(Ingezonden Mededeeling.) ty^^__E_li__^bw ne en **k*i w:rkend tegen 1 ïmi fnfmt^Ë Sbeunatlek Verkoudheid I B Tog»l-tabl. bij alle Apoth. en Drog. verkrijgb. Jl — i-i—i| II •—Mil ■ .1 I UXMOHI --- Uit den Strijd om het Recht. LXXX De Ilaarlemshce kazerne. Het zal mijn lezers ongetwijfeHbekend *.n, dat de Rechtbank te Haarlem het KijK heeft veroordeeld, om de groote Haarlemsche kazerne ter beschikking van de gemeente te stellen, en dat het Gerechtshof te Amsterdam in hooger beroep het vonnis der Uaar- Whe Rechtbank heeft vernietigd. Vrt epische geschil tusschen Rijk en Gemeente heeft indertijd natuurlijk de aandacht van de Pers getrokken. Ik meen, dat niet slechts d« Haarlemmers belang zullen stellen m een verklaring, hoe het komt, dat in dezen niet *«i pikanterie ontbloot en strijd destau Haarlem eerst de overwinning behaald, en daarna de nederlaag geleden heeft. ~ Ik ontleen aan het arrest van het Amsterdamsche Hof, en de conclusie van den advocaat-generaal mr. VanGeuns — beide h°ogst belangwekkende documenten — oe eigende gegevens. , , , In 1860 werd gebroken met de m ons land Staande praktijk, volgens welke de kazer- neerüig der garnizoenen was ten laste der gemeenten, waarin die garnizoenen waren gelegerd. Voortaan zouden de kosten van «azenieering komen ten laste van het Kijk, *at voor menige gemeente de kans meedacht verstoken te zullen worden van de nomische en andere voordcelen, die een garnizoen voor de gemeentenarcra pleegt at *e werpen. , . 10cri . Zoo was ook de gemeente Haarlem in 18bU °egeerig, om het garnizoen voor zich te behouden, en sloot zij een overeenkomst met den Staat, waarbij zij de kazerne met meu- gratis tot militair gebruik aan Het «'jk afstond, terwijl onderhoud en herstel *"» «ijn voor rekening van het Rijk, en het gebouw niet anders door het Rijk zou mogen gorden gebruikt dan voor het garnizoen. 'V°orts nam het Rijk de verplichting op zich °m de gebouwen enz., als zij „niet meer voor d« militaire belangen noodig zullen worden geoordeeld", aan de gemeente Haarlem terug te geven. ,- Toen nu het tiende regiment infanterie, dat in de groote kazerne gehuisvest was, *erd overgeplaatst naar Ede, beweerde de gemeente Haarlem, dat het gebruik, waarï°e zij de kazerne had afgestaan, een^ einde *ad genomen, en eischte zij van het Kijk 'e kazerne met inventaris op. Het Kijk begeerde evenwel, dat het zelf — zij het naar g^de trouw — had te beoordeel en ai tiet de kazerne voor „de militaire belangen ?Og noodig had Dat was volgens het Kijk ««t govai want' het bezigde de kazerne als Verblijfplaats voor manschappen der politie- Vpen, en tot bergplaats van uitrustingen *an elders in Haarlem gelegerde militairen. De gemeente Haarlem besloot daarop de *aak doOT d(,n Hechter te laten uitmaken. bleek het toen, dat de strijd met zou oeperkt blijven tot de min of meer plaatsene quaestie van het al of niet geëindigd *.n der bestemming, maar uitgebreid zou *orden tot de zeer veel omvattende vraag Van het reahtskarakter der overeenkomst I>e Gemeente stelde zich op het standï^ht, dat door die overeenkomst, welke het j* ijk had doen inschrijven in de registers op *6t hypotheekkantoor, was gevestigd het van gebruik en bewoning, een zeer * duig voorkomend zakelijk recht, wel te ?nderscheiden van de overeenkomst van Oïuikleen, doch veel gelijkenis vertoonend het zakelijk recht van vruchtgebruik. .Het hoofdonderscheid met bruikleen is jjicrin gelegen, dat het z.g. recht van gebruik en bewoning een servituut is, dus ingeroepen kan worden tegenover iederen derde, ook b.v. tegenover diegenen, die het *azernegebouw van do gemeente zouden *°open, of op andere wijze verkrijgen. De van bruikleen heeft echter J^tsluitend werking tusschen de contractanten. Hierop is ook niet van toepassing het *Xcoptioneele voorschrift onzer wet, over de "Uur geschreven, en in een onzer vorige artikelen besproken, dat opvolgende eigenaÏ U de huur hebben te eerbiedigen. Het hoofdonderscheid van het recht van S^bruik en bewoning tegenover het recht van Vruchtgebruik is moeilijker aan te geven. In het algemeen kan men zeggen, dat de lichtgebruiker in het exploiteeren van het ?oed naar goede trouw vrij is, terwijl de houder van het recht van gebruik en bewoning slechts het genot mag hebben, dat voer *ioh en zijn gezin noodig is. De vruchtgebruiker mag, onder zekere beperkingen, onroerende goederen aan het vruchtgebruik onderworpen, verhuren. De huurder van bet recht van gebruik en bewoning mag dat niet: het recht dient hier veel meer den persoon en zijn. gezin. Er was nu voor de gemeente Haarlem een zeer zwaarwichtig argument, waarom zij deze buitenissige rechtsfiguur uit het sshimmenrijk der juridische begrippen te voorschijn tooverde. De wet zegt n.l. dat het recht van gebruik en bewoning op dezelfde wijzen tenietgaat als het recht van vrucht gebruik. En art 857 B.W. bepaalt duidelijk, dat aan een rechtspersoon een vruchtgebruik niet voor langer dan 30 jaren kan worden afgestaan. Zeer begrijpelijk : vruchtgebruik, en reoht van gebruik en bewoning zijn bestemd om te eindigen bij den dood van den natuurlijken persoon. "V reeg of laat komen dus de eigenaren weder m het volle genot der vruchten. Een rechtspersoon is echter in zekeren zin onsterfelijk. In het belang van eigenaren is dus hun bevoegdheid om vruchtgebruik te hebben, een huis gratis te bewonen, gebonden aan een termijn yan dertig jaren. Van dien termijn wilde de gemeente Haarlem begrijpelijkerwijs, nu.het toch op „vechten" met den Staat aankwam, profi- En waarlijk — zij kreeg de Haarlemsche Rechtbank aan haar zijde. De» beschouwde het recht van het Rijk inderdaad als een zakelijk gebruiksrecht, dat reeds m 1890 geëindigd was. , .. De rechtbank gaf toe, dat de bewoordingen der akte van 1860 niet bepaaldelijk op het zoo zeldzaam voorkomende recht van gebruik en bewoning wijzen. Anderzijds wezen de woorden h.i. ook niet op het recht van bruikleen. Het geheele woord „srmkleen komt niet in de akte voor. Daarom gaf H-oor de rechtbank den doorslag, dat — na het sluiten der overeenkomst in October 1860 — het Rijk op o December 1860 de akte van overdracht bij de. gemeente opvroeg opdat het door het Kijk zoogenoemde „zakelijke recht" zou v-orden ingeschreven iv de registers ten hypotheekkantore. Burgemeester en Wethouders van Haarlem gingen hiermede aceoord : de overschrijving heeft plaats gevonden. En nu meende de rechtbank, dat een zakelijk recht was gevestigd, oen servituut — waartoe anders de overschrijving? — zonder dat partijen duidelijk voor oogen heeft gestaan, dat daarvan het gevolg zou zijn, dat na 30 jaren' reeds het. recht zou zijn teruggegaan. . . . Het Hof Vond deze constructie, — en het volgde daarin zijn advocaat-generaal — onbevredigend. Het ging niet zoover als het Rijk, dat zich op het standpunt stelde, dat aan de kazerne nu eenmaal een publiekrechtelijke bestemming was gegeven — zij het met instemming van de gemeente Haarlem en dat nu de belangen van den publieken. dienst naar het vrije oordeel der overheid moesten voorgaat! boven de privaatrechtelijke belangen van de gemeente Haarlem als eigenares der kazerne. , Hof en advocaat-generaal nam.n aan dat — wat ook recht geweest moge zijn voor-1860 — daarna, overeenkomstig de Grondwet de gemeenten werden ontheven van de kosten voor 's Rijks legers.en van de verplichting, om '-oor kazernes te zorgen. Bij K B. van 6 Augustus 1860 werd de ministervan Oorlog gemachtigd, om langs minnelijken weg overeenkomsten .te „luiten met die gemeenten, die de hun toekomende gebouwen gratis tot militair gebruik wilden afstaan. , . , , •■ , On dien grondslag nu is o.m. tusschen het Rijk en ïïaarlem als tweo volwaardige, civielrechtelijke partijen de bekende overeenkomst tot stand gekomen Het Rijk had daarin niets eenzijdig, publiekrechtelijk zooals dat heet, te decreteeren. Maar dat was dan ook het eenige punt, waarin de Gemeente gelijk kreeg van het Hof Van het fossiele „recht vau gebruik eoi bewoning" wi'de *& rechtscollege niets weten. Een zoo uitzonderlijk recht had uitdrukkelijk in do akte moeten zijn bedongen. Een natuurlijke lezing der bewoordingen daarvan doet echter dadelijk aan de gewone overeenkomst van bruikleen denken. Het is niet aan te nemen, dat de partijen bij het sluiten der akte de abnormale rechtsgevolgen van het recht van geb mik en bewoning verval na 30 jaar, en andere —in het leven hebben willen roepen. De overschrijving in de registers bewijst niets, omdat zij verscheiden maanden later heeft plaats gevonden dan het sluiten der overeenkomst zelf. Bovendien is die overschrijving op een andere wijze verklaarbaar: ds militaire overheid kan het nuttig gevonden hebben de overschrijving te doen plaats vinden met het oog op een eventueele vervreemding van het gebouw door de Gemeente, zouder zich echter rekenschap te geven van de rechtskundige bezwaren, die zich alsdan zouden voordoen. Dus geen sprake van venrval van het recht na 30 jaar! Maar als dan het recht van het Rijk op gewoon bruikleen berust, is dan niet toepasselijk het artikel uit ons Burgerlijk Wetboek, bepalende, dat de bruikleen eindigt, indien de zaak niet langer dient voor het gebruik, waartoe zij is uitgeleend 1 Hiermede is het geschil weer teruggebracht tot zijn kleinste afmetingen. Kreeg de gemeente weder haar volle reöhten na de overplaatsing van do jongens van het 10de? Neen, aldus het Hof. Uit niets blijkt, dat de kazerne blijkens de akte uitsluitend voor de huisvesting van eenig bepaald regiment infanterie was bestemd. Er moet alleen verband zijn tusschen het militaire gebruik der kazerne en een garnizoen. Vast staat nu, dat er nog steeds garnizoen in Haarlem is gevestigd, al is het 10de regiment infanterie. van daar vertrokken. Het enkele feit van het vertrek van dit garnizoen is onvoldoende om aan te nemen, dat de minister van Oorlog, die volgens de akte beslissen moest, of het Rijk de kaaerne voor het militair gebruik in verband met «en garnizoen noodig had, van deze bevoegdheid niet to goeder trouw gebruik gemaakt zou hebben. Er is nog garnizoen in Haarlem, waarvoor de kazerne gebruikt wordt; het bureau van den garnizoenscommandant en dat van den magazijnbeheerder van het geliefde 10e regiment is nog steeds in de kazerne gevestigd, terwijl er ook politie-troepen in de kazerne gelegerd zijn. De Haarlemmers zullen het een en ander wel een droef surrogaat vinden voor het populaire tiende regiment — maar dat zijn overwegingen waar de Rechterlijke Macht buiten staat! Mr. B. P. Gompehts. --- Effecten- en Geldmarkt Veertiendaagsch overzicht. De oneenigheid op de Londensch» Covferetltie. — De oorzaak der moeilijkheden. — Nieuwe Duitsche troeven. — De economische rssie in de Unie. — Betere -iruit.ïchtcn in de landbouwstaten. — Goedkoop geld te New Yoik, duur geld te Londen. — Willig* stemming voor ' bclcgij (jedd, de conferentie ten slotte "° fc?nfop slag«n schijnt te zullen hebben. * . * Zekerheid hieromtrent bestaat nog aller. ondanks de optimistischer berichten "He laatste dagen ïïet moeiiijke werk ™ «>n aceoord tusschen de vroegere bondgenooten moe* immers nog worde- gevol d Ctn zeker »4 minder lastig d.el der conferentie, ». de Wafang tusschen de Ent^ elanden en^ de Wtale gedelegeer- In Wat thans te Londen kunstig ineen kan torden gevl<*hten betreffende geleidelijke oXuimingstermijnen van het R^hrgebiid, »1 dadelijk^ «PW schroeven "komen te .taan,.ind^n de Duitsers, geheel overeenkomstig het Daww-rapport, een onn»forihjVe on ruiming van dit Lbièd blijven ei-cben Z,j kunnen aan dien eisch kracht b^te door hiervan hun toe„temming 1 J* maken voor <*« financiële f™ *' dle «n integreerend onderdeel van he"^-rapport Smaakt, maar die O^™l^ de eenparige meening in de geallieerde l^den de grenen van het Vredes verdrag van Ve___iflw waaraan Ihiitsohland zich hf. t( fe onderwerpen, overschrijdt. _ Voorloopig zal men .ohter „x&9 -eer tevreden mogen zijn met een vergelijk tusschen Engeland en Frankrijk, waardoor althans voortzetting der conferentie mogelijk zal worden gemaakt. Het vasthouden van Frankrijk aan een hooge Duitsche oorlogsschatting en aan de bezatting van het Ruhrgebied verhindert ongetwijfeld den terugkeer van rust en vrede op het Continent en een herstel van een normaal handelsleven. Financieel echter zou Frankrijk volkomen worden geruïneerd, indien het moest afzien van zijn vorderingen op den verslagen vijand, maar tegelijkertijd zelf aansprakelijk bleef voor de betaling van rente en aflossing der schulden ten.bedrage van bijna 1000 millioen pond Sterling, die het in Engeland en de Ver. Staten heeft moeten aangaan, om weerstand te bieden aan de Duitsche invasie. Bij de vredesonderhandelingen heeft men dit terecht ingezien. Wat de financiën betreft, werd destijds nog geen bijzondere voorziening noodig geacht, omdat men nu eenmaal fabelachtige verwachtingen had van Duitsehland's betalingscapaciteit. Maar wat de integriteit van het Fransche gebied aangaat werden door Engeland en door de Vereenigde Staten garantie-bondgenootschappen toegezegd. Daarvan is niets gekomen, toen de Amerikaansche Senaat weigerde, het Vredesverdrag te ratificeeren, en toen Engeland hierin- een geschikte aanleiding vond, om zich eveneens terug te trekken. Het conservatieve Engelsche ministerie Bonar Law heeft vóór de Ruhrbezotting Frankrijk de kwijtsdhelding van een belangrijk deel van de oorlogsschuld aangeboden, indien het van die bezetting wilde afzien. Hooghartig heeft president Poincaré destijds dit aanbod afgewezen, naar welks herhaling men thans in Frankrijk snakt. Voor Groot-Britannië is een vernieuwing van dit voorstel intusschen veel moeilijker geworden, doordien de opvolger van Bonar Law, de thans- weder van het, tooneel verdwenen Britsche minister-president Baldwin, zich er te. heeft laten vinden, een overeenkomst aan te gaan voor de hervatting der | betaling yan rente en aflossing op de Engelsche schuld aan de Vereenigde Staten, alvorens eenige zekerheid bestond hoe het gaan zou met de vorderingen, die Engeland zelf op zijn vroegere bondgenooten had. Voor de tegenwoordige Engelsche regeering was het onder die omstandigheden inderdaad niet gemakkelijk, om de Franschen tegemoet te komen. Niettemin spreekt het vanzelf, dat Groot-Britannië bereid moest zijn, om zich minstens op dit eene punt, en liefst ook op dat der militaire waarborgen, belangrijke opofferingen te getroosten, indien het de Franschen er toe wilde brengen, Jiun vorderingen en de panden, die zij nu eenmaal in handen hebben gekregen, op tè geven. . . . In plaats van zich in principe hiertoe bereid te verklaren, en het geheele complex van vraagstukken in dezen geest te bespre: ken, heeft MacDonald zich van den aanvang af uitdrukkelijk op het standpunt gesteld, dat men de Saken niet moest „embrouilleeren" door al'deze quaesties tegelijk te behandelen. Eerst moest de ontruiming van het Ruhrgebied en het vraagstuk der Duitsche schulden worden afgedaan. Daarna zou men verder kunnen zien, of ten aanzien der andere onderwerpen overeenstemming kan worden bereikt. Dit beteekent echter, dat men van Frankrijk eischte, eerst alle strategische voordcelen op to geven, die het gedurende de laatste jaren in bitteren strijd heeft weten te verwerven, om daarna af te hangen van hetgeen men in Engeland goedgunstig al of niet mocht gelieven te beschikken. En dat nog wel met als tegenpartij een regeering, die ieder oogenblik door de veel sterkere oppositie ten val kon worden gebracht en aan wier eventueele beloften, j,oolang die niet in een definitieve overeenkomst zijn belichaamd, een volgend Kabinet derhalve uiet gebonden zou zijn. Ook als niet de geest van Pomcare en een recalcitrante Senaat achter hem stonden, zou de Fransche minister-president onder deze omstandigheden moeilijk iets anders hebben kunnen doen, dan te trachten, Frankrijk'a tegenwoordige machtspositie; te handhaven, zoolang Her geen evenredige voordcelen van anderen aard tegenover werden gesteld. Het lokaas eener eventueele internationale leening, waarvan overigens slechts ruim £20 millioen aan Frankrijk ten goede zou komen, was hiervoor stellig niet voldoende tegenover het vijftigmaal grootere bedrag, dat Frankrijk aan zijn vroegere bondgenooten schuldig is. Wel ligt het in de bedoeling, die leening eventueel te doen volgen door een' aantal andere, waardoor Frankrijk geleidelijk een belangrijk deel der Duitsche schatting binnen zou krijgen, maar het, is natuurlijk de vraag, of Duitschland zich, eer het. zoover is, niet opzettelijk of noodgedwongen weder aan zijn verplichtingen zal onttrekken. In Frankrijk zou men dan zijn eerstgeboorterecht voor een schotel linzen hebben verkocht, indien men niet op militaire hulp van Engeland cri Amerika kon rekenen, en indien de schuld aan deze staten niet overeenkomstig verminderd was. Men is dan ook ten slotte 'm Londen geëindigd daar, waar men had dienen te beginnen, n.l. met een — zij het ook officieuze — bespreking van de financieele quaesties, welke zoo nauw verband houden met de vraagstukken, die officieel op de conferentie aan de orde zijn. Mocht hieromtrent overeenstemming worden bereikt, dan zou een van de voornaamste redenen vervallen, welke de opeenvolgende Fransche regeeringen aanleiding er toe hebben gegeVert, zoo hardnekkig vast te houden aan het binnenkomen van de Duitsche oorlogsschatting en aan de politiek van „productieve panden", voor .zoover deze althans niet door bijgedachten van geheel anderen aard is ingegeven. De naaste toekomst zal moeten leeren, of dezo verwachting inderdaad zal worden vervuld. Het .is te hopen, dat dit werkelijk het geval zal blijken te zijn. Men kan thans niet meer, -zooals bij zoovele vroegere gelegenheden, volstaan met een fatalistisch schouderophalen en met een verwijzing van de geschilpunten naar een volgende conferentie, .ie ze op haar beurt aan een opvolgster kan Isgateeren. Er is haast bij de zaak, niet alleen omdat ecu voortduren yan de politieke spanning ten slotte een noodlottige uitwerking zou moeten hebben op het schuchtere herstel, dat in het economisch leven valt waar te nemen, maar ook omdat wij binnenkort vcor nieuwe feiten zullen worden geplaatst, die niet te vereenigen zijn met een voortduur van de thans bestaande verhoudingen. Op-10 Januari eindigt volgens de Engelsche — niet volgens de Fransche — lezing de termijn van vijf jaren vcor de bezetting van het Rij .gebied. Op denzelfden dag herkrijgt Duitschland zijn vrijheid te.i aanzxn van zijn douane-politiek. Indien de conferentie te Londen schipbreuk lijdt, dar: staat er alle kans, dat de Engeh-jhen in het begin van het volgend jaar zelfstandig besluiten tot ontruiming der door hen bt. Keulsche zone. De. bezetting van het Rijn- en Ruhrgebied door de Fransohen zou dau in militair opzicht een gevaarlijk avontuur kunnen worden, omdat er geen aaneengesloten geallieerd front in dit gebied meer zou bestaan. Op zich zelf zouden hieruit reeds ernstige nieuwe moeilijkheden kunnen voortspruiten. Ve.l dreigender is echter uc^ het gevaar van een tegen Frankrijk douane-politiek in Duitschland. Er is geen enkel artikel in het Vredesverdrag, waardoor Duitschland, te begii met den bovengenoeinden datum in het gend jaar, verhinderd zou km cm den in- of ■zelfs den doorvoer van F sche goederen geheel te verbieden en d dcor niet alleen de thans Frar. industrie in Elzas-Lctharingen der. toe te brengen, maar zelfs Franki keer met Oost-Europa op de en te belemmeren. Alloen door hel ten van esn voer beide par 'handelsverdrag kan dit gevaar wol gewend. Het spreekt echter vanzelf, dat de 11 schors hiervoor tegen-eischen zullen stellen die verband zullen houden met dezelfde punten, waaromtrent in de laatste veertien dagen tusschen Engeland en Frankrijk zulk oen scherpe strijd i 3 geveerd. Het is thans precies tien jaar geleden, dat de noodlottige wereldbrand is uitgebroken, nadat men in de dagen en Toeken, die er aan vooraf waren gegaan, zich met apen oogen willoos door de gebeurtenissen heeft laten meesleuren. Uit de herinnering aan dit ge-v vaar put men in beurskringen de hoop,- dat deeelfde fouten niet nogmaals zullen worden gemaakt. Het feit, dat de Vereenigde Staten thans vrijwel openlijk hun onthouding hebben prijsgegeven en mede beraadslageu over alle politieke, financieele en economische quaesties, die to Londen aan do orde zijn gesteld, wettigt in dit opzicht een getemperd optimisme. Hieraan is het te danken, dat de grondstemming op de fondsenmarkt gunstig is gebleven. In New Vork heeft de fondsonmarkt zelfs een uiterst willig verloo-p gehad. Dit is des te opmerkelijker, omdat de bsrichten uit handel en nijverheid in de Unie ov«r het geheel verre van optimistisch luiden. De National City Bank te New Vork, de grootste bankinstelling der Vereenigde Staten, schrijft in haar dezer dagen gepubliceerd maandoverzicht: ~De mededoelingeii omtrent een verslapping in de industrieel© bedrijvigheid zijn algemeen geworden, en hebben een definitief karakter aangenomen. Sinds half April hoeft de reactie zich ongewoon snel uitgebreid, zonder dat er op het oogenblik nog eenig toeken valt waar te nemen van een aanstaand herstel." Gewezen werdt voorts op de vermindering van het aantal arbeiders in de New Yorksche fabrieken, dat verleden jaar Mei 560.000 bedroeg, doch volgens de cijfers van j.l. (de laatste, die bekend zijn), slechts 000. wat natuurlijk wijst- op een belangrijke vermeerdering der werkloosheid. Het aantal wagonladingen e Kamen doelt daarbij in het bijzonder op dié industrieën, welke opgekomen zijn, of zich in stand hebben kunnen houden met behulp der bestaande, zwakke bescherming. Omtrent speciale industrieën tegt Let adres o.m. Juist de pannonindustrie in de Rijnstreek heeft zeer moeilijke tijden medegemaakt. Kwam eerst de Duitscho concurrentie, thans maakt België een loonende productie grootendeels onmogelijk. Zullen do 5 % invoerrechten op verglaasde dakpannen vervallen, dan zal er voor België en eventueel voor itndere landen ecu prikkel geschapen worden cm zich op de vervaardiging van verglaasde dakpannen toe te leggen. Zelfs is bij adressante meer dan oens incidenteel de vraag aan de ordo gesteld, of niet ook onverglaasdo dakpannen aan een invoerrecht onderworpen moeten worden, een vraag, die thans door onze Kan.fr bevestigend beantwoord wordt, mede in verband met de tarieven door Frankrijk en België geheven. De Kamer is van oordeel, dat, indien de bestaande toestand niet gehandhaafd kan blijven, de verglaasde dakpan non en wandtegcls bij invoer belast moeten worden met 8 %, terwijl in overweging gegeven wordt zeer ernstig na te gaan, of niet ook do onverglaasde dakpannen aan eenzelfde invoerrecht onderworpen dienen te worden. Kaar de meening der Kamer staat het vast, dat, wanneer de garens, welke per verpakking meer wegen dan 100 gram, vrij ingevoerd mogen worden, tal van personen deze garens in grootere eenheden .uilen invoeren, om ze hier té lande tot kleine knotten, kluwens enz. te winden, teneinde zoodoende de voorgestelde 8 % invoerrecht te ontgaan. Ook zal de buitenlandsoho fabrikant zeer gemakkelijk alhier een weinig kostbare inrichting kunnen maken, waarin het afgewerkte product in do gewenschte klcino hoeveelheden opgemaakt kan worden. Hierdoor zal: 10. de opbrengst van dezen tariefpost zeer sterk ten ongunste beïnvloed worden; 20. het voordeel der 3 % bescherming, hetwelk thans bestaat, zelfs grooteudeels vervallen. Dit acht de Kamer een koo groot nadeel, dat zij verzoekt, hetzij do oude rogeling te handhaven, hetzij de voorgestelde rcooling in dier voege te veranderen, dat allé garens, meer dan 2-draads, belast worden met 8 %, ongeacht de opmaking.. Betreffende Kleine TJ zorwaren zegt de Kamer a.m. : Mede dank zij de geringe bescherming hoeft men tot nog too eenigszins aan de concurrentie der Belgische en Duitscho fabrieken het hoofd km nen bieden. Wordt nu het tarief instedo van verhoogd geheel afgeschaft, dan is het zeker, dat de beeste patroons den juist de laatsto jaren zco uiterst zwaren stfijd om hot bestaan niet moer kunnen volhouden, zoadat het dorp Nieuwkoop waar dezo industrie een zoo belangrijk© plaats inneemt, een algeheele verarming tegemoet zal gaan. Dé Kamer wenscht deze artikelen in de aigemeene verhooging to doea doelen, en ze onder het begrip „toonbankartikelen'1 te brengen, waartoe zij ook voor een groot deel behooren. De Kamer geeft in overweging het voorgestelde invoerrecht op kaas ad 20 % te laten vervallen. Aangezien n.l. kaas een der allervoornaamste uitvoerproducten vormt en de regeering zal moeten trachten het buitenland geen Wgumen. ten aan do hand te doen om de invoerrechten te verhoogen, acht onze Kamer het veiliger da invoerrechten op kaas in eigen land af te schaffen, teneinde bij onderhandelingen niet het gevaar te loopen, dat men naar eigt-n tarief verwezen wordt. Ter kennis van do Kamer werd verder go. bracht, dat in do schelpkalkindustrie belanghebbenden het ;rijs zenden stellen, indien ook kalk onder de bepalingen der Tariéfwet gebracht zou kunnen worden. , Wanneer een matige bescherming verkregen wordt, die overigens voor de schatkist belangrijke baten zal geven, zullen landsbelangen samen kunnen gaan met industriebei angen. De Kamer somt verder nog een aantal andere artikelen op, als zout, papier enz. enz. en geeft bij een en ander verschillende voorbeelden en cijfers. Na er op to hebben gewezen, dat er mogelijk nog andere punten zijn, voor het District Rijnland van belang, die nog niet ter kennis van de Kamer kwamen, eindigt het adres als volgt: De Kamer acht de in dit adres voorgestelde wijzigingen echter noodig om de nijverheid onder do tegenwoordige on; len • den noodigen steun te verstrekken. Eveneens meent de Kamer er op te moeten wijzen, dat zij door de hier gegeven, beschouwingen niet gaarne den indruk zou wekken, alsof zij tegen de voorgestelde tariefsherziening gekant zou zijn, maar zij meent toch als hare eindconclusie te kunnen stellen, dat haal» inziens door de voorgestelde wijzigingen de continuïteit in onze economische politiek hier en daar te zeer wordt geschaad. Waar zich een industrie, mede met behulp eener zwakke bescherming, heeft kunnen ontplooien of instandhouden, acht do Kamer het niet geoorloofd ter wille van do consequentie van een bepaald stelsel het bestaan van dergelijke bedrijven in de waagsch ellen. De waarde van een tak van nij.erhefd, zelfs de waarde van een enkel I juist in dezen tijd te groot, om niet zooveel mogelijk te trachten althans dezen in stand te houden. K. v. K. Den B o sc K In het advies dat door de Kamer van Koop» handel en Fabrieken voor 's-Hertogenbosch en Omstreken ten aanzien van het wetsontwerp tot. vaststelling van een -nieuwe Tariefwet aan deif" minister van Financiën is uitgebracht, verklaart zij toe te juichen het beginsel, dat grondstoffen en hulpmiddelen voor de nijverheid, welko onze nationale industrie noodig heeft en uit het buitenland moet betrekken vrij blijven van invoerrecht, volmondig toe, mits worde zorg gedragen, dat de in het wetsontwerp voorkomende inconsequenties zooveel mogelijk worden weggenomen. k met het beginsel, dat zoogenaamde' toonbankartikelen, bij invoer in ons land met een recht van acht ten honderd worden belast kan de Kamer, uitgaande van de eventucele noodzakelijkheid eener tariefsherziening, zich wel vereenigen, mits zooveel mogelijk worde voorkomen dat in strijd met de bedoeling van de wet artikelen worden ingevoerd, dio niet geheel zijn afgewerkt, doch door een kleine aanvullende bewerking in ons land kunnen worden voltooid en eerst na die bewerking onder de z.g. toon, bankartikelen kunnen worden gerangschikt. Daardoor toch zou de bedoeling van de wet illusoir worden gemaakt en zouden tal van artikelen vrij van invoerrecht ons land kunhen binnenkomen om hier te lande eene kleine eindbewerking te ondergaan en daarna als afgewerkt product op de markt te worden o-e bracht. uinde van do door den minister aangege. ven beginselen zou de Bossche Kamer in de nieuwe Tariefwet willen zien vastgelegd, dat van alle zg. toonbankartikelen cru invoerrecht van 8 % zal worden geheven, echter met dien verstande, dat: a. niet afgewerkte artikelen welke nog slechts een kleine eindbewerking noodig hebben, als toonhankartikelen zullen worden beschouwd; b. alle artikelen, die als grondstof voor een bepaalden tak van industrie noodig zijn, niet als toonba .k-artikelen zullen worden ' i's aangetoond kunne worden, dat zij slechts als grondstof worden of zijn gebruikt; e. van belaste goederen, waarvan da rechten bij wederuitvoer worden ook van de daarvan afkomstige afvalproducten bij wederuitvoer restitutie van betaald invoerrecht zal plaats hebhen. De aandacht w^ordt voorts gevestigd op eeniga inconsequenties in het wetsontwerp, vooral met het oog op wat als toonbankartikel en wat niet als toonbank-artikel ' wordt beschouwd. Zoo «orden b.v. capsules, die vroeger met 5 % belast waren en naar de meening der Kamer wel degelijk als toonbank.artikel zijn te beschouwen, in het ontwerp geheel van rechten vrijgesteld. Ook klompen, die eveneens toonliankartikclen zijn, blijven in het ontwerp geheel onbelast. De Kamer acht het van groot belang, dat in de wet de waarborg wordt geschapen, dat mocht de taricicommissic door den minister om advies worden gevraagd inzake de te ontwerpen maatregelen van bestuur in het ontwerp aangegeven, deze verplicht is alle Kamers van Koophandel en Fabrieken of althans in ieder geval de VereenL Kanjers van Koophandel en Fabrieken in Nederland in de gelegenheid te stellen daaromtrent haar gevoelen kenbaar te maken. Be Kamer van Koophandel te Venlo merkt in haar advies op, dat zij het betreurt, dat in een land als het rnzo, waar de industrie sinds zoo buitengewoon belangrijke beteekenis -oor de Volkswelvaart heeft gekregen, een tarief ontworpen wordt dat uitsluitend geïnspireerd wordt door de belangen van den is en dat in geen enkel opzicht rekening houdt met de industrieele positie. Daarnaast zij erop, dat de opzet der wet de nieuwe tarir jrijke verslechtering beteekent tegenover de thans vigeerende. Immers de beperking der belasting tot toonbankartikelen heeft tot noodlottig gevolg, dat tal van artikelen, die tot nu toe als halffabrikaat of eindproduct belast waren, maar wier bestemming het niet was om over de toonbank. te worden verkocht, voortaan onbelast zullen kunnen worden ingevoerd. Voor wat betreft ons district zal dit de meest noodlottige gevolgen ï n voor de klein-industrie. andere omstandigheid, waarop wij in het bijzonder de aandacht zouden willen vestigen is dat in het thans aanhangig gemaakte ontwerp aan de Begeering geenerlei bevoegdheid w; en om in bepaalde gevallen zelfstandig tot een verlaging of verhooging der volgens het nieuwe ontwerp te heffen invoerrechten over te gaan. Een dergelijke aan de Begeering te verleenen bevoegdheid achten wij gewenscht en noodiijk, cm in alle omstandigheden er voor te kunnen waken, dat voor de industrieën, die in den loop der jaren hier tot bloei zijn gekomen, het afzetgebied in het binnenland nieyooitduring of tij ccl verloren gaat. Dj economische verhoudingen in het buitenland zooals deze zich na het beëindigen van den Europeeschen oorlog hebben voorgedaan, hebben ei ie geleid, om voor onzer industrieën, welke dientengc. dreigdo ten onder to gaan, bijzondere maaten te nemen. Het is naar onzo meening geen [at een soortgelijko toestand ten opzichte van een of mat-r andero industrieën zich herhaalt, en hoewel in het hiervoren tn 1 belemmering van den invoer als hulpmiddel is gekozen, achten wij het _ n, dat 'men alsdan een gewijzigd invoerrecht meer aangewezen acht. De Ned. Vereei ts Handelsagenten ,aan do Tweede Kamer der Staten-Generaal een adres gezonden, naar aanleiding van de Tariefwet van de Maastrichtsche fabrikanten van glas, porselein en aard !e invoerrechten op deze art ik ken tot de voorgestelde 8, doch te brengen op 15 procent. dit adres schrijft de Ned. Ver. van Hanf - n o.m. dat er ook geen enkele noodt, voornoemde fabrikanten mot zoodanigen hyper-protectionistischen maatregel te stfunen, en wel op de volgende grone", waarop in het adres wordt gedoeld, daaraan is toe te schrijven, dat in d< m welvaart, die achter !. door het publiek veel meer is gekoclv •jr het normale gebruik en- ter aanvulling der normale breuk noodig was; dat die re oorzaak is, dat men t' 't aan te schaffen; dat in de jaren van voorspoed werd sc■ "', en thans door verminderde koopkracht bij voorkeur ..uitschot"; l de voo alsof de Nederlandsche keramische fal door de buitenlandsche n, op juist is ; dat leel het x ' -hr> fabrikaat in d 3 onzer winkels flink is ver• in serviezen etc. een zoodan ia. id van vormen en quaK de Nederland fabrieken met ing hieraan, evenals voor den oorlog, slechts ten deele >n volde dat de door de fabrikanten voorgestelde ver*■ ing het meest zou treffen do door de arbeid, elartikelen, welker verkoopprijzen stellig in verhouding tot do verlangde „tweehonderd procent" verhooging zouden stijgen; dat voor dezo artikelen noodzakelijkheid van protectie stellig niet bestaat, want dat reeds nu het meest onmisbare artikel: „gewone witte eetborden", niet meer uit het buitenland kan worden betrokken, en goedkoop aarde-werk en goedkoope romers, die vóór den oorlog in groote hoeveelheid uit België werden ingevoerd, tegenwoordig niet meer op onze markten verschijnen; dat dus ten aanzien van buitenlandsche concurrentie eerder van een verbeterden toestand voor de binnenlandsche industrie kan worden gesproken; dat van een absoluut verlies der buitenlandsche markten geen sprake is, en dezo door protectie toch allerminst zullen worden herwonnen ; dat de bewering, dat bij 15 % invoerrechten, en winst -voor de schatkist en meer bedrijvigheid in de fabrieken zullen samengaan met niet-verhoogde prijzen, nioeilrk als ernstig kan worden genomen. Voorts wordt in dit adres nog opgemerkt: Porselein, glas en aardewerk worden door do binnenlandsche fabrieken voor het binnenland ketzij los verladen, hetzij verzondefa in goedkoope manden, kratten en bakken, die teruggezonden Kunnen worden, ên meestal per water, xwat billijk is. Op de buitenlandsche goederen daarentegen komen zeer hooge spoor vrachten, zorgvuldige verpakking niet duur pakmateriaal, dure kisten enz. Be 2. heel vrijen invoer zou alleen op grond van'dit verschil do binnenlandsche industrie reeds 10 a 20 % in het voordeel zijn. Bij de bestaande 5 % is dit reeds 15 a 25 %, bij de voorgestelde 8 % zou het worden IS a 23 %. K. v. K. t e H e^n g e 1 o. De Kamer van Koophandel en Fabrieken voor Twente, gevestigd te Hengelo (O.), heeft, evenals andere Kamers, een uitvoerig advies gezonden aan den Minister van Financiën met betrekking tot het ontwerp-Tariefwet. In dit stuk wordt o.a. gevraagd do behandeling van het ontwerp in de Tweede Kamer uit te stellen tot b.v. 1 November, opdat belanghebbenden een voldoenden tijd wordt gelaten hun bezwaren ter kennis van do Begee- ring te brengen. ' De Kamer komt tot de conclusie, dat de voorgestelde herziening niet in het belang is van den Nederlandschen handel en nijverheid; zij dringt er op aan, het aanhangige wetsontwerp jn te trekken, of anders daarin zoodanige wijziging aan te brengen, dat aan de bezwareD der Kamer tegemoet wordt gekomen. ---