RUSSISCHE EINDELIJK HERENIGD MET NAAR NEDERLAND GEVLUCHTE OUDERS Emotioneel weerzien op Keuls perron EXCLUSIEVE FOTO'S: JOHANNES DALHUIJSE" Iga Bondarenko is in Nederland! Het 17--jarige meisje uit Minsk, dat door Sovjet-autoriteiten jarenlang in de Wit-Russische hoofdstad Minsk werd vastgehouden en niet naar haar gevluchte ouders in Eindhoven mocht, viert momenteel de gelukkigste jaarwisseling van haar leven. Gisteren stapte ze in Keulen uit de trein, na een reis die een einde maakte aan een lange lijdensweg. Olga werd op het perron opgewacht door haar ouders Valery en Larissa. Zij omhelsden hun dochter zó innig, dat onze verslaggevers die exclusief getuige waren van het emotionele weerzien, even vreesden voor de gezondheid van het meisje... Maar het gaat goed met Olga. Een verlegen, vrolijke meid, overdonderd door de vrijheid waarop ze zo lang heeft moeten wachten. „Het enige wat ik al die jaren wilde, was een ontmoeting met mijn ouders." ». _ , KEULEN, dinsdag Keulen, Centraal Station. Maandagmorgen 30 december, tien uur. De Duitse stad °*aakt zich op voor de jaarwisseling. Treinen denderen binnen, afgeladen met familie eh verwanten die Oud & Nieuw bij hun geliefden komen vieren. Die wachten hun Sasten bij de treindeuren op, drukken handen, zoenen en slaan op schouders. Tussen a' die uitbundige mensen staat op perron 4 een kleine groep Nederlanders. Ook zij jachten. Niet op zomaar een feestdagen-logeetje, maar op De Ontmoeting Van Hun „Ik hoop dat ik mijn ouders £?g herken," zei Olga uit in een telefoongesprek 'net deze krant, op kerstavond. duren voordat Olga naar Nederland kon komen. Ook voor haar lagen hier immers al de benodigde asielpapieren klaar. Maar erkend politiek vluchtelinge of niet, de Sovj et-autoriteiten wilden Olga niet laten gaan. Ze kreeg geen uitreispapieren. Njet hereniging, njet discussie. De officiële reden voor die halsstarrige houding is tot op de dag van vandaag niet bekend gemaakt. Maar de werkelijkheid laat zich makkelijk raden. Vader Valery heeft er Drie jaar geleden stond ze Voor het laatst oog in oog met haar vader Valery, net voordat hij via de Afrikaanse staat "Urundi naar Nederland uitkeek. Haar moeder Larissa *ag ze meer dan een jaar geleden voor het laatst, een paar dagen voordat die zich defini- bij haar echtgenoot in eindhoven voegde. Alledrie waren ze er toen heilig van overtuigd dat het slechts een paar weken zou gegijzeld! Zo willen ze Larissa en mij dwingen om naar de Sovjet Unie terug te keren," was het eerste dat hij riep toen we hem in augustus dit jaar opzochten, net na de staatsgreep in het Kremlin. Toen een groep communisten — vergeefs — een greep naar de macht deed, stortte zijn wereld in. „Nu is de laatste kans op een hereniging verkeken. De Sovjet Unie gaat op slot, terug naar af." in ieder geval nooit een geheim van gemaakt. „Onze Olga wordt door de Russen ■ „Proost Olga!" Joost Dirven, initiatiefnemer van de Vriendschapsvereniging ging 'Waar Blijft Olga' schenkt de glazen nog eens vol. „Deze ontmoeting zal me altijd bij blijven." ■ WD- Europarlementariër Jessica Larive vond net na de aankomst van 'haar* Olga even tijd voor een bezoek aan de Keulse binnenstad. Olga viel van de ene verbazing in de andere „Zoveel moois! En wat kijken de mensen hier blij!" door FRANS Raven ■ Moeder Larissa kan haar emoties nauwelijks de baas bij de ontmoeting met haar dochter Olga Bondarenko op het station van Keulen. Vader Valery staart voor zich uit; hij kan nog nauwelijks geloven dat hij zijn dochter na meer dan drie jaar eindelijk in de armen kon sluiten. --- Wraak Valery was kapot. Hij sprak van „de wraak van de KGB", de Russische geheime dienst waarvoor hij — als gevluchte wetenschapper — ooit weigerde in ons land te spioneren. ~De KGB mag dan officieel zijn opgeheven, maar de dienst trekt nog steeds aan de touwtjes." Moeder Larissa zei niets, ze huilde alleen maar. Bladerde afwezig door dikke ordners met brieven aan het Rode Kruis, Amnesty International, Sovj et-bonzen en onze Tweede Kamer. Centimeters papier gingen er de deur uit van hun sober ingerichte flatje in Eindhoven. Daarin als belangrijkste meubelstuk: een tekstverwerker. De wanhoopskreet van de Bondarenko's 'Waar Blijft Olga?' leek aan dovemansoren gericht. Totdat hun huisvriend en plaatsgenoot Joost Dirven er een strijdkreet van maakte. Hij richtte in augustus de Vriendschapsvereniging 'Waar Blijft Olga!' op. Dirven was desnoods bereid het hele land vol te plakken met deze leus. Zo ver kwam het niet. Na een publikatie over het drama in onze krant ging het balletje alsnog rollen. Belangrijke politici zoals VVD-Europarlementariër Jessica Larive en het liberale Kamerlid Jan Kees Wiebenga trokken zich het lot van de Bondarenko's aan. Vooral Larive beet zich als een pitbull in de zaak vast. Ze wist uw verslaggever zelfs op zijn buitenlandse vakantie-adres te traceren om hem vervolgens per fax te bestoken met de jongste ontwikkelingen in 'De Zaak Olga'. En met succes. Op 22 november meldde deze krant: Olga Bondarenko kan in Moskou haar uitreisvisum ophalen. Behalve Valery en Larissa, staan ook Dirven en Larive op het kale perron in Keulen. Een waardig ontvangstcomité, wachtend op Olga en haar oma Lubov Anikina — de moeder van Larissa — bij wie ze de afgelopen jaren op een drie-kamerflatje in het centrum van Minsk heeft gewoond. „Al die tijd wilde ik alleen maar één ding: naar mijn ouders toe," vertelde ze in het telefoongesprek op kerstavond. Van haar Russische vrienden had ze toen al afscheid genomen. „Dat was heel moeilijk. Zal ik ze ooit weer zien?" hakkelde ze in school-Engels door de krakende lijn. En dan, in goed verstaanbaar Nederlands: „Tot ziens, in Keulen..." --- Vreugdesprong De trein uit Minsk rolt een paar minuten te vroeg binnen. Achter de deur van één van de groene Russische wagons vangt Valery een glimp op van zijn schoonmoeder, die getooid met een zwarte bontmuts uitbundig staat te zwaaien. Hij trekt een sprintje en rukt de deur open. De vrouw valt hem letterlijk in de armen. Larissa maakt een vreugdesprong en klampt zich aan haar moeder vast. Daar Is Olga! Het meisje voor wie de afgelopen maanden zo velen in touw zijn geweest om haar veilig in Nederland te krijgen, verschijnt plotseling in de opening van de wagondeur, op de bovenste trede van het afstapje. Ze schrikt zichtbaar van de mensen, die als op commando stilvallen en allemaal naar haar kijken. Dan ontwaart ze haar vader Valery. Wég is haar beduusdheid. Met een grote sprong vliegt ze hem om de hals. Valery wankelt en weet zich nog net op de been te houden, Olga's gezicht ver dwijnt in zijn kraag. „Mamma!" roept ze tegen Larissa, die met uitgestrekte armen op haar af rent. In de omhelzing worden de gele rozen die ze voor haar dochter heeft meegenomen, geplet. Moeder en dochter merken het niet. Larissa huilt weer, nu zijn het vreugdetranen. Ze kijken elkaar aan, zeggen geen woord. Beiden weten: vanaf dit moment is al hun verdriet verleden tijd. Dan krijgt Olga alsnog haar bloemen, ze hangen een beetje slap. „Welkom thuis, meisje." Even later, bij champagne met oliebollen, komt Olga een beetje op verhaal. „Maar het is nog net alsof ik in een film zit. Ik kan nog niet geloven dat ik nu voor altijd bij mijn ouders mag zijn," zegt ze zacht, half Engels, half Russisch. Moeder Larissa vertaalt. „Pas toen ik in Brest de Russisch-Poolse grens over was, viel er iets van de spanning weg. Toen besefte ik dat mijn droom zou uitkomen. Nee, uitgebreide controles hebben we onderweg niet gehad. Af en toe moesten we alleen onze paspoorten laten zien." --- Overweldigend Haar eerste indrukken van een Westerse stad? „Pfff...," Olga strijkt door haar haren, „die zijn zo overweldigend. Wat me meteen opviel is dat er geen rijen voor de winkels staan. Wat een overvloed! De mensen kijken blij, glimlachen soms. En het is hier zo schoon!" Langzaam went Olga aan haar nieuwe omgeving. De namen van mensen die de afgelopen tijd alles op alles hebben gezet om haar met haar ouders te herenigen, worden gezichten. Stuk voor stuk worden ze aan Olga voorgesteld: een aantal vrienden van Valery en Larissa, Joost Dirven en Jessica Larive. Bij elke naam licht haar gezicht op. Vooral tussen Olga en Jessica Larive 'klikt' het meteen. „Vrouwen onder elkaar," knipoogt het Europarlementslid, dat in korte tijd alle mogelijke Russische en Nederlandse instanties mobiliseerde om Olga bij haar ouders te krijgen. Ze vindt zelfs even tijd om met het meisje een rondje door de Keulse binnenstad te lopen. Olga valt van de ene verbazing in de andere. De verlichte etalages, op elke hoek iets te eten en te drinken. „Dat is in Minsk wel anders," weet Larissa. ..Maar Olga ziet er goed uit, ondanks de vermoeienissen van de reis. Het is een meisje dat graag buiten is. Ze doet niets liever dan wandelen door het park. In Minsk hielp ze haar oma altijd met het werk op een stukje grond. Weet je dat ze nog eens zwarte tulpen heeft gekweekt? Toen ik, voordat ik voorgoed bij Valery in Eindhoven ging wonen, een keertje bij haar op bezoek was had ik tulpebollen voor haar meegenomen. Ze werden prachtig!" Ook Valery glimt van trots. „Ze was in Minsk net klaar met haar middelbare school en wilde naar de Technische Universiteit. En ik verzeker je, dat gaat in Nederland ook lukken! Maar eerst moet ze de Nederlandse taal goed onder de knie krijgen." Zijn vrouw vult aan: „Ach weet je, het meest belangrijke is dat ze nu bij ons is. Onze toekomst pakt niemand ons meer af. Dat is nu één keer bijna gelukt, maar dat zal ons geen tweede keer overkomen. Van nu af aan zijn we samen." „En daarmee heft de Vriendschapsvereniging 'Waar Blijft Olga' zich officieel op," zegt Joost Dirven. „Het doel is bereikt, van 'Waar Blijft Olga!' naar 'Daar Is Olga!'." Het had trouwens weinig gescheeld of Dirven had de hereniging in Keulen niet kunnen bijwonen. Gisteren was namelijk de eerste dag van zijn reeds lang geleden geboekte wintersportvakantie. Met een dag vertraging stapt hij vandaag alsnog op de lange latten. „Ik had dit voor geen goud ter wereld willen missen. Proost Olga!" zegt hij lachend, de champagneglazen nog eens tot de rand toe vullend. Voordat Olga in de auto stapt die haar naar Eindhoven zal brengen, draait ze zich om en zwaait. „Dankjewel iedereen voor mijn ouders!" --- (advertentie) Wij wensen al onze kijkers een gelukkig nieuwjaar m& Daar blijf je naar kijken. Ook in 1992! --- (advertentie) ___ ___. i Exact software wenst alle klanten en relaties een voorspoedig en gezond 1992. Exact Automatisering BV, Poortweg 6, 2612 PA Delft. lele- r" , toon: 015-r>2432_.£)0£4 o r r w , , £ --- A GIPSVLUCHT Al UL DIE BOTBREUKEN en gescheurde kniebanden zijn natuurlijk heel naar voor de Nederlanders die per gipsvlucht zijn teruggekeerd van de wintersport. Maar nu ze toch in bed liggen en tijd genoeg hebben om te lezen, doen ze er goed aan alsnog de wijze woorden in zich op te nemen, die Eerste Kerstdag gesproken zijn door onze geliefde vorstin. „Decommercialisering van het kerstfeest," vermaande zij, „ is teken van een cultuur die het materiële is gaan stellen boven het spirituele, die zich laat opjagen van het ene evenement naar het andere." De goede verstaander moge duidelijk zijn, dat het najagen van genot op de lange latten niet te rijmen is met het spirituele karakter van dé rust die het kerstfeest behoort te omgeven. Hebben jullie, ongelukkigen in het gips, dat goed tot je laten doordringen? Doe nooit meer zo materialistisch. Neem een voorbeeld aan de Koningin. Ga voortaan pas skiën na de jaarwisseling. HERMAN EETGERINK ---