JI7BILEO m OKO SECÜERDO DI FIËSTA DI EMANCIPACION '■■l^yy^y. <ü^^S^^t^^éU_ls__,J_i_l'>y -«_-jj_kJr-_cucr->_>i_#.x_^^^ _______iü.jiy>u.-w./.;^^^ j.^HB.I^S_@B!^SSB&X= 3=slBü3 -Kg? 1? DB JULIO *&*- l*>l3-_iSv :■■s-* . Obsociuio di BO__-ECCIJt»r COME_^f ___I_ __«*;pH«blo di.CqsfKmw --- CURACAO EN HOLLAND EEN! 1684 - »» JTXJ-L,! - 1034. • ■ C urncao, met vwo schoone ligging, straten, haveii, U w naam: en lof weerklinken in deez' eeuw in alle oorden; R oerlooa staart heel de wereld thans, op al gods goede gaven, A an u zoo rfjk'lijk gekend, als waardig kind van Nederland 1 C uracao dankt deenheid heden aan 't dierbaar Moederland, A an den grooten moed van Hollands stout en dappere ionen, O ndanks den sterken tegenstand der Engelsch'en der Franschen 1 E ere, roem en dank gewijd aan het geliefde Moederland. N.u wij tesaara gedenken het heuglijk feit van d'eenheidsbandl H ulde 'n groet aan Hollandlief 1 Onze groote onderdanigheid, O nze onwankelbare trouw, getuigen van aanhank'lijkheid L even steeds voort bewogen dool* groote erkentelijkheid, L iggen er testbaar in de drie eeuwenouden sterken blind, A Is beste blijk van "Hou en Trouw" iian Vorstin eu Nederland! N u en eeuwig blijft ons vaste leuze: "Steedc met Holland één, D oor "Trouw" vereend tn beiden von eenzelfde gevoel gemeen 1 E en zegenbede tot heil van 't oud Oranjehuis aan God, E en danklied aan de kroon voor het wijs besturen van 6m lot, N oopt ons ons hart te richten op dit glorierijke eeuwfocst! H. E; LAMI'K. --- (bamto m nmu j Ma «oMies-di Jairt-ta. Ai Om il TB«Mmij>ol^ ■— COMPÜESTO PA — "PÏBBT A WILLEM 111 * -tü-u-o . Ut-m-nUknilV, ICXOTI- I. .. nu-.ptiM.-tie /.*/*__-tW. *•««- _&* dtn tv ius ■ _m\ A\ iiS>r fü1 [jj.- 11 ii i i iji.i *«M tv put-iloafra dt ■ H E «Va ti Li ■ itr érnti. S* mm.sWgrmn-di.WU.ltm 111. SH-i - «rf rij»!*»,. M . .*-*», ' __■ liV ' N J I ' ' I l'j'i | I | il kt • dts um-ftr t/t ist ■ rd Pst . itir ft. tv •ra turn. II 111 Awi. Corstuw kt rturda Bstm «Mn m jdbiU, B tutti titttAtttUr, , Ltfrta tin midi. I mMtulr. na su jiot tlima ! Sdü, jtjsndi rist ipssi Tttr f*-tia_n di mmur. Pm vn fut*» .(rn-Hi. Not tetr it pidi Ditt _*'£ sfanr Bnm lanUt unit tm tttr ntt Ut. B Rtinn ttm ttintdi jf.'t tiu^ki Limrttsd. ' X Orguljt di net Gran Nsuion. I mtttulr. nu nttmmi Tttr ttmftr rttftid. f JV« Ur» di Undttd. --- Westindische vrouwen aan het woord (4): Jamaica Kincaid ANNIE JOHN DE eerste roman van Jamaica Kincaid, is een perfekt geconstrueerde roman, waarin geen woord te weinig staat, noch te veel, en alle aangedragen elementen onmisbare bijdragen zijn aan het centrale onderwerp: de groei naar volwassenheid. Het betreft hier de ervaringen van Annie John op haar geboorte-eiland Antigua tussen haar tiende en zeventiende jaar. Kincaid geeft een indringend beeld van de overgang van gelukzalige kinderjaren naar de acceptatie van de aanvankelijk gevreesde wereld der volwassenen. De eerste 25 bladzijden van de roman tekenen Annie's kinderjaren, 'a paradise' zoals ze het zelf noemt, in de eerste en laatste plaats doordat zij zich, als enig kind, volmaakt veilig en daardoor gelukkig voelt bij haar ouders, in het bijzonder haar moeder. Met haar heeft de jonge Annie een band die zij als kind onvervangbaar en eeuwigdurend acht. Het is in deze liefdevolle, zorgzame binding tussen moeder en dochter waarin de moeder 'het mes' zet na de eerste menstruatie van haar dochter op twaalfjarige leeftijd. De eerste uit een lange reeks pijnlijke ervaringen op weg naar een zelfstandige jonge vrouw, vindt plaats in een stoffen winkel. Up tothen, my mother and I had many dresses made out of the same cloth, though hers had a different, more grownup style, (...). One day, my mother and I had gone to get some material for new dresses to celebrate her birthday (the usual gift from my father), when I came upon a piece of cloth — (...). I immediately said how much I loved this piece of cloth and how nice I thought it would look on vs both, but my mother replied, "Oh, no. You are getting too old for that. It's time you had your own clothes. You just cannot go around the rest of your life looking like a little me", (blz. 25/6). De perfekte harmonie tussen moeder en dochter, gesymboliseerd door dezelfde stof waaruit hun jurken bestonden, wordt hier voor het eerst voelbaar aangetast voor Annie door haar moeders weigering een jurk in dezelfde stof te zullen maken. Annie is op weg naar 'that faraway day (...), when I would be the mistress of my own house', zoals haar moeder het Annie voorstelt. Voor Annie betekent het in eerste instantie dat er een eind komt aan de jarenlange gekoesterde emotionele binding met haar moeder. De volgende honderdentwintig bladzijden van de roman voeren de lezer mee door de daaropvolgende woelige emotionele jaren van Annie, die deze breuk moet gaan accepteren. Kincaid heeft een alleszins overtuigend inzicht weten te geven in de uiteenlopende gevoe- iens en gedragingen die Annie leiden naar de acceptatie van die breuk. Het 'verraad' van haar moeder zet haar aan tot liegen en het stelen van boeken, maar creëert tevens de ruimte om zich emotioneel te binden aan leeftijdgenootjes als nooit tevoor, met hen haar gevoelens en lichamelijke ontwikkelingen te delen, aldoende overeenkomsten en verschillen tussen hen en haar te leren kennen en accepteren, om vervolgens zich ook weer los van hen, hun genegenheid, bewondering en geborgenheid te leren zien. De volledige acceptatie van Annie van zichzelf als jonge vrouw die geheel op eigen benen zal moeten kunnen staan is een 'feit' op het moment dat zij in haar hut zit van de boot die haar naar Engeland zal brengen (waar zij zal gaan studeren). De laatste paragrafen van de roman maken dit duidelijk door Annie en haar moeder in een situatie te plaatsen die hoofdstukken eerder, in een gedroomde werkelijkheid als zeer beangstigend werd ervaren, maar nu niet meer. Annie staat op het dek van de oceaan-stoomer, terwijl haar moeder in de kleine sloep die Annie even daarvoor er naartoe bracht, wegvaart. From the deck (...) I could sec my mother facing the ship, her eyes searching to piek me out. I removed from my bag a red cotton handkerchief that she had earlier given me for this purpose, and I waved it wildly in the air. Recognizing me immediately, she waved back just as wildly, and we continued to do this until she became just a dot in the matchbox-size launch swallowed up in the big blue sea. De gedroomde werkelijkheid waarmee deze scène correspondeert is een nachtmerrie waarin Annie is gescheiden van haar moeder, onbereikbaar door een brede strook zee tussen haar en Annie. "I cried until I wore myself out" geeft haar angst weer om te worden gescheiden van haar moeder, daarvan is nu geen sprake meer. Deze vrij indirecte wijze van vertellen kenmerkt de roman (bgl. de symboliek van dezelfdejurken, hierboven). Beeldspraak, dromen en ook de fysieke ontwikkeling van Annie worden aangewend ter ondersteuning van de psychische verzelfstandiging van Annie. Zo wordt het gegeven dat zij niet meer in het huiselijk leven 'past', onderstreept door: Tn bed now, I had to doublé myself up to fit properly'. Het bed dat haar vader eigenhandig maakte, is Annie ontgroeit. Wanneer zij gedrieën over de loopplank naar de sloep wandelen accentueert het verschil in lichaamslengte de voltooiing van de scheiding die heeft plaatsgevonden. Eerder in het verhaal werd de verzelfstandiging van Annie ten opzichte van haar moeder eveneens door de aandacht voor lichaamslengte kenbaar gemaakt. I was, in fact, as teil as my mother. When my mother and I spoke to cachother, we looked at cachother eye to eye. It was the first time such a thing had come to me: my mother and I were eye to eye. Deze fysieke gelijkheid symboliseert de gelijkheid in zelfstandigheid die Annie op dat moment vrijwel heeft bereikt en geaccepteerd. Alles waaraan in de roman aandacht wordt besteed is direkt of indirekt in verband te brengen met het centrale thema. Zo begint het eerste hoofdstuk met Annie's kinderlijke nieuwsgierigheid naar en reakties op begrafenissen, dode mensen en 'de dood. Enerzijds een fascinerend hoofdstuk dat de veilige en onbekommerde kinderjaren van Annie tekent, anderzijds de eerste signalen van het belangrijkste motief: scheiding. In dit eerste hoofdstuk eveneens de eerste verwijzing naar onderwijs door de dood van de moeder van 'a dunce', een domkop, in dit geval een meisje. Geen bijkomstigheden. Annie is alles behalve een 'dunce', zij is juist een uitblinker, en haar leerprestaties zouden haar uiteindelijk letterlijk van haar moeder scheiden. De reakties van Annie, als kind van tien, op het overlijden van de moeder van dit meisje blijkt (achteraf) te anticiperen op wat Annie te wachten staat in de loop van de roman. I couldn't ever again bring myself to speak to her, even though we spent two more years as classmates. She seemed such a shameful thing, a girl whose mother had died and left her alone in the world. Diepe schaamte voor wat haar eigen moeder haar aandoet, is een van de belangrijkste gevoelens die Annie achtervolgt in haar puberteitsjaren. De opgelegde scheiding wordt ervaren als een vorm van ongebreidelde hypocrisie. Haar vertrek van het eiland wordt door Annie (dan ook) als een revancherende zet beschouwd aan het adres van haar moeder. Ze heeft zich stilzwijgend voorgenomen om nooit meer terug te komen. S)he said that she loved me and could hardly live without me, while at the same time proposing and arranging separation after separation, including this one (d.w.z. haar vertrek van het eiland), which, unbeknownst to her, I have arranged to be permanent? So now I, too, have hypocrisy, and breast (small ones), and hair growing in the appropia te places, and sharp eyes, and I have made a vow never to be fooled again. Dit laatste impliceert ook dat Annie zich heeft voorgenomen haar moeders ideaal waarnaar ik hiervoor verwees—"to be the mistress of her own house"—anders in te vullen. Op de ochtend van haar vertrek merkt haar moeder nog en passant op, "Of course, you are a young lady now, and we won't be surprised if in due time you write to say that one day soon you are to be married". Annie antwoordt resoluut. Without thinking, I said, with bad feelings that I didn't hide very well, "How absurd!" De rancune die doorklinkt in dit antwoord en direkt aanwijsbaar is in haar onuitgesproken voornemen om niet meer terug te keren, completeren Annie's groei naar volwassenheid: geen volwassene die niet met enige wrok terugkijkt op het verlies van een paradijselijke jeugd. AART G. BROEK Jamaica Kincaid, Annie John. Londen: Pan Books Ltd. (Picador), 1985,158 N 0.33028837.7., 148 bh. --- I. ST. MAARTEN Op 28 maart 1918 verscheen in de Vrijmoedige, Curagaosch Nieuws- en Advertentieblad, uitgegeven en geredigeerd door D.D. Meijer, het volgende bericht uit St. Maarten waarin een gedicht was opgenomen. Het berichtje geeft tevens uitleg over de gelegenheid van het ontstaan. "Phillisburg, 1 maart 1918. Korenmolens — Het is niet te schatten, in welk eene mate de kleine molens, die door het Bestuur ten dienste van het publiek alhier zijn gesteld, tot het oplossen van het voedingsvraagstuk hebben bijgedragen. Van het aanbreken van den dag af tot laat in den avond is men dagelijks aan het malen van mais. Een der molens is opgezet in een der buitendistricten, terwijl de andere, alsmede een iets grootere, door den heer DJ. van Romondt aan de politie-soldaten geleend, op het voorplein van het Raadhuis staat, waarheen de armen zich onophoudelijk begeven, om hun aandeel mais voor het koken te laten voorbereiden. Voorbijgangers en naast wonenden hebben zich reeds gewend aan het gerommel en gedruisch van die korenmolens. In een hunner hebben zij zelfs deze gedachten doen opkomen; THE CORN MILL Grind, little mill, grind Gram ofany kind, All that we can find, Grind, mill, grind! Hardly flour to take Scarcely meal to make Anything like cake, Grind, mill, grind! Curaqao, extend All that you can send, TUI the times amend Grind, mill, grind! Venezuelan corn, Day and night and mom Feeds the weary-worn Grind, mill, grind! Now we all must eat With our soup and meat The Cachapa treat Grind, mill, grind! A delight to sec How we make through thee Sweetest hommeny! Grind, mill, grind! Plaintive cries we hear Country-folk appear, Come from far and near! Grind, mill, grind! God is not asleep He will watch and keep, His a-hungered skeep. Grind, mill, grind! Folk so sorely tried, Have not been denied, Sec their wants supplied! Grind, mill, grind! Grind with mam and might, Morning, noon and night! 'T is a cheerful sight! Grind, mill, grind! --- II. EMILIO LOPEZ HENRIQUEZ EN EMILIO DAVELAAR De Eerste Wereldoorlog - waarvan het wapengeweld ver weg, maar de consequenties tot hier in de regio te voelen waren, o.a. problemen met de invoer van granen, waarop het bovenstaande gedichtje wijst - zette betrekkelijk veel pennen in beweging. Maar vooral ook de beëindiging van die oorlog, zoals bij Emilio Lopez Henriquez, journalist en dichter (Curagao, 29.5.1883 - Aruba, 31.8.1966). Se acabo la guerra Al fin de Marne se acabo el reinado; Tras cuatro anos de fatal matanza; De guerra atroz, de bdrbara venganza. LaPazalfïnsufazhadestacado. lelmundoalsaluaarlaalborozado Siente en el alma dülcida esperanza; Queellaesnunciadeamoridebonanza; Que marca el fin de lugubre pasado. La fuerza bruta para siempre rota Se quedó al avance del Progreso. Ha triunfado el Ideal. No mas azota Atila con sus huestes el Derecho I de lapaz bendita al dulce beso, De lajusticia el triunfo ya es vn hecho. 'Se acabo la guerra' verscheen 15 november 1918 in het (overwegend) Spaanstalige weekblad EL HERALDO (Organo independiente y de intereses generales, dat werd uitgegeven en geredigeerd door W.C. Grunings. Ook in La Cruz -het weekblad verzorgd door de r.k. missie, dat haar lezers vooral vond in de 'buitendistricten' nam een gedicht op waarin het einde van de Eerste Wereldoorlog, het begin van een (vermeend) eindeloos tydperk van vrede werd bezongen. Het gedicht werd ondertekend met de initialen E.D., die van Emilio Davelaar, die in de jaren 1917 -1920 betrekkelijk veel gedichten en korte verhalen in het Papiamentu publiceerde in La Cruz. 'Un canto pa dushi paz verscheen 20 augustus 1919. Awor nos por canta e dushi cantica Coc nos tin pa fiësta di paz E canto koe nos toer ta spera di canta Toer dia, den pueblo, den cas Dushi Paz, dushi Paz! Nos toer kier tinipasemper Dushi Paz. Toer mundoe ta tene nan fiësta di gala Toer pueblo ta goza di dj e Nos tambe kier tini e dicha di goza Dipaz... di sufruta tambe. Ki unpaz, ki unpaz. Ma ra su frutapa doena Dushi Paz. Nacionnan ta bira amigoe coc otro Ta pone nan anna abao. Noticia ta corre, ta plama, ta boela, Tajega na tera i Corwouw, Dushi Paz, Dushi Paz Fiha den nos dushi tera Dushi Paz. Toer mundoe a sufri miseria i hamber Durante es gera fatal. Awor ta mui hustoe, kos mundoe ta fiësta P'e paz koe lo n'tin su igual. Dushi Paz, dushi Paz! Mara toer mundoe por tini Dushi Paz (Julia de 1919) --- ALGEMEEN Gelegenheidsgedichten Vergeten momenten uit de Antilliaanse literatuur Naar aanleiding van de meest uiteenlopende gelegenheden hebben Antillianen naar de pen gegrepen om de betreffende gelegenheid en de gevoelens die deze opriep in poëtische regels vast te leggen. In feite werd (en wordt) dit gedaan om het belang van de gebeurtenis en de uitwerking ervan enigszins te bestendigen, voor langer vast te houden. De kranten waarin deze 'gelegenheids- gedichten' verschenen kunnen dit eigenlijk niet, ze worden niet, dan wel zelden bewaard, laat staan nog eens gelezen. Daarmee verdwijnen de gevoelens die de gebeurtenis opriep bij de dichter - soms maar voor alleen die keer - uit het oog. Hieronder worden enkele van deze gelegenheidsgedichten even - het medium is hier tenslotte ook weer een krant - aan de vergetelheid onttrokken. Ze zagen het daglicht voor het eerst in de decennia voor die Tweede Wereldoorlog. --- MIPARABIEN DedicdnaSr.J.S.C. Un versu na papiamentu, Scirblcu muchu talentu, bo apublicd den La Cruz: Mi ta admird bopasenshi pasobra mi tin consenshi en boa trahópahanjaluz. iVo es inspiracion sagrada, eu, semper eu bo, pa nada di bo ladu e por kitd; sino es vn cuaguiabo den di e trance eu a lagabo es idioma tanpisd. es luz eu a lombrabo amigu ycua bira vn testigo di bo gran capacidad eu loprobd na hinter mundu eu, pa vn homber bon profundu nunca tin dificultad. Bon sigur mi sa, poëta eu bo tin vn gran receta pa hasi versu orijinal; Corsow conocé bofama: bo ta eché riba cama sm cuenta, eu bo caudal; caudal di conocementu den tur ramu di fomentu eu arte ta merecé caudal eu tin su cudishi pasobra no tin vindishi pa dunabo su meeste Den Spanjó, es dusji idioma, bo ala no ta di paloma pero si di vn Condor: tur alma di sentimentu ta bird vn sorto di contentu ora nan ta bo lector. Den Music botaun meester: toer bo fibra ta vn regeester pa iba arte eu midi; Dios di Cielu a concede bv vn honor eu taponebu den numer di TRIMINTI Triminti sm hila fini; pues orgullu, bo no tini eu ta lamtd eu tin su gracia porké, liber di desgracia e ta gusta di baai door Pesai mi simpatia ta bini aki eu alegria pa dunabo parabien: Conservd espen di oro eu sé product tesoro pa noos gloria, pa noos bien. Deze lange lofrede op Corsen en zijn 'Atardi' werd geschreven door ene Haëss, die het waarschijnlijk bij dit ene rijm heeft gelaten. Mede dankzij hem weten we nu hoe enthousiast men vanaf het begin is geweest over het gedicht van Corsen. --- III. JOSEPH SICKMAN CORSEN Van een geheel andere orde is het volgende gelegenheidsgedicht. Op 27 september 1905 publiceerde La Cruz het toen nog geenszins bekende 'Atardi', ondertekend met Jos C. De redaktie was zeer verguld met het gedicht van Joseph Sickman Corsen, blijkens een 'nota di redaccion'. 'Es poesia aki no tabata destiné pa publicidad. Precisamente p'esai e ta mas boenita i mas natural. No bisa, coc Papiamento no ta preste pa expresa sintimentoe tierno na vn manera tierna. Leza es poesia aki i sigur bo mester modifica bo opinion. Aki profundidad di sintimentoe i simplicidad di expresion ta uni coc boeniteza i ternura. Ma lezador mes huzga riba es poesia den e dusji lenga di Curagao' Een week later volgde het zeer enthousiaste oordeel van een van die lezers in een ingezonden brief, die hier wordt afgedrukt daar het - naast die van de redactie van La Cruz- de oudste reactie op dit nu beroemdste gedicht uit de Papiamentstalige Poëzie is. Weer een week later, 11 oktober, bevat het weekblad nog een reactie, dit keer in de vorm van een gelegenheidsgedicht: "Mi Parabien'. --- IV.W.M.Hoyer. Op 1 juli 1913 herdacht de Curagaose samenleving de afschaffing van de slavernij vijftig jaar eerder. Ter gelegenheid van dit 'Jubileo di Oro di Emancipacion' werden in vrijwel alle kranten gedichten afgedrukt die de bevrijder' van de Afro-Antilliaanse bevolkingsgroep huldigen. Van Willem 111 werd de lijn doorgetrokken naar de toenmalige vorstin Wilhelmina, waarmee de verbondenheid van de Antillen met het moederland werd onderstreept. W.M. Hoyer doet dit in zijn 'Canto di pueblo' dat werd opgenomen in El Imparcial, 30 juni 1913, maar eveneens op een los vel werd gedrukt voor de feestelijkheden op 30 juni, 1 en 2 juli 1913. Ook het programma van die dagen staat geheel in het teken van de (vermeende) goedheid van Willem 111 en de wens wordt uitgesproken 'pa NOS REINA STIMA WILHELMINA por continua semper na reinda di su GOBIERNO koe e mes prudencia i SABIDURIA, afin koe su reinado lo ta mes Briljante koe es di su ILUSTRE progenitor WILLEM HI. --- V.H.E. LAMPE. Twintig jaar later deed zich de gelegenheid bij uitstek voor om het Moederland te prijzen, in 1934 had Nederland 300 jaar het eiland kunnen gebruiken naar eigen goeddunken (al werd dit zeker niet zo onder woorden gebracht). In een brief aan de hoofdredacteur van La Prensa (afgedrukt in zijn boekje Mijne indrukken van Curagao, Willemstad: Tipografia Electrica, 1934) brengt de Arubaan Henry Everard Lampe - 7 mei 1884/23 maart 1953 -naarvoren wat hem bewoog een gedicht te schrijven. 'Met het oog dus op dien grooten Nationale feestdag, waarop N derland en Curagao het heerU feit zullen herdenken, van de bezitneming 300 jaren geledi door Holland van dit eiland, h< ik vermeend, niet te moet< achterblijven, in het vertolkt mijner gevoelens van eenheid < aanhankelijkheid ten opzich van het Moederland. Tot aa denken aan die heugelijke g beurtenis, heb ik bijgaande ve sjes gedicht, waarvan de tek ontleend is uit historische feite waarvoor ik ook muziek heb g componeerd. Het is me voor een groote eer, dit eenvoud werk, dat mijne liefde getui voor het dierbaar Oranjehuis, mogen opdragen aan Zijne E ellentie Gouverneur TH.8.1 van Slobbe, waardige Vertegel woordiger Hare Majesteit K ningin Wilhelmina der Ned* landen in het Gebiedsdeel Cv. gao'. Op 5 mei 1934 verschen* zijn twee gelegenheids- g dichten in La Prensa. Het gj dicht dat een acrostichon vort (de beginletters van iedere reg vormen tesamen ook woorden, dit geval tevens de titel), won hierbij opgenomen: 'Curagao j Holland één!'. Ook in gelege heids- gedichten is de relatie 0 ragao - moederland sindsdij aanzienlijk veranderd. Amsterdam, november 19w AartG.Broek. (Het op een los vel gedrukte. dicht van Hoyer en het door Bel tin Comercial verspreide pod van Willem 111 komen uit de CJ lectie De Gaay Fortman, V ninklijk Instituut voor de Til pen, Amsterdam). Reaktie in La Cruz van 4 oktot 1905 naar aanleiding van depl blikatie van Corsen's gedia 'Atardi' in dat blad een wa eerder. i Apreciado Redactor, > "Boca ta papia for di abundan-. Cia di coerazon". Es palabra ta ] jabi pa abri sentido di loke mil ta bai bisa. Toer stimador di poesia tin f di gradici bo Reverendo, di a>, kita for di scuridad di olvido vn perla fini i preciosa mane- > ra e poesia excelente, jama' "Atardi", den ultimo numero t di "La Cruz". , Suautortaparcemiunoedi* es hombernan privilegie, koe* nan sa jama:"Poéta pa gracia■ di Dios". Ata versonan sm ningunü pretensión, simpel, sencillo,1 fescoe y gracioso maner a mv- ■< chanan inocente, halando wo-. Wo y coerazon di hende, koe tai! mira nan hunga pia-boa den6 zantoe di playa di lamar! !( Coc cuantoe gustoe y gozo. ma entrega mi alma y bolbe'i entregé na corriente di es cor-. damentoenan poetico, jen di|< suave melancolia koe ta eau-v sa mi atrobe es emocion dusji y mlstico manera toer hende -_ mi ta kere - mester a sinti al-*1 gun bez, ora, na despedida di solo y dia nan tabata scuchaL cantica semper melodioso y'( semper tristoe di olanan dip lamar. Awor mi sabi kiko lamar ta canta ora solo ta drenta y dia-C taceró. Un poéta pa gracia di Dios al revela mi es misterio. I, entu-ia siasmé, mi ta gradicié. ■■ Si, bo Reverendo huzga co-u conveniente di publica es pa-i* labranan koe admiracion sm- lt, cera a dicta, mi ta doena Bok toer libertad p'esai. Su sirbidor y amigo, F.J.A. van den Donk.(Rector)!c ---