. die zich uit petroleum ontwikkelt. Man heeft berekend, dat één „gallon" petroleum, indien die in de buitenlucht in damp wordt omgezet, ongeveer 46 kubieke meter ontplofbare gassen zal voortbrengen. Een half vol riool van gemiddelde grootte zal slechts één. gallon petroleum noodig hebben, om een voldoende hoeveelheid damp voort te brengen, tot het in de lucht doen vliegen van ongeveer* 45 M. van dat riool. In deze omstandigheden is het van het hoogste belang, dat niet alleen de verbruikers van groote liocvcolheden, maar iedereen voorzichtig (Egn> mot het werpen van petroleum of verwante stoffen in riolen en sloolcn. --- DE DIEREN EN PLANTENWERELD IN JULI. Aan dr. Staring's almanak voor den Nederlandschen landman van 1912 ontleenen wij het volgende omtrent dc verschijnselen in de dieren- en plantenwereld gedurende de maand Juli Zoogdieren. Dassen paren. In muizenjaren begint de sterke vermeerdering der veldmuizen. ' Vogels, liet tweede broedsel der musschen TJBegt uit. Dei meeste tweemaal broedende vogeltjes hebben voor de tweede maal eieren. Jonge tortelduiven vliegen uit. Kwartels hebben jongen Jonge patrijzen kunnen reeds vliegen. Reeds beginnen soms enkele vogels naar Zuidelijker streken te trekken, en wel sommige zwaluwen, de wiclewaal en de koekoek. Insekten. Kevers. De populierhoktor en eenige andere boktorren vertoonen zich. Eiken worden kaal gevreten dooi" de eiken-aardvteó eu hare donkergiamve larve. Vele smntkevers en kniptorren. Vlinders. Witjesvlinders vliegen somtijds nog; in 't laatst van deze maand vindt men echter reeds do jonge rupsjes. Ringelrnpsvlinder en bastaardsatijiivlinder vliegen en loggen eieren, Uilen van sommige aardrupsen vliegon. Hupsen van pauwoog, kleine aurelia en nommervlindcr op brandnetels. Op dennen nog de gestreepte dennenrups en dc dennenspanrups. Dc aren van vele zomer tarwe pi anten (ook van wintertarwe) blijven in 't schutblad verscholen, of er vormen zich maar weinige goede korrels door do werking van de zomergeneratic der gele lialmvheg. De made van deze vlieg graaft een gang langs het benedenste gedeelte van de aar en langs den halm tot aan den eersten knoop. Verschillende vliegen worden op de stallen zeer lastig voor 't vee. Planten. Lindeboom bloeit, evenals gerst en haver, ln "t laatst van Juli wordt liet vlas veelal reeds geplukt. Dan is ook de de rogge rijp. Win ter kool zaad wordt gooógst In 't midden van deze maand reeds zijn de aalbessen en kruisbosseo rijp en de nieuwe aardappelen bruikbaar. Eerste erwten rijp. In 't laatst van de maand is de wintergerstj soms ook reeds de zomergerst rijp. De roest begint zich in de tarwe en de aardappelziekte op do aardappelbladeren te vertoonen, Stokröos, dahlia en wilto lelio beginnen te bloeien; selderij eveneens; en van de in 't wild groeiende gewassen oü. zwanebloem en waterweegbrec, partijke of kattestaart, kattedoorn eu heidepl anten, groote wolfsmelkplant --- Dingen waar men naar vraagt. De z o n komt den 10 Juh op te 3.52 uur en gaat onder te 8.18 uur. De maan komt heden op te 11.42 n.m. en gaat onder te 1.25 n.m. Morgen is het laatste kwartier. Fiet«rijders en wagenbestuurders hebben de volgende week hun lantaarns aan te steken te 8 uur 48 min. De groote vacantie begint voor het gymnasium 10 Juli; voor de H. B. S. gister begonnen ; voor de Rijkskweekschool 19 ; voor de Christelijke kweekschool 24; voor de meisjesschool 20; voor de openbare lagere scholen A, B. 0, I, K, 25; voor de school-Blankert 25; voor de leerschool 19; bijz. school Singelstr. 26; bijz. scholen Heerengr. en Gravenstr 20; bijz. school Molen water, 27 Juli; ambachtsschool 25 Juli. Den 15 Juli a. s., 's morgens 8 uur, in de kazerne Noordstraat, inlevering van wapenen en kleeding door Landweerplicbtigen, die in 1905 naar de Landweer zijn overgegaan. ---