BINNENLAND. De militaire expeditie naar het Lawagebied. r Onze correspondent te Paramaribo bericht ons d.d. 3 Mei: Zelden zijn omtrent een quaestie zulke tegenstrijdige berichten ontvangen, als thans omtrent de gebeurtenissen in het Lawagebied. Wij geiooven dat de billijkheid tegenover beide partyen het best betracht wordt, door ons oordeel op te schorten. In een zóó belangrijke quaestie zal natuurlijk van overheidswege een volledig en nauwgezet onderzoek worden ingesteld. ö Voorloopig bepalen wij ons er toe, mede te deeien wat door wederzudsche partiien wordt aangevoerd. ' Pc partij Resida dat de -^mpagnie des Ml"!8 °r wülekeurig optreedt. Zn duldt geen eine concessionarissen in hare nabijheid. De rectcur Pinpin is een opvliegend man, die voor geen gewelddadigheden terugdeinst. Hij , oort zich niet aan de uitspraak van den andmeter de la Parra, die in een grensquaestie nlStn t6n v°ordeele van Resida. De Compagnie des mines dor verklaart, dat «•esida c.s. herhaaldelijk stroopen op hare ter. «men. Een volledige werkinstajjatie der stroo- PBrs, met tientallen longtoms, '%erd aangetroffen m de Apachekreek, die zonder den minsten *wijfel aan het placer behoort. De klacht desv' door haar ingediend, is aanleiding gelest tot het zenden naar Lawa van den adlUnct-inspecteur Ringeling en eenige beambten. Wat is nu gebeurd, na de komst der politie 't '°k daarover loopen de berichten uiteen. De politie heeft gerapporteerd, dat zij 15 •Haart zich begaf naar Maripasoela, om de "laak tegen Resida te onderzoeken. Hij de komst der politieboot, stak een corjaal (kano) naastig van wal. De persoon in die boot (Bakboord, voorwerker van Resida) werd aangeroepen, doch spoedde zich voort naar den iran B^hon kant. Vermoedend, dat' Bakboord gestroopt goud in veiligheid wilde brengen, zette tic politie hem achterna. Toen de vluchteling WiV? .^gehaald, sprong hij overboord. In de Politieboot bukte ieder zich om naar den man lnr t water te zien. Hierdoor gleed een geweer dat op een bankje lag. Het schot ging af. f kogels (het geweer schijnt met schroot' geladen te zijn geweest. Red. H.) kwamen gedeeltelijk terecht in den rand van de politie"oot. De menigte aan den wal schreeuwde, dat °P Bakboord, wiens lichaam niet boven kwam, H'as gesenoten. Aldus do politie. a partij Resida. verklaart, dat er geen sprake was van vluchten van Bakboord. Hij toevallig op weg naar den overkant, naar eRn dame van zijn kennis. Toen de politie hem aanriep, antwoordde Bakboord in 't Fransch dat hij straks zou komen. Toen de politie hem daarop achtervolgde en begon in te halen, BakibcoTd den steven naar den Hollandschen oever. Plotseling viel Bakboord in 4 water en zoowat gelijktijdig vernam men °°n schot. Enketen verklaren zelfs te hebben gehoord, dat in de beat Tirez (schiet) werd gespen (door den heer Pinpin). Het lijk werd ~aags daarna opgevischt en vertoonde verwondingen aan 't*hoofd. De adjudant-inspecteur Ringeling, die 17 Maart het lijk schouwde, gaf °p aandrang van do aanwezigen een „afschrift" zijn ambtseedig relaas, waarin geconstateerd wordt dat Bakboord werd doodgeschoten door den arbeider 'Westerman van de Cie. des •ninesd'or, dia zóó onverwachts had geschoten dat men geen tijd had gehad dit te beletten. Bit „afschrift in naar Paramaribo gezon"6n. doch klopt hoogenaamd niet mét het ambtseedig relaas van Ringeling. Integendeel, <** Politio verklaart zeer pertinent, dat Bakboord niet getroffen kan zijn door het toevallig afgegaan schot. Wat nu Betreft het „afschrift", door de partij .Resida overgelegd, dit stuk reu door dwang zijn afgeperst. Ér was een formeel oproer bij de lijkschouwing. Een groote meuigte bed rei7de de politie, die zelfs op den grond geworpen word en een geladen geweer op zich gericht zag door zekeren Pinas. Dit stuk zou duo niet de mihsie waarde kebJben. Do verwonding Zou opzottolijk door de maraudeurs aan 't lijk zijn toegebracht, om den indruk te wekken dat Bakboord is doodgeschoten. Zelfs is er een getuige die verklaart dat hij er bij was toen de lieden dit plan bespraken. De dienstdoende geneesheer Schuitemaker, de een maand later het lijk schouwde, oordoelde dat do dood niet door Pon schotwond was ver orr-akt, en veronderstelde dat de verwond'n-r a-.-i 't hoofd ontetaan was door rolsteenon of viesnhen. Over een volgend bedrijf van het drama be- Btaat minder tegenstrijdirrhoid. Vier man trokken naar de Ore. des minos dor en eischten dat de „moordenaar" Westerman aau hen zou iv-. den overgeleverd. In stede daarvan, werd"!n die vier man gearresteerd. En nu komt, wat men heeft genoemd de aanval op het placer. Een aantal mannen trok daarheen en eischte onder bedreiging van moord eu doodslag de invrijheidstelling der vier gevangenen. Hoewel de directeur meende den aanval te kunnen afslaan, stelde hij. de. gevangenen in vrijheid op verzoek van de politie, die vreesde dat anders later een bloedbad zou volgen. Volgens de partij Resida, waa Resida tegen dezen tocht naar het placer, en, was hij, toen hij de mannen niet kon tegenhouden, vooruitgegaan om het placer te waarschuwen. Volgens den directeur, was Resida de eerste die onder bedreiging de invrijheidstelling eischte, on is wel degelijk de heele bende op het placer geweest, zelfs gewapend met dynaniet. Toen de gevangenen losgelaten waren trok men af onder het lossen van vreugdeschoten. . Ten slotte zijn de berichten tegenstrijdig over de behandeling der gevangenen. De militaire patrouille heeft Resida en den arbeider Crediet gearresteerd die — overeenkomstig de militaire instructie roor dergelijke gevallen — gebonden zijn. Dat die gevangenen later m kromboeien zouden zijn geslagen, daarvan is aan de autoriteiten te Paramaribo niets be- De laatste berichten luiden, dat het rustig is. De maraudeurs zijn verder naar 't Zuiden getrokken, óf houden zich op aan den Franschën kant. Een deel der expeditie keert terug naar Paramaribo. Luitenant Van Hengel en de gevangenen zijn over twee weken to verwachten. Onder de militairen heerscht nogal koorts. Tot 23 April waren er 14 gevallen van die ziekte. --- De gouden stilte. DOOR C.K. en A.M. WILLIAMSON. 59 Het deed Victoria goed -dat haar zuster haar „kindje" noemde — het oud© troetelnaampje, out haar het verleden zoo levendig yoor u»n geest bracht, dat de tranen haar m ac oogen kwamen. „Je zult hier met gevangen gehouden worden!" riep Zlj- K*. ig on3t€rachtig — aracnuwelijr*! vroBsde wej dat het zoo *in'toto. Daarom moest ik wachten en vt-ei geld verdienen.' Liefste, ik ben rijk. Aiies is voor jou. jjj hebfc mij dan&en. ■■ leem, eu met dansen heb ik heel veel geld verenend — haast ©en fortuin. Je begrijpt dus, dat het jou toebehoort. Ik heb genoeg om Cassim om te koopen, dat hi; j 8 laa£ gaan, a.s hij van geld hou rt, en niet goed voor je is. Want als hij met goed voor j© is, is het crai teeken, dat hij je niet werkelijk liefheeft." Saidee lachte bitter. „Hij houdt van geld. En van mij houdt hij in het geheel niet meer." '„Dan — Victoria's. gelaat helderde op — „dan zal hij de tien duizend dollars wel aannemen die ik meebreng, en je met mij mee laten gaan." ' " „Tien duizend dollars! haidee lachte nogmaals. „Weet je, wi© Cassim, zooals j 8 hem noemt, is?" Verbaasd s&s Victoria haar aan. „Wie hij is?" .- . _.. „Ik zie wel, dat je het niet weet Zijn vriend, die je hier bracht, heeft het voor •eim gehouden. Je moet mii vertelen, hce je h;er rekomen bent; maar eerst zal ik je vraa<ï beantwoorden. De Cassim Ben 'Tplim. d:en je gekend hebt, is reeds acht jaar dood." „Dat werd mij in Algiers ook verteld. Maar — bedoel je — ben je hertrouwd V' _ „Ik zeide, dat de Oassim Ben Halim, dien jij kende, dood is. I>e Cassim, diea ik kende, en nog keu, —- leeft on is een van de gewichtigste mannen van Afrika, ofschoon wij hier wonen, begraven tusschen do zandheuvels, buiten d© wereld, of wat jij ale de wereld beschouwt." „Mijn wereld is, waar jij bent," zeide Victoria. „Lief klein kindje. Mijn wereld is verschrikkelijk. Jo moet er zoo spoedig mogelijk uit, anders kom je er nooit weer uit!" „Nooit, tenzij je met mij meegaat." „Zeg dat niet! Ik moet je wegsturen. Ik moet, — hoe hard het mij valt, van je te scheiden," drong Sa-idee aan. „Je weet zelf niet, waarover je praat. Hoe zou je het ook weten? Je zult toch allicht wel iets gehoord hebben? 'Je'moot toch vermoeden, dat er ©on geheim bestaat?' „Ja, dat vertelde Si Maïeddine mn. Hij zeide, toen ik over mijn zuster sprak, cii dat ik trachtte haar te vinden, dat hij Cassim vroeger gekend had. Ik moest beloven, niets te zullen vragen — en hij wilde nooit ronduit zeggen, of Cassim dood was of niet, doch hij beloofde heilig, mij te zullen brengen waar' mijn zuster woonde, /am nicht Lella M'Barka Bent Djellab was bij ons — zij was zeer ziek en lijdend, maar hield zich dapper. Wij verlieten Algiers, en hij hield zelfs den weg geheim, dien wij volgden, maar ik heb toch dc nansen ontdekt van enkel© plaatsen, die wij langs kwamen, zooals El Aghouat en Ghardaia . Saidec's oogen schoten plotseling vonken. •„Wat, ben je hierheen getrokken over El Aghouat en Ghardaia?" „Ja. Is dat niet de beste weg?" „Ja, zeker, als de langste weg de beste is. Ik weet niet veel van de aardrijkskunde van Noord-Afrika. Daar hebben zij wel voor gezorgd. Maar ik — ik heb onlangs gehoord van — iemand, die de reis zelf gemaakt heeft, dat men van Algiers in zeven of acht dagen hier kan komen. Zeventien uur in den trein naar Biskra, van Biskra naar Toeggoert goed twee dagen in een diligence of in een rijtuig met telkens versche paarden; van Toeggoert naar Oued Tolga op ecu kameel of ecu paard, of een muildier, in drie of vier dagen, de groote zandheuvels op en af. Je hebt er leker weken over godaan. „Ja, dat hebben wij. Ik —" „Hoe vreemd? Welk© redenen kon Si Maïeddine daarvoor hebben? Rijke Arabieren gaan liefst met den trein, wanneer zij kunnen. De lieden die van verre komen om den marabout te zien, doen zooveel mogelijk d© reis met den trein. Ik krijg altijd berichten over alle pelgrims van belang. Waarom voerde Si Maïeddine je dan over El Aghouat en Ghardaia — vooral wanneer zijn nicht ziekelijk is? Het kon niet zijn, omdat hij niet wilde, dat iemand je zou zien, want je bent gekleed als een Arabisch meisje, en dus kon niemand vermoeden, dat hij een Europeesche bij zich had." „Zijn vader woont bij El Aghouat", herinnerde Victoria haar zuster. Maïeddine had dit als een verontschuldiging gebruikt, toen hij erkende, dat zij een korteren weg hadden kunnen nemen. Doch in haar hart had Victoria wel vermoed, waarom hij den langsten weg had gekozen. Het was niet haar, bedoeling, voor Saide© iets te verbergen, wat haarzelf aanging, doch Maïeddine's liefde was zijn geheim, niet het hare; daarom had zij het niet willen vertellen, en zij was boos op zichzelf omdat zij bloosde. Hierdoor bloosde zij nog erger, en Saide© begreep alles. „Ik begrijp het! Hij is verliefd op je. Daarom bracht hij je hier. Hoe 6lim overlegd! Ho© echt iets voor een Arabier!" Saidee zweeg eenige oogenblikken en dacht na. Victoria meende, dat het denkbeeld haar zuster onmogelijk genoegen kon doen. Eu toch helderde het bleeke gelaat voor een oogenblik op, -alsof Saidee van een groote zorg bevrijd was. Zij trok Victoria dichter naar zich toe. „Vertel mij er een» wat von," zeide rij. „Ho© je hem voor het eerst ontmoette, en hoe het verder ging." Victoria wist, dat zij alles zou moeten vertellen, nu haar zuster iets geraden had, maar er waren zooveel dingen die belangrijker schenen, om ©er*c te bespreken. Zij verlangd© zoozeer, alles te hooren van Saidee's leven, nadat de brieven ophielden; waarom zij ophielden; en of die reden in verband stond met het geheim omtrent Cassim. Saidee scheen minder nieuwsgierig naar bizonderheden uit Victoria' 6 leven, daar zij beginnen wilde met het tijdstip toen zij in kennis was gekomen met Maïeddine. Victoria wild© echter niet gelooven, dat dit uit onverschilligheid was. Zij moesten toch ergens beginnen. Waarom zou Saidee niet liever eerst het laatste gedeelte willen weten, en dan langzaam teruggaan? Saidee's zwijgen was een martelend geheim geweest, jarenlang, doch in haar eenvoudig verleden was geen geheim op te helderen. „Ja," stemde zij toe. „Maar je hadt beloofd, dat je mij alles omtrent je zelf zoudt vertellen en — en—" „Ik weet het. O, je zult de geheel© geschiedenis hooren. Het zal je, dunkt mij, een roman toeschijnen, omdat je het niet hebt behoeven mee te maken, dag aan dag, jaar op jaar. Voor mij is het afschuwelijke werkelijkheid —o, zoo afschuwelijk! althans het meeste. Maar dit van Maïeddine verandert alles. Ik moet hooren, wat er gebeurd is — heel spoedig — want daarna zal ik een plan moeten opmaken. Het is van het hoogste belang. Maar wij_ hebben tijd genoeg, om eerst eten en drinken voor je te laten komen, als jje honger en dorst hebt. En dat moet je wel hebben, arm kind — arm, mooi kind! J© bent mooi — heel mooi. Geen wonder dat Maïeddine — maar wat wil je hebben? Welke van onze afschuwelijk© Oostersche gerechten vind j© het minst naar?" „Ik vind ze geen van allen naar. Maar dwing mij nu niet, om te eten of te drinken. Ik zou het niet kunnen. Later. Wij hebben aan deze zijde van de stad gerust en d© lunch gebruikt. Ik heb een gevoel, alsofjik nooit weer honger zal hebben. Ik ben zoo ■ " Victoria zweeg. Zü kon niet zeggen: „Ik ben zoo gelukkig". Wat was zij dan, als zij iliet gelukkig was? „Ik beu zoo opgewonden"», besloot zij. Saide© streelde zachtjes haar hand. Zij zelf droeg geen ringen, zelfs geen trouwring, ofschoon Cassim haar, volgens Europeesch gebruik, een ring aan den vinger had gestoken toen zij de bruid was. Victoria herinnerde zich dien ring nóg wel, tusschen de andere geschenken gedurende hun korten verlovingstijd. Nu was alles verdwenen. Maar de derde vinger van de linkerhand vertoonde het duidelijke spoor dat een ring achterlaat, die vele jaren gedragen is. Do gedachte dat Saidee haar trouwring nog niet lang kon afgelegd hebben, schoot Victoria door het hoofd. „Ik wil niet hard zijn, of je bang maken, mijn arm kindje", zeide zij, „maar — door hier te komen, ben j© in een val geloopen, en ik zal moeten trachten, je te redden. Gelukkig is mijn man niet tehuis, maar wij hebben geen tijd te verliezen. Vertel mij nu gauw alles van Maïeddine. Vroeger heb ik veel van hem gehoord, door Cassim; maar vertel mij. alles omtrent jou en hem. Verzwijg niets, want dan kan ik met oordcelen," Saidee sprak koortsig nadrukkelijk, doch zij keek Victoria niet aan. 'Victoria vertelde, hoe zij op den overtocht naar Algiers Maïeddine op de boot had gezien; hoe hij later in het hotel was verschenen, en haar zijn hulp had aangeboden, niet ronduit zeggend, doch er op zinspelend, dat hij een vriend van Cassim was geweest, en wist, waar Cassim's vrouw te vinden was. Toen kwam het verhaal van den tocht door de woestijn ; zij prees Maïeddine, en aarzelde alleen, toen zij aan den avond kwam, waarop hij haar zijn liefde bekende ca haar bedreigde. Doch Saidee vroeg, ©n zij antwoordde. „Alles is goed afgeloopen", besloot zij. „Dat wist ik ook wel, zelfs in de enkele minuten, dat ik onwillekeurig een beetje bang was, omdat ik in zijn macht scheen te •ijn. Maar dat was natuurlijk niet zoo. God's macht was grooter dan de zijne. Alles loopt altijd goed af, als je maar weet, dat het zoo is." Saidee huiverde even, ofschoon de hand, die Victoria's hand omklemde, gloeide. „Ik wou dat ik ook zoo kon denken", fluisterde zij. „Als ik het kon, dan — " „Wat dan, liefste?" „Dan zou ik moedig zijn, dat is alles. Ik heb mijn geestkracht verloren —en mijn vertrouwen erbij — ik heb alles verloren. Vroeger was ik een goed schepseltje; maar wat kun je verwachten, na tien jaren van opsluiting in den harem van een Muzelman ? Het pleit eenigszins voor mij, dat het hun nooit gelukt is, mij te „bekeeren", zooals zij bijna altijd doen met een Europeesche vrouw, zoodra zij haar hebben opgesloten — alleen door haar af te matten. Zij hebben mjj alleen wrevelig en suf gemaakt. Ik geloof nu aan niets meer. Je spreekt over „God's macht". Nooit heeft Hij mij geholpen. Ik zou denken, dat het „goed afliep", omdat Maïeddine begreep, dat je hem nu niet kon ontloopen, en later evenmin, en omdat hij den marabout niet wilde beleedigen, meer dan omdat God tusschenbeiden kwam. Bovendien is het niet goed afgeloopen. Was Maïeddine er niet, dan zou ik je op de eene of andere manier kunnen weg Helpen, eer de marabout komt. Maar nu zal Maïeddine op ons loeren als een lynx, — of als een Arabier. Dat komt op hetzelfde neer, zoodra er vrouwen in het spel zijn. „Waarom zou de marabout zich om mij bekommeren?" vroeg Victoria. „Hij gaat ons immers niets aan, wel ? — alleen begrijp ik, dat Cassim een hoogen post moet bekleeden in zijn Zaouïa". „Een hoogen post! Och ja, dat kun je niet weten — want Maïeddine heeft alles voor je verzwegen. Een Arabier vertrouwt nooit een geheim toe aan een vrouw, hoe verliefd hij ook moge z"n. Hij was zeker bang, dat je onderweg 't groote geheim aan iemand zoudt verklappen. Maar nu je hier bent, zal hij zich er niet over bekommeren, wa* je te weten mocht komen, omdat hij volkomen overtuigd is. dat je nooit weer hier vandaan komt." (Wordt vervolgd.} --- Het ontwerp-ziektewet en de geneesheeren. Van den heer A. C. van Bruggen, arts te Dordrecht, ontvangen wij een artikel over „De amendementen van den heer Patijn op het ontwerp-Ziektewet", waaraan wij het volgende ontleenen: „Het gewijzigd Ontwerp-Ziektewet," zoo begint de schrijver, „zooals het na de bespreking met de commissie van voorbereiding, door den Minister wordt voorgesteld, gaat bij de vaststelling der eischen, waaraan ziekenfondsen moeten voldoen, om toelating te verkrijgen, uit van het zeer juiste principe: „alleen daar waar het noodzakelijk is dwingende voorschriften te geven"; opdat de wet zoo min mogelijk het bestaan en de ontwikkeling verhindere van goede instellingen die door belanghebbenden , zijn tot stand gebracht en tot bloei zijn gekomen, omdat zij op uitstekende wijze in een behoefte voorzagen. Mot hetzelfde doel zijn verschillende vormen van ziekenfondsen opgericht en het laat zich, bij de snello ontwikkeling der maatschappelijke toestanden, niet met zekerheid vooruit zeggen, welke van die verschillende vormen op den duur het best zullen voldoen en.daardoor het vlugst tot ontwikkeling zullen komen. „Waarschijnlijk zijn liet dikwijls plaatselijke omstandigheden, die maken dat do eene vorm van fö"''- sich hier, de andere zich daar beter ontwikkelt. „He. iaten van vrijheid in het onzekere moet als eon goed principe in dit ontwerp geroemd worden." De schrijver merkt dan op dat de minister gemeend heeft de ziektenkassen in ons land zich zooveel mogelijk vrij te moeten laten ontwikkelen, dat hij echter wijselijk de geneeskundige behandeling buiten de wettelijke verplichting gebracht heeft en alleen voor d© instellingen, die zich daarmee bezighouden regelen heeft gesteld, die zooveel mogelijk de verschillende vormen dezer verzekering vrijlaten. De schrijver noemt vervolgens de vier bekende wenschen van d« geneeskundigen tan aanzien van de fondsen, en constateert dat minister Talma die niet als bindende voorschriften in de wet heeft willen opnemen: „Zonder twijfel heeft minister Talma daarbij gedacht, dat de geneeskundigen nu maar doop de praktijk moeten toonen, gelijk tot heden reeds op velo plaatsen geschied is, dat de ziekenfondsen volgens hunne wenschen ingericht, do concurrentie met de andere kunnen aanvaarden en op doeltreffende wijze in de geneeskundige behandeling van den arbeidersstand kunnen voorzien. „Hij heeft namelijk reeds eenmaal gezegd, dat indien de bestaande erkende of toegelaten ziekenfondsen niet zouden deugen, dus ook, wanneer de aanmatiging der fondsbesturen to groot werd, de artsen zelf ziekenfondsen zouden kunnen oprichten, mits voldoende aèn de bepalingen der wet. „Aldus stond de zaak, totdat enkele weken geleden het rapport der Commissie van Voorbereiding, verscheen met ds ingediende amendementen. „De heor Patijn stelde op art. 15 van de ziektewet een amendement voor (stuk nr. 19, II), waardoor de verzekerden bij alle kacsen in plaats van „recht op een uitkeering" zouden krijgen „recht op geneeskundige hulp en op een uitkeering". „Daargelaten net feit, dat de Tweede Kamer reeds bij stemming heeft beslist, dat dit niet zal gebeuren, is het een mooi recht, dat do arbeider hierbij zou krijgen als men weet. dat de meerdere kosten van dit aniendemont, en die zijn met gering, geheel door de arbeiders zelven zouden moeten worden betaald en de heer Patijn niet voorstelt dit te veranderen. Ik noem zoo iets geen recht; maar het opleggen van een plicht. „Bovendien worden hier door een paar woorden alle bestaande fondsen, die uitsluitend voor geneeskundige behandeling zorgen, ten doode ongeschreven. „Maar de heer Patijn gaat nog verder m het dwingend voorschrijven, ~0p artikel 77c. van de Ziektewet stelt hij een amendement voor (stuk nr. 19, X), om daarin niet langer te lezen, dat de statuten van de bijzondere kassen uitsluitend zijn vastgesteld en het bestuur uitsluitend is gekozen, door hen, die bij de kas zijn ingeschreven: maar om te lezen: „ten minste de meerderheid van het bestuur is gekozen enz." „Het doel van dit amendement is mogelijk te maken, dat deze instelling desverkiezende als bijzondere kas en tevens als ziekenfonds zullen kunnen werkzaam zijn." ~De wettelijke eischen ten aanzien van het bestuur van kassen en fondsen mogen met het oog daarop niet, gelijk thans in het wetsontwerp, uiteenloopend zijn." „In verband hiermede stelt de heer Patijn dan ook nog een amendement voor op art. 100 van de Ziektewet (stuk nr. 19, XV). „Dit artikel behandelt de samenstelling van het bestuur der ziekenfondsen (geneeskundige hulp), niet te \-erwarren met de bovengenoemde kassen (uitkeering van ziekengeld) en luidt: „Art. 100. In het bestuur moeten zitting hebben een of meer verzekerden, door de verzekerden of door do algemeene vergadering aangewezen, alsmede een of meer geneeskundigen en een of meer apothekers". „Het amendement luidt: ,„,Ten minste de meerderheid van het bestuur moet worden gekozen door do verzekerden". „Het is voor iedereen, die in deze materie eenigszins thuis is duidelijk, dat door deze schijnbaar geringe wijzigingen het geheele systeem van het ontwerp wordt omver geworpen. Ten eerste zullen onder hetzelfde bestuur behandeling en uitkeering weer worden vereenigd en er zal dwingend worden voorgeschreven dat de geneeskundigen in het bestuur een ondergeschikte rol zullen bekleeden. „Het ontwerp laat deze vormen van fondsen toe, de heer Patijn schrijft ze gebiedend voor. „Niet alleen, dat daarmede aan ziekenfondsen in ons land, die wel als modelfondsen genoemd worden, nagenoeg alle verplicht-verzekerden worden ontrokken en deze fondsen daardoor in hunne ontwikkeling belemmerd, misschien wel vernietigd worden; maar daardoor wordt ook wel aan de geneeskundigen het verweermiddel ontnomen, dat minister Talma hun gelaten had tegen machtsmisbruik der fondsbesturen, namelijk het zelf oprichten van fondsen in hun geest, waarna in een gezonden concurrentiestrijd de doeltreffendheid der medische wenschen zou kunnen blijken. „Vernietiging van bestaande nuttige instellingen, geen ontwikkeling en aanpassing aan nieuwe toestanden, geen eerbied voor veel goeds, dat door het particulier initiatief is tot stand gebracht, geen voortbouwen op wat door belanghebbenden door den drang der omstandigheden is gegrondvest, ziedaar het stelsel van den heer Patijn, dio gerekend wordt tot de liberale partij. „Verwonderlijk is dat de Commissie van Voorbereiding dergelijke belangrijke amendementen niet alleen niet uitvoerig bespreekt; maar eenvoudig kalm verklaart, dat zij zich met deze beide laatste amendementen kan vereenigen. „Het is te hopen in het belang van de zaak. waarom het hier gaat, dat de minister zich met dergelijke revolutionnaire amendementen niet zal vereenigen, det do minister de hoofdprincipes van zijn wet zoo niet zal laten verknoeien en op zijn stuk zal blijven staan bij wijzigingen van .zoo ingrijpenden aard dat de wet later niet eens met recht zijn naam zo-j kunnen dragen." De heer Van Bruggen verwacht niet dat de heer Patijn in zijn partij veel steun zal vinden voor zijn „gewaagde proefnemingen" ; hij verwacht daarentegen wel oppositie van de geneesheeren tegen de „draconische bepalingen", die de heer Patijn te hunnen opzichte voorstelt „Er zijn in ons land zeer vele geneeskundigen, waarschijnlijk ongeveer twee duizend, die we] ziekenfondspraktijk uitoefenen, doch voor wie dit een meer of minder groot onderdeel van hun praktijk is en die financieel daarvan geheel onafhankelijk zijn. Deze in de eerste plaats zal men voor het grootste gedeelte niet gemakkelijk voor de ziekenfondsen behouden, indien men hun positie in de fondsen zoo onaangenaam en ondergeschikt gaat maken. Dit zou daarom vooral jammer zijn omdat in het algemeen gezegd kan worden, dat deze krach ten voor de fondsen te prefereeren zijn boven de artsen, wier praktijk grootendeels uit ziekenfondspraktijk bestaat en die dan ook veelal met arbeid overladen zijn. „.Misschien zal menigeen zeggen, dat de oppositie der artsen al niet grooter kan worden dan nu, want za «taan op het punt een algemeen bindend besluit te nemen, dat de strekking heeft de loden van de Nederlandsche Maatschappij tot bevordering der geneeskunst terug te houden van deelneming aan de toegelaten ziekenfondsen." Deze opmerking noemt de schrijver echter onjuist. En na aanhaling van het — nog gisteren door ons geciteerde — voorstel aan de „Maatschappij tot bevordering der Geneeskunst", zegt de schrijver, dat het wel den schijn kon hebben alsof de geneeskundigen zich willen verzetten tegen de inwerkingtreding van het ontwerp-Talma, doch, voegt hij er bij: „Niets is minder waar". ~De groote vrijheid, die dit ontwerp toelaat en die boven besproken is, maakt dat er verschillende soorten van ziekenfondsen mogen worden opgericht en daaronder ook die, welke voldoen aan de bepalingen van het bindend besluit. ~Er is bij do samenstelling vau dat besiuit bepaald op gelet om te blijven binnen de bepalingen van de wet en zooals het gewijzigd ontwerp er thans uitziet is het bindend besluit er niet mee in strijd. „Alleen zal het misschien eenige moeite kosten om punt 3o er mee in overeenstemming te brengen, daar de welstandsgrens van het besluit yoor gezinnen 80 % is van die, weike do wet voorschrijft; doch de bepalingen van het ontwerp omtrent de rechten en plichten dei*-verzekerden laten de toepassing van zoo velo verschillende principes toe, dat dit verschil gemakkelijk in de praktijk te regelen valt. „Wat nu betreft de voorstellen van den heer Patijn omtrent de samenstelling van het bestuur der fondsen, in verband met het bindend besluit zoo kan ieder leger zelf begrijpen, dat punt 20. hiervan lijnrecht tegen die voorstellen ihSruïsolit, terwijl dit punt niet ingaat tegen het denkbeeld van den Minister daaromtrent. „Toch laat het ontwerp toe, dat het bestuur der fondsen ingericht wordt, zooals de heer Patijn het zou wenschen, alleen dwingend voors.-hrijven, dat de geneesheeren in het fonds de ondergeschikten zullen zijn, doet het ontwerp niet. ~tön daarom gaat het juist; want de geneesheeren hebben er minder bezwaar tegen dat hier en daar dergelijke fondsen bestaan; maar zoodra het regel wordt ten gevolge van wettelijke bepaiingen, daalt de geheele geneeskundige stand en dat wil de organisatie der artsen voorkomen. ~Er zullen voor de fondsen, zooals de heer Patijn ze wil, altijd nog wel medici gevonden worden; ook die fondsen krijgen dus een kans om te toonen wat ze kunnen. ~Er kan dus op dit oogenblik niet gezegd worden, dat de geneeskundigen, door hun bindend ' besluit, de voorgestelde wettelijke regeling willen bemoeilijken. „Daarentegen kan wel gezegd woeden, dat van liberale zijde voorstellen gedaan worden, die zoo weinig rekening houden met de herhaaldelijk geuite wenschen der geneeskundigen, dat bij aanneming daarvan oen ernstig conflict mot do geneeskundigen dreigt. „Het laat z-.oh nu reeds voorspellen, dat het bindend besluit met een reusachtige meerderheid zal worden aangenomen; het principe ran punt 20. is op de buitengewone artsenvergadering in Dec. 1910 te Utrecht zelfs mot algemeene stemmen aangenomen; het staat dus aan de Kamerleden om te beslissen of de ïrenschen van den heer Patijn belangrijk genoeg zijn om daarvoor dien strijd te aanvaarden. De geneeskundigen vreezen, het conflict niet, omdat zij weten dat de verzekerden daarbij aan hunne zijde staan. De leden der fondsen verlangen niet daarin den baas te spelen, zij verlangen goede geneeskundige hulp en dan zijn zij tevreden. Dit zal nu met de voorstellen van den heer Patijn niet beter zijn dan met het ontwerp- .. Ik weet wel dat er menschen zijn, die gaarne fondsen zouden regeeren. zelfs groepen van menschen, die dit zouden willen en die dan ook verwachten, dat zij degenen sullen zijn, die eventueel door de verzekerden als bestuurders zul en worden aangewezen; ik geloof zelfs wel dat die» groepen bij de verzekerden stemming voor hun verlangens zouden kunnen maken; maar dat op dit oogenblik de groote massa der laekenfondsleden naar zelfbestuur verlangt of daarover zelfs maer gedacht heeft, ontken ik ten sterkste. „Resumeerende heb ik dus willen betoogen, dat d© voorstellen van den heer Patijn, die erkende bijzondere kassen wil, die tevens ziekenfondsen kunnen worden, en die in dezo en ook in alle andere fondsen den geneeskundigen een ondergeschikten invloed willen geven, de hoofdprincipes van het ontwerp opzijde schuiven en aanleiding zullen geven tot onnoodige jn ongewenschte verstoring van de orde en rust, die op dit oogenblik in ons land nog herracbe»!, i-. do geneeskundige verzorging van den arbeidenden stand. „Om volkomen duidelijk te zijn wil ik nog opmerken, *at hier tooh in geen geval van staking van den kant der artsen zal sprake rijn ; er is niemand onder hen, die daarover denkt. Zü zullen eenvoudig zich niet verbinden aan de fon-'sen, die onaannemelijke voorwaarden nanbicdon; de?.e fondsen zullen het dus moeten d-en me* *" weinigen, die zich daarvoor beschikbaar stellen. „Zij zullen zich '.aar*n rvren wel verbinden aan do fondsen, die hun een gelijkgerechtigd aandeel in het bestuur willen geven. „Aanneming der amendementen Patijn zal alleen maken, dat deze laatste fondsen geen toelating erlangen en dus geen verzekeringspliohtigen kunnen aannemen. „Bovendien verplicht het ontwerp de verzekerden bij een kas volstrekt niet om ook in een fonds te gaan. „Voor algemeen» doktersstaking is dus geen vrees. „De amendemeenten Patijn ontnemen bovendien aan de medici het recht om fondsen op te richten in hun geest en daarvoor de toelating aan te vragen. Er is ook een amendement van de sooiaal-democratisohe Kamerleden over de inrichting van het fonds-bestuur (stuk nr. 20 XXXVIII). Dit stelt voor toe te laten dat de geneeskundigen geheel buiten het bestuur gehouden worden ; maar als ik het amendement d~t eenigszins onduidelijk gesteld is, goed begrijp, laat het ook tse, dat de geneeskundigen daarin een veel grooteren invloed hebben. Zoo bar als de heer Patijn maken dezen het lang niet. Het is te hopen, dat art. 100 van het Ontwerp onveranderd zal worden aangenomen. „Bg de vrijheid, die dè Minister aan de inrichting der fondsenrgeeft is nog één te dwingende bepaling blijven staan. „Volgens art. 99 van het ontwerp-Ziektewet moet, als de verzekerden in de algemeene vergadering vertegenwoordigd zijn, het aantal vertegenwoordigers minstens 25 bedragen. ..Br is een amendement van de heeren Treub en Teenstra (stuk nr. 25 XIII) om de woorden, „ten minste ten getale van 2-5" te «loen vervallen. „Dit is een verbetering, die de verschillende soorten van fondsen meer vrijheid laat om de toelating te erlangen «u die geheel aansluit aan de principes, volgens welke minister Talma blijkbaar zijne regeling heeft in elkander gezet". Wij ontvangen voorts over dit onderwerp het volgende schrijven: Aan de Bedactie! Kaar aanleiding van hetgeen n in uw artikel, in het Avondblad van Maandag 20 Mei: „Het Ziekteverzekeringsontwerp gemonsterd", zegt, in verband met de dreigende staking 1", veroorloof ik mij enkele opmerkingen onder uwe aandacht te brengen. De cardo quaestionis, — de kern der zaak — wordt door u onjuist voorgesteld. U zegt namelijk dat het ontwerp eene behoorlijke regeling van de positie en de salarieering der geneesheeren verlangt. Het is mogelijk dat de Minister verlangt, d. i. wenscht, dat dit geschiedt, maar in het Ontwerp wordt onze positie en salarieering volstrekt niet geregeld. Het hangt geheel van de willekeur van het bestuur en van do algemeene vergadering af, of de geneesheeren goed dan wel slecht behandeld en gesalarieerd worden. Wel eischt art. 95 dat ihet salaris niet mag dalen beneden een bedrag dat bij de statuten wordt vastgesteld, maar dat geeft ons geenerlei waarborg aangezien de 6tatuten door de alg. verg. worden vastgesteld, en nergens blijkt dat de Regeering de „erkenning" weigeren zal omdat dat bedrag te laag is. Om dus beveiligd te zijn tegen willekeur moeten idj eischen, dat de bestuurslichamen zóó zijn samengesteld, dat dit onmogelijk wordt; en als de Regeering zich tegen dien billijken eisch verzet, doet zij niet alleen ons onrecht, maar handelt zij dom. Met eenige minachting spreekt u over „het staken van aesculaap , alsof de geneeskundigen dat alleen maar doen om het voorbeeld van Duitschland na to volgen; maar u schijnt niet te doorzien, dat het voorgenomen verzet der geneeskundigen eene rechtmatige poging is om „onrecht" te voorkomen, evenals de doktersstakingen iv Duitschland het gevolg zijn — het natuurlijke gevolg! — van de schandelijke behandeling, die zij te verduren hadden van ds despotische Krankenkassen. Dien zelfden weg drijft het ontwerp ons op, tot schade van de ziekenbehandeling. Aan eene werkelijke staking denken, echter de geneeskundigen niet. Zij zullen zorgen, dat zij de arbeiders en hunne gezinnen ziekenfondsbehandeling aanbieden in goed en rechtvaardig ingerichte fondsen, eh zij zullen dan rustig afwachten of de Raden van Arbeid den moed zullen hebben den arbeiders het ziekengeld te weigeren, omdat zij lid zijn van goede, niet erkende fondsen, — en niet van slecht ingerichte, erkende. Wanneer de Regeering de fondsen zoodanig inricht, dat zij aan billijke „rechtseischen" voldoen, dan zullen wij, geneeskundigen, met vreugde medewerken; anders hopen wij ons met Kracht te verzetten, en die strijd zal zijn „een strijd voor recht". Met dank voor de plaatsing, Dr. J. D. C. Koch, Kampen, 21 Mei 1912. --- INGEZüNDEh «itbEDtELINGEN. plaatsing zla hoofd la Blad). WIELRIJDERS wordt beleefd verzocht zich voor linker Rijwielen met WICHELEN BANDEN te vervoegen bij M. v. d. MOLEN, Middenweg 4, Watergraafsmeer. Telef. 9924. --- Ziektewet. Men nielJt ons In een Maandagavond 1.1. te Hengelo gehouden vergadering, waar elf van de voornaamste daar gevestigde ziekenfondsen door hunne besturen waran vertegenwoordigd, is met nagenoeg algemeene stemmen de volgende motie aangenomen: De vergadering van de besturen der voornaamste ziekenfondsen vertegenwoordigend 5000 leden, van oordeel dat onmisbare voorwaarde voor elke goede wettelijke regeling van ziekteverzekering is de grootst mogelijke deelneming aan do uitvoering dier verzekering door organisaties van belanghebbenden; kennis genomen hebbende van de door do Regeering voorgestelde regeling van instellingen voor ziekengeld-uitkeeringen en voor bezorging van geneeskundige behandeling in de ontworpen Ziektewet; Overtuigd dat op den grondslag van die regeling geene medewerking van zoodanige instellingen kan worden verwacht, omdat die modewerking tor zake zoowel van ziektegeld-uitkeering als van geneeskundige behandeling aan al te veel en al te bindende regelen is vastgesteld en dus voor de vrije werkzaamheid van bovenbedoelde instellingen geene ruimte is gelaten; dringt er bij de Tweede Kamer op aan, de ontworpen Ziektewet aldus te wijzigen, dat organisaties van belanghebbenden op voel ruimer voet dan volgens het ontwerp aan de uitvoering kunnen deelnemen, en besluit deze motie ter kennis der Tweedo Kamer te brengen. --- Nat. Vereeniging Vrouwenarbeid. Uit hef elfde jaarverslag (over 1911—1912) van de Nationale Vereeniging en het Nationaal Bureau voor Vrouwenarbeid blijkt, dat het ledental der vereeniging is gestegen tot 1-379 en dat het bestuur voor 1912/1918 is samengesteld als volgt: Mejuffrouw Marie van Dijk, presidente; dr. Catharina van Tussenbroek, vice-presidente; mevr. E. Coops—Broese van Groenou, le secretares (Van Lennepweg 34, 's-Gravenhage); mej. C. H. de Jong, 2e secreres; jkvr. S. W. A. Wichers, le penningmeesteres, Amsterdam; jkvr. J. E. Hoeufft, 3e penningmeesteres ; mej. A. J. Heidema. Een steeds grooter aantal mannen en Trouwen uit alle levenskringen wendt zich niet vertrouwen tot het bureau om inlichting of raad. Het aantal aanvragen, schriftelijke en mondelinge, bedroeg dit jaar 419 tegen 322 het voriga jaar. Door 28 vereenigingen, instellingen en commissiën werd de hulp van het bureau ingeroepen. De brochure „Het Vakonderwijs in de industrierscholen en daaraan verwante inrichtingen (wat het is en wat het worden moet)" is gereed gekomen en door de Nutscommissia voor Onderwijs uitgegeven. Op verzoek van de hoofdredactrice van het nieuwe vrouwenblad „De Vrouw in de XXsto eeuw", werd door de directrice en do adjunctdirectrice van het bureau de redactie gevormd van de rubriek „De vrouw en de arbeid". Buiten de beantwoording der 419 aanvragen, werd op eigen initiatief een lijst gepubliceerd van gemeenten, dia vrouwelijke en mannelijke onderwijskrachten gelijkelijk bezoldigen (in verband met een ontwerp-salarisregehng te Rotterdam, waarbij dit niet hot geval was); een kort opstel geplaatst in het Sociaal Wbl. ter bestrijding van een artikel, loochenende hefc causaal verband tusschen vakopleiding en werkloosheid, werden in De (Groene) Amsterdammer verschenen artikelen van mej. Jongnia over het meisje aan de speciale meisjes- en aan de gemengde vakscholen, met de opstellen „Het Meisje aan de Hoogeschool", „Het Meisje aan de H. B. S. en Gymnasia" vereenigd tot goedkoope bureau-uitgave no. 17. „De ontwikkeling van de Meisjes-Vakopleiding in Nederland." De bewerking van uitgave no. 18, „Leidraad voor de Haagsche meisjes bij de keuze van een beroep", geschiedde aan het bureau, terwijl de verspreiding onder de schoolhoofden in het volgende vereenigingsjaar valt. Ten gevolge van de opwekking door het bureau via de schoolhoofden aan de Alkmaarsche ouders, volgen thans vier meisjes de opleiding voor kleermaakster aan de Ambachtschool. De samenstelling van het Vrouwenjaarboekje werd ook voor 1f>1.2 verricht door mej. Marie Hemen; het boekje is uitverkocht. De bibliotheek vermeerderde met 364 deelen. Alle ter beschikking van het bureau staande werken, ten getale van ongeveer 3000, kunnen tegen f 0.10 en vergoeding van portokosten worden geleend. ' Het verslag besluit met een warm gesteid woord over de materieele en moreele voordcelen van de vakopleiding en de voorlichting tot een juiste beroepskeuze der meisjes. ---