Theorie en praktijk in strijd in ons leger. Het mag wel een uiterst vreemd verschijnsel genoemd worden, dat bij het leger — waarbij alies aankomt op practijk, op een practisch handeien in verband met de omstandigheden waarin men zich bevindt — theorie en practijk 200 voortdurend met elkaar in strijd zijn. Zoo wordt b.v. theoretisch een zeer groot gewicht gehecht aan toepassing _en aankweekmg van een gezond initiatief. Hoe Vele malen hoort men niet de zoo schoon klinkende woorden: „Ja, mijne heeren, onder zulke omstandigheden moet men weten te handelen; hangt dau niet aan voorschriften doch handelt als je blieft, toont toch dat u initiatief bezit; alleen door te bewijzen dat u dit in toepassing weet te brengen, kunt u die mooie karaktereigenschap ook bij uwe ondergeschikten aankweeken". é ■ Prachtig klinkt dat in theorie, doch in de practijk weet ieder dat hij toch nooit moet toonen initiatief te hebben, want dan hoort men terstond: „Maar, mijnheer, waarom doet u SOO, waarom handelt u niet volgens de voorschriften, waartoe dienen dan onze voorschriften als zij niet worden toegepaßt?" Ecu ieder die met gezag bekleed is, moet zelfstandig woten te handelen; zelfstandigheid moet0 worden aangekweekt... in theorie. De practijk leert echter, dat er nooit eenige zweem vau zelfstandigheid mag bestaan, dat deze nooit wordt geduld. Zoo het eens door de eene ■- of andere toevalligheid zou kunnen gebeuren dat iemand eens min of meer zelfstandig zou worden, eens op eigen beeuen &ou moeten staan, dan wordt soms, in strijd met reglement en voorschrift, die zelfstandigheid wel op eenigerlöi wijze te niet gedaan. Dat dit geen meening is welke op losse schroeven berust, is onlangs nog zonneklaar gebleken. Den commandanten der detachementen, welke nog steeds ter versterking van het garnizoen te Amsterdam verblijf houden, zou als detacheinents-commandant een zekere mate van zelfstandigheid moeten worden gelaten. „Maar dat gaat toch niet, zóVn langen tijd iemand eigen baas te laten, geheele vrijheid van handelen te gunnen; iemand van tusschen de 40 en 50 jaren kan men toch niet zoolang opeigen besnen laten rondloopen, tonder dat hij gecontroleerd wordt. Haar moet toezicht worden uitgeoefend op die detacbements-commandanten; wie weet wat voor kattenkwaad zij anders nog zullen uitvoeren!" A-ldus moet blijkbaar de redeneering geweest _n der hoogere chefs. „Wij zullen eens toonen", zoo zal hun gedacutengang geweest _n, „dat wij initiatief hebben; weg met onze voorschriften, weg met bepalingen regelende de bevoegdheid van detachements-commandauten; wij stellen hen ouder het toezicht van ieen hoofdofficier, dan hebben wij voor dien officier meteen uok bezigheid bedacht". Prachtig! Een naar twee kanten werkende maatregel; jammer, dat men er ook niet iets pp heeft weten te vinden, dezen hoofdofficier 6ok weder onder controle te stellen». Door dezen maatregel-haute nouveauté is jsen flink voorbeeld gegeven van initiatief, van terzijde stelling der voorschriften, doch Dok moge dit gelden als een bewijs van het Wantrouwen dat de hoogere chefs steeds toonen te bezitten tegenover mannen op wie in ernstiger tijden dikwerf een veel zwaardere taak zal moeten rusten, aan wie men alsdan een veel grooter vertrouwen zal moeten jchenken. Door altijd wantrouwend te zijn, door steeds miet te willen waardeeren het groote plichtsbesef hetwelk het korps officieren ten allen _de toont te bezitten, door hen voortdurend te behandelen als personen die nooit controle kunnen missen, denkt meu zeker de zoo noodige telfstandigheid te kunnen aankweeken! Het heeft er veel van of men alle mogelijke moeite doet, den goeden geest uit dat korps Je bannen. Zijn de vele vroegtijdige penlioensaanvragen nog geen vingerwijzing genoeg, dat verscheidene officieren, zoo zij er iPiaar even kans toe zien, de gelederen verlaten? Zij die dat doen, zijn waarlijk nog niet Öe miastwaardigen. De voortdurende onderdrukking van initia- Jief; het steeds onmondig houden van mannen ï»p meer dan volwassen leeftijd; het onmogelijke systeem, of liever gezegd de volmaaktste i»telsel_oosheid en willekeur, in acht genomen 1»_ beoordeeling tot bevordering; de slechte 'bezoldiging en de hoogst onzekere toekomst &ijn enkele factoren uit vele, welke een zeer 'le rechtvaardigen moedelooze stemming veroorzaken. Men beseft dat er misbruik wordt Kernaakt van het plichtsbesef der officieren, «ie toch nooit zullen „staken om lotsverbete- Jing" te krijgen. Aan de militie is dezer dagen veel lof toegekend; doch beseft men dan niet wien feitelijk Üe eer toekomt van den zeer te recht geroemien goeden geest die onder onze soldaten heeft geheersoht. Men moet toch weten -— a 'wil men höt niet erkennen .— dat bet de pflicieren zijn geweest, die niet steeds onver-1 Bauwbare plichtsbetrachting bun mannen zijn Voorgegaan met woord en daad; dat zij het jgewees't zijn die in de moeilijke dagen welke ops liggen, door onverdroten zorg voor 'tot materieele welzijn hunner ondergeschikten, ükwerf met ontbering der. zoo. noodige eigen >ust, er den moed bij de mannetjes hebben )n gehouden. En ten bewijze dat men de goede Diensten, door die officieren bewezen, ten Wie waardeerde, beloont men hen d00r.... ten te nopen een groot deel der onkosten itelf te dragen; onkosten, welko zij zich Rebben moeten getroosten, tijdens hunne ietacheering buiten hun woonplaats ter handhaving van de rust en veiligheid in den Staat. Iv de omstandigheden, waarin deze gedej)acheerde officieren hebben verkeerd, hadden zij Jecht op inkwartiering zonder voeding en eene toelage* van ƒ 1 per dag. Het legerbestuur j»ntving vele aanvragen om deze, ongetwijfeld «eheel ontoereikende, toelage te vermeerderen. jjrlet gevolg dozer verzoeken was eene zeer goedgunstige, milde, vrijgevige beschikking. 'JDe eerste veertien dagen, zoo werd bepaald, »ou ƒ4, den verderen tijd detacbearing f 3.90 j^er dag mogen worden gedeclareerd I! Doch »m niet opeens te veel te doen, moet hun die Sene gulden, welken het Rijk per dag voor punne inkwartiering zonder voeding heeft «etaald, van de nu zoo vermeerderde toelage borden ingehouden. „Hoe ia het mogelijk?" Jjs claït, pok reeds iv Axi blad gevraagd, ... Men heeft de officieren gedwongen in de duurste hotels te logeeren en hen daarin vele dajren geconsigneerd, waardoor hun de gelegenheid werd ontnomen om zich op billijker voorwaarden van déjeuner, diner, enz. te voorzien, en geeft hun daarvoor eene vergoeding van /3 of f 2.90 per dag. Alie. commentaar is hier overbodig; de dienstijver, de plichtsbetrachting, de toewijding aan hun vaak zware taak, is dus beloond geworden mqt het trekken van een wissel op de beurs dezer officieren, daardoor ook wel eens betiteld als de „nieuwe slachtoffers der staking"? Maar toch den moed er in gehouden; met lust en toewijding den dienst in 's lands belang verricht; het legerbestuur zorgt immers zoo goed voor uwe belangen. Ontvalt nu wel eens een bitter woord aan hunne lippen, wordt er soms een jammerklacht geuit, vergeeft het dien officieren. leder mensch, dus ook zij, heeft wel eens een zwak oogsnblik; doch niet de hoogere chefs; dezen zijn onfeilbaar; zij doen alles om het moreel der officieren op te wekken en te steunen. Mogen zij echter 'betere middelen daartoe vinden, moge het hun gegeven worden, zich wat meer menschenkennis eigen te maken, meer kennis te vergaren van het officierskorps waarover zij bevelen en mogen zij dan ook toonen, dit steeds een goed hart toe te dragen. Vox. --- Decentralisatie in Indië. Zooals te verwachten was, is het wetsontwerp betreffende de decentralisatie in Indië in de Tweede Kamer zonder tegenstand aangenomen. De Eerste Kamer zal vermoedelijk weldra dit voorbeeld volgen, en dan zal de gelegenheid geopend zijn om tot do oprichting van gewestelijke en plaatselijke raden over te gaan. Nu zou men zich zeker bedriegen, als men veronderstelde dat met de afkondiging der wet, dadelijk een groote verandering in de Indische toestanden zal komen: er is- een stekje geplant, waaruit bij goede verzorging mettertijd ecu krachtige, schaduwrijke boom groeien kan, maar niet weinig zorg en niet weinig tijd zullen noodig zijn vóórdat het einddoel is bereikt. Wij hopen zeer, dat in Indië èn de zorg, èn het geduld niet zullen ontbreken! Geen noodelooze vertraging, zeker; maar overhaasting zou veel nadeeliger zijn. Wie een huis bouwt, doet wijs als hij eerst den bouwgrond deugdelijk onderzoekt en dan voor deugdelijke fundeering zorgt, — anders loopt later het geheele huis, misschien met de bewoners, gevaar. Zoo zijn wij bijv. wel wat beducht voor da gevolgen eener te snelle uitvoering van de decentralisatieplannen, als wij denken aan de zeer juiste opmerking van den heer Fock in de Tweede Kamer, dat de werkzaamheden van het centraal bestuur daardoor niet af-, maar veeleer toe zullen nemen. Binnen een niet te lang tijdsverloop — zeide hij — zal eene decentralisatie van boven af noodig zijn; zal het uitgestrekte gebied onzer koloniën (wij meenen spe*. ciaal dat van bet dichtbevolkte Java) moeten worden verdeeld onder gouverneurs, die ten deele de verantwoordelijkheid van den Gouverneur-Generaal overnemen. Inderdaad ; de tegenwoordige toestand behoeft niot te beletten dat men alvast in sommige hoofdplaatsen of in enkele gewesten de handen aan het- werk slaat; maar wanneer men veel te gelijk overhoop haalde, zou hot centraal bestuur tegen de daardoor vooral aanvankelijk in het leven geroepen bemoeiingen niet opgewassen zijn, zou er groote. vertraging ontstaan en daarmede misschien de geheele decentralisatie gevaar loopen./,. Wij meenen dus dat de aanstelling van drie gouverneurs voor West-, Midden- en Oost-Java, aan wie alle, anders op de Bataviaasche- bureaux te voeren controle over gewestelijk cm plaatselijk bestuur wordt overgelaten, thans dringend noodig is. Te meer, indien de, vrees van den heer Fock gegrond is dat velen der tegenwoordige ambtenaren niot gemakkelijk zich zullen indenken in het nieuwe stelsel; dezen hebben leiding noodig! Wanneer de gouverneurs mannen zijn die overtuigd zijn van het nut en de noodzakelijkheid der nieuwe regelingen, zullen deze des te eerder en des te gemakkelijker ingang vinden. Een andere quaestie, die bij het debat ter sprake kwam, geldt de vraag of de gewestelijke en plaatselijke raden zullen worden benoemd of verkozen. Het spreekt vanzelf dat wij tegen de verkiezing van de Europeesche leden dier raden, of voorloopig van een deel daarvan, geene bedenking zouden hebben; of de verkiezing onder do Chineezen of Arabieren raadzaam zou zijn, durven wij niet te beslissen; maar wat de inlandsche bevolking betreft, — maar onze vaste overtuiging is zij daarvoor in de verste verte nog niet rijp. De ervaring met de verkiezing van dessahoofdem heeft dit te over geleerd! Het deed ons groot genoegen dat de heer Cremer, dio als Minister nog min of moer het „palladium" van den heer Fransen van de Putte de hand boven het hoofd hield, thans verklaarde dat de inlandsche bevolking van Nederlandsch-Indië niet „rijp voor die instelling (der verkiezingen) is"; dat „de vertegenwoordiging van de inlandsche bevolking door de oversten en eersten in de aristocratische samenstelling van bijna alle inlandsche volkeren past, dat men hunne hoofden allengs meer op den voorgrond moet brengen"... Niet minder verheugden wij ons te vernemen dat de heer Pijnacker Hordijk, vrijzinnig-democraat en dus hier te lande van algemeen stemrecht heil verwachtende, het met dem heer Cre-mer eens was: de aanwijzing van alle leden der radon moge het einddoel zijn, — het is er dan toch een „dat in de verre toekomst ligt en in de eerste jaren niet te bereiken zjd eijn. Zoolang niet do inlanders genoeg ontwikkeld zijn om het kiesrecht, ook voor de raden, te kunnen uitoefenen Het duidelijkst van allen sprak de Minister: „Ongetwijfeld in een ver, zeer ver verschiet, als de inlandsche bevolking zal hebben verkregen die mate van ontwikkeling, van politiek medeleven die voor zulke verkiezingen noodig is, kan ons het denkbeeld van zulke geheel gekozen raden toelachen... (Het is) een ideaal, dat wij wel in hot oog mogen vatten, maar dat in ccii afzienbaar tijdvak niet te verdedigen is"... Ons dunkt, dat al deze adviezen nog tot een andere conclusie zouden moeten leiden. Wanneer men — te recht, want de ervaring bij de dessa-verkiezingen leert het sedert jaren — zooveel bedenking ziet in de toekenning van het kiesrecht aan den inlander, waarom handhaaft men dan altijd nog die dessa-verkiezingen, in strijd met de adat den inlander opgedrongen, en volgens de vrij algemeene meening in Indië tot zijn nadeel werkende? Of zou, bij de discussiën over de samenstelling der raden, misschien terloops even het doodsklokje over die ellendige dessaverkiezingen hebben geluid? Wij hopen het hartelijk. Het zij ons veroorloofd, hier nog een kleine opmerking te maken. De heer Fock, de eenige spreker die nogal goede verwachtingen had van het stelsel der verkiezingen en deze trapsgewijze wilde invoeren, beriep zich op een tijd' schrift-artikel van een resident, die — gelijk alle andere residenten — „jarenlang in. Indië heeft gediend, de bevolking en de toestamden kent cm derhalve ongetwijfeld als autoriteit mag genoemd worden' • Dit autoriteitsgeloot vinden wij toch wel wat gevaarlijk. Er zijn, meenen wij, 36 hoofden van gewestelijk bestuur in Indië, die evenzeer „autoriteit" genoemd kunnen worden. Er zijn er noo- anderen, die evenveel recht van spreken hebben • raden van Indië, directeuren, hoofdinspecteurs enz. Van die allen is niet bekend beeld deelen van de -autoriteit van den heer Fock. Er is zelfs kans voor het tegendeel, wanneer wij zien hoe de Minister, toch zeker niet op lossen grond, zich daartegen verzet. Een resident kan zeer ijverig en zeer bekwaam zijn, — niet ten aanzien van elk onderwerp dat nog geregeld moet worden, kan hij als „de man die het weet" worden ingeroepen! De heer Fock was trouwens in dit kleine gedeelte van zijn rede niet gelukkig. Hij herinnerde ook „dat reeds de commissie van 1878 sprak van verkiezingen", maar de heer Cremer antwoordde dat die commissie in 't geheel geen inlanders iv den raad wilde, zoodat bij haar van verkiezingen door inlanders geen sprake was. Wat de algemeene quaestie betrof — „decentralisatie van bestuur in Indië een eisch des tijds" daaromtrent leefden alle sprekers „in dé schoonste harmonie". De vroegere tegenstand van sommige zijden in Indië, die vreesden dat de decentralisatie, door plaatselijke heffingen, de algemeene uitgaven zou doen dalen, en alzoo weder batige sloten voor het moederland in het leven zou roepen, is, hopen wij, nu vervallen nu het uitgemaakt is dat van bijdragen aan het moederland nooit meer sprake wezen kan. En wij hebben dus nu slechts de hoop uit te spreken dat de Indische Regeering hot mogelijke zal doen om het met het wetsontwerp beoogde doel te bereiken, en daarin gesteund zal worden door hare Europeesche en inlandsche ambtenaren en door höt Europeesch, publiek. --- Engelsche Brieven. UIT DE CITY. Londen, 3 Juni 1903. Dei markt was heden, in vele opzichten beter, maar toont niettemin eene zekere onregelmatigheid, die er op duidt, dat men nog niet geheel tot normale toestanden teruggekeerd is. De geruchten, waarvan gisteren te dezer plaatse reeds melding gemaakt is, omtrent een faillissement van beteekenis, bleken juist te zijn geweest. Zooals gewoonlijk echter had het bekend worden van den omvang van het kwaad een kalmeerenden invloed en haalden Canadian Pacific shares het grootste gedeelte van den teruggang van gisteren in en stegen tot 126, tegen 122 gistermiddag. Amerikaansche spoorwegwaarden waren eveneens aanmerkelijk beter en stegen Unions tot 86, Atchisons tot 76 enz., maar met betrekkelijk weinig zaken. In den namiddag na ontvangst van de openingskoersen van New-York was de stemming onregelmatig, eerst lager, daarna beter en ten slotte Weifelend. Terwijl het gisteren duidelijk was, dat krachtige huizen de markt steunden, was daarvan heden niets te bespeuren en scheen het vooral nabeurs, dat enkele groote posten van de beste shares aan de markt waren, hetgeen den indruk gaf, dat het proces van cash-maken, teneinde in de eischen van andere engagementen te voorzien, nog niet afgeloopen is. Van de overige markten waren vreemde waarden vast op Parijs. Turken stegen ca. \ % op de aankondiging, dat de Sultan nu eindelijk het unificatie geteekend heeft. De inlichtingen, die ik ca. 10 dagen omtrent een en ander ontvangen en in het week-overzicht van den 24en Mei medegedeeld heb, worden thans volkomen bevestigd. Nu moet men echter niet verwachten, dat alles direct glad van stapel zal loopen, maar waar de hoofd-geïnteresseerden het over- de onderdeden vrij wel eens zijn, kan de oppositie niet veel uitrichten, In de Engelsche bladen en in de vergadering van den „Council of foreign bondho-lders" zal men nu wel wederom scherpe aanvallen lezen en hooren over berooving van obligatiehouders enz., maar cle Engelsche belanghebbenden hebben het slechts zichzelven ta wijten, wanneer niet meer rekening met hunne eischen gehouden is. Argentijnen waren in den ochtend zeer vast, mede in verband met berichten over de zeer vriendschappelijke verhoudingen tusschen de groote Zuidamerikaansche republieken. Ook schijnen er onderhandelingen te loopen omtrent afbetaling van het saldo der Argentijnsche schatkist-obligatiën door verkoop van het onderpand. In één woord, alles scheen er op te duiden, dat men in Zuid-Amerika althans het milennium begint te naderen. Uit deze goede verwachtingen werd men hedenmiddag ruw opgeschrikt door geruchten omtrent politieke onlusten in Uruguay, die eene daling van 2 % in de fondsen dier republiek ten gevolge hadden, en die ook tot eene verflauwing der stemming voor Zuidamerikaansche waarden in het alge-meen leidde. Naar ik verneem is door de heeren Rothschild een bedrag van £ 1,500,000 Chileensche schatkistrwissels met een looptijd van 18 maanden onder de hand hier geheel geplaatst. Dat wil natuurlijk niet .zeggen, dat zij alle hier een onderkomen gevonden hebben; een groot deel daarvan is op het vasteland overgeplaatst. Van mijnwaarden waren Zuid-Afrikanen vast op berichten, dat het Portugeesche gouvernement bereid zoude zijn mede te werken tot het verkrijgbaar stellen van 25,000 Kaffers uit Portugeesch-Afrikaansch gebied voor werk in de mijnen. Rio Tinto's waren beter op eene rijzing van 25 sh. in den prijs van koper, maar daalden later weder van £ 48 tot £ 47J. £ 103,000 in vreemd goud werd heden bij da Bank oatvangen. --- Buitenlandsche Kroniek. De Chartreux, uit Frankrijk uitgewezen, zijn im onderhandeling getreden met den hertog vam Argyll, zwager van den Koning van Engeland, voor dem aankoop van zijn bezitting lona, een der Hebriden. Dit eilandje, 26 vierkante kilometer groot, geldt als de bakermat van het Sehotsche Christendom, vroeger waren er de Clunymonmikem gevestigd, tot de protestantsche hervorming er hen vandaan kwam jagen. De Karthuisermonniken "komen hier dus feitelijk in bekend land, de plaats vanwaar zij vroeger hun propaganda dreven, en waar als oudheidkundige curiositeit eem steen wordt aangewezen, waarop eens do katholieke lersche priester Óolombam rustte. Een bezoek, dat onlangs door de Sohotsohe bisschoppen aan Rome is gebracht, wordt met deze plannen in verband gebracht. D© Garibaldi-feesten hebben in Rome aanleiding gegeven tot eenige betoogingen; zoo bij een voorstelling van „TAiglon", dat een overtalriik aantal passages bleek te bevatten, die aanleiding bodem tot amti-Oostenrijksche manifestaties De regeering verbood daarom maar eem tweede voorstelling vam Rostands tooneel- Voor het graf vam Garibaldi, een toespeling makende op de feiten bij Innsbrück, herinnerden twee sprekers onder daverende toejuichingen aan de woorden vam dem nationalen held, dat Italië niet tot eenheid zal worden gebracht eer zijn natuurlijke grenzen zijm hersteld In Bari werden de feesten besloten onder de kreten: „Leve de Koning van Itahe!" „Leve Tremte cm Triest!" : In verschillende steden hebben de studenten nieuwe manifestatiws gehouden ; de regeering had »chter strenge ___-egel:a:-ir.-ül!li!g. To_t scheen men een dame stuur te willen brengen en stelde toen tweo dames op het dubbeltal. Deze handelwijze keurt spr. af. Hij meent dat men in zuil. een geval een dame en een heer op het dubbeltal moet plaatsen in aiphabetische volgorde. De voorzitter maakt, naar aanleiding hiervan, ouder toejuiching der vergadering de opmerking dat men tot nu toe zeker geen oogenbiik spijt _ van zal hebben dat eem dame in het bestuur is gebracht. Op verzoek van den afgevaardigde uit N i e u w Lekkerland doet mej. Ter Meulen (hoofdbestuur) eenige mededeelingen, over vacantie-koloiiies. HeerenTeen prot„teert tegen den dwang, 3oor de commissie Art. 45 op de departementen geoefend door onlangs een dubbeltal te stellen waarop alleen namen van twee dames waren geplaatst. Paterswolde meent'dat mem evengoed kou protesteeren al de keeren dat er dubbeltallen van twee heeren zijn ingediend. De voorzitter constateert daarop „datmen het er mv wel verder mee doen kon" en verzoekt den departementen volgende voordrachten af te wachten. Het woord was daarna aan den afgevaardigde uit B o r kv 1 o, die hulde brengt aan den voorzitter voor zijn leiding en vcor de schoone rede gisteren door dezen gehouden. Een treurdag noemt spr. voor het Nut dezen dag, waarop met den voorzitter ook prof. Treub van het hoofdbestuur van het Nut zal moeten scheiden. Warme woorden van dank en hulde brenn-t de afgevaardigde aan deze beide mamnem, die met hunne erkende groote quaiiteiten het belang der Maatschappij zoovele jaren hebben voorgestaan. Met warm applaus sluit de vergadering zich hij deze woorden aan. De voorzitter zegt dank voor de door den afgevaardigde van Borkulo gesproken woorden. De hulde daarin aan hem gebracht, brengtspr. grooten deels terug op professor Treub, die in het hoofdbestuur der Maatschappij meer heeft kunnen doem dan spreker. Spr. eindigt zijn reda met in de aandacht deiafgevaardigden aan te bevelen twee spreuken, predikende van de wamden der vergaderzaal: „Het vreeselijkst ongeloof is het ongeloof in zich ze-lven' ,Overwin het kwade door het goede". Met den wenich dat de gedachte aan deze woorden steeds de afgevaardigden bij hun streven voor de Maatschappij zal vergezellen, sluit de voorzitter, onder toejuiching der aanwezigen, de vergadering. ---