Ingezonden mededeeling. KUSSEN VAN MAROKKAANSCH LEDER IN DOOD ORANJE NATUREL,GROEN EN HAVANA - DIAM 342: ■^►OTEODAM DCN HAAC --- (Inatzonden Mededeeling.) WENSCHT GIJ lETS FIJNS? *Vk j**WWli —— éM. Aom)^ m~Wmt _te*__. •*— __. B mm—r— ***~_ \ ___mmW^__t_mW^r^_W^__T_' lt M SCH "H mR-fICHTI \l \\m\\^———m—mm\ W^^T^^m^^^Ammm. o^e*•^-'^,"^"^ Kliet te zoet en niet te h>i*t"ben --- Kunst PEER GYNT. Als het ooit moeilijk is de mogelijkheden te berekenen, de kansen te schatten welke een tooneelvoorstelling hebben kan, dan geldt dit zeker voor Ibsens „Peer Gynt", een stuk, dat niet veel meer geeft dan een symbolisch stramien, waarop regisseur en spelers met veel vrijheid van opvatting kunnen borduren. Reeds de vaagheid of tenminste de betrekkelijke ondoorgrondelijkheid van Ibsens bedoelingen, waarborgt de tooneelregie een zekere vrijheid van interpretatie. Ook het onpersoonlijke en het bovennatuurlijke karakter van vele der dramatische figuren verleent haar ruimte en perspectief. Boyendien, het stuk beweegt zich voortdurend op de grens van realiteit en droom, zoodat de verbeelding der vertolkers vrij spel heeft,, en de fantasie zich kan laten gelden. Veel wordt hierbij overgelaten aan den goeden smaak van hen die de ensceneering — in den ruimsten zin van het woord — te verzorgen hebben, en aan hun persoonlijke voorkeur. De aanwijzingen, welke de tekst bevat, zijn vaag en schaarsch. „Peer Gynt" is een drama, dat ongetwijfeld zeer sterk den invloed van Goethe's „Faust" heeft ondergaan, maar welks beteekenis, veel meer dan Goethe's werk, afhankelijk is van plaats en tijd. Het bevat een groot aantal gegevens uit de Noorsche sagenwereld, en toespelingen op Noorwegen, op het Noorsche volkskarakter en het Noorsche leven dat Ibsen gadesloeg, die voor lezers of toeschouwers uit andere landen en van dezen tijd betrekkelijk waardeloos zijn. Wat dan overblijft is de vorm, maar vormverfijning schijnt door den Noorschen dramaturg, voor zoover uit de Duitsche en Nederiandsche vertalingen op te maken valt, niet in de eerste plaats beoogd te zijn. Peer Gynt schijnt, in het eerste bedrijf, de personificatie te zijn van den on-maatschappelijken phantast, die zich aan zijn droomerijen — „leugens" zegt zijn zorgende moeder — overgeeft zonder zich om practische overwegingen te bekommeren. Hij is daardoor vereenzaamd, en hij wordt door de dorpelingen bespot. Hij rijdt op het rendier zijner phantasieën door het land der verbeelding, droomt van rijkdom en koningsmacht, en intusschen gaat een der anderen er met zijn rijke bruid van door. Maar Peer Gynt is ook de personificatie van den halfslachtigen, zwakken mensch, van den man zonder sterk karakter, die van het eene uiterste in het andere vervalt, van de eene buitensporigheid tot de andere overgaat. Zoo zien wij den droomer in het eerste bedrijf, uit teleurstelKng over de koele houding van de door hem vereerde Solveig, tot roekeloos roover van Ingrid, de bruid van Mats Moen, worden; een bruid die hij niet liefheeft — Solveig heeft zijn liefde, Ingnd hiet — en weldra weer verstoot. - Inderdaad blijft Peer Gynt zichzelf in üeze Wezenstrek vrijwel trouw. Een zwak karakter, niet heelemaal slecht en niet heelemaal Soed, een man die graag om de moeilijkheden heengaat inplaats ze te bekampen, die dan o°k, zooals wij in het slot-bedrijf zien, noch v°or den hemel noch voor de hel deugt en a'B een slecht gemaakte knoop weer in den Slüeltkroes geworpen moet worden, opdat hij, ja een nieuw bestaan een meer uitgesproken karakter erlange. Ibsen heeft zich echter niet beperkt tot een allegorische levensverbeelding, hij heeft de gelegenheid te baat genomen om allerlei problemen die hem en zijn tijdgenooten boeiden, in het werk op te aemen, en hij heeft dit gedaan op een wijze die voor de omtrent deze problemen niet ingewijden vrij ondoorzichtig is. Peer Gynt is dus de personificatie van de zelfgenoegzame en zelfzuchtige mensch, die wel het verlangen naar werkelijke liefde en trouw voelt, maar niet de kracht bezit om liefde en trouw te verwezenlijken. Daardoor geraakt hij onder de bekoring van den Schoonen schijn, van de schijn-liefde die niets dan begeerte is. In het tweede bedrijf zien wij hem „de groene vrouw" slaafsch volgen en in het koninkrijk van de kabouters, in het land van de zinsbegoocheling geraken, waar hij alles anders ziet dan het in werkelijkheid is, waar hij zich door allerlei halfslachtige beloften tracht in te dringen. Doch tenslotte deinst hij toch terug voor de uiterste consequentie van zijn handelwijze. Strijd tegen de eigen trage zwakheid zal hij echter steeds moeten voeren. Of ia het de strijd tegen den passieven tegenstand van ~de domme massa", welke in Peer Gynt's botsing met „de groote kromme" tot uiting komt? Peer zou er „dwars door" moeten, wilde hij overwinnen. „Er om heen gaan" kan tot geen resultaat leiden. Het is de herinnering aan Solveig, personificatie van de alles opofferende, zich geheel verloochenende liefde, welke Peer hier verlost. Peer Gynt zou in deze liefde zijn kracht kunnen vinden, maar hij verwaarloost haar. Solveig, die hem wacht in haar hut in 't bosch, is weldra weer vergeten. Zijn hoogmoed houdt hem gekluisterd, en zoo gaat hij zijn verdere levensavonturen tegemoet. „Ik zal wachten", zegt Solveig en zij wacht, terwijl Peer Gynt, gebonden door zijn verleden, vervolgd door de machten die hij in dit verleden heeft opgeroepen, zijn weg, die uit niets dan „omwegen" bestaat, vervolgt, i In het laatste gedeelte van de derde acte zien wij Peer bij het sterfbed zijner moeder, de oude Aase. Ook hier aanvaardt hij de verschrikking van den dood niet. Hij tracht deze, voor de stervende maar ook voor zichzelf, te ontwijken, door zich aan de fantasie over te geven. Het symbolische wordt in het stuk meer en meer op den voorgrond gebracht. Het wordt steeds moeilijker in de persoon van Peer Gynt iets anders dan drager van een symbool te zien. „Hij toont ons" — zegt dr. Jan Walch in de inleiding welke hij naar aanleiding van de opvoering door Het Schouwtooneel geschreven heeft — „hij toont ons hoe een karakterlooze geest op „de wereld" reageert, en steeds meer enkel egoïsme wordt. Hij toont het op een vaak tragisch-komische wijze". En dr. Jan Walch vervolgt: „De gewetenlooze handelsgeest, goedgepraat met Christeliikdoende drogredenen, wordt getypeerd; Frankrijk, Engeland en Zweden treden ook als personages op, omstanders om Peer. En intusschen wacht Solvfijg, ouder geworden, maar vol vertrouwen gebleven, voor haar hut en zingt een gebed voor den man dien zij liefheeft. „Peer vervolgt zijn reis; wordt keizer in een wereld van gekken, die alle karikaturen zijn van hemzelf;, die ook „zichzelf genoeg" waren. Langzaam echter • groeit ..het besef van zijn mislukking: „Ik ben een blad papier, waar nog nooit óp geschreven werd." „In het vijfde bedrijf gaat. Peer naar zijn land terug.' Hij is dezelfde zwakkeling gebleven, die de gedachte aan God en opoffering als 't hem nut is, anderen voorhoudt, maar er nóóit zelf naar handelt. Maar het besef zijner eigen waardeloosheid dringt steiker op hem toe: de vreemde passagier die hem vraagt,, of, hij wel eens de beproeving van den angst beeft gevoeld; — en of hij wel eens-, de overwinning heeft, genoten, die hem in den oppersten .angst gegeven was? Het is het typisch Christelijk besef: door lijden tot loutering, dat hier doorklinkt in Ibsen's werk.... „Maar Peer hoeft zich niet in zoo diepe zielecrisissen in te leven; hij komt aan land. In de maatschappij die leeft van „zichzelf" genoeg" zijn en matige humaniteit. Dat zetten van de maatschappij tegenover het individu doet Ibsen meesterlijk; gruwelijke leegten voelen we. Die zich ook telkens weer even aan Peer en in Peer openbaren. Als hij een ui schilt, vindt hij in vele omhulsels géén kern.-... zóó is hij zelf. „Maar Solvejg wacht, zij herinnerde, terwijl hij vergat; zij bezat, terwijl hij ledig werd „Ja, waardeloos is hij. Te min voor den hemel, een te slappe laffeling voor de hel. Hij is één van de velen die — door den Knoopengieter — moeten worden opgesmolten en opnieuw gevormd; hij die eens bestemd was, een schitterende knoop aan het kleed der wereld te zijn. „Er schijnt geen redding mogelijk. Maar er is nu: de verlossende angst. Voor 't eerst neemt hij, met al zijn zonden beladen, met al zijn leed en besef van nietigheid, den rechten weg: naar Solvejg. En die koopt hem los vaa den Knoopen.gieter. Die k&n hem loskoopen, omdat zij, in haar hart, een Peer Gynt kan toornen, die wèl zichzelf was. Zoon Peer Gynt was er dus toch ergens. En daartegenover staat de Vernietiger machteloos. „Gretchen, die Faust redt Maar een Faust, die nooit „strebend sich bemühte".... „Is het slot niet te mooi, te mooi voor Peer, en te romantisch voor ons? Het is in elk geval een geloof s-getuigenis; een quia-absurdum-geloöf; een geloof aan de boven alle aardsche rechtvaardigheid rijzende, verlossende macht der liefde. Die alle aardsche verwording toch plots reinstralen kan." --- De jacht op de veertig schedels. Uit het Engelsch van LEO WALMSLEY. -' 39' „Ik perbeerde," vervolgde Timms, ~'cm ftiet eentje van meer dan de helft vol te roosten en toen 't lukte nam ik er zelf ook eentje en na even wachten weer een van wege de gegarandeerde toevoer. En daarna begon ik nog is over het Voorstel Cleveland, maar Henry wou der niks van weten. Hij blies zich op as een kalkoensche haan, hij was gewoonweg zijn kop kwijt door wat hij noemde zijn heilige verontwaardiging. En daar zat ik! Me vrind Trout in den steek laten, daar voelde ik hiks voor, en u en den dokter in den steek 'aten voelde ik ook niks voor. Juist toen >k wou zeggen: laten we der over opgooien, kruis of munt, begint hij in eene over de whisky en dattet toch zoo doodzonde is dat wij 'cm niet hebben., vooral die van de M. L... dat wil zeggen die Henry dacht dat er aan boord van de M. L. was. Ik weet wel Daan; bedoelde ik mee, dat ik niet van plan was met me vrind Trout alles in te pikken Eerlijk deelen, da's mên motto en we waren met ons vijven mannen: ik en Trout en de dokter en u en dan de meneer van de M. L " „O!" viel Miss Howard hem opeens, zichtbaar verontrust 'in de rede. „Heeft heeft " Ze bedwong zich, keerde even haar gezicht af en ging dan veel kalmer voort. „Is mr. Howard weer beter 1" „Zoo lekker ais kip," stelde Timms haar gerust, „tenminste, dat denk ik.... Eigenlijk heb ik 'cm sinds dien avond, toen we hem teruggebracht hebben, niet gezien " „Ga door met je verhaal," beval ik ongeduldig, boos op mezelf dat ik hem niet eerder in de rede gevallen was. Dan had ik die stommiteit tenminste kunnen voorkomen ! „Je zag de sloep weggaan, daarna ging j ij je plicht doen, met andere woorden, ging jij mij het fraaie verhaal van het wrak vertellen en zag je, met diep berouw in je hart, mij wegroeien... Maar daarna?" „Daarna een half uur daarna, zie ik Henry terugkeeren", ging hij voort. „Hij legde langszij aan en verdwijnt in de kajuit, maar geen drie minuten later komt-ie weer te voorschijn en roeit met de meneer van de M. L. naar het strand " Hij zweeg, overbluft door de uitwerking, die dit deel van zijn verhaal op Miss Howard had. Ze was zoo ontdaan, dat ik voorstelde de rest maar tot een volgenden keer te bewaren. Maar zooals ik wel gedacht had, wilde zij daarvan niets weten. „Wat geeft 't. 't Kan niet erger zijn dan dan ik zoo dikwijls meegemaakt heb", zei ze verdrietig., „Ze komen aan land", ging onze duiker voort. „En 't eerste wat Henry doet is tegen mij te keer gaan vanwege dat ik 't u te gauw verteld had. „Je zal zien, pot-ver-blomme", zee-die, „dat-ie terug is, voordat wij de zaak voor mekaar hebben, pot-ver-blomme", zee-die. Nou, ik laat me niet uitvloeken, zelfs door me vrinden niet. „Je kan voor mijn part op " zee-ik „ik laat de heele sooi, zee-ik, in de steek." Toen begon hij een toontje lager te zingen en nadat we gepraat en gekletst en gekletst en gepraat hadden, kwamen we overeen dat |als ik een kist uit de ouwe zijn tent zou halen, dat ik dan aan mijn verplichtingen tegenover de broederschap voldaan had." „En dat heb je gedaan?" „Ja. De ouwe sliep als een roos. Ik neem de kist en breng 'cm naar het strand. Henry knapt bij het zien dervan erg op en we nemen der ieder eentje en daarna nog eentje op de gezondheid van de medewerkers aan de koep Dan staat de meneer van de M. L. op en zegt, dat hij naar boord terug jpat. Hij stapt met de nikker in de sloep én roeit weg. Wij blijven met ons tweeën pchter. 't Begint donker te worden en ik voel me niet op me gemak. Volgens me berekeningen bent u meer dan een uur te laat. Maar Henry zegt: „wat maak jij je dik! 't Gaat beter dan ik gedacht had dat 'et gaan zou." „Natuurlijk", viel ik hem sarcastisch in de rede. „En toen slaat zn stemming om en begintie ruzie te zoeken. Eetst zeg-tie: dat we nou van de gelegenheid motten profiteeren, om al de whisky in te pikken. Ik zeg: nee, en toen zeit-hij: goed, dan gaan ik alleen. Meteen staat-ie op en wandelt het pad op. Nou had ik de ouwe al een tijd hooren roepen en dus wist ik datter herrie zou komen als Trout zn kop doorzette. Ik 'cm dus achterna en toen ik 'cm ingehaald heb pak ik zn arm. „Wat!" zegt-ie en meteen schiet Zn vuist in. Justement in me maag. Nou, dat laat ik me niet doen, zelfs van me vrinden niet.... Wat er precies gebeurd is kan ik niet vertellen — we waren net twee hanen, waarbij je niet weet of je de kop en staart van de een of van de andere te pakken heb.... maar toe ik weer tot me positieve kwam, lag Henry netjes plat op ze rug. 'k Had me veidflesch toevallig bij me.... ik keerde een paar bekertjes water op zijn gezicht om, maar het gaf niks De mep mot in me nijdigheid goed angekomme zijn en wat je noemt op een vitaale plek." Even streek een glunder glimlachje de arme zondaars-plooien en rimpels van het gezicht tegenover me glad, maar 't volgende oogenblik keek onze brave duiker weer gepast-zwaarmoedig. „De ouwe, boven an het pad, was de beest aan 't spelen. Ik ging naar 'cm toe en vertelde 'cm zonder der doekies om te winden watter gebeurd was. Jerimee, dat viel niet mee Vloeken, vloeken, als een ketter! En toen-ie daarmee klaar was, kreeg ik bevel om u te gaan zoeken u kon ergens anders geland zijn ik most het pad, hetzelfde van u, dien dag toen de ouwe ziek was, nemen en dan maar loopen... 100 pen.... tottik in zee terecht kwam. „Goed! Orders benne orders, denk ik. Ik neem een electrische zaklantaarn, loop het pad af en breng Henry een dokters visite. Hij leit nog voor de wereld, maar hij ademt netjes: een, twee ,een, twee., en dus ga ik terug en klim naar boven, naar waar de ruïne is. Daar kijk ik rond en warempel, daar zie ik lichtjes, op een van' de eilanden benoorden dat van ons. As ik toen maar teruggegaan was ! Maar ik denk: weet-je-wat! Ik neem het pad en as ik dan op 't punt ben waar ik, volgens de ouwe, weer in zee loop, maak ik net zoon vuurtje. Dan weten ze dat de zaak in orde is.. Zoo gezegd, zoo gedaan. Na een beetje rondscharrelen vind ik dat pad — ik loop zoo hard ik kan — makkelijk genoeg., je kon je laten rollen ! en nét dat ik bij het moeras ben pff ft! daar gaat me me lamp uit " Op dat kritieke oogenblik van het verhaal hadden we den ingang van de lagune bere'kt. Maar ik besloot eerst de motorboot, die even buiten de klippen voon anker lag, aan te doen. En dus hield ik rechts aan „Lucifers had ik niet", ging Timms voort. „Stom dat ik daar niet eerder aan gedacht had., 't vuurtje had ik dus ook niet kunnen stoken —! Ik maak rechtsomkeert maar in de donkerte mot ik verkeerd geioopen zijn want voordat ik wist watter gebeurde, zat-ik midden in dat verrekte moeras, as een nijlpaard, dat bij ongeluk verdwaald is, te snuiven en te fladderen." We schoten allebei in een lach. De vergelijking was schitterend! „En daarmee ben ik ongeveer de heele nacht bezig gebleven. Ik kon der maar niet uitkomen. Eindelijk, ik denk een uur geleden, daar kreegi ik vasten grond onder me voeten, 't Was het strand an dezen kant.. en dan bin je zoo ongeveer bij die bocht in de kust. 't Eerste 'wat ik doe is naar het eiland kijken of ik die lichtjes nog zie., maar ik zie niks. Dan maar een end' .voort- j loopen, dat lamme ,pad moet toch ergens uitkomen, denk ik.. Net dat ik er genoeg van krijg, wat zie ik daar? Een boot half op het natte zand, half in het water- Ik denk: o, ze binnen bij vergissing hier geland en benne net as ik an 't dwalen geraakt. Ik praai.. ik praai nog is.., maar ik hoor niks. Ik spring in de boot met de bedoeling naar het kamp terug te roeien en daar zie ik opeens één van de .lichies weer. 't Zal het kampvuurtje van den nikker wel geweest zijn, want veer bijzonders was 't niet. Maar in elk geval wist ik nou zeker dat er iemand op dat eene eiland was.. en dus draai ik om en roei zoo hard ik kan dezen kant uit.." Hij pauseerde even.... „Dat is wat ik te vertellen had", voegde hij er dan met een gezicht om medelijden mee te krijgen aan toe „En zooals ik gezegd heb... ik heb 't niet verteld om me schoon te praten — ik ben een stommeling geweest... een ezelskop, gewoonweg me eenige troost is dat er een reden voor geweest is, te veel whisky, zooals ik ook al gezeid heb.... Hij veegde zijn voorhoofd andermaal met zijn grooten rooden zakdoek af en voorzag zich van een versche pruim. ■. „'t Is 'n deksels unfaire streek geweest , zei ik, niet bepaald vriendelijk. „En wat ik niet begrijp is, dat... afgescheiden van dat eerst den een en dan den ander naar Fort Island lokken, wat ten slotte de uitvoering van het plan was... hoe je je tot m e e d o e n heb kunnen leenen? 't Is toch geen vacantiereisje, is 't wel.. We visschen toch zeker niet voor ons plezier naar die dhow!.... 't Beteekent een heele boel voor ons, voor ons allemaal. Miss Howard hier bijvoorbeeld...." . Toe kapitein Cleveland, ga er niet verder op'door", viel ze me in de rede.. „Bc ben ervan overtuigd, dat limms er niet bij nagedacht heeft, 't Is natuurlijk wel heel erg geweest, maar gedane zaken nemen geen keer. 't Is achter den rug, dat moeten we maar goed onthouden.. O, we gaan eerst naar de motorboot... goed... dan spreken we er naderhand nog wel eens over." (Wordt vervolgd.) --- TOONEEL IN DEN HAAG. Vereenigd Tooneel: „Gevallen Engelen”, door Noel Coward. Wij weten niet of Noel Coward, toen hij zijn „Fallen Angels" schreef, ethische bedoelingen had. Wilde hij zederechter zijn en de lichtvaardigheid, waarmede in zekere Engelsche kringen met het huwelijk wordt gespeeld, hekelen, of heeft hij met het aan de kaak stellen van deze lichtvaardigheid zijn toeschouwers slechts willen vermaken? In de voorstelling, welke het Vereenigd Tooneel van dit blijspel geeft, is het eerste zeker niet, en het laatste slechts ten deele tot uitdrukking gekomen. Het stuk van Coward heeft ongetwijfeld vele humoristische momenten, maar de verwording, de moreele chaos, die aanleiding is tot de als vermakelijk bedoelde situaties, geeft den humor toch een ietwat wrangen bijsmaak. De twee heldinnen van het blijspel zijn Julia en Jan-e, boezemvriendinnen sinds haar kinderjaren, thans sinds vijf jaar gehuwd, Julia met Fred en Jane met Willy. Er is genegenheid, gehechtheid maar de oorspronkelijke gloed der verliefdheid is in beide huwelijken gedoofd, en de vrouwtjes snakken naar emotie. Op een dag, dat Willy en Fred samen naar de golfvelden zijn, krijgen Jane en Julia prentkaarten van een Franschman, Mauricé Duclos, met wien zij zeven jaar te voren, in Italië, een zeer intieme verhouding hebben gehad en die thans zijn bezoek aankondigt. Die steen valt als een steen in een stillen vijver. Jane en Julia willen eerst vluchten, maar haar vrees voor een misstap, voor een niéuwen val, voor ontrouw, is ten slotte niet zoo sterk als verlangen naar avontuur en emotie. Zij blijven en in het tweede bedrijf zien wij hoe beide jonge vrouwen, ontzettend zenuwachtig, met een soort feestmaal ten huize van Julia de komst van Mauricé verbeiden. In afwachting drinken zij en zij drinken te veel. Zij worden ter dege dronken en zien in dien toestand geen kans meer om den naEtuurlijken naijver, die haar vervult, te verbergen. Want tenslotte zijn zij ten opzichte van Maurice felle mededingsters en tegen de ijverzucht blijkt geen vriendschap bestand. Jane en Julia maken elkaar de heftigste verwijten en Jane rent tenslotte in woede weg. Het derde bedrijf speelt den volgenden morgen. Willy en Fred hebben ook verschil van meening gehad, en zijn ieder op eigen gelegenheid teruggekeerd. Zoo ontmoet elk afzonderlijk de vrouw van den ander, en deze vrouwen, nog verbitterd door naijver, verraden elkaar. Jane zou voor geen geld van de wereld haar „verleden" aan Willy gebiecht hebben, maar nu zij haar gehate mededingster kan vernietigen aarzelt zij geen'oogenblik om alles aan Fred te vertellen. Julia verkwikt intusschen Willy met haar onthullingen. En juist als de beide mannen de waarheid omtrent het verleden» hunner vrouwen beginnen te beseffen, wordt het bezoek van Maurice Duclos aangekondigd. Met de geslepen diplomatie van een ervaren Don Juan weet deze de vertoornde echtgenooten te kalmeeren en op een dwaalspoor te brengen. Hij ziet zelfs kans zijn twee voormalige vriendinnen naar zijn kamer mee te troonen zonder dat de echtgenooten zich daartegen verzetten. Tot dezen, alleen achtergebleven, toch allengs tot het besef komen, dat zij listig om den tuin geleid zijn. En als Willy verschrikt uitroept: „Do. you realise that we've let them both go up to hïs flat — alone?" valt het scherm, nog vóór het blijspel in een drama verkeeren kan. Wat nu de voorstelling van gisterenavond betreft, de luchtigheid, de vlinderachtige oppervlakkigheid die voor beide vrouwtjes en ook voor hare goedgeloovige en domme echtgenooten zoo kenmerkend is, en die in toon en speeltrant tot uitdrukking moet komen, ontbrak al dadelijk. Het tempo van den inzet — het eerste gesprek tusschen Julia en Fred — was te traag, en ieder woord werd, vooral door Julia, met al te groote nadrukkelijkheid uitgesproken. Else Mauhs bracht als de sentimenteele, op dramatische effecten beluste Jane, het spel in de juiste sfeer, maar zij kon op den duur toch den weerstand dien haar tegenspelers boden, niet breken. Het vrij ledige tweede bedrijf, dat niet anders te zien geeft dan twee jonge dames, die zich, in zeer smaakvolle avondjaponnen, onbezonnen bedrinken, een vroolijke maaltijd die slechts nu en dan onderbroken wordt door het optreden van de ernstige en bijna strenge dienstbode en door het rinkelen van de telefoon, werd geen succes. Al speelde Else Mauhs de stijgende dronkenschap meesterlijk en met vermijding van grove effecten; al kon Nel Stants, in de rol van Julia, ons er niet altijd van overtuigen dat zij werkelijke champagne en geen spuitwater schonk, en al werd aan het drinkgelag daardoor he