TULPENZANGEN uit VROEGER EEUWEN. Dat de tulpen ook reeds in vroeger eeuwen in vele soorten gekweekt en bewonderd werden door onze voorvaderen — afgezien nog van den zotten windhandel — moge blijken uit onderstaand citaat uit een gedicht van den zeventiende-eeuwsehen predikant-hotanieus Hondius: Dapes inemptae of de Mouffeschans: Tulpen rau seer schoon volenr Vind ich hier in hare fleur, Die mijn hof in hare lijden Doorgaena vrouch en laet verblijden, Soo ick mijn geheele leven Anders niet en had gedaen Dan tot schildren mij hegeven Al mijn const en al mijn weten Ware noch al veel te cleen, De coleuren af te. meten Van de tulipans alléén. Lacl de schilders al te mael Vrij haer best doen in haer tael, Om alleen maer dese bloemen Met haer verwen te benoemen: Al haer conste licht in d'asse Want in mijnen hof alleen Aen dees bloem méér verwen wassen Dan sij connen onderscheen. .. Later — in de eerste helft der achttiende eeuw — zong een andere dichter: Klarinde, admireer dces malsche tulpen! Wat ongevoelge ziel en moet niet overstulpen Uit lout're blijdscap, op 't gezigte van die schat, Die al het schoon in d'omkring van een bloem „. bevat. Hier zes coleuren, welk dm 't zoetste taem gepaart. Het darl'lc kunsi-penceel in '/, schilders brein braveeren. --- OVERAL VOLANTS. Geen garneering wordt, op de nieuwe zomer-japonnetjes zooveel toegepast als die met volants. En niet alleen op de japonnetjes, ook op de mantels, en zelfs op de.... hoeden zien we ze verschijnen 't Is ongeloofelijk, wat al variatie er te bereiken valt met die eenvoudige strookjes! In alle afmetingen komen ze voor, ze worden aangebracht op de meest verschalende manieren, in de meest verschillende combitaaties. Men ziet twee breede, gepliseerde volants, met uitgetanden onderrand, een eindje boyen elkaar op den rok, en een aan den onderkant. van het korte daarbij behoorende manteltje. . Men ziet heel smalle gerimpelde ivolants, die in vijf, zes en zelfs meer rijen degeheele ■lengte van den rok bedekken en in nog eens vier, vijf rijen boven elkaar op het corsage doorloopen tot aan de buste toe. _, Uen ziet mouwen gegarneerd met volants; -niet-alleen met vijf, zes rijen aan den bene~den-mouw, ttaar ö'Ok nög eefts met ëën paar , rijen op den bovennmouw, ter hoogte van den oksel. - Men ziet japonnen, waarvan de godets aan den rok van boven tot onder met volants bezet zijn, teneinde ze sterker te markeeren. Men ziet shawls, waarvan de beide uiteinden afgewerkt zijn met een paar rijen volants. En lang niet altijd zijn ze van dezelfde stof als de japon, die ze garneeren, getuige de kasha-japbnnetjes die volants van crêpe de Chine dragen. Heel veel elegante toiletjes, bestemd 'om in mondaine badplaatsen gedragen te worden bij thés en dancings in de casinos, zijn gegarneerd met volants niet alleen ivan een andere stof, maar ook van een andere, en soms zeer sterk afstekende kleur. . Morgen-, middag- en avond-toiletten — van jersey, kasha, foulard, crêpe of welke andere stof ook — allemaal hebben ze volants. De plissés zijn er heelemaal door op den achtergrond geraakt 1 --- RAMMELAARS. Uit N.-Hollandsch blad: OPROEP AAN ZANGERS! Waar in de Gemengde Zamgvereeniging „Be Stem des Volks" te A. reeds meerdej-e malen de wensch werd geuit om naast het- Gemengde Koor een Mannenkoor op te richten, heeft het bestuur gemeend thans zich terzake niet onbetuigd te moeten laten om binnenkort totdie stappen over te gaan. Zij, die animositeót daarvoor gevoelen, gelieve zich ten spoedigste bij het bestuur op te geven. Deze zullen geohloroformeerd worden. De moordzuchtige Belgen: --- MEN VRAAGT voor buitengoed in de Vlaanderen een halve ijoevernante- voor verscheidene kinderen. Ongeveer 20 tof 50 jaar oud. (Adv.). --- HET MANNETJE IN DE MAAN. Knip ilc vier rerhthoe'ien uit en leg ze zoom elkaar, . dat er. een geheele mann zichtbaar, wordt, zonder dal «t?:! halte of kwartrifancn ziet. --- RAADT EENS ! De verborgen namen van rivieren welke wij gisteren zochten, waren: RIJN, TAAG, ODER, -WOLGA- AMOER. --- MIS, KRAAI ! Onze dier enter telling. Een kloek liep met haar kuikens over het erf. Een lief kuikentje, een zwartje, dwaalde van de anderen af. Het kuikentje schrok en eer het. .'t wist werd het meegenomen door een kraai. Maar de kloek merkte het gevaar en vloog den kraai na. De kraai schrikt en laat zyn prooi los. Het kuikentje had zich gelukkig niet bezeerd. Joh in Oosterling, Hoogstraat c 80, Haastrecht --- „ELCK WAT WILS”. HET PLANTEN VAN DEN MEI-DEN. VALKENBURG’S „JOONKHEID”. Allemaol good ! * Nu slapen de Zuid-Limburgsche „baoje" of veldwachters wis weer geruster. Al of niet bij het uitoefenen hunner functie. De nachten vóór 1 Mei zijn voorbij. Een weekje voor dien datum voelen alle eigenaars van mooie, slanke dennen zich lichtelijk in hun bezit bedreigd. Tenminste in de omgeving van die plaatsen waar de „joonkheid" het aloude, voor minnaars van folklore zoo interessante gebruik der Mei-denplanting nog in eere houdt. Dat doet de „joonkheid" van Valkenburg nog immer. Valkenburg u weet wel, hec Voorgeboorchte van Spa en Remonchamps, het nationale vacantieoord, van waar men Je terstond wegrijdt naar de concurrentie. Niet terugschrikken voor edelmoedigheid en originaliteit f Wanneer ge in de afgeloopen nachten, door het rijk van groeven en grotten wandelend, geheimzinnig gesluip zoudt hebben opgemerkt, geloof dan niet dat het voorposten of verkenners zijn van een nieuwe bende Bokkenrijders! Dat hebben we hier aan de reeks der Valkenburgsche attracties nog niet toegevoegd. Jammer, ontvoeringen in, door of naar onderaardsche holen, zouden beslist stimuleerend werken op het vreemdelingenverkeer. Wat dezer dagen en nachten voorzichtig, speurend sloop, was „joonkheid". Niet boosaardig, _ toegegeven, en toch met euvel bedoelen in het hoofd. Op den vooravond van 1 Mei zullen ze hun den planten op het dorpsplein, en die Meiboom moét gestolen zijn. Niet gekocht of geschonken, of geleend, of gehuurd, neen: gestolen, maar gestolen met hst. Waarom gestolen? Onze folkloristen verschillen van inzicht omtrent het waarom. We hoorden de meening uitspreken, dat dit gebruik afkomstig zou wezen uit de tijden, dat de heuvelen nog zoo dicht met naaldhout bewassen waren, dat iedereen zonder bezwaar kon nemen wat hem noodig leek. Vandaar dan het element: ongevraagd nemen. Anderen meenen, dat *»et opzettelijk stelen uit een heidenschen voortijd stamt, waarin sluwe diefstal nog als een eer werd beschouwd. Daarom zou de buit dan ook — zooals nu nog — triomfanw wor(*en r°ndgedragen of rondgereden. Wat voor den grooten avond, pleegt de mannelijke jonkheid de bdsschen in de omgeving na te speuren. De mooiste den wordt aangewezen en gemerkt. Op een nacht geschiedt het doorzagen. De boom valt met een smak. doch eer eigenaar of veldwachter de daders heeft „gefrappeerd", verdwijnt een stel fiksche, jonge kerels, met den boom op hun schouders, in de duis}S e'bo"»ca»a of de donkerheid der vont ;f n "d zaaSt men een stuk van den lllLt Pt Ulte>nden mogen niet op elkaar 'fcnrfn '■ J 2°U bewiJs tegen de snoodaards mnTY?leVeren! Het gevaarlijke midden mootje hakt men in splinters of men laat het, PP het wilde foreilemiviertje, de GeuL-weg- , en keer had de Valkenburgsche „joonk neitt — oncjer invioeci der „gaslucht"? — het oog laten vallen op een pracht-den in het gemeentelijke Qdapark. Zaterdagnacht) Knakte die neer met een knal, dat alle waakhonden begonnen te razen. De veldwachter kwam aansnellen en smaakte net genoegen een „onschuldige" op den bon •e kunnen slingeren. Gewoonlijk bergen de roovers hun buit •P in de labyrinthen der gemeentegrot. Ditmaal sjouwden ze 'm rap weg, naar de onaeraardsche gangen, diep beneden de ruïne van den Dwingel, wijlen Nederlands eenige hoogburcht. Feitelijk stelden ze hun onrechtmatig verworven bezit onder hoede der oooge en geleerde heeren, die uitmaken het 'bestuur der stichting „Kasteel van Valken-, aJmi- ™ tat? 3aren heeft de film herhaalte v™°?gd gebeurtenis «enerale I,8?;.Er werd »"• als een met S_\_Pet,tïa Voor geh°«den. Blijkbaar Klm-vrii, Pn*V°lg' Yant ditmaal was men aX'octielloB^!1!4- Eerst rSt/e grot ffelPffo„ *„ Ide nieuwe Lourdesfen 'efufc lebben 6 B.ed?,hte helHng van F«« .r g' bebben getrokken. gerde Jit*^ Van bedevaartgangers slm SiriHn °?n°og' donkere "toet, verW- Wrn/ de t 6 "^--getjes w kleine ook weTt' de kleunge dingen waarmee men raakre een S-°?tenJ onde™eemt. Intusscher heid van H mi#def devoot gedeelte der jonk m?id van den Faubourg St Gilles al op zan- Mergoeïïenla\ "?* *he«es Kel" EtctsneMadTn• FaUbTg St Gilles' »,iooankhdeid"?nCeS ._ daagt de vrouwelijke en ziet 'W*8 mafce °P- Val verwach•*»*• van £,jd,eJ1en Vroolijke- Wanneer geproclameerd l Bl°fcbouwval de Mei-liefjes ameerd worden, komen weleens muider voor publiciteit geschikte relatietjes op de tong. Eerst moet de Mei-den zijn rechtgezet. Ditmaal heeft men een geweldige gekaapt. Twee- of drie-en-twintig meter hoog. De stam werd geheel kaal gekapt, behalve aan den top. Die behield zijn groen en wordt bovendien met rozen en slingers opgefleurd. Drie jonkmans met koper-instrumenten — nabij een vat bier opgesteld — zetten een airke uit „Der Trompeter von Sackingen'' in. Smartelijke, roerende tertsen schallen aan den voet der ruïne, plots overslaande in een overmoedigen step. De boom is intusschen op het voertuig geladen. De speellieden gaan aan het hoofd van den stoet. Een paar tientallen flinke jongens voeren nu den grooten, versierden boom door de nauwe straten van het stedeke. Het mansvolK van rijper leeftijd staat belangstellend toe te zien en haalt op van vroeger jaren. Toen had je soms tot vijf Mei-dennen in Valkenburg alleen. Die van St. Pieter gold langen tijd als de mooiste. Nu hebben de boeren het verleerd. Die van den Faubourg St. Gilles verwierven het monopolie. In den tijd van de vijf, sliep heel de jonkheid in de maand Mei half gekleed op bed. Want heel de maand moet dé boom bewaakt word™. Zelf geroofd zijnde, be- dreigt 'hem aanhoudend.het 'lot weer geroofd te worden. Niet met geweld, met list. Vijandige jonkheid uit de omgeving,ligt imipefs op den, loer, om 'm af te zagen en ermee op den joon te gaan ! Daartoe verzint men allerlei sluvvigheden. Valschaardige traktaties op bier of herhaald -loos alarm. Eens werd een boom zoolang heen-en-weer-geroöfd, dat die maar drie meter hoog. meer was! Een andsr jaar beschermde men hem, door een; kwaden hond aan den voet vast te leggen. Een keer wond men een kluwen prikkeldraad er om heen. Het gebeurde zelfs, dat de top met kettingen aan de naburige daken werd bevestigd Vroeger, toen trokken vijf jonkheden met dennen op de schouders, door Valkenburg rond. En wanneer ze elkaar in de enge Berkelpoort ontmoetten, dan hoorde je een geinechel of de duivelen losgebroken waren. Vroeger Het trio blazers komt van den kant van den Plenkert weer opzetten. De Mei-den heeft zijn triomftocht volbracht. Nu graaft men rap een diepe gleuf in den grond;"de voet van den boom legt men er in en dan: eins., zwei., eins., zwei.. Met ladders en tot een gaffel verbonden staken, begint men het planten. Zoo maar een.mast van 22 a 23 meter opzetten, is niet ieders werk. Maar de jeunesse du Faubourg St. Gilles heeft er slag van. Opeens schiet de voet van het naaldhout tot op den bodem. Staken en ladders, door tientallen gehouden, steunen flink Hoera, de boom staat! De Mei-den is weer geplant in Valkenburg! Na wat geïmproviseerde muziek, klinkt hoorngeschal van de grauwe ruïne. Een mineur-motief, ons bekend uit de openluchtspelen. Zoo kondigde men ook de baroenen aan in „Roeland's dochter". Een paar jongelui klimmen, voorzien van een brandende „luuch" (stallantaarn) naar boven, zetten zich aan een tafel — tooneeltje a la Gerard Dou —en dan kondigt de woordvoerder aan, dat de Meilieven van het jaar afgeroepen zullen worden. Het gebruik schijnt nog herkomstig te wezen uit de verre tijden, toen de Walrams en Reginalds langs dezen weg lieten weten wie van hun onderhoorigen en lijfeigenen trouwen mochten' of moesten. Aan het opmaken der lijst van Meiliefjes wordt doorgaans veel zorg besteed. Niet zelden leidt ze tot officieele verlovingen. Ze spot en hoont echter ook! Oude vrijsters én verstokte vrijgezellen worden onverstoorbaar opgenoemd — alles wat niet trouwde, blijft immers „joonkheid" — verholen, relatietjes roept men luidop. Deze proclamatie beteekent iets als volksgeweten en volkscritiek! Beneden, aan het monumentje, staan jongeren en ouden samen getroept. Nieuwsgierig, blij of angstig verbeidend. De heraut „keekt" maar: — Ghang van Sub mét Fieke Van neve-n-et Poskanboer. Is et uuch auch good? — Jo-oa! schatert de menigte. — Pie van Pol mét dat pöpke oet Mastreech. Allemaolgood? . . Poppetje uit Maastricht.. Hoewel, de Fau-v bourg St. Gilles zich stad voelt tegenover het dorp Sb. Pieter, beteekent de provinciale hoofdstad toch weer dè stad. Meisjes uit de; stad zijn poppetjes. Zelfs nu, nu boerinnetjes opgemerkt: werden, die, zich publiek op de, markt poederden. — Lewie oet-de Gouwen Haon met et meegske vaan de Pintelekker, Is et uuch auch ajlemaoi góéd? — Lugeneei-! schreeuwt ditmaal een woedende meisjesstem. Het vrouwvolk gjchelt; die was raak! Zoo gaat het door. Het loopt al naar middernacht. We moeten weg; naar het laatste treintje. Na het zware weer' van 'daags te voren,, toen het hemelvuur boven Valkenburg woedde, is het geleidelijk mooi geworden. Schapenvliezige wolkjes drijven traag onder het lilakleurige azuur en het. weeke ?ilver deimaan. Op het stille perron hoort men nog immer de galmen van den liefdesheraut en het instemmend volksgeroep. Er zijn nogal watpaartjes. We staan niet voor niets in de hoogste geboortecijfers van heel Europa! Je hoort nog wat anders dan den schal der liefde en tuiten van hoornen. Uilen schreeuwen fel. Geruisch van vleermuisvlerken. En in het verre, diepe Geuldal zijn de nachtegalen losgebroken. Die tjuiken in de zoele duisternis het liefdeslied hunner „joonkheid". Langs die wondere wegeltjes, door den maanhelderen lentenacht naar huis wandelen? De leemige bergpaadjes zullen wel zoo praddelig wezen, dat je zóó de Geul in zoudt kunnen glitsen Bovendien, de trein komt al aandenderen Het kaartje werd al genomen.... — Is et uuöh auch allemaoi good? Op de ruïne roept de kapitein (in uniform) de Mei-koningin «n Mei-koning uit *>« Mei-boom wordt neergehaald en naar het dorp gebracht --- DE WITTE GROT. Deze waarschuwing klonk ernstig genoeg, en toch leek het bosch om hen heen zoo vredig, en scheen het alsof er geen gevaar te duchten was van blanken of zwarten, van twee- of viervoetigen. - Er was een gedeelte in het bosch waar de reusachtige boomen, palmen gummiboomen, zóó verspreid stonden, dat het er licht en zonnig was. Het was er prachtig, maar het was een verraderlijke schoonheid, die veel gevaar verborg. Hier en daar waren rijen boomen en boschjes van kreupelhout, die de open boschplekken in lanen en perken verdeelden. Langs een van de groene rijen boomen reed een man met gebogen hoofd voorwaarts, alsof hij diep in gedachten verzonken was. Het was Sir Frederik. „Verdwaald!" zei hij tot zichzelf. „Te denken dat Ned en Huug in de wildernis verdwaald zijn! om daar van honger en dorst te sterven if gedood te worden door die kannibalen. Het is verschrikkelijk." Hij hief het hoöfó op'en keek in het rond. „Maud.!" riep hij, „kom hierheen. Je moét niet zoo ver afdwalen". * „Mary!" Geen antwoord. Weer riep hij; plotseling werd zijn gelaat doodsbleek. „Waar zijn ze?" riep hij uit. „Welke richting ben ik dan uitgereden ? Waar is mijn vrouw? Mary!!! Zijn ze ook verdwaald? Of ben ik verdwaald?" Hij zette zijn handen aan zijn mond en liet een langgerekt, angstig „Koe-ie-ie" hooren. Hij hield zich weer stil en Weer boog zich zijn hoofd, heel diep. Het geluid dringt niet ver tusschen boomstammen en struikgewas door. Niet ver weg zat een dame te paard en maakte een afgebroken tak van haar rij'.: kleed 'los. Toen ze W-eer rechtop zat, keek zij " ifi het rond. ~ Frederik!" riep zij uit, en na een oogenblik van stilte voegde zij er op opgewonden toon aan toe: „Waar is hij? een oogenblik geleden zag ik hem daar toch rijden. Fred! Ben ik verdwaald — verdwaald in het bosch, Frederik!" Luid, angstig luid, klonk deze laatste hulpkreet; maar Lady Maud vergiste zich. Het was al wel vij f minuten geleden, dat zij haar echtgenoot en nichtje gezien had en ze waren in verschillende richtingen de verraderlijke boschlanen doorgegaloppeerd. 2ik.an het eind van een dezer lanen, aan den voet van een rotsrand, reed een blondharig meisje op een vluggen witten poney. „Oom Fred en tante Maud zullen me dadelijk wel inhalen", zei ze. „Deze richting uit kunnen we niet verder zoeken naar Huug en Ned. En het zou toch te verschrikkelijk zijn om zonder hen naar het kamp te moeten teruetkeeren." Zij spoorde haar poney aan, maar na enkele stappen hield zij de teugels weer in en keek snel in het rond. --- VOOR JONGE OOGEN. EEN GESTOLEN AUTO EN EEN PERZISCHE KAT. DIK’s ONTDEKKING. NOU, dag Dik! Gedraag je behoorlijken vroolijk Grootmoeder wat op!" „Ja, hoor Vader!" zei Dik, terwijl hij met verlangende blikken naar de groote auto van zijn vader keek, die buiten het station stond te wachten. „Ik heb fijne dagen gehad, nu ik zoo aldoor met u mee mocht rijden. Ik vind die roodvonk-epidemie óp school nog zoo kwaad niet." „Ja, dat komt omdat jij er zoo goed afgekomen bent", zei Dik's Vader, die dokter was; „Als jij ook maar eens weken lang te bed moest liggen, dan zou je wel anders praten." „Nou ja," zei Dik, „maar ik heb nu een reuzen-fijnen tijd gehad en bovendien heb ik leeren chauffeeren en ik ken de auto nu van binnen en van buiten op mijn duimpje. Ik zou best met mijn oogen dicht kunnen sturen." „Dat zou ik maar nóóit probeeren, als je leven je lief is", lachte de dokter. „Daar is de trein, Dik. Nou, een week s zóó om en je zult je best amuseeren." „Ja, dat weet ik wel, maar ik wou alleen maar dat de auto ook meeging." Zijn vader lachte en wuifde hem toe, totdat de trein het station uitgestoomd was. Dik kortte zich den tijd met het bekijken van de weekbladen die zijn vader hem meegegeven had. Ja, Vader had gelijk; het was altijd wel gezellig bij Grootmoeder, dacht hij zoo. Maar het was alles zoo anders dan thuis. In plaats van een auto, zou hij in de victoria uit rijden gaan en inplaats van den gezelligen chauffeur van Vader, die wel de halve wereld doorgereisd had, moest hij zich tevreden stellen metden ouden koetsier Kees. Hij werd hartelijk door Grootmoeder verwelkomd en ieder in_het groote, oude huis genoot van Dik's vraolijkheid. De grijze Perzische kat en het kleifie; Po'kineqsje èn dé oude keukenmeid, iedereen was dol op Diken Grootmoeder zei' dikwijls: „Precies zijn vader, toen hij zoon jongen was!" - Na een paar dagen schreef'zijn moeder, dat de chauffeur ziek geworden was én dat Vader nu zelf móest chauffeeren. „Wat jammer, dat ik nu juist niet thuis ben", zuchtte Dik, „dan had ik fijn den gêheelen dag kunnen rijden." Dienzelfden avond liet de keukenmeid een ketel kokend water uit haar handen vallen en een gedeelte van den inhoud viel over den rug van de Perzische kat. Het arme beest had zich leelijk gebrand en kreunde van pijn, zoodat Dik dadelijk aanbood om den veearts te gaan halen. Hij holde door de donkere lanen, die naar het dorp leidden en hij had er geen flauw idee van, • wat voor avontuur hem wachtte! Daar zag hij midden op den weg een groote auto staan, waarvan de lantaarns den weg helder verlichtten. Er scheen iets niet in orde te zijn met den motor, want Dik zag dat de man zich over den motor heenboog. „Is er iets niet in orde?" vroeg Dik, terwijl hij even stil bleef staan. „lets aan den motor", antwoordde een ruwe stem. Maar wat zag Dik daar ? Er was geen twijfel mogelijk! Dat was Vaders nieuwe wagen. Hij kende den wagen tè goed om zich te vergissen. Eri een vreemde man, die hier met die auto op den weg stond. Hoe kon dat? Dik was zoo verbaasd, dat het maar goed was, dat de man hem niet aankeek. Dik zag wel dat de man niét veel verstand van den motor had, want hij stond zoo onhandig te wurmen. „Zal'ik hulp halen uit het dorp", vroeg Dik, maar, zooals hij wel verwacht had, zei de man: „Nee, hoeft niet. Ik zal het zelf wel klaar. spelen." Na een korten groet rende Dik verder.: Hij was er nu zeker van dat hij, zich niet vergist had, -i ant terwijl hij met den nua stond te praten, had hij ongemerkt met zijn hand langs de deur gestreken en die deuk, dien hij zelf er in gemaakt had, doordat hij tegen een lantaarnpaal gereden had, die zat er, hoor! Zoodra hij het dorp bereikte, holde hij eerst naar het politie-bureau, waar hij zijn ontdekking vertelde en toen rende.hij naar den veearts. Twee politieagenten met een motorfiets werden dadelijk op den man met de auto afgestuurd cri Dik mocht meerijden. De dief wist niet wat hem overkwam, toen daar ineens twee agenten kwamen die hem arresteerden. Daar was hij heelemaal niet op verdacht. Hij redeneerde eerst en vloekte, toen en toen ook dat niet hielp, beweerde hij aanhoudend dat de wagen hein toebehoorde. Maar de agenten zeiden, dat alles wel uit zou komen als ze aan het bureau waren, want daar had men naar het huis van den dokter getelefoneerd. Natuurlijk was'het wèl de wagen van den dokter, die hem ontstolen werd, toen hij bij een patiënt was en de wagen onbeheerd stond. Den volgenden dag kwam hij de auto halen. Grootmoeder, die Dik's verlangende blikken naar de auto wel begreep, zei: „Dik, jij moest maar met je Vader teruggaan. Dan kan jij voor .chauffeur spelen, zoolang Jansen nog ziek is. Je komt dan maar weer gauw eens bij ons terug." De grijze kat genas weer geheel, dank zij de hulp, die Dik zoo gauw gehaald had en zijn velletje werd weer even mooi en zacht als voor zijn ongeluk. En Dik beweert steeds, dat de dief nooit ontdekt geworden zou zijn, als die arme poes zich niet gebrand had! --- IN GROOTMOEDERS STOEL. In Grootmoeders stoel, in het zonnige hoekje, Zit zusje en leest in haar lievelingsboekje Van bloemen en vogels, van bosch en van hei, Prinsessen en prinsen in kant en in zij. Van vurige paarden, van 't poesje zacht, Van schaapjes met hun wollen vacht, Sneeuwwitje,' de Prins met zijn zwaard opzij, Zij knikken haar toe en gaan voorbij. ---