DE SAMENSTELLING VAN DEN VOLKSRAAD Hebben sociologische veranderingen plaats gehad? Het voornemen van de Regeering om een voorstel tot wijziging der Indische Staatsregeling in te dienen, waardoor in den Volksraad slechts een minderheid uit Europeesche leden zou bestaan 1), heeft tot nu toe niet wat men noemt een goede pers. Naast verwondering over of afkeuring van de wijze, waarop de Minister van Koloniën en de Gouverneur-Generaal deze aangelegenheid tot dusver behandelden, vindt men, behoudens uiteraard aan uiterst linkschen kant, waar alles, wat er ~democratisch" uitziet — hoe het ook in wezen ware — toejuiching vindt, twijfel omtrent de opportuniteit van dit voorstel of afwijzing van het plan van den Minister. De jongste aflevering van het „Koloniaal Tijdschrift" bevat een zeer lezenswaardig opstel van den heer L. J. M. Eeber, een der voorstellers van het bekende amendement op het wetsontwerp-de Graaff, waardoor de ook toen aanbevolen, thans weer voorgestelde verhouding van 5/12 voor het Europeesch element verdween. Het artikel is vooral hierom van belang, omdat er de nadruk in wordt gelegd op het feit, dat niet bekrompen conservatisme, ongeneigd tot het erkennen van gewijzigde verhoudingen, leidde tot de indiening- van het amendement, doch hoe dit zijn oorzaak vond in het verlangen om de staatsregeling te doen aansluiten bij den werkelijken toestand in de samenleving. En ook thans stelt dan de schrijver de vraag, of er in die paar jaren zooveel veranderd is in de Indische maatschappij, dat er aanleiding kan bestaan om op do toen genomen beslissing terug te komen. Bovendien — en dit is ook waard te worden overwogen — of er buiten Indië zooveel veranderd is, dat een wijziging als in ■'s ministers bedoeling schijnt te liggen, geen bezwaar uit ander gezichtspunt meer zou ontmoeten. Drieledig zal volgens den heer Feber de argumentatie van den minister moeten zijn om eene herziening van de beslissing van 1925 te kunnen aannemelijk maken. In de eerste plaats zal zij hebben aan te toonen, dat bij relatieve verzwakking van het Eutopeesch element in den Volksraad nochtans dit college zich zal kunnen blijven ontwikkelen in de richting van toenemende geschiktheid tot constructieven staatkundigen arbeid. In de tweede plaats zal zij met feiten moeten .staven, dat de economische ontwikkeling van de kolonie voor de toekomst mag worden verwacht van het inheemsehe element, zonder dat het uitheemsche hierbij de organiseerende en leidende kracht vormt. En ten slotte zal bewezen moeten worden, dat ook in die kringen buiten Nederlandsch Indië, waaruit het noodzakelijk kapitaal voor de ontwikkeling van de kolonie afkomstig is en waar het ook in de toekomst voorshands zal moeten worden gezocht, in het inheemsche element als politieke factor een zoodanig vertrouwen bestaat, dat ook wanneer dit laatste een overwegende staatkundige plaats gaat innemen, men met voldoende waarschijnlijkheid kan rekenen op verdere toevloeiïng van dat kapitaal. Gemakkelijk zal zeker zulk een bewijsvoering voor het oogenblik niet vallen. Sociologische veranderingen als zich zouden moeten hebben voltrokken, wilde men het hier gevraagd betoog kunnen leveren, zijn geen zaak, welke zich in een'paar jaar afspeelt. Tenzij dus kan worden aangetoond, dat reods in 1925 de toestand geheel anders was dan de heeren Feber c.s. hem toen zagen, schijnt het ons vrijwel onmogelijk, dat aan het verlangen van den schrijver voor het oogenblik kan worden voldaan. Terwijl overigens voldoende bekend is, hoe men in ondernemerskringen geenszins algemeen overtuigd is van de doelmatigheid der tegenwoordige koloniale politieke instellingen — getuigen bv. de geschriften van prof. mr. Treub — waarbij nog komt, dat de gang van zaken in de Philippijnen, waar het inheemsen element zich een overwegende plaats in de vertegenwoordiging zag ingeruimd, allerminst in staat is om zulk een vertrouwen uit te lokken. --- Het rekenen met een onwaar-schijnlijkheid. Tot zoover kunnen wij geheel met den schrijver instemmen. Anders wordt het evenwel, wanneer blijkt, dat hij den tegenwoordigen toestand eenvoudig als van voorbijgaanden aard beschouwt en van meening is, dat het er toch eenmaal van zal moeten komen, „dat het Inlandsch element in de volksvertegenwoordiging van Indonesië de meerderheid heeft." Want dan rijst onmiddellijk de vraag van principieelen aard, of ooit sprake zal kunnen zijn in afzienbare toekomst van eene „volksvertegenwoordiging van Indonesië"? Hiervoor toch zou vereischt zijn een „volk van Indonesië", geschikt om zich vertegenwoordigd te weten. En gegeven de veelheid van volkeren, groote: dan die in West-Europa, het onderscheid in volkscultuur tusschen bv. Christenen en Islamieten, tusschen Maleiers, Ba.taks en Ambonneezen, de verbrokkeling van het gebied, dat Nederlandsen Indië vormt, zien wij niet ook maar de geringste waarschijnlijkheid, dat het conglomeraat van volkeren, dat dit gebieu ') Bij behandeling van deze materie is herhaaldelijk gesproken van eene „inlandsche meerderheid" in den Volksraad. Feitelijk is dit natuurlijk onjuist, want de bedoeling van de Indische regeering is om het vooretel-De Graaff (25 Europeanen, 30 inlanders, 5 vreemde Oosterlingen) te doen verheffen tot wet, gelijk wij dit ook in ons artikel van 31 Mei ter zake reeds zeiden. In wezen echter — en hier komt het op neer — wordt het Europeesch, bindend element, in de minderheid gebracht tegenover de divergeerende inlandsche en Oostersche groepan. Ons commentaar op de voorstellen berust dan ook volstrekt niet, gelijk „De Locomotief" onderstelt, op een misverstand nopens den inhov \ doch op het •wezen en de strekking van den voorgenomen Spaatrege: bewoont, zoo zal samensmelten, dat het den naam „volk" met eenig recht kan dragen. Daarom schijnt het ons dan ook minder juist om bij een vraagstuk van practische politiek zooals de verschuiving van de verhouding in den Volksraad naar inlandschen kant, voor de toekomst met een dergelijke onwaarschijnlijkheid te rekenen. Men moet blijven bij de feiten, zooals die zijn en het bestaande verschil tot grondslag nemen. Dat verhindert niet het bijeen roepen, op geleidelijk uitgebreider schaal, van deze vergadering als den Volksraad, doch men heeft daarbij te bedenken, dat zij een verzameling van afgevaardigden vormt, die elk een eigen zaak met eigen belangen vertegenwoordigen en die niet aJlen, zij het op verschillende wijzen en naar verschillende meeningen dezelfde zaak en hetzelfde belang op het oog kunnen hebben. Juist naar mate de aristocratische kringen onder elk inlandsen volk zich verder ontwikkelen, en de verworven Nederlandsche wetenschap meer en meer hun eigen wordt, moet het ook hun duidelijk worden, dat zij hun eigen Volk, elk naar zijn aard, de vruchten van die kennis deelachtig moeten doen worden, dat zij dit moeten dienen. Ligt niet in de organisatie der tegenwoordige Indische politieke partijen een bewijs voor onze stelling? Men zie toch, hoe in alle, zelfs in die, welke naar hun zeggen de meerderheid, de invloed in inlandsche handen wenschen, gelijk de Indische sociaaldemocraten, Europeanen de leiding hebben. Zij vormen ook hier de kracht, die de uiteenloopende elementen, waaruit zij hunne partij nu eenmaal moeten opbouwen, kan vereenigen. Een inlandsche formatie, die werkelijk de massa wil omvatten als de Sarekat Islam, bezit geen politieke kracht van constructieven aard en de intellectueelen als groep moeten om samengaan mogelijk te makan onophoudelijk onderlinge verschillen negeeren, wat reeds op zwakheid wijst, doch vormen bovendien een groep alleen van de bovenlaag. Zij vereenigen zich voorts op iets van buiten hen zelf, op hun Nederlandsche kennis als grondslag, niet op iets, wat zij van huis uit gemeen hebben en dus, onafhankelijk van Nederlandschen invloed, zouden kunnen behouden. Hoe dit echter zij, dat wil nog niet zeggen, dat bij ontwikkeling van de verschillende inlandsche volkeren, zij het elk naar zijn aard, niet aan hunne vertegenwoordigers ruimer plaats moet worden gegeven. Waarschijnlijk zal hun aantal geleidelijk moeten groeien, naar mate zij aan geschiktheid voor politiek constructief wenk winnen. Doch nog meer dan nu zal, als zulk een kring rj "h uitbreidt, aan het licht komen, hoe elk der leden of hoe telkens kleine groepjes leden een eigen belang, een eigen zaak vertegenwoordigen, veel meer dan eene bepaalde visie op het geheel te bezitten. Zoo goed als het nu noodig is de meening van deze deelen te kennen, zoo noodzakelijk is het echter ook om te zorgen, dat de divergeerende kracht, hier noodzakelijk aanwezig, niet de overhand kan krijgen op de vereenigende. En aangezien het practisch, reeds wegens het verschil in aantal, onmogelijk is, naar gelang het aantal inlandsche leden moet stijgen, ook dat der Europeesche in één Volksraad gelijkelijk te doen toenemen, rijst de vraag, of op den duur het stelsel, dat de kracht van het eenheid verzekerende element zoekt ,in zijn meerderheid in dat college, wel houdbaar is. Het is toch al moeilijk verdedigbaar om de onderlinge verhouding tusschen groepen, die principieel een verschillende beteekenis in het staatsgeheel hebben, uit te drukken in getallen; men kan het aanvaarden als feitelijk noodig, zoolang er geen ander middel daartoe is gevonden. --- Het stelsel van wijlen pastoor Van Lith. Of dit dan te vinden is? Zonder dadelijk het te willen aanbevelen voor invoering, omdat eerst nader onderzoek omtrent de mogelijkheid gewenscht is, zouden wij toch de aandacht willen vragen voor een stelsel, destijds aanbevolen door een politiek geestverwant van den heer Feber, thans wijlen pastoor van Lith. Deze hoogst bekwame, met den toestand en de geestesstroomingen op Java zeer goed vertrouwde geestelijke kwam reeds eenige jaren geleden tot Je conclusie, dat ééne vergadering, waarin het inlandsen element in de minderheid zou zijn, op den duur als vertegenwoordigend lichaam voor heel Indië niet gehandhaafd zou kunnen worden. Anderzijds zich bewust van de noodzakelijkheid om hei Európeesch element ten volle in zijne beteekenis als organiseerenden factor in het politiek en maatschappelijk leven te erkennen, en het een daaraan overeenkomstige plaats in het staatsstelsel aan te wijzen, opperde hij het denkbeeld het vertegenwoordigend lichaam te doen bestaan uit twee kamers, de eene eene inlandsche, waarin ook voor vreemde Oosterlingen plaats zou zijn, de andere eene Europeesche. Een wettelijke maatregel zou in beide kamers moeten worden goedgekeurd om kracht te kunnen krijgen. Geen van beide elementen zou op die wijze het andere kunnen dwingen iets te bekrachtigen, dat uit zijn gezichtspunt ongewenscht werd geoordeeld. Liepen de meeningen uiteen, dan verwachtte hij als gevolg een noodzakelijk onderling overleg, dat zou leiden tot een aan beide belangen zooveel mogelijk recht doend compromis. Nog eens, wij willen niet opeens adviseeren tot het overnemen van deze gedachte, maar zij schijnt ons wel aantrekkelijk ook om het perspectief dat zij biedt om zonder bezwaar bij ontwikkeling der inlandsche samenleving, waardoor deze aan politieke bekwaamheid wint, de inheemsche kamer uit te breiden. Er schijnt ons in vergelijking bij het huidige een lenigheid, een mogelijkheid van groei in gelegen als in het Engelsche parlementaire stelsel, vergeleken bij ! het continentale. Ernstig te worden over| wogen schijnt zij overwaard. De noodzakelijkheid van zulk een onderzoek, de bezwaren tegen het ietwat onverwachte voorstel van den Minister bij de erkenning, dat het tegenwoordige stelsel toch op den duur niet onveranderd kan blijven, het wijst naar onze meerling alles in de richting van wenschelijkheid eener staatscommissie, die dit. vraagstuk van alle zijden beziet en de verschillende mogelijkheden overweegt. Zou de regeering tot de benoeming daarvan niet te bewegen zijn? Dat ware belangrijker voor de toekomst van Nederlandsch- Indië dan de indiening van een voorstel, dat als de teekenen niet bedriegen, niet zoo heel veel kans van slagen schijnt te hebben. --- BINNENLAND. HET OVERLIJDEN VAN ROEMENIË'S KONING. Koninklijke deelneming. De Koningin heeft haren adjudant, majoor A. Ruys opgedragen om Harer Majesteits deelneming bij het overlijden van den koning van Roemenië te betuigen aan den zaakgelastigde van dat land te Den Haag. Majoor Ruys heeft zich hedenochtend bij den heer Romanesco in het gebouw der Rocmeensche legatie van die opdracht gekweten. Namens de Koningin-Moeder heeft haar kamerheer, jhr. van Tets, een bezoek van rouwbeklag bij den zaakgelastigde afgelegd. --- De rouwdienst. Nader is bepaald, dat de rouwdienst van wege het Roemeensche gezantschap a.s. Zaterdag ter gelegenheid van de begrafenis van den koning van Roemenië niet zal plaats hebebn in de Russische kapel in de Sweelinckstraat, doch in het gebouw van het Roemeensche gezantschap in de Amaliastraat No. 5. Het aanvangsuur moet nog worden vastgesteld. --- DE HOOFDINSPECTEUR DER SCHEEP-VAARTINSPECTIE MET ZIEKTEVERLOF De hoofdinspecteur der Scheepvaartinspectie, de heer A. D. Muller, is sedert eenige maanden met ziekteverlof. Uit het feit, dat de Pensioenraad, nadat de heer Muller geneeskundig onderzicht is, nagaat, of zijn ongeschiktheid door den dienst is ontstan, mèenen wij te mogen opmaken dat de heer Muller is afgekeurd en als hoofdinspecteur der Scheepvaartinspectie zal aftreden. --- DE „MEERKERK”. De lading vermoedelijk aanzienlijk beschadigd. De „Meerkerk" die, naar gemeld is; te Lissabon is binnengekomen, zal daar waarschijnlijk drie a vier weken oponthoud hebben. Het gat wordt te Lissaobn gedicht en het schip zal na voorloopige reparatie op eigen stoom naar Rootterdam vertrekken, waar het verder gerepareerd zal worden. De beschadigde lading wordt te Lissabon gelost. Het onbeschadigde deel zal met het schip naar Rotterdam vervoerd worden. Hoewel nader onderzoek dat nog moet uitwijzen, is toch de.algemeene indruk dat de schade aan de lading toegebracht zeer aanzienlijk is. --- DE NIEUWE SLUIS TE IJMUIDEN. De tweede deur. Men meldt ons, dat de tweede deur voor de nieuwe sluis te IJmuiden vannacht te 1 u. 45 op de reede aldaar is aangekomen, gesleept door de sleepbooten „Gelderland", „Drente" en „Nestor". --- RIJKSPERSONEEL. Het dag. bestuur van de Centrale van vereenigingen van personeel in 's Rijks dienst heeft zich met een adres tot den Minister van Financiën gewend met het verzoek, eenige artikelen van de wachtgeld-regeling voor de burgerlijke ambtenaren te wijzigen in den zin als in het adres is aangegeven. --- HET STROOMGEBIED VAN DE AA. DE ONTWATERING VAN BRABANT. Helmond, 20 Juli '27. Waardevolle kunstwerken in het waterschap „de Aa”. Het „Kasteel van Helmond", dat, naar den vroeg-middeneeuwschen bouwtrant, veel ver wantsenap vertoont met het bekende Muiderslot, en, naar dr. H. E. van Gelder in zijn „Nederlandsche Kasteelen", wil, een belangrijke rol vervulde in de maehtsontwikkeling der Zuid-Nederlandsche vorstenhuizen, was de plaats van samenkomst van het gezelschap, dat op uitnoodiging van den watergraaf van het waterschap „Het Stroomgebied" van de Aa, Dinsdag eene excursie zou maken in dat stroomgebied, zich uitstrekkende van Helmond tot s-Hertogenbosch, over een oppervlakte van 80.000 ha. Het vroeg-middeneeuwsche ridderslot, — de tegenwoordige bouw dateert van 1402, — lag daar in de weelderige omsluiting van gracht en keurig onderhouden park-aanleg met hoog opgaand geboomte, als 'n kostbaar reliek uit den 14 en 15 eeuwschen Brabantschen riddertijd, toen van de Berthout's, die het slot van Hertog Jan 111 in eigendom hadden verkregen, dit heldendicht ging: „Een vrome ridder ende een stout Van Mechelen, heer Berthout, Ute Brabant een groot heere, Aventueerde hem daer seere In 't vergaderen van den stride." De Helmondsehe vroedschap heeft met piëteit-volle zorgen, op aanstichting van haar kunst- en historie-lievenden burgemeester Van Hout, het aanzienlijke bouwwerk voor het nageslacht bewaard, door het in te richten als „gemeentehuis". Langs de wanden in de corridors en de zalen prijken de wapens der bezitters van Berlaer oftewel Berthaut af tot Wesselmond, den laatsten bezitter, toe. Een prachtig schilderij van een ridderfiguur, vermoedelijk Adolf v. Cortenbach, —de maker is eveneens onbekend, — siert de RaadzaaJ. In dit historische milieu dan, begroette burgemeester-watergraaf Van Hout de talrijke gaeten, die aan zijn oproep hadden gehoor gegeven om aanstonds zich er met eigen oog ervan te overtuigen, hoe hier gewerkt is en nog gearbeid wordt om den wilden, verslindenden waterwolf, van eeuwen her, den breidel aan te leggen. Tot de aanwezigen behoorden: Z.Exc. mr. A. Baron v. Voorst tot Voorst, commissaris der Koningin; het Eerste-Kamerlid, de heer -P. de Wit; de Tweede-Kamerleden Fleskens en Wintermans; de lé*den van Ged. Staten mr. H. J. J. v. d. niesen, jhr. mr. P. v. Rijckevorsel, W. Kipp met den griffier J. F. A. Wagenaar. Voorts de Statenleden Van Beek, Spierings, v. Lith, Strik, mr. dr. v. Leeuwen en mr. Coovels; de hoofdingenieur van den Rijkswaterstaat, ir. Kempces; de heeren Kerssemakers en Buekens, resp. hoofdingenieur en ingenieur van den Prov. Waterstaat; de ingenieur van het waterschap; A. van Drimmelen en de ingenieurs van het bureau Bongaejrts, P. Bongaerts en Verhoef. Daarbij hadden zich aangesloten de leden van het Waterschapsbestuur, de afdeelings-secretarissen en een 12-tal vertegenwoordigers van de Pers. Watergraaf Van Hout verwelkomde het gezelschap. Spr. bracht den commissaris der Koningin dank voor hetgeen deze had gedaan in verband met de ontwatering en gaf vervolgens een korte beschrijving van de streek, door het waterschap omvat, waarbij tal van historische bijzonderheden werden gegeven, o.a. betreffende de moeilijkheden tusschen verschillende steden. Op 12 Januari 1922 eindigde de lijdensgeschiedenis van het waterschap. Het was aanvankelijk groot 40.000 ha, maar een viertal jaren later werd het uitgebreid tot 80.000 ha en omvatte 26 gemeenten. Het Waterschapsbestuur heeft onmiddellijk de zaken ferm aangepakt en thans, na ruim anderhalf jaar, kon de Watergraaf ons met rechtmatigen trots verzekeren, dat hij nog voor den winter de keering geheel in de hand zou hebben. Kranig werk! Alvorens ir. P. Bongaerts gelegenheid te geven tot het geven eener technische uiteenzetting, met vele bijzonderheden, richtte de heer Van Hout echter een woord van warmen dank en oprechte waardeering jegens de autoriteiten van Rijks- en Provinciale Waterstaat voor de voortreffelijke samenwerking, die oorzaak was, dat in zoon korten tijd zulk een belangrijke arbeid kon worden verricht. De heer ir. P. B o n g a e r t s trad in breedvoerige beschouwingen over den bestaanden waterstaat-toestand in het waterschap en van de verbeteringswerken, die in uitvoering zijn. Spr. zette uiteen, dat men na ernstig onderzoek tot de conclusie was gekomen, dat het de voorkeur verdiende in natte tijden de rivier zijdelings water af te tappen naar bestaande kanalen, in plaats van een doorgaande verruiming der rivier over de geheele lengte tot stand te brengen, — zooals dit tot heden elderß in ons land geschiedde. Aan de nieuw toegepaste methode van „zijdelingsche afleidingen" zijn verschillende voordcelen verbonden. Nu doet zich bij de Aa de gelukkige omstandigheid* voor — aldus legde ir. Bongaerts verder uit -— dat langs haar geheelen stroomloop een kanaal, de Zuid-Willemsvaart — waarop, naar we constateerden, een enorm drukke vaart heerscht, terwijl het veel rianter Wilhelminakanaal vrijwel onberoerd ligt — in de onmiddellijke nabijheid gelegen is. Toen nu van den minister de toestemming verkregen is, om water op dat kanaal af te tappen, mits niet meer dan een hoeveelheid van twaalf kub. meter per seconde en met een stroomsnelheid van 30 cm, — opdat er geen hinder voor de scheepvaart ontsta — was de oplossing gevonden in den vorm van stroom- of spuiduikers, die om de schutkolken worden heengeleid. De punten van aftapping werden uiteraard gezocht nabij de sluizen, omdat daar geprofiteerd kan worden van het plotselinge verval in het kanaal. En dan zooveel mogelijk stroomopwaarts in de rivier, om aldus de grootst mogelijke benedenstrooms gelegen lengte van de waterontlasting te kunnen doen profiteeren. Anderszijds heeft het zijn nut, in verband met de lengte der rivier, meer dan één punt van afleiding te maken, omdat de water-overlast niet steeds overal tegelijk optreedt. Een uitvoerige studie heeft uitgewezen, dat de meest aangewezen punten van afleidingskanalen te bouwen bij Stipdonk en Beek en Donk, gelegen zijn. Vervolgens gaf ir. Bongaerts een gedetailleerde omschrijving van den aard en de beteekenis der werken, welke thans in uitvoering zijn, en waarvan nu de bezichtiging volgde. Per auto weid allereerst naar Stipdonk gereden, waar een afleidingskanaaltje is ontworpen ter lengte van 400 m. Door deze afleiding kan de Aa met zeven kub. meter per seconde van overtollig water worden ontlast. De werkzaamheden vorderen zoodanig, dat nog vóór den winter de aanleg kan zijn voltooid. O.a. zijn over de lengte van het stroomgebied zeven z.g. stroomof spuiduikers gebouwd. De bezichtiging daarvan geschiedde 's middags. De capaciteit der verschillende stroomduikers is niet voor alle gelijk, omdat bijv. boven Beek en Donk meer water Uit de „Aa" de Zuid- Willemsvaart wordt toegevoerd dan in meer naar beneden gelegen landstreken. Het volgend jaar wordt overgegaan tot den aanbouw van een 2 km lang afleidings-kanaal te Beek en Donk, dat in staat zal zijn twaalf kub. meter per seconde af te voeren. De kosten der drie afleidingskanalen en zeven stroomduikers zullen ongeveer ƒ 750.000 bedragen, waar ook Rijk en Provincie elk een derde deel draagt. Wanneer de thans, met veel belangstelling door autoriteiten en pers bezichtigde wenken — waaraan met prijzenswaardige voortvarendheid wordt gewerkt .— gereed zullen zijn, is reeds een heel stuk bereikt in de afdoende verbetering van den waterstaats-toestand in het gebied van de Aa. Door deze werken — zoo verzekerde ir. Bongaerts — wordt 6000 ha onmiddellijk voor overstrooming gevrijwaard en komt minstens een even groote oppervlakte in de toekomst niet meer dras te staan, gelijk voorheen. De vermoeiende, maar nuttige dag, dien leek en deskundige een prachtig beeld bood van wat energie en samenwerking vermag, werd besloten met een maaltijd in „Lohengrin" te 's Bosch, waar menig vriendelijk woord werd gesproken. --- DE RIJKSKLINIEKEN TE UTRECHT. Onze Utrechtsche correspondent meldt Naar aanleiding van de gisteren en hedenmorgen in ons blad gepubliceerde vragen inzake de rijksklinieken te Utrecht hadden wij een kort onderhoud met den geneesheer-directeur dr. J. P. Staal en met prof. K. de Snoo. Dr. Staal stelde zich op het standpunt dat hij over de door mej. Groeneweg tot de regeering gerichte vragen geen antwoord kon verstrekken, aangezien deze vragen erootendeels waren geïnspireerd door een onlangs namens de afdeeling Utrecht van den Ned. Ambtenaarsbond verspreide circulaire. Op deze circulaire heeft dr. Staal nl. van de regeering een verzoek om inlichtingen gekregen en in verband daarmede achtte hij zich niet gerechtigd om op dit tijdstip aan publicatie mede te werken. Wel zeide hij ons, dat alle grieven eenzijdig waren opgesteld, zonder dat door de betrokkenen pogingen in het werk waren gesteld om zich van de juistheid ervan te vergewissen. Op de vraag — gesteld door het Utrechtsche raadslid Berghuys — of een tekort aan personeel oorzaak was van de vele ongewenschte toestanden, antwoordde dr. Staal beslist ontkennend. Wat de eveneens door dit raadslid aangevoerde quaestie betreffende vroegtijdig wasschen van patiënten aangaat, zeide de directeur, dat dit een aangelegenheid is die uitsluitend door de betrokken hoogleeraren, prof. Laméris en prof. De Snoo, wordt uitgemaakt, zooals trouwens alle voorschriften, die de verpleging raken. Prof. De Snoo, dien wij hierna spraken, merkte hieromtrent op, dat het waschvoorschrift een zaak is van den dienst van het huis, dus van den geneesheer-directeur. Toen wij hem op de tegenovergestelde verklaring van dr. Staal wezen, zeide de hoogleeraar dat het misschien juister was om te spreken van algemeen overleg. Persoonlijk verklaarde hij zich een tegenstander van dccc matineuse waschgeschiedenissen. In Rotterdam, als directeur van de school voor vroedvrouwen, had hij destijds allen nachtelijken arbeid afgeschaft. Maar in Utrecht, waar hij sinds Nov. van het vorige jaar als opvolger van prof. Kouwer is opgetreden, was de tijd om tot eventueele reorganisatie over te gaan nog te kort geweest. Bovendien doet zich de moeilijkheid voor dat de klinieken uit twee afdeelingen bestaan, die van prof. Laméris en van hem, welke beide geheel op dezelfde wijzen moeten worden ingericht. De tijd van voorbereiding en studie heeft prof. De Snoo tot heden dus ontbroken om zich een juist oordeel te vormen omtrent het al of niet gewenschte van den huldigen toestand. Op den duur zal hij, indien het laatste blijkt, ook hier trachten tot overeenstemming te komen met zijn ambtgenoot en den directeur om een reorganisatie door te voeren. --- DE ECONOMISCHE CONFERENTIE. Serrarens contra Oudegeest. In de ook in ons blad vermelde quaestie tusschen de heeren J. Oudegeest en Serrarens — eerstgenoemde zou op de Economische conferentie te Genève laatstgenoemde hebben willen verhinderen het woord te voeren, hetgeen alleen door de tussebenkomst van oud-minister Colijn voorkomen is — stelt thans de heer Oudegeest in „Het Volk" voor een commissie van onderzoek te benoemen. leder der neeren zal twee leden benoemen, die gezamenlijk een onpartijdig voorzitter kiezen. Geen der leden zal deel mogen hebben uitgemaakt van de Economische Conferentie. De leden zullen recht hebben op vergoeding van reis- en verblijfkosten binnenslands en zoo zij dit wenschen vergoeding van verloren tijd. Deze koste zullen door de verliezende partij worden gedragen. --- NIJVERHEIDSRAAD. Van verschillende zijden zijn mededeelingen ontvangen, dat nog geregeld voor het uitgeven van propagandawerken op verschillende wijzen de financieele medewerking van industrieelen wordt gezocht. De Raad geeft nu de vereenigingen, waaruit hij is samengesteld, in overweging, hare leden tegen dergelijke uitgaven te blijven waarschuwen. De Raad heeft uit zijn midden een commissie ingesteld, om hem over de aanvragen tot deelneming aan buitenlandsche tentoonstellingen en dergelijke onderwerpen van voorlichting te dienen. Tot voorzitter, leden en secretaris dier commissie zijn resp. aangewezen de heeren B. F. Krantz, mr. J. Bierens de Haan, mr. A. N. Molenaar, dr. L. G. Kortenhorst, M. Oostwoud en mr. J. H. van Schermbeek. --- PACHTVOORWAARDEN. In strijd met de Jachtwet? Het Tweede Kamerlid de heer Van den Heuvel heeft den Minister van Financiën de volgende vragen gesteld: Is de Minister bekend met de voorwaarden, waaronder de verpachting heeft plaats gehad van de Staatsgronden in den Nieuwen polder in het Hellegat en van perecelen dijk van de Van Lynden en Willem 111 polders, onder de gemeenten Zaamslag, Boschkapelle, Stoppeldijk en Ossenisse, met name wat betreft art. 22 dezer voorwaarden: „De pachters mogen op de gepachte gronden geen jacht uitoefenen. Deze jacht wordt door den Staat voorbehouden. De pachters worden geacht door de pachtaanvaarding de in lid 2 van art. 3 der Jachtwet 1923 vereischte bijzondere toestemming te hebben gegeven en zij moeten mitsdien gëdoogen, dat de jfleht wordt uitgeoefend door hen, aan wie de Staat hiertoe door vergunning, verpachting of op anderen voet de bevoegdheid heeft verleend". Is de Minister niet van oordeel, dat deze voorwaarden in strijd zijn met de bedoeling der Jachtwet 1923? Is de Minister bereid, te bevorderen, dat dergelijke bepalingen niet meer in de pachtvoorivaarden worden opgenomen? Is de Minister bereid, om m de gevallen, waarin niet reeds aan derden het jachtrecht van Staatsgronden is verleend, bedoelde bepaling, indien deze in meer huurovereenkomsten is opgenomen, te annuleeren? * HELDER, 20 Juli. Als gevolg van het buiten werking treden der huurwetten, vergaderde de gecombineerde Huurcommissie eergister voor de laatste maal op 18 Juli jl. De voorzitter, de heer W. Biersteker, herinnerde er in deze vergadering aan, dat het juist tien jaar geleden is, dat de commissie is opgericht, en dat haar werk van groote beteekenis is geweest In totaal heeft zij 14533 zaken behandeld met 8107 eindbeslissingen. Twee leden brachten hulde aan de beide voorzitters, de heeren Biersteker en Verstegen, voor de wijze waarop zij de zaken hebben behandeld. Inmiddels hebben de wethouders W. C. van Breda (R. K.) en A. G. A. Verstegen (S. D.) een voorstel bij den Raad ingediend tot het vaststellen van een verordening ter voorkoming van onredelijke opdrijving van huurprijzen. Dit voorstel, komt in de raadsvergaderins va» J)in