De Voorzitter der Doema. Toen minister Roland voor het eerst aan het Hof van Lodewijk XVI verscheen, merkte een der aanwezigen op: „Er is iets veranderd in Frankrijk; de Koning beraadslaagt met iemand die geen schoenen met strikken en gespen aan heeft!" Een man van het volk naderde den troon en was niet als verzoeker ten gehoore toegelaten, maar als raadsman,ter bespreking van 's lands zaken. Een dergelijke indruk moet op Peterhof zijn ontstaan, toen terstond na aijne verkiezing de voorzitter der Doema prof. Moeromzef, door dea Tsaar in afzonderlijk gehoor werd ontvangen. Die eerste audiëntie duurde slechts kort en bestond uit eenige plichtplegingen. Twee dagen later had eene nieuwe, meer langdurige samenkomst plaats. De man uit het volk, die met den autocraat kwam spreken, was geen hoveling; hij was vroeger niet aan het, Hof geweest. Hij kwam niet, geroepen door de genade des vorsten, maar aangewezen door den wil der vertegenwoordiging. Door zijn verschijnen kwam de stem des volks onmiddellijk tot het oor van den Tsaar, zonder dat ambtenaren of' hovelingen als middenstof dienst deden. Bij de bekenden weifelachtigheid van Nikolaas II kan de persoonlijkheid van hem, die namens de jonge volksvertegenwoordiging optreedt, van grooten invloed zijn op den verderen ontwikkelingsgang der Russische toestanden. Daarom meenen wij eenige grepen te mogen doen uit hetgeen eon onzer vrienden ons omtrent prof. Moeromzef berichtte. Hij had de mededeeling daarvan ontvangen van mevr. Moeromzef, de trouwe gezellin van den nieuwen president, die het geestesleven van haar man medeleeft, ook thans, nu zij terwille der opvoeding hunner kinderen tijdelijk te Parijs vertoeft, waar onze zegsman haar opzocht. De leider der K. D. („Cadetten" of Constitutioneele Democraten) die met algemeene stemmen tot voorzitter der Doema werd gekozen, is vóór en boven alles rechtsgeleerde. Zijn denken en zijn optreden worden beheerscht door den geest van het Romeinsche recht, dien hij leerde kennen als leerling van prof. Von Ihering, aan de Universiteit te Göttingen en van zijn beroemden leermeester nam hij het motto mede „lm Kampfe solist du dein Recht finden". Zijne twee belangrijkste juridische werken „Geschiedenis van het Romeinsch burgerlijk recht" en „Wat is het recht ?" het een terugziend in het verleden, het ander stoutmoedig de toekomst ondervragend, wijzen hem reeds door hunne titels aan als volgeling van dien zeer bijzonderen grooten Duitschen rechtsleeraar. Reeds op 25-jarigen leeftijd volgde hij te Moskon prof. Krilof op als hoogleeraar in het Romeinsch reckt, doch onder de regeering van Alexander 111 werd hij afgezet „wegens het uiteenzetten van vrijzinnige stellingen". Het rechtsgeleerd blad, dat hij daarna uitgaf, werd weldra verboden; de Rechtsgeleerde Vereeniging die hij gesticht had, werd spoedig ontbonden, doch al deze maatregelen stuitten af op zijn vast vertrouwen, Rusland door het Recht te hervormen. Terwijl de bureaucratie aldus beproefde dezen tegenstander tot zwijgen te brengen, deed zij tevens bij herhaling een beroep op zijn rechtsgeleerde kennis in moeilijke gevallen. Zoo steeg zijn invloed meer en meer, ofschoon hij geen eigenlijke redenaar is. Zijn voorkomen is eenigszins koud en afgemeten, zijne taal eenvoudig, logisch en vooral juridisch nauwkeurig. Wordt hij warm bij de verdediging van een denkbeeld, dan is zijne taal vol gloed en geeft hij het beeld der waarheid met al hare gevolgen zonder omsluieren. Op staatsrechteriijk gebied is de Engelsche staatsregeling zijn ideaal. Evenals de K.D. wier leider hij is, wil hij Rusland en dei Tsaar bevrijden van de bureaucratie, om een constitutioneelen vorst over te houden, die de orde waarborgt met dezelfde bevoegdheden als de Engelsche koning. Jn dat streven heeft hij te strijden tegen e bureaucratie, steunend op het leger. Zijn wapen is het Recht cd het gebruik van het recht zonder aanzien des persoons of concessiën. Gelukt dit niet, wordt de Doema enkel laadgevend, maar geen wetgevend lichaam, dan gaat zijne partij, thans die der evolutie, te gronde, en blijft alleen de revolutie over. De Slaven zijn van aard droomers, maar prof. Moeromzef is door zijne rechtsstudie een realist geworden, die »a scherpzinnige analyse stelselmatig te werk gaat. Zoo heeft hij op zijn programma gebracht, naast de gewone grondwettige vrijheden en de ministerieeie ve rantwoordelij kheid,he t verplich t lager onderwijs en de verdeeling van het land onder de landbouwers, „nadat de tegenwoordige eigenaars billijke schadevergoeding zullen outvangen hebben". Hij is te veel jurist om mede te kunnen gaan met de socialisten, en te veel Romein om tot de Tolstoïsten te behooren. Wel is Tolstoi zijn vriend, en wordt door hem bewonderd als groot romanschrijver, maar tevens beschouwd als iemand die als socioloog te laat en zonder behoorlijke voorbereiding is optreden. De volgelingen van Tolstoi beschouwt hij als droomers die het genie van hun meester missen. In één woord, tegenover de historisch geworden onbegrensde alleenheerschappij van den Tsaar, en tegenover de wetteloosheid en tyrannie van de bureaucratie, plaatste, de Doema de verpersoonlijking van het historisch geworden, zich voortdurend ontwikkelend Rechtsbegrip. --- Agrarische hervormingen in Spanje Er schijnt in Spanje thans een agrarische beweging te beginnen, die als zij maar op goede wegen wordt geleid, van groot nut voor dit zoolang verwaarloosde land kan worden. De boeren beginnen meer en meer tot het besef te komen, dat er toch wel iets kan worden gedaan om de rijke schatten van den bodem beter dan tot dusver te benutten. Eenige weken geleden werd te Valladolid een vergadering gehouden van landbouwers uit verschillende provinciën. Zij hield zich bezig met de bespreking van maatregelen tot opheffing van den landbouw en stelde een programma' op voor de noodzakelijkste economische en agrarische hervormingen, waarvoor zij de hulp en medewerking der regeering wil inroepen. Enkele van deze verlangens zijn niet alleen van agrarische, maar van algemeen politiek-economische beteekenis. In de eerste plaats wordt verlangd de afschaffing vau de accijnsenen van de indirecte belastingen, die men door directe heffingen vervangen wenscht te zien, vervolgens wordt gevraagd een herziening van de bestaande inkomsten- en vermogensbelastingen, opdat de in effecten belegde kapitalen zwaarder jullen worden getroffen. Tevens wenscht men een herziening van het kadaster, daar tot dusver door onjuiste schattingen de grootgrondbezitters zich aan een billijke belasting wisten te onttrekken. De vrije verbouw van tabak, thans bij de wet op het tabaksmonopolie verboden moest worden toegestaan en de alcoholbelasting diende te worden verlaagd. Een groot nadeel voor den Spaanschen landbouw is de in de laalste jaren steeds toenemende emigratiezucht. Onlangs nog wilden do gezamenlijke bewoners van twee dorpen (in de provinciën Salamanca en Burgos) naar Amerika verhuizen en slechts door maatregelen van geweld kon de overheid verhinderen dat de inwoners van deze geheel verarmde plaatsjes hun voornemen ten uitvoer brachten. De vergadering te Valladolid verklaarde zich nu voor maatregelen om de landver huizing van arbeidskrachten tegen te gaan. Zij wilde dat, men deze lieden arbeid in het land zelf zou verschaffen door van staatswege woeste gronden te ontginnen en over te gaan tot de bebossching van do bergen, die thans ten nadeele ook van den klimatologischen toestand van het land sedert eeuwen van hun wouden zijn beroofd. Dan drong men aan op grootsche irrigaticwerken, en wees daarbij op het voorbeeld van de provincie Valladolid, waar onlangs een irrigatiekanaal is aangelegd, dat een gebied van 3500 hectaren oppervlakte van water zal voorzien. Zoo zou de zegen van rijke vruchtbaarheid niet meer zooals tot dusver alleen aan enkele provinciën ten goede kotnen, die met hun overvloed toch niets kunnen aanvangen, omdat de slechte verkeerstoestanden een transport naar de minder bedeelde landstreken zoo goed als onmogelijk maken. Om den verkoop van landbouwproducten te bevorderen en nieuwe markten hiervoor te openen moesten Staat en gemeenten samenwerken tot den aanleg van betere straatwegen en tot uitbreiding van het spoor- en tramwegnet, waarbij dan tevens de vrachtprijzen voor landbouwvoortbrengselen dienden te worden verlaagd. Dit zijn de voornaamste verlangens die de vergadering te Valladolid heeft uitgesproken en te hopen is het voor Spanje, dat de regeering deze verlangens in ernstige overweging zal nemen. --- Morenga gevangen genomen. De Herero-hoofdman Morenga, die eenigen tijd geleden met zijn aanhangers verslagen werd door de Duitsche troepen onder kapitein Bech, en gewond vluchtte op Britsch gebied, is thans door de Kaapsche politie gevangen genomen, naar gisteren een Reu t e r-telegram mededeelde. Hiermede is een eind gemaakt aan Morenga's loopbaan als roover. Getuigd moet worden dat de Kaapsche autoriteiten zich correct gedragen hebben. Zij deinsden niet terug voor de moeilijkheden van een vervolging, namen Morenga en enkele volgelingen gevangen en ontwapenden hen. Ka, pitein Bech zette den 4en Mei de vervolging op Britsch gebied voort, omdat hij meende, dat de Kaapsche politie niet in staat zou zijn de bende te ontwapenen of den terugkeer naar het Duitsche protectoraatgebied te verhinderen. Des te aangenamer is het voor Duitschland te vernemen hoe vlug en krachtig de Britsche autoriteiten hebben ingegrepen. Thans bestaat de mogelijkheid, dat de rust spoedig hersteld zal worden in zuiden vjan de kolonie, nu het hoofd van den opstand onsckadelijk gemaakt is. Uit het leven van Morenga kan het volgende medegedeeld worden: Hij, een Herero, trok als vele van zijne landslieden deden, om geld te verdienen naar Ooiiep, in de Kaapkolonie, oostelijk van Port Nolleth. Door in de kopermij nen to werken vergaarde hij een kleine som. Hij liet zich doopen en sloot ziek aan bij een christen - gemeente. In 1897 trok kij met andere landslieden de Oranje-rivier weer over. Terwijl eckter de goede christenen zich vestigden bij Keetmanshoop in de nabijheid van een kerk, trok hij met heidensche landgenooten naar het Karas-gebergte, van waar hij meedeed aan den opstand der Bondelzwarts. Hij was een der wemgen, die den vrede van 27 Januari niet wilden erkennen. Steeds deed hij aanvallen op de Duitsche troepen, en steeds ontweek hij een nederlaag op Britsch gebied, tot op verzoek van de Duitsche regeering de Engelschen hem het verblijf op hun gebied verboden. Hij had in korten tijd zooveel aanhang weten te verwerven — wat mogelijk was omdat hij veel meer beteekende dan alle andere stam-hoofden bij elkaar — dat het hem gelukte zelfs op Duitschen bodem weerstand te bieden. Het Karas-gebergte was een uitstekend terrein voor zijn doeleinden : het organiseeren van stroop- en rooverstochten. De vele bloedige gevechten, die Morenga in de laatste weken den Duitschen troepen leverde, liggen nog versch in het geheugen* --- Duitschland. HAMBURG, 16 Mei. (Part. Corr.) Pruisische gastvrijheid. — Onderwijzers onder politietoezicht. — Lotti aan de telephoon. Mijn al aanstonds geuit vermoeden, dat de voorstelling die minister Von Bethmann- Hollweg Zaterdag jl. in de Pruisische Tweede Kamer van de geruchtmakende affaire van een Russischen koopman in Schöneberg gegeven had, onjuist was; dat de Minister om den tuin was geleid door zijn politie en ten gevolge daarvan niet met ds waarheid overeenkomende verklaringen in het parlement had afgelegd, is gebleksa volkomen gegrond te zijn. De rechtsgeleerde raadsman vau den koopman toch, de heer Karl Liebknecht, een zeer bekend Berlijnsch advocaat, heeft aan de bladen een communiqué verzonden, waaruit duidelijk blijkt dat de Berlijnsche politie niet voor zeer verwerpelijke middelen terugdeinsde om zich uit haar netelige positie te redden. Gelijk men zich zal herinneren verklaarde de minister dat de Russische koopman zich zelf, op raad van den „particulier" baron Von Brockhusen, den Schöncberger commissaris van polii's Schone aanbood als landverrader en spion op te treden, in de hoop langs dezen weg vergunning te krijgen tot onbeperkt verblijf in Pruisen. Later zou hij tot- andore gedachten zijn gekomen. Van deu valschen pas, dien de politie hem tehand had gesteld en van het valsche attest, waarin de politie Verklaarde dat de koopman tot den christelijken godsdienst behoorde, van deze falsificaties der politie repte de minister geen woord. Welnu, de heer Liebknecht verklaart in zijn communiqué, dat de voorstelling die de minister van do zaak gegeven heeft „in alle hoofdpunten onjuist is". Het was wel degelijk de commissaris van politie Schone, uie den Russischen koopman trachtte te verleiden „zich aan hoog- en landverraad en spionage tegenover zijn vaderland Rusland schuldig te maken". „Dit. voorstel", aldus dr. Liebknecht, „verwekte bij mijn cliënt al aanstonds groote opgewondenheid, die hij echter met het oog op de moeilijke positie, waarin hij zich bevond, voorloopig onderdrukte. Hij antwoordde dat hij er geen waaide aan hechtte den (Pruisischen) Staat te dienen, hij wenschte slechts zijn dankbaarheid tegenover Schone te bewijzen. Hij vroeg Schone wat deze zou doen wanneer hem een dergelijk voorstel gedaan werd. Schone antwoordde dat, naar Von Brockhusen hem had medegedeeld, mijn cliënt zich gaarne zou willen laten naturaiisecren (als Duitscher); hij verloor toch niets aan zijn vaderland; hij zou genaturaliseerd worden wanneer hij de gevraagde diensten bewezen had. In zijn raad- en hulpeloosheid heeft mijn cliënt daarop voorloopig niets meer geantwoord, zich echter onmiddellijk, na dit onderhoud tot meerdere vrienden en tot ondergeteekende gewend om raad. Natuurlijk heeft hij de zaak ook onmiddellijk met zijn echtgenoote besproken. Geen oogenblik heeft hij er aan gedacht, de hem door den commissaris van politie Schone gedane smadelijke voorstellen te aanvaarden. „Volkomen terecht echter vreesde hij dat, wanneer hij onder deze omstandigheden onmiddellijk eenvoudig met den vereischten nadruk neen zeide, hij zooveel te zekerder uitgezet zou worden sn buitendien (door de Berlijnsche politie) beschuldigd zou worden dat hij bereid was of zelfs zich had aangeboden om verradersdiensten tegen zijn vaderland te verrichten, en dat van de zaak slechts uit lage beweegredenen niets gekomen was, bijv. omdat kij met de belooning niet tevreden was. Zoo bestond voor hem het gevaar, niet slechts in Duitschland, maar ook in Rusland onmogelijk te worden gemaakt en zijn eerlijken naam te verliezen. Om dit gevaar met zekerheid te voorkomen hielden mijn cliënt en zijn raadgevers het voor absoluut noodig, derden vooraf van den stand van zaken op de hoogte te brengen. Bij het onderhoud van 22 April, dat daarop in de woning van mijn cliënt plaats had, waren verschillende onpartijdige personen tegenwoordig. Bij dit onderhoud bleek wederom duidelijk, dat mijn cliënt geenerlei aanbod gedaan had. Hem werd, voor zoover hij niet binnen deu door de politie vastgestelden termijn van drie maanden de verlangde diensten zou bewijzen, door den commissaris van politie Schone verlenging daarvan beloofd, die de heer Schone verklaarde gemakkelijk te kunnen bewerken. Verder werd mijn cliënt geld aangeboden, wat deze echter weigerde. „Bij het begin van het onderhoud van 22 April werd mijn cliënt den bekenden valschen pas op naam van den handelsreiziger Ernst Fiedler ter hand gesteld, voorzien van het visum van den Russischen consul, verstrekt door den commissaris Schone. Eveneens het attest, dat mijn cliënt van den Christelijken godsdienst is. „Wanneer de Minister van binnenlandsche zaken onlangs de opmerking maakte, dat de Russische koopman wegens uitstedigheid niet verhoord kon worden, dan mis ik daarbij de mededeeling dat zijn zwaar zieke echtgenoote door een hoofdambtenaar van het Polizei-prasidium verhoord is, en de bovenstaande opgave van haar man bevestigd heeft. „Eveneens zij er de aandacht op gevestigd, dat mijn cliënt, om zich naar elke richting te dekken, het Russische consulaat alhier mededeeling gedaan heeft van het gebeurde"... Ten slotte resumeert Dr. Liebknecht zijn betoog als volgt: „Niet waar is het, dat mijn cliënt den commissaris van politie Schone ooit „zekere diensten" heeft bewezen; niet waar is het-, dat hij eerst later tot andere gedachten kwam. „Een feit is het, dat de commissaris van politie Schone en de particulier von Brockhusen hem de opheffing der aangekondigde uitzetting hebben beloofd als tegendienst voor misdadige en gemeene spionnage-diensten, en getracht kebben kern voor zulke diensten te winnen. „Een feit is het, dat hij, voor de keus gesteld zulke diensten te bewijzen of zijn bestaan te verliezen, geen oogenblik geaarzeld heeft wat te doen." Ziezoo, dat is een aardige acte van beschuldiging tegen politie, als vervolg op Bebel's „j'accuse!". Het heeft er veel van alsof de „aera von Tausch" op den Alexanderplatz teruggekeerd is. Volgens een Berlijnsch telegram van het „Fremdenblatt" bevat de officieuse „Norddeutsche" van hedenavond een „lange en gewrongen" verklaring tegenover Liebknecht's voorstelling der zaken. Het officieuse blad beweert, dat Licbkneckt's communiqué bewijst, dat de Minister de zaak in,, den Landdag juist heeft medegedeeld ! Dat is wel de comble van officieuse „correctie". De Minister beweerde dat iets wit was. Liebknecht beweerde dat datzelfde iete zwart was. En nu beweert het officieuse blad kalmpjes: dat is volkomen in orde, want wit = zwart. Overigens zwijgt het officieuse blad evenals de Minister over den valschen pas en het valsche attest. Ook zwijgt de officier van justitie nog steeds. Noch de „Vorwarts" wordt vervolgd wegens beleediging der politie; noch de betrokken politie-ambtenaren wegens het vervalsenen van officieele bescheiden, het aanzetten tot het begaan van een misdaad, enz., enz., allemaal dingen waartegen het Duitsche wetboek van strafrecht zware gevangenis- en tuchthuisstraffen bedreigt... Tusschen het Berlijnsche gemeentebestuur, waarvan verschillende leden zich op dit oogenblik met een aantal andere Duitsche gemeentchuiskoudkundigen in Londen bevinden ter bestudeering van gemeentelijke aangelegenheden, tusschen het Berlijnsche gemeentebestuur en de regeering dreigt een nieuw conflict de rij der reeds bestaande te vergrooten. De regeering is n.l. van plan de gemeentelijke onderwijzers aan do vervolgscholen, de vakscholen, enz. onder speciaal politio-toezicht te plaatsen. Tot nu toe werden deze onderwijzers benoemd door hot gemeentebestuur, dat za ook betaalt, zonder dat de regeering zich er mee bemoeit. Nu verklaarde de regeering dezer dagen dat die onderwijzers op grond van een heel oude paragraaf in een heol oude wet, die een snuffelaar van onder het stof der archieven heeft opgescharreld, een pormissie-biljet van de politie noodig hebben om te mogen onderwijzen. Niet slechts de nog aan te stellen onderwijzers moeten zoon permissie-biljot bij de politio aanvragen, ook do reeds in functie zijnde moeten zich er van voorzien, anders mogen ze niet mesr onderwijs geven. Zoon verlof van de politie om onderwijs te geven kunnen ze eerst Icrijgon nadat ze een uitvoerigen levensloop bij de politie hebben ingediend, mitsgaders hun getuigschriften en een prliiie-attest dat ze brave jongens zijn. D^or deze bepaling werden de bedoolde onderwijzers heelemaal on-lor politie-toezirht geplaatst, waartoe niet de minste aanleiding bestaat. Dat het gemeentebestuur zich bij een dergelijke maatregel, die zijn in de laatste jaren reeds zoo zeer beperkt recht van zelfbestuur nog meer a.-m banden legt en buitendien belcedijrcnd ia voor den onderv.ijzersstend, klakkeloos za] noerleir* houv» met een sabel aan de rechterzij" van het hoofd. Baum beweert, en da* maakt de zaak nog tragischer, dat hij n°° : tot de herrie-makers, noch tot de uitges^" tonen behoorde. Als niet-georganiseeru had hij steeds doorgewerkt". ~ „Dat in zulke omstandigheden de P°l" tic geen onderscheid kan zien tusschen st kers en arbeidswilligen, is natuurlijk, d<# wanneer het verhaal waar is, schrijft ne Berl. Tagebl. dan is weer eens bewez* hoe roekeloos en blind de politie van Br 66' lau den 19en April is opgetreden*"- In Saksen zal nu toch werkelijk een onderlinge verzekering van werkgevers tegen de geldelijke gevolgen van stakingen tot stand komen. De Bond von Saksische industrieelen nam hiertoe het initiatief en er hebben zich zoovele werkgevers aangemeld, dat de oprichting der maatschappij verzekerd is. Op 1 Juni zal de nieuwe verzekeringsinstelling haar werkzaamheid beginnen. Te Parijs is overleden de Argentijnsche staatsman, Calvo, vroeger gezant te Parijs. Vjjf-en-twintig jaren geleden stelde Calvo de zg. Calvo- of Drago-leer op, waarbij de inning van schulden van Amerikaansche Staten door buitenlandsche mogendheden door middelen van diplomatie of van goweld Verboden werd verklaard. Deze leer vormt, zooals wij eenigen tijd geleden reeds hebben meegedeeld, een der voornaamste punten Van het programma van de aanstaande Pan-, Amerikaansche conferentie. De Argentijnsche senator Luis Drago verdedigt hetzelfde denkbeeld en wil in vereeniging met zijn mede-gedelegeerde Pena op het congres een nog radicalere politiek ten aanzien van de finantieele aanspraken van buitenlanders in overweging geven. Calvo, een rechtsgeleerde van naam, heeft Verschillende gezantschapsposten bekleed. Hij Werd in 1824 te Buenos-Aires geboren; na een schutterende loopbaan in zijn vaderland *erd hij met buitengewone opdrachten naar Londen en Parijs gezonden. In 1885 werd hij gezant van Argentinië te Berlijn, van daar ging hij naar Parijs. Calvo schreef werken over internationaal recht en stelde een Verzameling samen van verdragen en diplomatiekeovereenkomstenderZuid-Amenkaansche Staten. De groote raad van het Zwitsersche kanton Waadt heeft het gebruik van absint, üet 1 Januari 1907, verboden. Te Milaan is gisteren brand ontstaan in het stedelijk petroleum-entrepot. De oorzaak •Van den brand is onbekend. Do aangerichte «chade is zeer aanzienlijk. Twee brandwachts berden ernstig gewond. De correspondent van de Daily Telcgraph te Tokio, deelt thans 'mede, dat burggraaf Sayasji, tot dusver Japansch gezant te -Londen, benoemd is tot minister van buitenhmdsche zaken. De correspondent bevestigt Wens zijn vroeger bericht, dat baron Komoera nu uitgenoodigd wordt om als gekant naar Londen te gaan. Üit Tokio wordt aan de Nat. Ztg. ge- Schreven, dat het socialisme in Japan snelle Vorderingen maakt. Vóór den oorlog schatte het aantal socialisten in Japan op ongeveer 8000. De oorlog zelf deed dit aantal Jdet toenemen. Integendeel. Maar de door ■M geheele volk afgekeurde vredessluitiag *as het beste agitatiemiddel voor hetsociaü«me en ook de zware lasten, die de bevolking worden opgelegd dragen tot de uitweiding van de socialistische leer bij. I>Q regeering schijnt thans voornemens ket socialisme° door een tegemoetkomende houding te bestrijden — geweld is immers ■tojd gebleken het beste propagandamiddel *e zi)n, men zal dus omgekeerd gaan handelen, in de hoop dan ook het omgekeerde 'esultaat te verkrijgen. Zoo hebben dan nu de Japansché socialisten het recht gekregen «en partij te vormen, zij kregen verder vrijheid van vergaderen en vrijheid van spreken. In een quaestie omtrent de verhooging Van het tramtarief te Tokio is onmiddellijk Van de nieuwe rechten gebruik gemaakt. Er werden tal van protestmeetings gehouden, die druk bezocht waren en men had het succes dat de verhooging van het tarief door de politie werd verboden. ---