Van Dag tot Dag. Onrecht op zee ïn vroeger tijd en tegenwoordig. lezenswaardig is wat mr. W. H. da Beaufort in De Gids van November schrijft ©ver de wijze waarop Frederik de Groote, al had hij geen duikbooten te zijner .beeokikking, Engeland dwong met zijn coachen rekening te houden, toen hij „balcorig over Engeland's overmoed ter zee" vergoeding eiscüte voor verliezen, geleden door Wiwettigo daden van Britsche kapers. Deze hadden leelijko daden gepleegd. Ze waren wel is waar niet zoo erg als die der onderzeeërs, welke zonder waarschuwing handelsvaartuigen en visschersvaartuigon anken doen, de bemanningen aan hun lot overlatende, maar toch veroordeelt de heer D« Beaufort ze terecht ze9r scherp. Hij zegt: ~de Engelsche kapers schijnen zelfs hunne toevlucht te hebben genomen tot de gemeenste streken. Zóó gingen onder andere tweo kaperschepea gezamenlijk aüt, het eerste hield een vreemd koopvaardij - schip aan, liet het ongemoeid, maar gaf do vertoonde acheepspapieren niet terug; daaima bracht het tweede kaperschip den koopvaarder op, als hebbende geen sekeepspapieren. Toen de klachten van reed era en kooplieden over dezo eigendunkelijko handelingen der kapers het oor van Frederik den Groote bereikten, waa de verbolgenbeid van den vorst groot." 9 De Koning was door een toevallige omstandigheid in de gelegenheid om, al had &J goec oorlogsvloot, zich te ' doen gelden. Hij was de schuldenaar van Engeland en vatte het denkbeeld op, «m, indien, de Engelsche regeering hem niet in staat stelde de benadeelde kooplieden en reedors schadeloos te stellen voor de hun ontnomen goederen, dit zelf te. doen uit het door hem aan Engeland verschuldigde bedrag. Zoodoende was het toch Engeland dat de schadeloosstalling betaalde! In L 752 diende de Pruisische regeering •en uitvoerig stuk te Londen in, waarin op volkenrechtelijke gronden de onwettigheid van verschillende aanhoudingen van schepen werd betoogd en de juistheid van uitspraken vau Engelsche prijsgerechten werd bestreden, terwijl ten slotte het recht van den Koning, om zijne onderdanen schadeloos te stellen uit do gelden der Silezische leoning, word verdedigd. Het antwoord van do Engelsi ring was even uitvoerig 6U S^nS v- "::VA ecu verslag van de van de Kroon (law' office ra of the erown). Zeer belangrijke volkenrechtelijk a vragen worden in deze stukkon behandeld; zoo do vraag, of de Engelsche kapers recht hadden om Pruisische schepen, dio volgens de scheepspapieren en cognossementen geen contrabande aan boord hadden, of onzijdige schepen, dio door Pruisische kooplieden warou bevracht, aan te houden en naar Engelsche havens te brengen, waarna de beïanghebbendeai dikwijls langer dan een jaar moeeten wachten, eer hot pr _ht te hunnen aanzien een Wat vooral in het Pruisi.uk zal treffen, is de ontkenning der . id van do Engoleche prijsengerechten. Den loop der onderhandelingen tusschen Pruisen en Engeland zal ik, om niet te lang te worden, onvermeld laten. Zij werden beëindigd door het verdrag van ui 1756. George 11, dio alg koning van Engeland niet voor Pruisen behoefde to vree_.cn, vergat niet dat hij ook keurvorst van Hannover was, en Frederik, die de aansluiting van Frankrijk aan Oostenrijk met bezorgdheid had waargenomen, gevoelde de behoefte om zich Engeland tot vriend te maken. Vandaar dan ook dat het verdrag aan beide partijen af. Pruisen kreeg ©en schadeloosstelling van £ 2-0.000 en erkende de Sileziaeho schuld. *" * . Dit alles heeft geschiedkundig waarde, jnaar heeft holaas practisch belang verloren door do tegenwoordige wijze van oorlogen. ~De volkenrechtelijke vragen, die Frederik de Groote opwierp", zegt de heer De Beaufort, ~boo gewichtig ook, worden minonend bij de vragen, die de tegenwoordige oorlog doet oprijzen, vragen, die niet over den eigendom van het schip en het goed, maar over het behoud daarvan en over het leven der bemanning loopen". Het heeft zijn belang op te merken hoe in vroegere zee-corlogen ook onrecht geschiedde, maar handelsschepen werden opgebracht en gerechtshoven beslisten of het terecht geschied was. Het leven der bemanningen liep geen gevaar. De schepen bleven behouden, het graan, waarmede ze beladen waren, werd niet in zee geworpen... het was een beschaafde tijd bij den onzen vergeleken. Voor Duitschland en Engeland beiden zijn de herinneringen aan den tijd van Frederik den Groote, die tegen onrecht door kapers gepleegd protesteerde, de overdenking waard*! Maar om dit wel te beseffen, leze men het geheele opstel van den heer De Beaufort in De Gids. --- De Tuin der Minnekoozerijen. Moorsche kacida's uit de _£de eeuw. (Nederlandsche tekst van E. "V, Toussaint van Boekere.) Jer inleiding: Baron Franz Toussaint — een nazaat van den gelijknamigen generaal van Napoleon, die een tijd laug zoowaar gouverneurgeneraal der Nederlanden is geweest — volbracht, op eigen verzoek, zijn militairen dienst in het bekende korps der Fransche spahis. Niet alleen, omdat hij van jongs af aan was gesteld op avonturen, doch ook omdat hij zich steeds aangetrokken had gevoeld door 't verre Zuiden, het geheimenvolle Zwarte werelddeel. ■ Zoo kwam het cm zoo te zeggen onverwachts dat hij, in Algorië en in Marokko, kennis maakte met de antieke Moorsche beschaving, waar Noord-Afrika immers nog zoo vol van is. En al dadelijk nam de van die beschaving hem geheel in beslag. Zoo zelfs, dat hij, ook om zijn lust op avonturen te bevredigen, gaarne de hem aangeboden geaangreep om met luitenant Boes• diens kameelrijders verder- en dieper 't onbekende Afrika binnen te dringen % naar Dahomey toe. Onbewust wellich-t trokken hem daarheen ook aan: de wónder-aandoende naam der Dahomeysche hoofdstad , ,Tomboektoe", de oude roem der Moorsche Universiteit in die stad en do in Noord-Afrika nog onyerzwakt voortlevende sprookjesachtige Jierihnering aan Dsjoeder, den Spaanschen Afvallige. ca aan Ahmed Baba's illustre bibliotheek... In Dahomey dan ontmoette hij Bonnet •do Mcziorea, die rich tot levenstaak heeft gobe handschriften te ontdekken. Met hem heeft de .spahi Toussaint ?(. geheele onherbergzame land. afgereisd: of er nog overblijfsels mochten zijn te vinden uit de aloude manuscripten-verzameling van Oealata. Het meeren deel vian hetgeen Bonnet de Mézières en zijn heljjers hebben ontdekt, werd door Delafosse in het Fransch overgezet. Zijnerzijds vertaalde Baron Toussaint, geleid door zijn fijnen litterairen smaak, — waar hij later ïn zijn waarlijk prachtigen roman ~Gina Laura" zoo schitterend va,n zon getuigen — de Tuin der Minrwkoozorijen, verzen uit da Xde eeuw, in Spanje door een onbekenden Arabischen dichter ten deele geschreven, ten deele uit andermans mond opgabeokend, en nu teruggevonden in 't archief der oude universiteit van Sankoré. „Van do beroemde universiteit van Sankoré", vertelt Franz Toussaint in een inleiding tot zijn vertaling, „blijft niets meor over dan ecu haast verlaten moskee, bediend door een maraboet, die ijverzuchtig eenige stapels onbelangrijke boeken bewaakt. Op een avond nam de grijsaard, vóór ons,- uit een grooten lederen zak een kistje, waarin koopakten, vonnissen van kadi's en verzen uit het Koran waren opgestapeld. Ten slotte diepte hij uit het kistje een perkament, waarop, in zuiver Arabisch, onder een verlucht hoofd, deze kacida's waren geschreven, waarvan hij ons toeliet oen afschrift te makc-n. Die kacida's zijn het, wfclke Baron Toussaint, na in zijn vaderland te zijn teruggekeerd, dan in het Fransch heeft vertaald. Ik las dezo Moorsche gedichten. En kreeg dorst: geen wonder, de zoen van deze kunst, om met Amaroo te spreken, biedt zooveel zoutsl Ook toen mij, na de eerste weken van denonverwachten, onvsrbiddelijkou oorlog, dien we beleven, was gebleken, hoo de diepste afzondering, bij neerdrukkende gebeurtenissen, voorloopig alhier ons deel zou wezen, heb ik, om de ampère tegenstelling vooral, op mijn beurt de meeste dezer Xde-eeuwsche kacida's uit het lenige Fransch in ons, ik v/eet hot wel, ietwat stroever Nederlandsch overgezet. Daaruit moge hier thans een kleine keus volgen. Want ik meen, dat die lectuur den Nederlandschen lezer niet onwelkom kan zijn. Hoe tragisch inderdaad óok onze tijd weze, hce hard gemoed botst tegen gemoed', — toch zal niemand willen bekennen, dat zoozeer hem der gebeurtenissen boeien of van de wijs hebbeu gebracht, dat hij oor noch zin. nog heeft voor schalksche levenswijsheid, voor den warmen klank dar eeuwige liefdetormenten, voor den schreeuw van trouw, aan den eigen standaard en voor de geurende voluptedt van innige vrouwenvereering: voor "de zuiveTe stem ,der onvergankelijke poëzie. Niet één zal dit erkennen. Zoo dan, luistert... Brussel,- Winter 1916. --- Godsdienstig leven in Nederland. CCXX. Expansie in den Protestantenbond. De Deventersche Jaarvergadering van den Ned. Prot. Bond heeft merkwaardige besluiten genomen en door ecu vcrmetelen greep in zijn fondsen een kostbare uitbreiding van het Bondswerk mogelijk gemaakt, die resultaten moge geven, welke opwegen tegen de offers. Eerst na enkele jaren zal blijken, of de tegenwoordige leidslieden good hebben gezien, maar dat zij een brééden blik op de toekomst geworpen, en met forschheid koersverandering aanbevolen hebben, deze eer zal men hun niet onthouden. En de vergadering heeft levendig deelgenomen aan het ontwerp der nieuwe plannen, heeft op een gewichtig onderdeel (de leiding van üe II er vorming) een wijziging in 't ontwerp aangebracht, maar ia overigens zonder beknibbelen of peuteren in 't groot met de bestuurs-voorstellen aceoord gogaan en heeft zoo de verantwoordelijkheid voor deze mede aanvaard. Wat do inhoud der/genomen besluiten is, kan vlug verteld worden; courautenverslagen hebben het trouwens reeds bericht. Tweeërlei: hét orgaan van den Ned. Prot. Bond, De Hervorming, zal, ondanks de ongunst der tijden voor lageren prijs aangeboden en door een staf van redacteurs uitvoeriger verzorgd worden dan tot nu toe mogelijk was, ondanks den deskundigen ijver en de toawijding van den redacteuradministrateur, die tot nu alles alloen iv zijn hand moest houden. Men wil De Herrvrming tot een veelgelezen en toonaangevend blad voor ontwikkelde vrijzinniggodsdienstigeu maken; dat was 't eerste. En het tweede: aau den algemeenen secretaris werd vcor den tijd van tien jaren een ment verzekerd, dat het hem mogelijk I zal, zijn ontslag als predikant te nemen en in nieuwe functie van propagandist zich geheel aan het Bondswerk te ge von. Deze twee besluiten hebben o. i. een zeer verschillende beteekenis, zijn uit ongelijke wenschen geboren en zullen, bij gunstig© uitkomst, ook uitocnloopende resultaten hebben, al zullen ze natuurlijk gelijkelijk dienstbaar zijn aan het algemeene 6treven van den Ned. Prot. Bond, ~de bevordering van de vrije ontwikkeling van het godsdienstig leven" (art. 1 v. h. Alg. ftegl.). Juist omdat de motieven dio zich hier doen golden, eerst tijdens de discussies op de jaarvergadering scherp onderscheiden zijn, is het dienstig zo nu uit elkander te houden, en wij willen ac hier bespreken, omdat zo meer zijn dan een beperkt vereenigingsbelang, een manifestatie nl. van levens verschijnselen in kerkdijken en onkerkclijkoii — daarom nög niet steeds ongodsdioustïgen — kring. De wenseh naar nieuw ondernomen was een begrijpelijk gevolg van de ontevredenheid over den staat van ziaken. De Protes* tantenbond is een omvangrijke organisatie niet uitgebreid arbeidsveld, veel loden en belangrijk. kapitaal, en toch gaat er niet genoeg van uit. De voorzitter, die een vorige vergadering ",,in mineur" . inzette, sprak daarmede toen reeds uit, wat velen gevoelden. En tweeërlei zijn vooral de zwakheden die men aanwijst, dus voor tweeërlei kwaal moot ook naar genezing gezocht. Het eerste bezwaar is het gebleken onvermogen van den Bond tot omvaming van het geheele geestverwante vereenigingsleven. Maakte men zich voor een kwart eeuw nog vaak de illusie, dat de Protestantenbond de moderne toekomstkerk zou kunnen worden, hieraan denkt niemand meer. Het kerkelijk leven werd destijds in zijn beteekenis onderschat en veel nieuw werk, dat in het laatste decennium ondernomen is, werd tegen die verwachting in kerkelijke banen geleid, keerde zich tot de eerst versmade kerk, zooal niet als het uiterste doel dan toch als het beste j middel en den zekersten weg om het gestelde doel te bereiken. Daarmee werd de Protestantenbond op zijde gedrongen, en verloor aandacht en belangstelling. Er zulj len ook andere oorzaken bestaan, maar I vast is dit een van de redenen, waardoor j het voorkomen van vele Bondsafdeelingen I iets af. beeft gekregen. Dit geldt I niet voor allo afdeelingen, maar voor do meeste wel; in den kring der vrijzinnigen voelt men den Bond niet meer als een actueel belang. Het aanstellen van een propagandist heeft de jvaarde van een ernstige poging om te zoeken naar grondig herstel van dit euvel, niet door kunstmatig op de been houden van machtelcozo afdeelingen en door 't geforceerd aanzetten van het totaal aantal leden, maar door de zorg om afdeelingen te bezielen en 't plaatselijk kringleven to versterken. Hierbij zal men, naar 't Weekblad voorde Vrij:. Hervwyndómvan deze week terecht opmerkt, niet te hoog zijn verwachtingen moeten spannen; wezenlijk verval zou niet gekeerd kunnen worden, erorme propaganda-resultaten zijn, waar 't hier niet mUterieele maar ideëele belangen geldt, niet te wachten. Analogie met het succes van propagandisten voor een vakvereeniging bijv. is niet te wachten, zooals men reeds te Deventer opmerkte. Maar men kan wel hopen, dat aanhoudende aandacht, hulpvaardigheid en opwekking van esn centraal punt uit, versterkend cm behoudend werken zullen, en vooral, een organisator zal hier gelegenheid hebben om verband te leggen tusschen velerlei verwanten arbeid, voeling te bewerken trusschen gelijkgezinde werkers, centralisatie te brengen bij erkenning van de zelfstandigheid der werkende vereenigingen en ocmmissies binnen en buiten den Bond. De wijze, waarop het hoofdbestuur in dit jaar voeling heeft weten te krijgen met ■de Catechisatie-commissie, uitgegaan van 't ~Hcorn_ch Convent", en met den Vrijz. Chr. Stud. Bond geeft goede verwachting van vruchtbaar werk, dat de propagandist, naast de eigenlijke propaganda in de vereeniging, als organisator ook zal" kunnen doen, met hst lichaam van deni Protestantenbond als centrum. Er zijni er, die meenen dat de Bond, door zich oen amoro te geven aan kerkelijke aotie, de leiding had kunnen behouden in heel de vrijzinnig-godsdienstige beweging; hoe dit zij, dat kan nu niet meer, maar wel kan het daarheen geleid worden, dat hij, zich allen corporaties nuttig makende, zijn eervolle plaats behoudt en als centrum aan invloed, beteekenis en aanzien wint. En daar we niet weten wat vcor debacle enzo samenleving op ieder gebied wellicht in de komende jaren te wachten staat, zien wij met vcrtroi! i voortaan op den muur. Van eenigszins anderen aard is het tweede bezwaar. Het betreft niet den omvang van den Bond maar het gehalte. In plaat, van boven het peil der kerken uit te rijdreigt hij daaronder te komen, klein-' gerlijk te worden bij gemis aan geestelijke distinctie. Wonderlijk onberekenbaar is, hier vaak de loop van zaken, maar 't is een feit, dat er kringen van meer-ontwikkelden zijn, wier religieus» belang-telling wel de , maar niet de bcndslezing zoekt. De klacht der kerken, dat haar oen groot de-el van de geestelijk-lóvendën ontgaat, in sterkere mate _!og den Protestantenbond. Hiertegen helpt geen propaganda, die, uiteraard populair, zich wel vooral ep de broedere volkslagen 'richten zal; hier is scheppende arbeid noodig. En hier werd reeds werk gedaan, waarvan de invloed echter tot te kleinen kring beperkt blijft, doeld wordt de uitgave van De. Hervorming, het weekblad dat nu reeds conige tienta' .1, te midden van zooveel volksbladen' en geineentefclaadie'S, esn godsdienstig weekblad voor de ontwikkelden wil zijn en is, aristocratisch van opzet, universeel — zooveel hat kan — van inhoud. De Hervorming nu -— achter; door de redacteuren Hugenholtz, Van Loen-en Martinet en De Lang met zorg eu I wijding geredigeerd ■—■ is immer invloedrijk maar in te kleinen kring. Gewa deerd bij wie 't blad kennen, maar bekend bij te wéinigen. En de gevolgen daarvan zijn geweest, dat het soms oen vakblad dreigde te worden voor de predikanten, tournooiveld af en toe voor hun geschillen en dat het — ook dcor tekort aan . financieele draagkracht — vaak veel minder universeel was dan do leidende krachten begeerden. Volgens besluit van do Protestantenbondsvergadering wordt r«u aan de redactie een groots uitbrei ven, en zal meteen gestreefd worden (hier raakt het tweede besluit even het eerste) om door middel van goed aangevatte propaganda voor 't blad een veel ruimeren lezerskring '_on. WaS aanvankelijk een plan tot reorganisatie nauw ingeschakeld bij de verdere propaganda-plannen van 't hoofdbestuur — men wilde van De Hervorming vooral 't orgaan van de leden maken, hoopte op een zeer groot lezorstal en zou daarvoor van 't blad een v maken — de vergadering te Deventer heeft ruime hand gegeven voor De Hervorming, maar beslist uitgesproken, dat do stijl onveranderd zou moeten blijven. Voor den invloed en de beteekenis van het blad (en — bij gekalveerden abonnementsprijs — ook voor de financieele bestaansmogelijkheid) is 't dringend noodig, dat het getal lezers verdrie- of yier-dubbeld wordt, maar overigens blijft het betrekkelijk onverschillig of deze lezers Bondslid zijn of niet. De Hervorming moet worden een toonaangevend vrijz.-godsdienstig blad voor ruimereu kring dan alleen de wereld van de predikanten en hun naasten aanhang, zoo was de meening, eu het hoofdbestuur werd gemachtigd in deze richting te werken. Maar juiet het feit, dat de Protestantenbond in dezen tijd niet bij machte blijkt leiding te geven in het gistende geestesleven, dwingt de reorganisatie van het orgaan vrij te doen staan tegenover de ophanden propagandaplannen. Gelukt het De /.'■ haar plaats te doen houden, en terrein te doen winnen, dan komt dit vast ook wel den Protestantenbond ten .goede, maar voorloopig staat -dit werk op zich _>elf en wordt niet in dienst van die andere plannen gesteld. De redacteur van 't Wt-ekblad vant Y'ij:. imaant in 't reeds genoemde artikel: spreek over de groote plaünen vooraf niet te veel! Als wij ons toch erover uitspraken, dan geschiedde dit, omdat de openbaring van werklust en initiatief ep zichzelf reeds een verschijnsel is, dat wij (overal) gaarne opmerken en aanwijzen, maar vooral omdat de keuze van werkkring zoo duidelijk toont, v. aar men werk aan den winkel, waar wakke steeën te herstellen De Protestantenbond r;ou zijn taak als meest-emvattende corporatie van vrijziuniggodsdienstigen verzuimen, indien hij het werk nu niet met lust en ijver ter hand nam. C. E. H. --- MEDITATIE. Do geheimzinnige stam heeft zijn campemcnt verre van den groenen gordel, door onze tuinen om de steden gevormd, gevestigd. Het overvloedige en kille water der bronnen, de schaduwrijke pleinen hebben op die zwervers geen aantrekkingskracht gehad. Vreesden zij zulke betoovering te ondergaan dat zij er 't doel van hun uittocht door zouden vergeten ? Zij drinken 't smerige water van een plas, zij versmaden de vruchten die w'j hen zonden ca hunne zonen keeren het hoofd af wanneer onze dochteren voorbijgaan. Moeten wij, zooals- deze reizigers, 't overtollige van deze wereld versmaden ? "Enkelen zeggen: ~De weg is lang tot den dood en niemand kent zijn lotsbestemming. „Wie beden zich te slapen legt op een tapijt van honderd dinars, zal wellicht »iorgen niet eens een steen hehbifa om onder zijn hoofd te leggen. „Wie heden zich in een marmeren bekken baadt, zal welbijt morgen geen schotel bezitten. „Wie heden een beminde minnares liefkoost, «al wellicht morgen verlaten zijn." Anderen zeggeff: „Wie uitgestrekt ligt op een tapijt van honderd dinars, slaapt somtijds minder diep dan de kameeldrijver, wiens hoofd op een houten bankje rust. „Wie zich in een marmeren bekken te goed zal nooit de vreugde gevoelen van den bedelaar, die een schoteltje vindt. „Wie een beminde minnares liefkoost, kent den wellust niet, naar de terugkomst eener ontrouwe te smachten." In het Boek staat geschreven: „God heeft te uwen behoef ie alles geschapen dat op, de i bestaat." En zonder berouw geniet ik van de goederen dezer aarde, den Heere slechts biddend, dat hij mijn beminde zal terug doen keeren. --- BINNENLAND. Uit den Gemeenteraad. In een vrij snel tempo is gistermiddag do begrooting voor de bedrijven afgehandeld. Do raadsleden hebben hun wenschen en wenschjes, zooals we die uit het afdeelingsverslag al meerendeels kenden, nog eens mondeling naar voren gebracht. Zoo wilde prof. Fabius graag. rookvrije voorbalcons op de trams hebben, en zag de heer Gulden, die niet rookt, nog liever alle rockende lieden naar den bijwagon verwezen — als die er is. Det wethouder van de bedrijven zal het denkbeeld van prof. Fabius eens overwegen; dat van den heer Gulden had evenmin succes als zijn tweede desideratum voor de tram: opheffing der beperkte snelheid. De wethouder wees er op, dat de vodrgeschreven 25 % stroombesparing alleen door beperking der snelheid te verkrijgen is. Een eenigszins uitvoerige discussie werd gevoerd over de waterleiding. Ook op het an Water moet n.l. wat bezuinigd worden, om in de pompstations tot kolenbesparing te kunnen komen. Maar een ruim waterverbruik is aan den anderen kant natuurlijk een hygiënisch belang; het is dan ook alleen maar de bedoeling, u Hing te weren, door vooral lekkage tegen te gaan. En in de lekkage hebben de closet-reservoirs weer het leeuwenaandeel. Wordt er nu ergens zulk een lekkend reservoir ontdekt, dan kan de directie van de Waterleiding voorschrijven, een nieuw reservoir van verbeterd systeem aan te schaffen; en daarbij schijnt wel eens wat kras te zijn opgetreden, zooals uit de klachten van den heer Manassen bleek. Niet alloen het eigenlijke corpus delicti moest worden vervangen, maar ook da reservoirs in aangrenzende huizen van denzelfden eigenaar. Dat zal nu in het vervolg niet meer voorkomen. Bij publieke veiling zal de notaris het vervangen der reservoirs van oud-systeem in do veilingsconditiën moeten opnemen. Overigens was- in de middagzitting de bespreking omtrent de electriciteitvoorziening het belangrijkst. De heer Matthijsen wenschte, dat het gemeentebestuur de geheele stadt"-stelselmatig, van straat tot straat, zou gaan voorzien van electrisch licht, voor geval de aanvoer van gaskolen eens weer geheel mocht worden stopgezet. ledere woning zou dan vcorloopig een minimumaantal lichtpunten kunnen krijgen. Maar wethouder De Vries toonde de onuitvoerbaarheid van dit plan aan; daargelaten de inbreuk op de individueele vrijheid, die er in ligt, had het toch geen kans van slagen, omdat het vele jaren zou duren, eer wij op deze wijze Amsterdam zouden hebben geëlectrificeerd. Een kleine 500 aansluitingen worden per week aangebracht, en daarbij blijft het principe geiden, dat de eerste aanvragers het eerst worden geholpen. — De ongeveer 1200 „lichticcze" gezinnen, die geen gas of electrisch hebben, en die tot nu toe met wat petroleum werden geholpen, krijgen nog, voor zoover ze niet in schepen of woonwagens huizen, aanleg van gas, omdat de beschikbare hoeveelheid petroleum anders niet lang toereikend zou zijn. 's Avonds waren de politie en de brandweer aan de beurt. De heer Kleerekoper had voor deze takken van dienst een zeer Ijinge lijst van wenschen: onder meer loonsverhooging, verkorting van den arbeidsduur en regeling der rechtspositie. De heer Kleerekoper wilde, dat het lagere personeel van de brandweer zou vallen onder het reglement voor werklieden, en het hoogere onder dat voor ambtenaren. De burgemeester had echter tegen zulk een regeling voor een militair georganiseerd corps overwegend bezwaar. En voor zoover het de politie betrof, kregen we nog eens een herhaling van het debat in de zitting van 4 September te hopren. De burgemeester had toen al verklaard, dat de instelling van een commissie van advies in zake straffen bij de politie bij hem nog niet van de baan was, maar dat zulk een commissie in geen geval het karakter van een scheidsgerecht kan hebben, zooals dat voor werklieden bestaat. Aan de uitspraken van dit gerecht zijn B. en W. nl. gebonden in dien zin, dat zij geen hoogere straf kunnen opleggen da in die uitspraken vervat is; zoo iets kan de burgemeester zich als hoofd der politie onmogelijk laten welgevallen. De instelling der advies-commissie, voegde de beer Teilegen er nu aan toe, is nog van andere omstandigheden dan de meening van den burgemeester afhankelijk, maar in elk geval zal de zaak binnen korten tijd worden beslist. Verder 'vernamen we omtrent de politie zelf nog, dat het aantal agenten ten gevolge van grooteren toeloop van sollicitanten — tot voor kort was er te weinig aanmelding — al eenigszins is vergroot, maar in de naaste toekomst nog aanzienlijk zal moeten worden uitgebreid; wat ook noodig is voor het toezicht op de uitvoering der distributiewet. De belangrijkste quaestie, die verder nog ter sprake kwam, was de bestrijding van het bioscoop-kwaad. De heer Abrahams, die bij de begrooting van verleden jaar hierop al had aangedrongen, kwam op de zaak terug. Een eigenaardigheid is, dat volgens een beslissing van den Hoogen Raad gemeenteraden in deze materie geen geldige yererdeningen kunnen maken, omdat zij als politiezaak onder den werkkring van den burgemeester valt. Intusschen worden de „Schundfilms" toch door het werk van raadscommissies in andere plaatsen al geweerd, en komen daardoor des te eerder in Amsterdam. Niet ten onrechte wees de heer Abrahams er op, dat de brandstoffenschaarschte en misschien vrije schooldagen het bioscoop-bezoek voor kinderen dezen winter allicht in de hand zullen werken; en dat bestrijding vaü het euvel voor kinderen cok min of meer goed zal werken ten opzichte van volwassenen. De burgemeester, die zich al lang met de quaestie heeft bezig gehouden, wees er op, dat zij niet zoo eenvoudig is als zij lijkt, maar dat er eerstdaags een voorstel hieromtrent is te wachten; de raad zal namelijk de gelden moeten toestaan voor de zaak, waarover de beslissing zelf aan den burgemeester blijft voorbehouden. --- NAOEMA. Wanneer de vloersteenlegger zijn mozaiekschikt 6laat hij de begapers met een wantrouwend oog gade. Wanneer de tuinier zijn jacinthen verplant, jaagt hij de kinderen weg uit zijn tuin. Wanneer de wever zijn kleuren en zijn vlas bereidt, sluit hij zich op in zijn woning. Doch gij laat uw oogen, uw tanden en uw baai-vlechten bezien. Geen enkel meisj. er u 't geheim van kunnen ontstelen. --- Het noodlot. Vrouwenliefde: de schaduw van eer. palmtak op het zand. Mannenliefde: de eenige Hamoen, die dezen palmtak kan breken en aldus zijn schaduw voorgoed vestigen. -Massaooda, ïn defi nacht van uw graf, herinner u den eenzamen tuin waar ik u op een dag heb geleid! Het was een tuin tussoben zulke hooga muren dat do kruinen van zijn boomen er niet boven reikten. . He* was een tuin, in blanko muien gevat als een smaj-agd, verholen in de bloem der magnolia. Masïiaoeda, herinner u den ntttvoHen o:l)J tend, toen gij u onder mijn liefde hebt gc'oogon als een palmtak onder de simoen. Doch, door telkens weer te waaien, bedekt de simoen den twijg, dien hij heef: met zand. 0 mijn lange palm. weze ', rustoord licht op uw graf! --- Vijf miilioen voor den Kantonrechter Jl 's-Gravenhage, 6 Nov. ....Namelijk een geding van 5 Tnillioen! Men leze het relaas van de uitspraak, dio de Haagsche kantonrechter had te geven in zako het geschil van de maatschappij Perlak tegen den directeur Deen. Niemand zal er op 't eerste oog iets abnormaals in vindeu, dat zoon zaakje voor den kantonrechter kwam. Doch als men weet, dat het ging om een bedrag van vijf mMiotn, dan zal men daarvan toch v, | e opkijken. Ja, maar 't gold • ;iract. En daar de Wet op ; allen over één kam scheert, directeuren van vennootschappen zoo geed als arbeiders en dienstboden, kan de kantonr. alleensprekend rechter, te beslissen krij zonder appèl! — over v< . waarover men anders bij eenige rechterlijke colleges in i kunnen procedeeren. Het is wel wat raar.... maar men heeft het in 1906 zoo gewild. En dat zulke anoraaliën zoud. men, i 3 toen voorspeld. --- DE BRUKLETETIE. . rt dat Karoen en dat i! reuken bezaten, milder dan de uwe; -gij bedat do tuinen van Marib geen doordringender geuren uitwasemen. Noch Karoen noch Balkis heb ik g nooit ben ik door de tuinen van Marib getrokken, doch de geuren mijner beminde keb ik , md. Thans laaft zich mijn beminde aan de I wateren van de Kaoessar, mijn beminde is tot God teruggekeerd en ik tracht naar haren geur. Ik heb Hem gevaocht bij den zuiderwind, dio oasen had geplunderd; bij den noorderwind, ie blanke bloemen der bergen had gestreeld ; ik heb hem gezocht in den adem dor lente. Doch de adem der lente was niet zwaar ge. an aromen, de noordcrwind had de hortten mijner beminde niet gestreeld, en de zuiderwind had hare lokken niet verwarreld. ren me je pulletjes niet. --- DE REGEN OF DE BOZEN valt en dan weer een druppel, an op (!e forste roz , Aanvankelijk rillen ze, bedroefd. Doch weldra worden " hr.aj- kkroren frissoher en wordt zoeter haar geur. ... IV eerste tranen op onze liefde. --- DE FONYEIN DER GAZELLEN. Zij komen er pas in 't sehemer-uur zich lar .-.o voor, de ander© na, en onrustig, duiken zij uit de schaduw op en zij zoeken naar 't stukje hemel dat door haar waterkom wordt weêrka." Aldus wacht ge tot de nacht komt om in mijn woning te sluipen, en, vóór gij mijn lippen zoekt gij iv mijn ckx_«_i naar de verrukking mijner ziel. VERS. Dikwijls heb ik 01; lielm en hooren. Dikwijls, in '1 ik met 01 veraomes vloren niet hooren. Dik-., ner won roede bloem vau haar mond : wen. Dikwijls heb ik, glimlachence, c . trijolors getart, di i stolt in mijn lichaam war- \i, in de schaduw, _r__ta opent. --- Locaatspoor Ede—Nijkerk. Men schrijft ons uit Barneveld: De Locaalspoorwi _ zal eerlang ten groote i. Om de stations Amersloo: zal het Noorden en het Zuiden di .->_rtaan via Barneveld geleid worden, B