ENGELAND. Dingen van den dag. '(Van onzen eigen berichtgever.) Londen, 28 Mei. De Minister van. Munitie heeft met een &antal werklieden in het ammunitie-bedrijf een onderhoud gehad over de aanstaande Pinksterdagen en in vervolg daarop zal hij bovendien deze week nog met de vertegenwoordigers van eenige Vakvereenigingen beraadslagen. I_e heer Lloyd George heeft dien mannen op het hart .gedrukt al hun invloed aan te wenden dat hun vakgenooten van de komende Pinksterdagen geen vacantie zullen maken, omdat hun arbeid in 's lands belang veel te veel noodig is. Aan het front en bij de marine heeft men, vooral nn de actie der legers blijkbaar hoe langer hoe belangrijker gaat gorden, steeds meer, .mnn.itie gn kanonnen noodig. Het werk mag geen- oogenblik worden vertraagd en een herhaling van hetgeen met Paschen gebeurd is, moet voorkomen worden. Toen is gebleken dat velo werklieden er niet alleen de Paaschdagen van genomen hobben, doch dat op vele plaatsen velen hunner niet vóór den Woensdag of Donderdag daarna te werk kwamen en daardoor in do aflevering van hetgeen noodig was bij het leger belangrijke vertraging ontstaan was. En de Minister fieeft ernstig in het licht gesteld, dat men in de Pinksterweek niet weder voor hetzeifdo feit mag worden gesteld, want aan het front kent men nu eenmaal geen vacantie en gaat het oorlogs-bedrijf steeds door. Het bovenstaand© is weder typisch Engelsch. Met vacanties is men hier nooit erg karig geweest en 't is wel een echt ■ Engelsch verschijnsel dat zelfs de oorlogs-toestand in dié gewoonto nog geen wijziging heeft gebracht. Een Hollandsche vriend, die hier al jaren op een groot Engelsch kantoor werkzaam is, heeft mij dikwerf verteld dat zoon Paaschen Pinksterweek er eene is, waarin bedroefd weinig wordt uitgevoerd. „De patroons," zeide hij, „verdwijnen meestal Donderdagsmiddags of anders zeker Vrijdags naar de „sea-side". Den Zaterdag daarop sluit het kantoor om één uur, in sommigo zaken blijft het dan den geheelen dag gegloten. Dan volgende Paasch- of Pinkster- Zondag en de Maandag-bank holiday; Dinsdags wordt door velen als een extra-dag vrijgenomen en 't is mooi als Woensdags werkelijk alles weder geregeld gaat en — een groote achterstand moet afgewerkt worden, waarmede de overblijvende dagen die week gevuld wordon." Zoo ging het hier in vele zaken. De sehool-vacanties hebben ook een buitengewone lengte, 's Zomers — althans voor hetgeen wij in ons land H. B. S. of gymnasia zouden noemen ■— meestal van half Juli tot October; met Kerstmis een week of' twee, drie; met Paschen ook weer een paar weken. En naar verhouding gaat het hier in alles zoo. Winkels sluiten, althans in de beste kwartieren der steden, heel vroeg, zeven nur 's avonds, soms zelfs nog vroeger ; 's Zaterdags om een, twee uur — dicljt; in vele deelen dor stad Donderdagsmiddags om oen uur gesloten, maar dan blijft men Zaterdagsavonds tot «sen uur of acht, negen open. Ik misgun het den menschen niot, geenszins, maar toch, ontkend kan het niet dat men er hier in alle bedrijven wel wat al te veel vrijen tijd van nam. Gedurende den oorlog is het reeds ietwat veranderd, vooral sedert militaire dienstdwang werd ingevoerd en in velo winkels, met name in die waar men maar oen klein personeel heeft,- langer gewerkt moet worden, wil men de Wanten allen kunnen bedienen, want duizenden bedienden zijn onder de wapenen en het is erg moeilijk om hen te vervangen, zelfs door vrouwelijk personeel. En als de oorlog | voorbij zal wezen, zal vermoedelijk ook in de wijzo van werken hier wel belangrijke wijziging komen; men zal dan wel beseffen dat er, wil ' men de geleden economische schade goedmaken, wat meer „poot-aan" zal moeten worden gewerkt. Maru- eigenaardig, nietwaar, dat die „holiday's" zoo ingeworteld zijn, dat in zulke ernstig© tijden «_n in een bedrijf, waarvan voor don oorlog zóó veel afhangt, de Minister van het Am'munitie-wezen genoodzaakt was een conferentie te houden, zooals ik boven mededeelde. Het uitgaan voor velen op d.. «a.s. Pinksterdagen zal misschien vee! meer beperkt zijn dan vroeger. Van excursie-treinen zal natuurlijk geen sprake wezen, die ziin ree.ds dadelijk toen de oorlog uitbrak, afgeschaft. Maar thans heet het dat ook eerstdaags een groote inkrimping zal volgen van het doon rijden van pleizieromnibussen op Zon- en feestdagen. Tot dusverre reden er van verschillende plaatsen in Denden op dergelijke dagen motor-bus-en, clie de menschen voor enke-le stuivers mijlen ver naar buiten brachten — dergelijke „joy-rides" zullen worden ingekrompen, zoo al niet geheel 1 afgeschaft voor den duur van den oorlog, omdat petroleum zeer in prijs gestegen is. Eeeds gaat de voornaamste omnibus-maatschappij hier ter stede, de „General", sommige diensten inkrimpen. Ik ,zag vandaag juist op de motorbussen, dio een dienst onderhouden tusschen een der noordelijke en een der zuidelijk gelogen voorsteden, een rit van anderhalf uur tusfchen berde eindpunten, dat, heden te beginnen, do dienst gehalveerd wordt, d. w. z. na een bus, dio den gebeden afstand aflegt, zal er een volgen, die slechts den halven weg ' gaat en zoo verder om beurten — besparing van brandstol. Dus zal de overvulling van dö motor-bussen iii Londen nog grooter worden dan zij al was, to meer omdat langs een aantal di'-tricts-spoonvorrlrj-en een aantal stations gesloten zijn, waardoor do menschen in die j buurten wonendo op trams en motor-bussen worden aangewezen. Hoe die toestanden'nog ' worden zullen, wanneer — zooals sommigen beweren — de oor-rog nog een jaar of langer ..ou voortduren"; is met geen mogelijkheid na. te i. Laat ons maar -hopen dat de pessimisten | ongplijk krij'- Ik sprak dar.rcri.-n van gesloten spoorwegstations, 't Is jammer dat er nog geen sprake is var) het sluiten vrrn het Übaring Cross Station. Niet oogenblikkelijk natuurlijk, dcch in dc naaste toekomst. Dei leeft «jon oomi missie van het Ifoogerhui:., die bad na te ! paan of 'aan de „South Eastern and Cbatam Eailway" bij de wet zou worden toegestaan de | spoorwegbruggen van het station ovor de I Theems to verbreeden, dio vraag toestemmend beantwoord. Erg jammer! De brug is een der leeiijkste spoorweg-bruggen over de Theems en b-derft het riviergesicht dat daar anders zoo prachtig zou kunnen zijn. Dikwerf is op congressen, die over stads-verfraaiing handelden, die brug ter sprako gekomen en do meening geuit dat zij moest verdwijnen en een nieuw station aan den overkant dar rivier, aan dea zuidelijken oevor, moest worden gebouwd. Tot de grootste voorstanders daarvan behoorde oud-minister John Burns, die herhaaldelijk voor die ingrijpende verandering pleitte, do spoorweg-maatschappij wettelijke vergunning vroeg om de brug te mogen verbreeden, was het een mooio ge_egenheidi geweest dit te weigeren en te kennen te geven dat het wenschelijk is een nieuw station aan den anderen kant'der rivier te bouwen. Welk een verfraaiing zou men op die wijze kunnen krijgen in het hart van Londen! Gesteld Charing Cross ■Station — werkelijk geen fraaiigheid, al is hot «en der voornaamsio, zoo niet het v/oornaamste spoorweg-station to Londen — dat nu aan het drukks Strand eén echte. sta-in-den-weg is, was afgebroken en een monumentale brug daar gelogd ovor de rivier' naar een nieuw station aan den anderen kant, men zou een schitterenden verkeersweg hebben. In onzen tijd met zijn motor-bussen en tarsis zou de afstand geen bezwaar kunnen zijn, trouwens niemand klaagt er over dat het hoofd-station van de „London and South Western Railway", het Waterl oostation, aan den anderen kant der rivier is i gelegen. Doch de wet voqr de verbreeding der bestaande brug is nog niet aangenomen en er is dus nog hoop dat men tot ander inzicht zalkomen. Dit is te meer te wensohen omdat zeker, te verwachten is dat na den oorlog Charing Cross Station spoedig te klein zal worden. Men mag gerust voorspellen dat in de komencie jaren het verkeer tusschen Frankrijk en Italië met Engelancf grooter zal worden dan het vroeger geweest is. Ook mag men veilig aannemen dat alle bezwaren, die vroeger tegen een Kanaal-tunnel hebben bestaan dezerzijds, na de verbroedering van Franschen en Engelschen, totaal verdwenen zijn en die tunnel wel een der eerste belangrijke werken des vedes van de eerstvolgende jaren zal worden. Dan zal het verkeer nog grooter worden en hot huidige stafion aan het Strand nog ongeschikter blijden. 'Dit alles is op dit oogenblik wel toekomstmuziek, ma.fr vermoedelijk toch niet van zóó'n verre toekomst, dat het thans gesn zonde en jammer zou moeten heeten als men die leelijke spoorwegbrug ging verbreeden, wat gelijk zon staan met bestendigen voor tal van jaren. --- Een interview met Lord Reay. Onzo Londensche berichtgever schrijft d.d. 27 Mei: <, Gedurende den oorlog heb ik menigmaal in brieven van vrienden te Den Haag de opmerking gelezen, dat zij nooit zonder spottend glimlachen het Vredes-Paleis konden aanzien, en sij gaven da__ steeds als hun meening te kennen „dat ze die stichting nu maar zoo spoedig 'mogelijk moesten opdoeken en het gebouw een andere bestemming f «ven." ~Van internationale tractaten om 3 komen tot een w_ew"ecrd dat dit land gerechtigd is tot het voeren van een duikbootenoorkx*'zooals het dien voert,'op grond dat Engeland onrechtmatig Duitschland wil urthonge— Die redoncering", meende Lord Reay, houdt gesn oogenbhk steek. Even goed als rn IS7O het hele-- van Parijs volkenrechtelijk volkomen juist was, •_. het ook het beleg, dat Engeland thans op groote schaal op Duitschland toepast, en dus is het beweren der Duitschers, dat zij. met hun duikbooten thans mogen optreden, zooals zij doen, omdat het beleg onrechtmatig zou wezen, ten eencnmale onjuist. _ En nu de -Zeppelins. To Den Haag is destijds een poging gedaan — het werd door mij zelf voorgesteld — om den geheelen luchtoorlog als onrechtmatig te bestempelen. Dat voorstel is verworpen en men heeft die wijze van oorlogvoeren dus wet onrechtmatig genoemd. Maar wel strijdt het tegen het volkenrecht als die vlietuigen door de Duitschers gebruikt worden om bommen te werpen oo andere dan versterkte plaatsen, arsenalen, dokken, e. d. Verder de mails. Do bedoeling der Haai-sohe Conventie is geweest om brieven onschendbaar te beschouwen, doch niet postpaket/ten. Tegen het aanhouden van pafcetten is dus volkenrechtelijk zeker niets :n te brengen. Maar het is bewezen dat de Duitschers brieven gebruikt hebhen om zich contrabande, met name rubber te doen toezenden in brieven en het op die ongeoorloofde wijze te verkrij-en met ontduiking van do Haagsch© Conventie, d^'e -postoaketton •niet onschendbaar verklaarde Men heft on de Haags.che Conventies dergelijk misbruik maken niet voorzien ,en Engeland handelt volkomen rechtmatig, wanneer het krachtens zijn contrabande-bepalingen de mails aanhoudt. Engeland volgt door het ter zijdo stellen der Londensche Declaratie de leer van „the continuous voy,age" en past die toe op alie contrabande. Tér vermijding van moeilijkheden van den neutralen handel heeft het o. a. ds overeenkomst gemaakt met den Nederlandschen Over Sea Trust, dio man hier volkomen vertrouwt. Ook in dirt alles is niets dat tegen de internationale tractrxten strijdt." — „En wat seht n na den oorlog ten aanzien van de internationale tractaten noodzakelijk?" — „Dat," antwoorddo Lord Reay, ~de ondervinding gedurende den oorlog' opgedaan, zal worden 'aangewend tot grondige herziening en aanvulling van de bepalingen van het volkenrecht welke geldig waren vóór het uitbreken van den oorlog, en daarbij zullen de neutrale Mogendheden ongetwijfeld een belangrijke rol te vervullen hebben." — „En u acht daartoe het Vredes-Paleis de aangewezen plaats?" — „Buiten'twijfel," dus besloot Lord Reay ons onderhoud, „het Vredes-Paleis zal de aangewezen plaats zijn om die conferenties to noudon — het zal in de toekomst een plaats van zéér grooto beteekenis worden. Natuurlijk, niet onmiddellijk na den corlog, maar na verloop van tijd, wanneer de gemoederen tot rust gekomen zullen zijn. Het f.s niet te voorzien hoe de toestand zal wezen na het sluiten van den vrede. Maar dan.-wanneer men het oogenblik goed zal weten to kiozen, zal men tot rijp overleg kunnen geraken over vele belangrijke quaesties, óók ten aanzien van die: welko middelen zullen kunnen worden aangewend om oorlog te voorkomen.". --- Het Paaschfeest te Saloniki. (Van een bijzonderen correspondent.) Saloniki, 22 April. 'Al dient men hier zwaar den Mammon, de hemelsche aangelegenheden worden er allerminst om vergeten of verwaarloosd. 't Schijnt, dat het een het ander moet goedmaken. Misschien ook is de veelheid van gelooven te dezer plaatse oorzaak van een soort van religieuse concurrentie, welke er toe leidt, zoo ostentatief mogelijk zijn geloof te belijden. Onder gewone omstandigheden hebben we hier al drie kerkdagen per week. De Islamieten beginnen met hun Vrijdag; de zeventig duizend Joden volgen met hun Sabbath, en dan komt de Christelijke Zondag. Misschien hebben de Albaneezen, de Deunmehs, de 'Zigeuners, de Schismatieken ook nog aparte Zondagen', dat is mij niet bekend. Dat we hier natuurlijk ook Protestanten, Anglicanen, Presbyterianen, Hindoes, Armenische Christenen enz. hebben, alsmede draaiende Derwischen en meer van die religieuse uitmiddelpuntigheden, dat zij slechts volledigheidshalve vermeld. En elke schakeering beeft natuurlijk ook haar eigen begraafplaatsen; wel gaan alle dooden weer dezelfde moederaarde in, maar soort bij soort, streng gescheiden. De afgeloopen ' week was al bijzonder kerksch. Want dwars door het Pascha der Israëlieten heen kwamen de Goede Vrijdag en do Paaschdagen der Orthodoxen. ,De Joodsche militairen der geallieerde- en der Grieksche troepen waren gedurende eenige dagen welkome gasten van den groot-rabbijn en der leden van de gemeente, zoowel in de „Talmud Tora" en de vele andere synagogen, als aan den huiselijken haard, welke echter thans niet behoeft te branden, want we genieten reeds sinds eenige weken heerlijk warm lenteweder. De generaals Sarrail en Mahon hadden gezorgd voor een flinke lading meel voor de ongezuurde brooden. De armen waren rijkelijk bedacht; de zaken stonden stil; de winkels waren meerendeels gesloten. En allen waren op hun Paaschbest uitgedost. De Joodsche mannen dragen hier op den Sabbath een lange jas van gebloemd sits. Een soort van ~saut-de-lit" van kleurig bedgordijn, waarvan het bloemetjes- eil friezeltiespatroon ook wel doet denken aan behangselpapier, waarboven een gebaard gezicht en een lorgnon vreemd aandoen. Zoo goed als des winters de met bont gevoerde tabberd kleedt, zoo leelijk is die tot de enkels neerhangende nauwe jurk. Er worden hier nog wel meer soorten van rokken door-mannen gedragen, terwijl de vrouwen der Zigeuners en der Macedonische landbevólking dikwijls in wijde broeken zijn gekleed. Zoo deßerggrièkeó, de Albaneezen en Mirdieten, de Schotten. Maar die rokken ziju van gansch ander snit en staan allerroinr.t verwijfd. Als op cohimando heeft de Salonikor bevolking, voor zoover ze geen nationaal costmim el-aagt, tijdens deze week van kerkelijke feesten zich in gloednieuwe confectie gestoken. Fraai is anders; alles is veel te nieuw om mooi te kunnen'zijn. En het is een confectie, waar de kleuren te dik oplig;jen, kaneelgeel en balletiesblauw en bessensaprood ou helgroen en schreeuwend wit en parelgrijs doen de oogen pijn. Maar men vindt blijkbaar zichzelf en. elkaar érg chic, en dat is toch maar de hoofdzaak! De pantalons hebben geometrische vouwen van voren en van achteren, stijf als had een steamroller .ze er in geperst. leder haast lijdt onder brillante schoenen welke een nummer te klein zijn, met lakpunten zwarter dan zwart, en wit, paars of stroogeel laken om etc enkels. De veston-coftiplet's deiion gel ui vertoonen nog geen enkele behoorlijke lïchaamsplooi, ook zonder lijf er in zouden ze rechtop blijven staan. De stroohoeden zijn te nieuw, de handschoenen zijn onbruikbaar van schoonheid, en de kleurige blouses der meisjes kraken nog bij 't wandelen. De mode • der korte rokken is niet voordeelig voor de Saloniker schoono sekse. Dat komt door, d00r... enfin, 'n beetje molligheid staat wel aardig voor meisjes en jonge vrouwen, niet waar? Maar... de overgroote meerderheid hier heeft daarvan al te veel. Ik zit aan den weg buiten Saloniki. Het is Paaschzondag. De hemel is zoo mooi als de hemel maar wezen kan. 'Vóór me uit pijlen drie dingen hoogop den hemel in. Een blondgroeive populier, eon klaterwitte minaret en een diepdonkere cypres, alle drie even smal en 6ven hoog. Een oude verwrongen ceder, moe van eeuwen leven, maskeert hun aller voet... Boten me de schaduwweelde van een breed uitgegroeide plataan die, voor de hoeveelste maal reeds, zwoegt onder eén Vracht van frischjong loof. Uit al die groenheid streeft opwaarts een zware, doode tak, gevorkt, waarin een groot nest van dorre takjes. Een drietal paren kraaien had daar al zijn eieren gedeponeerd. Maar langbcen uit Egypte, de ooievaar, is gekomen. Hij herkende zijn werk, zijn nest. Hij smeet er de vreemde eieren uit, de schalen liggen rondom me. Zijn wijfje heeft de kraamkamer weer wat opgeredderd. En nu kleppert en klappert hij vlak boven me, van louter lentepiezi.er.is__ , Rechts van me loopen de oude Byzan-' tijnsche muren van Saloniki, die een millioen nieuwe plantjes ten voedingsbodem strekken. Mot hun worteltjes vernielen ze dat bouwgevaarte, zoetjesaan, zooals honderden voorgeslachten deden, en honderden na hen zullen doen. N'importe! Natuur gaat boven, menschenwerk. Hun heerlijke kleurschakeeringen ziin noodig. Ook zij moeten de jonge lente vieren... Een Turk en zijn twee vrouwen passeeren langs den weg. leder hunner draagt een kind. De vrouwen dragen 't hare op den rug, in een wiegdoek welke de tors samensnoert. Voorover gebogen zoeken ze evenwicht. Hij draagt 't zijne in de armen, hoogop. Hij neuriet melodieloozo muziek. Kleurig is zijn kleeding. Zelfbewust schrijdt hij voort: dat alles is mijn... Een paar honderd meter van me af, waar de weg ombuigt, komt muziek aan van klarinetten en een groote trom, met stok en hand bespeeld. Een groote Grieksche vlag gaat voorop, «het witte kruis op blauwen grond. Het zijn Turken, Grieksche Turken, die van hun nieuw nationaliteitsgevoel willen blijk geven, en ~en passant" wat leptas willen ophalen als belooning. Het is magere, schrale muziek van herdersfluit-trillertjes en doffe boemslagen, welke een Westersch mensch nerveus maakt. Kleine jongens luisteren vol bewondering en maken met hun lenige spiertjes de oriëntale dansbewegingen welke er bij hooren... Vuurwerk wordt afgestoken, dichtbij en veraf, als Paaschviering, ondanks het streng verbod. Honderd vogels kwinkeleeren. Van zee af komt 'n briesje koelheid brengen aan de van zonnewarmte trillende lucht. Op kleine driftige paardjes galoppeeren Turken voorbij, in Westersche kleeding, doch met de donkerroode fez op het donkerbesnord gelaat. Engelschen en Franschen, van landen van zeemacht, wandelen in groepjes, de kodak in de hand. Canadeezen jagen langs den weg op hooge paarden, de cowboy-hoed beschaduwt hun rood gezicht. Shiks met hun vrouwelijk mooie trekken onder vervaarlijke tulbanden, schrijden langzaam voorbij. Twistende Zigeunerkinderen trekken elkaar de haren uit het hoofd. Gesluierde vrouwen bedelen... Van achter me komt gezang aan, mono toon, met veel vage coloratuurtjes. 't Zijn drie Grieken in hemdsmouwTen, hand in hand, die het lied neuriën, dat ik vannacht óók in de basiliek hoorde zingen; a cappella: „Christus is opgestaan!"... Links van me staat tegen de groenbesprenkelde helling een groote Islamitische begraafplaats, zwijgend, eenzaam. Slechts krassende kraaien vlerken er rond. De vele honderden rechtopstaande steenen, tusschen de treurigheid van cypressen, vangen het zonlicht en kaatsen het terug als louter zilverwit... En ver weg luiden de Christenklokken. • __* Is het vlonder, dat men bij zulke entourage wel eens moeite heeft, zijn onderwerp vast te houden ? Maar nu zal ik niet meer afdwalen en gaan we de inwijding van het Paaschfeest in de St. Sofia-basiliek bijwonen. 't Is half elf, Zaterdagavond vóór Paschen. In de straten hangt duisternis, want de maan laat zich nog een uurtje wachten. De lucht is zoel en vol stergeflonker; 't is bladstil; op eiken- straathoek staat een kraampje, waar lange, dunne kaarsen, in ,groote verscheidenheid van afmeting, worden verkocht en ijverig gekocht door de duizenden kerkgangers. Ook ik koop me er een, een heel eenvoudige kaars. Er zijn er ook met boetseerwerk in was,en met de wibblauwe, de nationale kleuren. Waut religie ën nationaliteit gaan hier meer samen, dan w^aar ook in de christelijke wereld. Voor de Grieken is het orthodoxe geloof een soort van grondwet-artikel. Een niet-orthodoxe Griek is haast ondenkbaar, — is geen Griek. I Openbaar gezag en kerkelijk gezag zijn tweelingbroeders. Wij trekken allen door de Koningin Fofiasfcraat, die slecht geplaveid is als haast aile verkeerswegen. De straat helt opwaarts. En een paar honderd meters verder staat ■ rechts, achter een voorhof, de Aja , Sofia Dj ami, de St. Sofia-kerk, ons doel. Deze kerk is nog ouder dan haar naamj genoot te Constantinopel. Als deze, deed ze ook een half duizend jaar lang dienst als [ moskee. Maar sinds een drietal jaren is ze weer voor de Christenheid herwonnen. Deze basiliek, met een zwaren, vrij platten koepel bekroond, dateert uit de vierde of vijfde eeuw onzer jaartelling. Gedurende het Byzantij-ische tijdperk werd ze menigmaal gerestaureerd. Maar het mooie mozaïekwerk tegen den koepelwand is .nog uit den eersten tijd. Het geeft een voorstelling van Christus' hemelvaart, met rondom de twaalf apostelen en de maagd Maria. Mooie kronen van Venetiaansch glas hangen van het gewelf omlaag. De steenen vloer is met tapijten belegd en met palmgroen bestrooid. Gedurende'de eeuwen, dat de Turksche overweldigers de kerk voor hun eeredienst bezigden, was al dat fraaie mozaïek op donkergouden grond met witkalk overdekt. En vlak naast de kerk, in den voorhof, bouwden ze een statige, wel veertig meters hooge minaret, van welker ommegang de muezzin al die eeuwen eenige malen daags verkondde, dat er slechts één God is en Mahomet zijn profeet. Nog altijd wijst dio minaret teu hemel, naar den eenigen God. Maar sinds 1913 zien de Grieken op hun oud bedehuis weer het kruisteeken geplaatst; sindsdien wordt de Christus er weer beleden. De muezzin heeft uitgediend. En de apostelgestalten, zoo langen tijd achter een kalklaag verloochend, zien uit hun koepelruimte weder neer op de vrome nakomelingen van hun tijdgenooten. Ze_ zien weer de rityoele gebruiken, zooals die in de eerste eeuwen der Christenheid reeds waren. Want de Grieksch Katholieke Kerk is Oostersch gebleven, zoo heel anders als de Romeinsche, de Roomsche. Geen orgelspel en gebedenboeken, geen gesneden beelden en kruisgangen, geen zetels en banken. Maar een gemeente, dicht rond den voorganger geschaard, arm en rijk dooreen, de litanieën volgend, kaarsjes brandend en de ikonen kussend. Vóór de kerk ligt een groote hof, een plein p.f park als ge .wilt, door muur'en hek van de straat gescheiden. Die hof is g 1"0,. ter dan dc kerk zelf, welke, betrèkkel#' laag is en aan de voorzijde voorzien v"' een portiek van zeven arcaden, door koloD men van oud groensteen en marine— o dragen. Daar, in dien hof, had het eerste _e deelte yan den plechtigen dienst plaafo- De voorhof loopt flauw hellend naar •* i kerk af. Het middengedeelte is echter i-°r I zontaal afgegraven en omsloten door *e. walmuurtje in hoefijzervorm, waarvan «a ronde gedeelte, als het verst van de k# j gelegen, dus het hoogst is, terwijl de bei"' rechte einden geleidelijk in het terrein vf1 loopen. Op dat waterpas gedeelte verhef-" zich, van de kerk af gerekendt eerst cc. vierkant terrasje, met witmanneren, fra', gebeeldhouwde omwalling, en dan een rDII waterbekken met fontein. Ter linkerzij!", van de kerk loopt een deel van den voorby terrasvormig op.- Slechts een enkele o&' oude, holle boom zonder kroon siert »8 voorplein, 't welk door een paar booglan1' pen slechts spaarzaam verlicht was. De & weldige minaret stond sneeuwblank *e£c het donker uitspansel. En het kruis op afl koepel was omzoomd met. gloeilampjes e . straalde in gouden gloed. , 't Liep al vol op dat voorplein- ?e terras was dicht bezet. De hoefijzervornns I walmuur diende tot zitplaats voor zoovel" als er. maar plaats kondon vinden, — dus gegarneerd met een dichte rij hangen? beenen. In de kerk, onder de portiek, ' den hof waren al een paar duizend mÊ^ sehen aanwezig, van alle geslacht en les1" tijd. '.t Liep intusschen steeds drukke' Maar het was een rustige drukte, waarn* 't mij hoogelijk bcvreeihdde, dat kort da»l^ op gendarmerie-officieren met hun ondei geschikten allerlei willekeurige deuk"1 gingen duwen in de dichte gelederen "e kerkgangers, — hier een plukje mensch6 verjoegen, elders do massa onbehoorl. gingen samenkneden. Ik schaam me bijna, als geordend sta»»^ burger, het neer te schrijven; maar al sch» I mende doe ik het toch: ik houd niet er» I van gendarmen en zoo. Naar mijn snia^ I bemoeien zij zich te veel met alles, soï«i I geheel overbodig. Wat hadden die nu hip to maken? 't Publiek had niets kwaads & I den zin; het kwam voor Ónzen Lieven Sec en niet om zich door dienders te late» « masseeren. Maar een diender schijnt » . eenmaal geen volksverzameling te kunne I zien of hij wordt nerveus. , I Op een gegeven moment moesten plots ' die honderden slingerbeenen van hét hoe»' ijzer weg en werden hun bezitters in " er achterstaande menschenmassa geduw»- Dat herhaalde zich een paar malen. Immf1? de jeugd had er al gauw de lucht van, ai men slechts op dat walmuurtje behoefde i. gaan zitten, om even later te worden teril." geduwd en daardoor een staanplaats vóór' ,aan te hebben. Op het horizontale terreingedeelte ver; zamelden zich geleidelijk autoriteiten .tf>e hun dames, officieren — óók van de ge»1' lieerde troepen, enkelo journalisten, e»?' I Bij. de fontein stelde zich een milit»' I muziekkorps op. En langs het walmuur*] I nam een cordon soldaten schouder aa^H schouder plaats, het geweer met de bajooe"| in den arm. t Eindelijk was alles tot rust gekomen *'|| werd het stil op het groote voorplein, vB*| waaraf men in de basiliek tal van kaai'5' i lichtjes zag heen en en weer zweven, v * ' den trans der minaret klonk bazuingesch3' De booglampen doofden uit. Slechts ke kruis, hoog boven ons, schitterde hel. Klokken vingen aan te luiden. En toe ontstak een ieder — er waren er wel e^ vijftien duizend, zijn kaars, elkaar achte' eenvolgens „vuur gevend", zooals rook" met sigaren plegen te doen. Dat was ove weldigend mooi, die talloos vele lichtvlf-* jes in de zwarte, bladstille lucht, die s. oen gazen weefsel van schittering vlijde over de hoofdenzee. ' Daar kwam de metropoliet in zijn sa-^ dotale kleeding van witte en gele zijde ' brocaat uit de kerk te voorschijn. Een»». koorknapen gingen vooraf, en een vier ~ andere priesters, óók rijk gekleed en «* de zwarte „tuyau" — het hoofddeksel <* pope's — op de lange lokken, volgde hePj. „Presenteert de geweren!" klonk commando. De geestelijken beklommen het vierk?1 terrasje, waar de metropoliet, naar- de ke gekeerd, plaats nam achter een rood weelen lezenaar, geflankeerd door h<-">=. ] candelabres. En. een litanie werd aange^, ven, ondersteund door koorgezang en kJ kengclui. ul«. Zoo naderde het middernachtelijk uo< Muisstil was de devote menigte, oo welke zachtjes de goudigheid der waslicn J Wilde. De minaret stak stom en zwijg boven alles uit, als het verbleekt skelet , een ander, een vijandig geloof, ver ja » door het gouden kruis er naast... >~ Toch viel van de citadel in de bodeen kanonschot. Wat?... schrok het eve»^ me. 00r10g... een bom, avions, nu, °P heilig... ? Maar neen. . jjst „Christus is opgestaan!"... klonK luide uit den mond des hoogepnes boven alles uit. Vijftien duizend f?e|°°^al' maakten het teeken dea kruises en bel o\f den zijn woorden. Meer kanonschoten den, de klokken van alle omliggende' *%eJ beierden; het orkest speelde het *?_-.<. der opstanding en daarna... het vn -^fc volkslied, dat velen meezongen. J ' tjo-orthodoxe geloof is in waarheid het penaal geloof der Hellenen, der far*e hie' en der niet-Grieksche (of, naai',, Grjek' geldende opvatting der „nog niet sche) Hellenen. Bi*r Tot twee uur 's nachts heb ik oigd«. nen de kerk den heiligen dienst g ge- Maar wat daarbuiten, in den y°°.r\b._re? schiedde, dat zal een ctamtwisc ,^ indruk bij mij achterlaten. Zo° JL bijl1* zag ik het hemelsche wonder van v°" j twee duizend jaren nog nimmer £qlllitei»° En dat in een stadswijk, haast uits «^ door Joden bewoond. En dat op e,üJ^.iJ grond, waar wellicht reeds vijftien geleden de gemeente op gelijke wi]» zl]fl gaf aan' haar geloof 'in God'S zo^. &&) herrijzenis uit het grafl, «- -"" --- INQEZQNDEN MEDEDEELINGEN. (Voorwaarde plaatsing zie hoofd Ie Blad). ¥ ïfïTIJO H E E IS EN Q R A C H T 3° %JU J_n__. -4J JOL -SnK-9 ti TELEF. 8060 IV. ZBJDEN EN TUSSOR MANTEL-COSTUMES NAAR MAAT. OPRUIMING VAN ONZE MODELLEN MANTEL-COSTUMES. 'j ---