(advertenties) ONTHULLEND ■_ I. ¥Vb iV \_ ■ i 1 MM "4S 18 ____, ft _ B** I_"i I i \ 1 ______! fll I rnif tfct ■ ■""~~~ Nu al in Tros Kompas: £en eigen exclusieve kleurreportage over de bruid van Hilversum: LINDA DE MOL Haast u naar de winkel, want dit mag u niet --- (advertentie) Binnenkort een nieuw tv-seizoen en... vanaf 28 september een vernieuwde SS2 --- CNV koopt bondsman Bil met 4.5 ton af „DIT WAS DE BESTE OPLOSSING” door MARJOLEIN SCHIPPER DRACHTEN, vrijdag Bijna een half miljoen rijker verliet voormalig CNV-districtsbestuurder Reinder Bil (46) afgelopen dinsdag de Utrechtse rechtbank. Na zeventien jaar bij de Voedingsbond werd de Drachtenaar in april op non-actief gesteld, iets dat de vakbondsman niet pikte. De rechter kwam eraan te pas, en uiteindelijk bleek het CNV in 'gouden handdrukken' niet onder te doen voor het bedrijfsleven: met 4,5 ton werd Bil afgekocht. „En dan nog zijn kandidaat-stelling als statenlid voor de RPF, dat was helemaal onbespreekbaar. Terwijl de heer Bil op een 17e, onverkiesbare plaats stond en een collega zich zelfs een keer verkiesbaar heeft gesteld voor gemeenteraadsverkiezingen! Allemaal zaken die dinsdag dan ook door de rechter te licht werden bevonden: Bil zou in principe weer aan het werk gekund hebben. Eerder al was het verzoek tot ontbinding van het arbeidscontract door het CNV afgewezen." ■ Mr. J.C. Dorrepaal, de advocaat van Reinder Bil: „Zo zat de heer Bil tijdens een bijeenkomst niet achter de bestuurstafel, maar in de zaal. Dat werd hem door het hoofdbestuur kwalijk genomen..." --- Verliespost „Zij vonden dat hij te veel een eigen koers voer” „Maar iedereen besefte wel dat van een goede samenwerking geen sprake meer zou zijn. Toen zijn we om de tafel gaan zitten. In de vakbondswereld is de heer Bil 'besmet', komt niet meer aan de slag, en daarbuiten zou hij gezien zijn lage vooropleiding genoegen moeten nemen met een laagbetaalde baan. We hebben die verliespost berekend, en zijn VUTen pensioenschade, en kwamen toen uit op 4,5 ton. Met een WW-uitkering zijn we nog bezig," „Er speelde natuurlijk wel wat meer dan aileen deze voorvalletjes," zegt Bart Bruggeman van de Voedingsbond CNV Drachten fijntjes, „dat weet mr. Dorrepaal ook wel. Er zijn véle jaren interne spanningen geweest. En verder hebben we geen zin nog met modder te gaan gooien." Bij het hoofdkantoor van de Voedingsbond zegt woordvoerder Bert Aanstoot: „Reinder Bil interpreteerde het beleid anders dan het hoofdbestuur, daar komt het op neer. Natuurlijk is het voor een vakbond een slechte zaak dat zij iemand met zoveel geld moet afkopen. Maar ons bestuur is natuurlijk ook nog eens gewoon werkgever. Bovendien kunt u ervan uitgaan dat het alternatief, het aanblijven van Bil, nóg slechter geweest zou zijn. Dit was de beste oplossing..." Bij de RPF Friesland is de hele zaak flink in het verkeerde keelgat geschoten. „Als Bil zich verkiesbaar had gesteld voor het CDA, was er niets aaji de hand geweest. En meer zeg ik er niet over!" laat RPF-man H. Bisschop weten. , Blijft de vraag: wat moet een bestuurder uithalen dat een vakbond er 4,5 ton (uiteindelijk geld van de leden) voor over heeft om hem buiten de deur te houden? Reinder Bil zelf geeft niet thuis. „Hij is niet bereikbaar," aldus zijn vrouw, die ook nog laat weten dat „wij geen verhaal in de krant willen." Bü's advocaat, mr. J.C. Dorrepaal, is mededeelzamer. „Bil onderhield als districtsbestuurder van de Voedingsbond onder andere de lijntjes met het hoofdbestuur in Nieuwegein. Zij vonden dat hij te veel een eigen koers voer." --- SPINAZIE AARDAPPELPUREE PERENTAART MET AMANDELEN Gebakken kaas: 4 dikke plakken kaas, zonder korst - 3 eetlepels bloem - 5 eetlepels water - paneermeel - boter of margarine. Roer een papje van bloem en water. Haal de kaasplakken hierdoor, schud ze om mét paneer - meel. Bak ze in de koekepan in de hete boter in matig tempo bruin. Dien direct op. Perentaart met amandelen: Deeg: 60 g boten-of margarine -120 g amandelspijs -1 ei - zout - 150 g zelfrijzend bakmeel. Vulling: 4 è 6 rijpe handperen - citroensap - 1 ei - 3 eetlepels suiker* snufje kaneel - 3yt/2 eetlepel witte wijn - 3/4 dl room - oranje marmelade - geschaafde amandelen. Roer (je boter met de in blokjes gesneden amandelspijs romig. Voeg het ei toe, zout en zeef er het bakrneel bij. Kneed snel door. Zet het deeg een uur koel weg. --- MENU van de dag doorMIA SNELDER Schil de peren, halveer ze, verwijder klokhuis, geef ze over de bolle kant enkele ondiepe insnijdingen. Bestrijk ze met citroensap- Warm oven voor op 200' C. Bekleed bakvorm met bakpapier. Rol deeg drie millimeter dik uit. Bekleed hiermee bodem en wand plm. 1 1/2 cm. Bekleed weer met bakpapier óf beboterd aluminiumfolie en leg daarin noodvulsel (erwten of bonen of i.d. die speciaal voor dit doel worden bewaard). Bak op rooster, een richel onder het midden, 15 minuten. Klop het ei los met de suiker, kaneel, witte wijn en room. Verwijder noodvuiling en papier of folie. Leg de peren, bolle kant boven, op de voorgebakken bodem, schenk het eimengset tussen de peren. Bak nog eens 25 minuten. Bestrijk de peren met licht verwarmde, vloeibare oranje marmelade en bestrooi met geschaafde amandelen. Lauwwarm of koud presenteren. --- Fuseren De advocaat somt schamper enige voorbeelden op. Zo zou Bil, een verzoek van twee afdelingen of ze mochten fuseren, niet geweigerd hebben. „Dat werd hem kwalijk genomen. Ook heeft hij een keer tijdens een bijeenkomst niet achter de bestuurstafel gezeten, maar in de zaal. Eenvoudig* omdat hij wat later was, maar ook dat kon volgens het bestuur niet door de beugel." --- Reorganisatie maakt spuitgasten in Sint Maarten 'ziek' „Wij moeten nu op de fiets naar een brand” door WOUDA BOUWMAN HARENKARSPEL, vrijdag De vrijwillige brandweerlieden van het Noordhollandse Sint Maarten (gemeente Harenkarspel) hebben flink de smoor in. Nu hun volledig uitgeruste brandweerwagen op last van de gemeente naar de collega's van het naburige Dirkshorn is verplaatst, durven ze niet langer garant te staan voor de brandveiligheid in de buurt. Zes spuitgasten hebben hun ontslag ingediend, de overigen meldden zich ziek. „Wij moeten voortaan maar op de fiets naar een brandhaard en wachten tot onze collega's uit Dirkshorn verschijnen," zegt Peter Broersen (41), de brandweercommandant van Sint Maarten. „Dat vinden we onverantwoord. Stel dat voor onze ogen mensen verbranden en wij niets kunnen doen omdat de blusapparatuur nog onderweg is. Daar bedanken we voor." ■ „Moeten wij de branden in en rond Sint Maarten voortaan zó blussen?", vragen de vrijwillige brandweerlieden Mar co Broersen (43), Peter Broersen (41) en Jack Burger (46) zich misprijzend af. Foto: Glenn Wassenbergh --- Herindeling Collega brandweerman Jack Burger (46) legt uit dat de problemen ongeveer anderhalf jaar geleden begonnen. „Toen werd duidelijk dat onze nieuwe herindelingsgemeente Harenkarspel de brandweer wilde reorganiseren. We kwamen geregeld bijeen om te praten, totdat de burgemeester plotseling meldde dat maar twee van de drie korpsen zouden overblijven." Peter Broersen: „Moet je nagaan dat de districtsinspecteur voor het brandweerwezen het bestuur van Harenkarspel heeft geadviseerd om drie korpsen binnen de gemeentegrenzen te laten opereren. In Warmenhuizen, in Waarland en eentje tussen Dirkshorn en Sint Maarten in. Een prima plan, waardoor de brandveiligheid volledig wordt gewaarborgd. Maar het rapport is vrijwel geheel genegeerd." Districtsinspecteur D. Blok bevestigt dat Harenkarspel zijn adviezen in de wind heeft geslagen. En het argument van commandant Broersen, om niet met zijn mannen bij een uitslaande brand te willen wachten, begrijpt hij. „Want hoewel een brandweerman verplicht is niets te doen zolang het materiaal onderweg is, zal hij toch proberen te helpen. Met alle risico's vandien." Hij zegt verder: „Eigenlijk is het korps Sint Maarten in de huidige situatie overbodig, mits het korps Dirkshorn volledig kan uitrukken." Marco Broersen (43) briest: „Dirkshorn heeft overdag slechts drie man ter beschikking." Burgemeester J. Louter ontkent dat. „Allemaal emoties. En de veiligheid is hier beslist niet in het geding." Niettemin heeft hij zojuist twee extra brandweerkrachten aangesteld. Jack Burger schampert: „De opleiding duurt vier jaar, dus daar hebben we de komende tijd nogal wat aan." Later: „Wij staan bekend als een goed geolied team, hard werkend en altijd paraat. Dat is in één klap weggeveegd." De commandant: „Nu we geen eigen auto meer hebben, zijn we werkloos. Trouwens, onze wagen past niet eens in de 'kazerne' van Dirkshorn. Die is te laag." Lachend: „Ze moeten er nog in leren rijden ook, want ze zijn gewend aan een bestelauto." Sint Maartens korps heeft zijn hoop nog steeds gevestigd op de inspecteur voor het brandweerwezen. „Misschien kan hij onze bestuurders toch op andere gedachten brengen. Want het is te gek dat de bevolking van Sint Maarten — inclusief de brandweer — in de toekomst lijdzaam moet toezien hoe de vlammen om zich heen grijpen." --- VANDAAG INDONESIË, 1975 Bedelaars, ze zijn er in soorten en maten. De vreemdste warrélde door m'n leven op een treinreis van Jakarta naar Semarang. Een hoofd met een romp eraan. Geen armen, geen benen. Hij zat, nog geen meter hoog, op een perron van een van die stopplaatsen op het traject, tuisen de kooplieden die de trein bestormden met hun manden met eieren, bananen, sigaretten en frisdrank. Ogen had hij wèl en een stem. Zijn blik was hard en doordringend. Zijn stem reikte tot ver boven die van de roepende kooplieden, die hoog boven hem uittorenden. De kunst van bewegen verstond hij ook. Hij schoof over het perron met een snelheid die je niet voor mogelijk hield. Zijn oooascnap was auiaenjK: „ Geld!" Mijn probleem: ïk wil wél, maar hoe? Hij heeft geen bedélbdkje, hoe zou hij dat trouwens moeten hanteren. Hij draagt een gebloemd shirt en daar zit een borstzakje op. Moet ik daar het biljet dan maar instoppen? Ik buig me naar hem toe, maar voordat ik me realiseer wat er gebeurt, heeft hij het geld al uit mijn hand gehapt, zijn hoofd gebogen en het in zijn borstzakje laten verdwijnen. Zonder een blik of een woord schuift hij weg, naar de volgende coupé. De bonte trein sjokt verder naar het oosten. Kooplieden en bedelaars stuiven weg. Mijn bedelaar schuift de menigte achterna en beweegt zich in de richting van een riksja. Daar stapt een man uit, die hem optilt en hem in de schaduw van de huif zêt. Hij haalt het geld uit het borstzakje en doet het in een beurs. Zo gaat dat dus. Op het volgende perronnetje staan of zitten weer andere bedelaars. Het houdt niet op. Nergens in die andere wereld houdt het op. Ergens in India kom ik ook zon bedelaar tegen. Ook zonder benen, maar wel met armen en hij beweegt zich over de straat, vastgebonden op een rolplank. Een bedélbakje op zijn borst is vastgemaakt met een leren riem om zijn rug. Het gehaaste leven rept zich hoog langs hem heen. Zo nu en dan de droge tik van een muntstuk dat in zijn tinnen bakje wordt gegooid. Het was een persreis naar Tibetaanse vluchtelingen. Er was dus een linksrechtse discussie. De heren van de linkse kranten gaven geen, of nauwelijks aalmoezen. Eenstemmig waren zij van mening dat je bedelaars niet mag bevestigen in hun bedélgedrag. Aalmoezen geven is rechts, het houdt mensen afhankelijk van de rijken en vermindert hun eergevoel. Géén aalmoezen geven is links, het dwingt de bedelaars tot het zoeken naar onafhankelijkheid. Het was mijn geld niet, dus ik stopte een schitterend, brandschoon en nog nooit gebruikt twintig-dollarbiljet in zijn bakje. En wat de linkse jongens al vreesden: de bedelaar bracht het biljet in veiligheid onder zijn witte hoofddoek, gaf zijn plank de sporen en racete naar de hoek waar een restaurant en drinkgelegenheid was. Tussen de benen van vrouwen en mannen in lange gewaden verdween hij naar binnen. „ Die hoeft dit jaar niet meer te werken," grapte een collega. „Die is de hele week stomdronken," zei een ander. In Ho Chi Minh-stad, het vroegere Saigon, was de enige plaats waar bedelaars mochten zitten de ingang van de rooms-katholieke kerk. Ze zaten er twee rijen dik en de verwondingen die ze hadden heelden nooit, vertélde mijn tolk. „Ze houden ze open met zuur en zout," zei hij. „Anders vangen ze niets." In Bangla Desh en Calcutta werden tot voor kort pasgeboren kinderen verminkt om hen tot betere bedelaars te maken. In Dar Es Salaam, de hoofdstad van Tanzania, waren geen bedelaars. Ze waren er wel, maar ze werden door de politie met stokslagen uit de buurt van de toeristen gehouden. Tanzania had een soort volksregering en president Nyerere was het voorbeeld van het nieuwe Afrikaanse socialisme: alles eerlijk delen. Extremen als rijken en bedelaars bestonden er dus officieel niet. Aan de rand van de krottenwijken zaten ze natuurlijk toch met hun geopende handen, de kromgegroeide en mismaakte ongélukkigen die om geld vroegen. Sommigen hadden daarbij ook nog blauwe plekken, souvenirs van de stokslagen na een expeditie naar de hotels van de vreemdelingen. Onze verslaggever Henk de Mar! kijkt terug op zijn loopbaan van 38 jaar, voordat hij per 1 januari in de vut gaat. Met bijzondere reisverhalen, kriskras door de tijd. ---