HOLLANDSE POP IN NEW YORK PEEREBOOM VOLLER DE DIJK: „Onze muziek is net als de grote stad" NEW VORK, ( e. zaterdag «feds funny, uh? iCu Dut<*!" Dé Dijk!lJ Hu"b van der Lub„j l\ öiaar direct met de (f,,10 huis. De groep , eerste concert in e*yorkse club Wet*. r»n g?.at er vol Ik e vijf leden spelen, L,_*e na afloop zullen fe n' als nooit tevoren. C de verre van ,j ale omstandigheden: rew om de spullen te L,en' niet de mooie JJ10w als in Nederland (k Perfecte geluidsin- Nee* C€n PleP" k^aium en gehuurde r?tu«r. En dan nog l^Pel liedjes, Nederl )J^g... Met een stad e* Vork erbij gejjj ' omstandigheden die f»j Oor een enorme kick i 3 zou Van der Lub- Iju61" laten weten. Ge- lekker als zo Hg een bandje aan de Wfed ew Music Seminar II Jaar niet alleen een rWa?ntal beursbezoekers ItOj van de wereld '^6d i tevens de grootk.^^dse delegatie tot Zon 50 vertegen- WAT heeft een puur Nederlandstalige popgroep te zoeken op de grootste muziekbeurs ter wereld: het New Music Seminar in New Vork? De Dijk mocht op uitnodiging van de Stichting Popmuziek Nederland afgelopen week onderzoeken wat het oplevert als je tussen het Engelstalige popvoikje gaat staan en er Neder popklassiekers als "Bloedend hart" of "Het gevoel is weg" speelt. woordigers uit de platenindustrie of mediawereld en artiesten reisden al dan niet in het spoor van de Stichting Popmuziek Nederland (SPN) naar the Big Apple om de nationale popmuziek onder de aandacht van 'het buitenland' te brengen. Vooral Amerika, waar de kennis tot voor kort was blijven steken bij Shocking Blue en Golden Earring. De SPN komt er voor het derde jaar en na onder andere Brood, Santing, Fatal Flowers en The Nits waren dit jaar naast het al eerder genoemde De Dijk ook rapper Tony Scott en de Haarlemse formatie Sjako! uitgenodigd. De SPN had het al eerder aangehaalde concert in Wetlands georganiseerd. Scott, Sjako! en De Dijk kregen de kans zich op deze Holland Rocks-party te presenteren. In een overigens vertrouwde omgeving, want het gros van de in New Vork aanwezige Nederlanders kwam op het feestje af. Dit zou Van der Lubbe de volgende ochtend aan het ontbijt doen opmerken: „Optreden in New Vork was echt heel leuk, maar niet anders dan ik eigenlijk al had verwacht. Bovendien stonden we hier voor een Nederlandse kolonie te spelen, dus veel verschil met thuis was er eigenlijk niet... En als we ons ooit al enige illusies hebben gemaakt over onze kansen hier, dan hebben we bij de oprichting al een enorme fout gemaakt door deze naam te kiezen, haha!" De plotselinge nationale belangstelling in New Vork, of zoals hij zegt 'dat Hollandse gebeuren', vindt Van der Lubbe wel komisch. Terwijl hij smakelijk zijn bacon and eggs verorbert: „Er ontstaat net een soort Klein Benidorm hier. Zon Nederlander-gevoel, weet je wel. Met zn allen in hetzelfde hotel, ik vind het wel grappig, een spelletje. Voor ons geldt toch alleen maar dat dit niet hier maar thuis effect heeft..." ■ De Dijk (v.l.n.r. Huub van der Lubbe, Pim Kops, Antonie Broek, Hans van der Lubbe en Nico Arzbach) in het hartje van inspiratiebron New Vork... Foto's: Michael Linssen --- Spanning Dus werd in Dijk-gelederen besloten er dan toch vooral maar van te genieten en het weekje over zich heen te laten komen. En veel, heel veel inspiratie opdoen. „Maar dat gaat vanzelf," verklaart Huub. „Dat is zo mooi van deze stad, die doet iets met je. Die laat je niet koud. Ik genoot echt van het moment dat onze muziek inzette, het gaf een thuis-gevoel, terwijl ik me op datzelfde moment realiseerde dat ik in hartje New Vork achter de microfoon stond, s' Avonds op straat, het komt over je... je voelt die in je onderbuik, geweldig. Onze muziek is net als de grote stad: mooi en lief, maar ook grof en rauw. Rock 'n ' roll die je hier in het kwadraat vindt. Onze volgende elpee zal dan ook zeker door de ervaringen hier worden beïnvloed." Geen enkele illusies dus, over 'het gaan maken in Amerika. De Dijk heeft het vroeger wel geprobeerd om de liedjes te vertalen, maar de leden waren er nooit tevreden mee. „Dan staan daar wel die woorden," legt de zanger uit, „maar ze hebben voor jou niet meer dezelfde intentie als in het Nederlands. En ach, we zijn natuurlijk ook meegevraagd omdat we juist in het Nederlands zingen, een curiositeit. Was het overigens niet raar geweest als wij gisteravond in het Engels hadden gezongen voor een publiek dat praktisch uit alleen maar Nederlanders bestond?" De consul voor pers en culturele zaken in New Vork, Jan Hesseling, vindt het prachtig. Biertje in de hand en ietwat aan de zijkant van het podium opgesteld volgt hij de verrichtingen van de artiesten. Het consulaat adviseert de SPN en helpt bij eventuele problemen. Hesseling, die het al drie jaar meemaakt, valt op dat er zon enorme verscheidenheid aan stijlen uit ons land komt. „Ik vind het heel leuk dat we hier eens wat Nederlandse popgroepen over de vloer krijgen. Het is een prima initiatief, want het scheelt de bands op deze manier nogal wat geld. Het is verschrikkelijk duur om hier naartoe te komen. De Dijk vind ik heel leuk. Die zanger is niet op zn mondje gevallen, zeg. Ze stralen ook zon enthousiasme uit. En wat kan die Tony Scott goed dansen!" Voor de 18-jarige Scott biedt de reis een uitgelezen kans zijn rijzende ster in Amerika naar de juiste plek aan het firmament te sturen. Tony heeft, zonder er ooit te zijn geweest, met zijn platen al twee keer de dans-hitlijsten in de Verenigde Staten gehaald. Toch is zijn eerste bezoek een verdeeld genoegen: „Ik zit misschien toch liever in Amsterdam. Hier ben je helemaal niemand. Het is imposant, maar alles komt op je af. Heeft Amsterdam ook wel een beetje, maar hier is het tien keer zo erg. Bovendien krijg ik het gevoel dat ze alleen maar aardig tegen je doen omdat ze wat van je willen." Manager Hans van Pol wijst op het belang dat Tony optreedt voor het rap-publiek bij uitstek. „Waar je niet bent wordt je haar niet ge- Wassen, zeg ik altijd maar. Het is heel goed dat we hier zijn, ze willen alles van hem weten. Ik wil met hem hetzelfde effect bereiken als wat er met de Urban Dance Squad is gebeurd. Vorig jaar waren ze met de SPN als totaal onbekend bandje mee en nu hebben ze hier het seminar met een concert mogen openen. Fantastisch." ■ Rapper Tony Scott op Times Square: „Geef mij maar Amsterdam..." --- Naveltjes Maar binnen de hekken heerst rust, zij het die van de stilte voor de storm. Vier meisjes van een jaar of zestien, door mijn chauffeur begroet met een instemmend „Here comes Brooklyn, het lijken de Shangri La's wel!", daarmee zijn middelbare leeftijd verradend, slenteren arm in arm naar de ingang. Ze dragen de kleding van Breathless Mahoney, de femme fatale die Madonna speelt in de Amerikaanse zomerhit Dick Tracy, het bewegende schilderij dat Warren Beatty maakte van de strip van Chester Gould uit de Detroit Mirror van 1931. Ik wil wedden dat ze drie jaar geleden nog in de sjieke vodden uit de video van Like A Virgin liepen, met blote naveltjes. Echter niet aan eikaars arm, maar aan die van hun ouders Je hoeft geen socioloog te zijn om vast te kunnen stellen dat Madonna's publiek sinds de Whos That Girl Tour drie jaar ouder is geworden. Toen waren het vaders die tegen hun zin naar de show werden meegesleept, nu zijn het vriendjes, maar het publiek van Madonna bestaat altijd voor driekwart uit vrouwen. Het zijn inmiddels consumenten, die veertig dollar voor een kaartje, dertig voor een sweatshirt, twintig voor een toerboek, tien voor een verrekijker en vijf voor een parkeerplaats kunnen neertellen. Maar geen kritische consumenten, want het voorprogramma, Technotronic, gereduceerd tot een groepje naamloze huurlingen, wordt luid toegejuicht. Als de plastic jungle, die Technotronic tot decor heeft gediend, is weggesleept, lijkt het akelig leeg op het podium. Maar daar komt op spectaculaire wijze verandering in als tijdens Madonna's openingsnummer, Express Yourself, het toneel wordt omgetoverd tot het Forum Romanum, compleet met zuilengalerij en trap, om binnen enkele seconden te worden bevolkt door muzikanten en danseressen, elk op een eigen, beweegbaar podium aangevoerd. --- Hel Als Cleopatra zelf daalt Madonna de trap naar de hel af. Ze is gekleed in zwart ondergoed, dat gedeeltelijk aan het oog wordt onttrokken door een goudkleurige 'bustier' die haar borsten vervormt tot kegels, met de punt naar het publiek gericht. Of liever: naar de camera's die de beelden leveren die meer dan levensgroot worden geprojecteerd op een immens doek. Zo kan je de sado-masochistische act die Causing A Commotion is geworden tot in elk, niet mis te verstaan detail volgen. Per nummer gaat er vervolgens een schepje op. Ranselt ze in Causing A Commotion haar danseressen in elkaar „omdat ze zich hebben misdragen", in Like A Virgin probeert ze alle standen uit de Kama Sutra uit en in Papa Don't Preach randt ze de geestelijke aan die ze in Like A Prayer nog boetedoening beloofde. Dan pas is het tijd voor het eerste rechtstreekse contact met het publiek. Het lijkt bijna een onmogelijkheid in deze van begin tot einde door de ster zelf geregisseerde show, waarvan het tempo bovendien wordt bepaald door voorbespeelde tapes. Madonna verklaart haar chagrijnig gedrag door het gedwongen afzeggen van de show voorafgaande aan deze, wegens stemproblemen: „The doctor told me to shut the fuck up!" Volgen, onder donderend gejuich, nog een tiental „fucks", plus een, zo mogelijk nog enthousiaster ontvangen verklaring voor het veelvuldige gebruik van dat woord. „Omdat het het mooiste is wat er is. Vraag maar aan je ouders. Je had hier niet gezeten als ze het niet met me eens waren geweest." Aan het eind van deze tirade nog een stichtelijk woord: „Don't be silly, put a rubber on your willy", haar officiële bijdrage aan een landelijke voorlichtingscampagne over Aids. Als Michelle Pfeiffer, in The Fabulous Baker Boys, op een vleugel gedrapeerd „croont" ze vervolgens Sooner Or Later. Ik vond dit — zeer onder de indruk na het draaien van de soundtrack van Dick Tracy — de beste Madonna-compositie aller tijden. Tot ik ontdekte dat het een song van Stephen (Westside Story) Sondheim was. In de daaropvolgende Charleston Hanky Panky (Nothing Like A Good Spankie) duikt ze onder in een balletje dat geheel uit Dick Tracy's bestaat. „Warren? He's gorgeous!" laat ze het publiek, inmiddels bijna net zo buiten adem, weten. ..Bul can He sing?" Hoezo? Hij blijkt een plaat gemaakt te hebben, maar volgens Madonna zegt dat niets: „Er zijn zoveel mensen die niet kunnen zingen en toch platen maken!" Staande ovatie. Ik ben blij dat ik niet heb meegeklapt als ik na de show moet vernemen dat ze dat geintje elke dag maakt. Maar na Now I'm Following You, Material Girl, Cherish The Love en Into The Groove kan ik me het slotapplaus levendig voorstellen. Als ik fan was zou ik ook een toegift willen. Misschien dat ik dan zelfs Family Affair NIET liever van Sly & The Family Stone zou horen. Voor het restaurant van de paardenrenbaan tegenover Meadowlands wacht ik op de limousine die me terug naar de stad zal brengen. Een duidelijk aangeschoten man in smoking vraagt me, een ongecoördineerd gebaar makend naar de alweer volledig dichtgeslibde snelweg, waar al dat volk vandaan komt. „Madonna," zeg ik. „Je meent het!" zegt hij met dubbele tong. „Zo heette die knol waarop ik al mijn geld heb verloren." --- Reacties Onbelangrijke zaken voor De Dijk. Bij het concert in een club in Greenwich Village, geboekt met een aantal Amerikaanse bands, vallen reacties van Amerikanen te beluisteren. En de conclusie is eensluidend: goeie band en een raar taaltje. Van der Lubbe tot slot: „Onze platenbaas Herman vertelde dat hij een Amerikaan had gesproken die het 'fabulous' vond. Toen hij voorstelde om even de tekst voor hem te vertalen was dat volgens de man helemaal niet nodig, want de energie had hij al lang begrepen. Dat is nou muziek ten voeten uit..." --- PUBLIEK VAN KINDERSTER IS VOLWASSEN GEWORDEN MADONNA'S BLONDE AMBITIE NRUTHERFORD, zaterdag AUWELIJKS zijn we de staatsgrens van New Vork en New Jersey gepasseerd of het langzaam rijdend verkeer stolt tot een lange file. Vastberaden stuurt mijn chauffeur onze limousine de vluchtstrook op. Kennelijk zien we er officieel genoeg uit om niet de afgunst te wekken van iedereen die we met een snelheid van tegen de vijftig mijl per uur rechts passeren, maar de bluf werkt ook als we al lang onder de jurisdictie vallen van de officiële veiligheidsdienst van de Meadowlands Arena. Hoewel aan de verkeerde kant van de rivier gelegen, is dit de lokatie van Madonna's „Newyorkse" thuiswedstrijden. Tot hier worden de, vreemd genoeg voornamelijk zwarte jongens opgejaagd, die de langzaam voort rijdende automobilisten illegale T-shirts proberen te verkopen. Dat opjagen gebeurt zowel door de politie als door de concurrentie. dinsdag 24 juli a.s. stadion Feijenoord Rotterdam Foto: Lex van Rossen door Jip Goisteijn .OOPSSGÜCEI ---