r (Ingezonden Mededeeling.) --- DE KORTE GOLF. RIZOLIENNE DOOR den kruidenierswinkel roezemoest de Zaterdagavonddrukte. In de morgenuren is al iets van gejaagdheid... van nervositeit... binnen deze blanke wanden geslopen, die zich op eigen kracht, als een eenparig versnelde beweging, verhevigd heeft naar den avond toe. Nu beheerscht deze jacht elke handeling... is er als het ware het nerveus bonzend hart van. De witbekranste winkeljuffTouwtjes in witte jasschorten met blauwe kragen en nummers, vliegen heen en weer achter de toonbank. Met ongelooflijke snelheid .voltrekt zich onder haar handen het proces van: in den zak scheppen, wegen, zak dicht vouwen. De telmachine ratelt. De vleeschsnijmachine gonst gelijk een getergde hommel. Als een solide spil in dezen stralenkrans van personeel staat de chef> ook witgejast maar zonder blauw nummer en blauwe opslagen. Hü is zwaar en stevig, zwart en blank met een flitsende tandennj... een mooie man in de oogen der volksvrouwen aan de andere zijde der toonbank. Het weeg-inpakproces volvoert hü met een meesterschap, waarbij het geroutineerde doen der juffrouwen kinderspel lijkt. Hij doet het vergezeld gaan van zijn tandenlach, dien ieder poover volksvrouwtje als een streelende toegift accepteert. Het ruikt naar koffie en naar Kaas en erg naar menschen. De menschendrom vóór de toonbank lijkt zoo op het eerste gezicht één lichaam te zgn, een veelkoppig lichaam, goor, armelijk, vaal in de glanzende properheid van den winkel. Een lichaam met een armelui's luchtje. De nettere klanten komen zelden op Zaterdagavond. Nni komen de vrouwen, die het Zaterdagsche loon hebben moeten afwachten, om inkoopen voor den Zondag te kunnen doen. Telkens maakt zich een afzonderlijk menschwezentje van het groote lichaam los; het zegt zün persoonlijke verlangens, terwül het groote lichaam zoemend, met vele stemmen tot één geluid versmolten, den ondertoon zingt. „En een half pond suiker... en twee pakjes boter... en een ons amandeltjesgries... en een pond pinda's..." T>e een somt het op, luchtig en vluchtig en bijna triomphant. Bij de ander vloeien de woorden moeizaam als bevroren stroop. leder woord lijkt een met hartzeer omgekeerden pent. De enkele intonatie, waarmee deze benoodigdheden worden opgesomd, houdt heele drama's in. jS-B 1b het mannetje gekomen. Nee, het meneertje. Het zou een beleediging zü'n hem simpelweg „•man" te noemen. Hij is zoo keurig, zoo nadrukkelijk keurig, dat het niet anders kan, of deze keurigheid is een dikwüls bedreigd, met hand en tand verdedigd bezit. Waarschünlijk heeft hij een slonzige, kü'vende vrouw. Hü zal dan niet terugküven. Daarvoor is hü te net... en te bang. Maar toch in de eerste plaats te net. Waarschünlük woont hij in een uitermate volksche volksbuurt. Zijn keurigheid draagt hg daardoor heen... zijn keurigheid slechts houdt hem staande... verheft hem in eigen pogen boven de ordinaire lieden, tusschen welke het lot hem heeft geworpen. Ook in den winkel isoleert zün keurigheid hem van den goren menschendrom. Hü hoort er niet bü'. Hü is iets aparts. Hij draagt een dophoedje en een wat versleten, maar onberispelijk geschuierde overjasen een streepjesbroek, waarin de vouwen vlijmscherp geperst zijn en bijzonder glimmend gepoetste, hoewel gelapte schoenen. Hij draagt een lorgnetje op den onbeduidenden neus, die zich als een babyneusje nauwelijks boven het aangezicht verheft. Het lorgnetje is dan ook voortdurend in wankel evenwicht, maar ongetwijfeld geeft het aan zijn keurigheid de „finishing touch". Hij heeft niet, als de vrouwen, een tasch of reticule bij zich, om zijn boodschappen in te doen, maar een correct bruin koffertje. Hij is stil en tevreden in de propere bedrijvigheid van den kruidenierswinkel. Hij vindt het hier prettig. Je kunt dat aan hem zien. In de blikken, die hij om zich heen werpt op de ordelijke vakken met kleurig verpakte winkelwaren, op de flitsend-snelle juffertjes, op den onberispelijken chef, is duidelijk een welbehagen. „Wilt u voorgaan, dame," zegt hij. ' De dikke schommel, tot wie deze woorden gericht zijn, kijkt argwanend op hem neer, maar het gezicht van het meneertje is zoo uitsluitend keurig, zoo gespeend van allen spot, dat de ironische repliek haar op de lippen besterft. Ze kan hem het „dame" niet euvel duiden. Ze schuift voor de toonbank, vóór het meneertje. De tandenlach van den chef flitst over haar heen. Ze voelt zich overstelpt... deemoedig bijna... onder zoovele hoffelijkheden. „Mhn een pond rijs van 16... asteblief" — begint ze ongewoon zacht en beleefd de lijst harer desiderata. „Én u meneer?" vraagt het blonde winkeljufje. Hij is haar opgevallen. Ze denkt, dat hij door de brutale wijven verdrongen wordt. „Nee dank u, juffrouw. Help u maar eerst de dame." De een na de ander gaan de dames voor. Hij blijft, tevreden in dit paradijs van keurigheid. Tot hij eindelijk — het loopt tegen sluitingstijd — toch tot voor de toonbank is genaderd. „En u, meneer?" Hü overhandigt de juffrouw een boodschappenlüst. Ook dit is een demonstratie zijner onberispelüke keurigheid. Hij toont hierdoor, dat hü zich weliswaar met het doen dezer boodschappen belast, maar — als heer zünde — toch slechts „off-hand"... vanuit de hoogte züner keurigheid... zonder intimiteit met huishoudelijke besognes. Hij heeft den bruinen koffer open op de toonbank geplaatst. De juffrouw legt er de pakjes in — en een pond zout... en een pakje koffie, zwart merk, gemalen... het meneertje snuift met welgevallen den geur op van de boonen, die gemalen worden... en Wat is Rizolienne, meneer?" zing-zangt de stem van de blonde juffrouw. Hij bloost. Ook dit is een belaging zijner keurigheid. Het is de achterbuurt, het. onnette, chaotische, dat hem vervolgt tot hier. „Dat weet ik niet," zegt hij hautain. „Ik ben geen huisvrouw. „Rizolienne?" peinst het juffertje hardop. „Is het zeeppoeder?" Hij bemoeit er zich niet mee. Hij is geen vrouw. De juffrouw toont ten einde raad het briefje met het raadselachtige woord den chef. Maar even heller flitst diens tandenlach. „Rizolienne?" Hij doet een greep in een der vakken. „Dat is dit." Elk vak, ook het kruideniersvak heeft zijn meesters. „O, is het dat?" Het juffrouwtje deponeert een pakje soep — Riz Julienne — in den bruinen koffer. Het keurig meneertje heeft zich tijdens het incident gehouden, of de.koffer niet van hem was. Nu de delicate quaestie, dank zij het meesterschap van den chef, tot een goed einde is gebracht, erkent hij hem weer als zijn eigendom. De telmachine ratelt. Hij betaalt met iets van zwier en royaliteit. Dan neemt hij den koffer op en, zijn dophoedje lichtend, „Dames! Heeren!" verlaat hij den winkel, zich prettig bewust, zijn keurigheid ongeschonden langs de gevaarlijke klip der Rizolienne te hebben geloodst. Misschien is hy toch wel een held. VRIEi CLARE LENNART, (Nadruk verboden. Auteursrecht voorbehouden.) --- Thripplands DOOR GILBERT COLLINS Tegen den middag kwamen bekende voetïstappen — een geluid dat ze haatte! over het portaal naar haar kamer toe. De deur ging open, het electrische licht klikte op. Op den drempel stond Selwyn Brooke met de sporen Van haar nagels nog op zijn huichelachtig getocht „Zet Je voeten naast elkaar," beval hü kortaf. Bij die woorden kwam Abdulla achter hem yandaan met een rol dun wit touw in de hand. „Kun je me niet'vermoorden en er zoo ennde- Hjk een eind aan maken?" vroeg ze gemelijk. „Integendeel, beste kind... je mag van je kamer af... een verandering van omgeving doet soms wonderen!" Ze bonden eerst haar enkels vast. daarna haar knieën en tenslotte haar polsen, vóór haar borst, maar met een stevige lus om haar middel, zoodat ze haar handen niet bewegen kon. Daarna knipten ze het licht uit en droegen haar samen de trap af en de hal door. Het doel van hun tocht was, de bibliotheek en in dat vertrek, ontdekte ze bij haar nadering, was evenals in haar slaapkamer het electrische licht op. Toen ze de deur binnen ging, zag ze iets, dat aan de geheele pijnigende herinneringenreeks van de gebeurtenissen, die zich eenige dagen te voren daar afgespeeld hadden, in één slag een einde maakte. Ze zag hem maar even, maar die paar seconden waren genoeg. De man, die in den bureaustoel bü het raam zat, was Redthorpe. Zün hoofd hing machteloos op zün borst en de houding waarin hij zat, vertelde haar, dat ze hem aan den stoel vastgebonden hadden. Maar bij het zien van de striemende touwen, herinnerde ze zich zijn eigen woorden over Arthur Moldworthy. „Een lijk' stop je geen prop in den mond!" Ze zouden Redthorpe niet vastgebonden hebben als hij dood was of zijn verwondingen waren zóó ernstig, dat zün leven gevaar liep. Redthorpe leefde dus niet alleen, maar waarschijnlijk was hij nog krachtig en gezond! Een soort van zielsverrukking doorgloeide haar een gevoel, zóó sterk, dat het de eerste oogenblikken alle andere gewaarwordingen verdrong. Pas, toen ze haar op den vloer legden en ze haar opnieuw knevelden, deed ze de ontdekking, dat ze er niet alléén lag. Naast haar lag een man en aan dien werd ze met haar bovenarm en enkel vastgebonden. Toen de laatste knoop gelegd was, stonden Brooke en Abdulla op en gingen zonder één woord de kamer uit., Alicia boog haar hoofd zoover mogelijk naar rechts en draaide het 'toen om, om te zien, wie haar medeslachtoffer was. Een kreet ontsnapte haar, toen ze het gezicht van den man naast haar zag Uit het feit, dat de man ook gebonden was, had'ze de conclusie getrokken dat hij Arthur Moldworthy moest zijn. Maar het gezicht van haar medegevangene was oud en afgeleefd bet gezicht van een onbekend iemand. In het schemerige licht van de paar lampjes van de groote kroon die Brooke bij zün weggaan had laten branden, tuurde en tuurde ze naar hem. En opeens ontdekte ze de waarheid. De man naast haar was Moldworthy, maar Moldworthy senior, vervuild, met verfomfaaide kleeren, een grijzen st°PPe"£"Jjdie zijn grauw gezicht nog ouder deed schijnen, zonder .lorgnet en met starende, glazige oogen. „Mr, 1-1 Moldworthy!" stamelde ze. - De man bewoog zich niet, maar toch kreeg ze niet den indruk, dat hij bewusteloos was. Ze schudde hem aan den arm, die aan den hare vastgebonden was heen en weer en riep hem weer bij den naam. Ze voelde, dat er leven in de onbeweeglijke gedaante kwam. Langzaam keerde hij zijn hoofd naar haar toe. „Wie bent u?" fluisterde hij met strakke lippen. „Ik ben het — Alicia Ellingham. Wat is er gebeurd, Mr. Moldworthy?" -ïk Miss Ellingham, zegt u?" ~Ja, Alicia Ellingham. U herinnert me toch nog wel?" „Miss... o ja, miss Ellingham. U moet me niet kwalijk nemen, dat ik u niet herkend heb, maar mgn lorgnet is weg... en zonder lorgnet kan ik niets zien..." Het besef van de futiliteit van een dergelÜ'k excuus en het belachelijke in zün uiterlük -werden verdrongen door een intens gevoel van medelüden. „Probeer even rustig na te denken," drong ze aan. „Ik wist niet dat u hier ook was. Wanneer bent u gekomen? En wat hebben die schurken met u gedaan?" „1k... het is een kiesche aangelegenheid miss Ellingham... en het is eigenlijk heel moeilijk om er over te praten. Maar de houding van uw oom was de laatste weken zoo eigenaardig geweest " Hij zweeg en trachtte door zijn oogen half dicht te knijpen de uitdrukking op haar gezicht-te zien. „U kunt vrij uit tegen me spreken, Mr. Moldworthy," stelde Alicia hem gerust. „De man dien u voor mijn oom aanziet, is mü'n oom heelemaal niet niet eens mijn aangenomen oom " Die wdtarden gaven hem zoon schok, dat hg zijn arm wegrukte en haar een onduldbare pijn bezorgde. „Beweeg u zoo min mogelük, Mr. Moldworthy," verzocht ze hem, met een smartelijken trek op haar gezichtje. „En probeer die familiegeschiedenis op het oogenblik maar niet te begrijpen Ik begrijp het zelf ook niet heelemaal... maar niettemin is het waar! Vertelt u me eerst, wat er met u gebeurd is. Hebben die ellendeliügen u ook vergiftigd?" „Ik injecties, tegen nujn wil natuurlek en verscheidene keeren, met regelmatige tusschenpoozen. Ik groote goedheid! Niet Mr. Brooke?" „Nee.;.... die man met het witte haar is evenmin Mr. Brooke als u of ik, Mr. Moldworthy. Een ras-bedrieger, die door Pewsey hier mee naar toegenomen is, om hem bij zün schurken-plannen te helpen. Dus dus dan heeft u uw zoon niet gesproken — hier op Thripplands, bedoel ik?" „1k... heeft u Arthur dan gezien... Miss Ellingham?" Ze vertelde hem waar ze Arthur Moldworthy het laatst had gezien... en hoe. „O!" Hü staarde strak naar de zoldering en zijn lippen bewogen zich in een fluitend gemompel. „Dat maakt alles duidelijk:., alles!" Na een paar minuten zwügen keerde hij zich opnieuw naar haar toe en nu was het te zien, dat zün gedachten veel rustiger en klaarder waren geworden. Hg sprak nu heel duidelük en met iets van zijn vroegere droge zakelijkheid^ „Een dag of wat geleden heb ik feen brief gekregen over mün zoon, miss Ellingham. Een' eigenaardig epistel — in het handschrift van Mr. Brooke — waarin werd geïnsinueerd, dat mijn zoon. die ik in de een of andere badplaats dacht, een soort complot had gesmeed met een zekeren» Redthorpe en dat ze samen bezig waren om Mr. Brooke hier in de buurt op een infame manier verdacht te maken. Mr...., de schrijver Van dit epistel, noodigde me dringend uit, hier te komen. Ik kon natuurlijk bezwaarlijk aannemen, dat Arthur iets dergelijks achter mijn rug gedaan zou hebben — trouwens daarvoor is hij het typg niet — maar *Jt_ wist, dat hij dien Redthorpe kort te voren op mijn kantoor had gezien en ik herinnerde me een... incident, dat daarbij had plaats gehad. Eh... die Redthorpe was me komen opzoeken om me inlichtingen te geven over wülen Mr. Roger Brooke, dien hij beweerde goed gekend te hebben. En mijn zoon had me bepaald geërgerd met de dwaze bewering, dat genoemde Redthorpe een buitengewoon sterke gelijkenis had met een portret van Roger Brooke, dat we tusschen de papieren, die op die zaak betrekking hadden, hadden gevonden " „O!"' Die onderbreking kwam zoo onverwacht en was zoo heftig-impulsief dat Moldworthy zün metgezellin, voorzoover dat door de houding waarin hij lag, mogelijk was, verbaasd aanstaarde. „Weet u daarvan, miss Ellingham?" „Nee, Mr, Moldworthy," was het antwoord op heel eigenaardigen toon gegeven. „Gaat u voort!" Na nog even wachten — blijkbaar begreep hij haar niet — voldeed hg aan haar verzoek. „Dë geheele geschiedenis was dés te onaangenamer, omdat genoemde Redthorpe .tenslotte * ddor een detective van mijn kantoor werd weggehaald... als een dief, wat de man ook blijkbaar was. U zult dus begrüpen," dat er na die mededeeling van Mr..., Brooke, die ik Zaterdag jongstleden ontving, voor mij niets anders overbleef dan hier te komen en nauwkeurig te informeeren naar wat er op Thripplands was gebeurd. „Ik stuurde mijn vrouw een telegram en nam den eersten den besten trein. In Bucklershard werd ik opgewacht door de Talbot met dien kleurling-chauffeur, die me regelrecht hierheen bracht. Mr.... mijn cliënt ontving me in..." — hij tuurde om zich heen ■— „is dit de bibliotheek miss Ellingham?" „Ja... Mr. Moldworthy." „Dan ontving hij me hier. Zijn manier van doen was op zijn' zachtst uitgedrukt eigenaardig. En zijn uiterlijk eveneens — zijn gezicht zat vol krabben en blauwe plekken, precies of hü een ongeluk had gehad. Pewsey was bü het onderhoud tegenwoordig; hij stuurde den man niet weg, zooals anders zijn gewoonte is... en toen ik over Arthur begon, legde hij me zonder één woord van uitleg, het concept van esn brief voor, vroeg me dat over te schrijven en naar mijn oudsten bediende te sturen. In dien brief stond, dat er verschillende transacties moesten plaats hebben en dat de opbrengst daarvan aan Mr. Pewsey overhandigd moest worden, die den brief zou komen brengen en in Londen zou wachten tot de zaken afgewikkeld warenAMet steeds grooter wordende verbazing las ik het ly'stje transacties door. Die en die aandeelen moesten verkocht worden, een aantal cheques geïncasseerd, het grootste gedeslte van het tegoed van de bank gehaald — in het kort, dat gedeelte van het kapitaal van mijn cliënt waarop onmiddellijk de hand geïegd kon worden, moest Pewsey bijeen -vergaren en hierheen brengen „Langzamerhand begon het tot me door te dringen, dat Mr... mijn cliënt öf aan een tüdelü'ke aberratie van geest leed of een heel onaangename en niet bepaald kiesche manier had gekozen om mij aan mijn verstand te brengen, dat hij niet langer van mün diensten als zaakwaarnemer gebruik wenschte te maken... Maar juist, toen ik mijn gedachten onder woorden wilde brengen, miss Ellingham, keek ik toevallig even naar den vloer. Het karpet waar we op liggen is groen, niet?... mosgroen. Vlak bü mijn stoel zag ik een aantal donkerroode vlekken en vegen. Opeens kreeg ik de overtuiging, dat er op Thripplands dmgen gebeurden, die het daglicht niet konden verdragen. En ik zei den persoon, van wien u beweert dat hij mijn cliënt niet is, dat ik zijn wenschen niet ten uitvoer kon brengen zónder een vollediger verklaring dan hij het noodig geacht had me te geven... (Wordt vervolgd.), --- EEN OUD-COLLEGA VAN MUSSOLINI DE bladeii te Boekarest maakten melding van het geval, dat een zekere George Homtar, een Roemeensche werklooze, ten einde raad niaar Mussolini had geschreven, met wien hij indertijd, toen beiden nog metselaar waren, had samengewerkt. De Duce heeft den werklooze daarop een spoorkaartje gezonden met de uitnoodiging hem in Rome te komen bezoeken. Homtar beweert niet slechts met Mussolini te hebben samengewerkt, doch zelfs samen met hem in Zwitserland in de gevangenis te hebben doorgebracht, nadat zij daar in 1912 wegens socialistische agitatie waren gearresteerd. Jammer, dat we nog niet weten hoe het met deze vriendschap uit revolutionnaire dagen verder is afgeloopen. --- BRUINTJE BEER EN WIM DAS AAN HET STRAND No. 10. — En toen was het twaalf uur en tijd om te gaan eten. Mevrouw Das, die al dikwijls in deze streek was geweest en die het dus kon weten, zei: „Vanmiddag gaan we samen naar Winkelkoof, dat mooie plaatsje boven op den berg. Het is wel een eindje weg, maar dat is heusch niet erg. We nemen de autobus, dat is voor de kinderen juist fijn." ..' . ~ „ „In orde, we zün op tüd bij de halte, zei mevrouw Konijn. (Morgenavond vervolg.) --- „VOOR JONGE OOGEN” Een kleine Sherlóck Holmes • DE moeder en de zuster van Jan Holmes werkten in een groot warenhuis. Jan was nog te jong om te werken, hij was pas elf jaar, maar hij vertelde altijd aan iedereen, dat hij later detective wilde worden, omdat zijn vader, die eenige jaren geleden was gestorven, dat ook geweest was. Zijn moeder en zijn zusje Lonnie keken verdrietig wanneer hij dat zei, want al twee jaren lang zat de arme jongen, nadat hij een auto-onge-. luk had gehad, in een rolstoel en het zou ten minste nog een jaar duren, voordat hij zou mogen loopen. Maar Jan was heel geduldig. Van uit het venster, ' waarvoor hij meestal zat, kon hij juist in den winkel kijken, waar moeder en zijn zusje werkten en af en toe kwamen ze voor één der vensters staan, om hem even toe te wuiven. Op een warmen voorjaarsdag, toen de vensters wijd open stonden, kwam Lon'nie met een arm vol witte zijde en kant voor het venster staan en ze riep haar broertje toe: „Ik heb reuzen-honger! Ik kom vroes? koffiedrinken!" „Hoera!" schreeuwde Jan terug en hij rolde meteen zijn stoel heel handig naar het keukentje toe^ waar hij van tomaten en rijst een lekker hapje ging klaarmaken. Het smaakte lekker en zijn moeder en zusje prezen hem om beurten. Het was een vroolijk troepje daar aan dien middagdisch. Maar dien avond was alles geheel anders, want toen Lonnie in de zaak terugkwam, werd ze op het atelier ontboden en daar zei de chef, mevrouw Rugtink, haar, dat er een stuk witte kant van een bruidsjapon vermist werd. Lonnie had de kant -en de stof naar boven gebracht... Het ergste was, dat die kant een erfstuk was en dat de eigenares er geweldig veel prijs op stelde; niet om de waarde, maar omdat haar overgrootmoeder de kant ook al gedragen had. Overal werd gezocht, maar het stuk kant was niet te vinden. „Ik heb alles aangenomen wat me gegeven werd," zei Lonnie wanhopig. „Ik bleef alleen maar even voor het raam staan om Jan toe te wuiven. Ik weet zeker,, dat ik niets liet vallen." „Dan had ik het toen moeten zien," zei Jan, toen ze er 's avonds over praatten. „Ik keek je nog na, toen je de trap afliep..." Maar opeens zweeg hij, want hij herinnerde zich opeens, dat hij niet gewacht had, tot zijn zusje de trap af was. Hij had zich immers gehaast om het eten te gaan klaarmaken. „We hebben alles nagezocht," zei de chef, „er is geen hoekje of gaatje waar de kant terechtgekomen kan zijn. Denk nog eens goed na, Lonnie. Het kan ons beiden ons baantje kosten." „Ik weet het wel, maar ik heb al zoo hard nagedacht, dat mijn hoofd er pijn van doet," snikte Lonnie. Jan rolde zijn stoel naar haar toe, klopte haar op den schouder en zei: „Laat den moed niet zakken, zus. Ik zal wel zien of ik het stuk kant terugvinden kan." Door haar tranen heen glimlachte Lonnie tegen hem. Den volgenden dag zat Jan uren lang voor het venster en keek hij naar het raam aan den overkant, waarvandaan Lonnie hem dien dag had toegewuifd, toen ze de kant naar de knipzaal moest brengen. Daar had Lonnie gestaan... verderop in de gang stond een stoel daar hadden ze natuurlijk al gezocht... Waar kon dat stuk kant gebleven zijn waar? Hij keek en hij dacht na Opeens slaakte hij een kreet, keek nog eens nauwkeurig, rolde zijn stoel toen haastig naar het telefoontoestel en belde het warenhuis op. Toen hij mevrouw Rugtink, de chef van het atelier, aan de telefoon kreeg, zei hij opgewonden: „Stuurt u dadelijk twee mannen met een lange ladder naar den achterkant van den winkel. Gauw wat. Ik zal wel uit het venster wijzen waar ze zoeken moeten." Twee mannen klommen een paar minuten later langs de ladder, die tegen den muur gezet was, omhoog naar den smallen rand boven een der vensters. „Daar links!" schreeuwde Jan hun toe, „achter, die versiering boven het raam... achter dien ronden ba 1!..." „Zien jullie daaT niet iets wits? Hiervandaan zie ik het wel. Ik zag een muschje met een lapje zijde in zijn bek daarheen vliegen. Ik wed, dat het de kant ook voor een nest gebruikt heeft." Hü had gelijk. --- DIKKIE'S VLIEGTOCHT DIKKIEs vader was constructeur van vliegmachines en hij bouwde ook een vliegmachine voor zijn zoontje. De machine was wel klein, maar Dik kon er net zoo goed mee vliegen als de vliegers die van het vliegveld vertrokken en er aankwamen in hun groote toestellen, behalve dan, dat Dik er niet zoo hoog mee vliegen kon. Maar dat was ook niet noodig. „Als hij voorzichtig is, kan er niets gebeuren," zei Diks vader. „Hij zal zeker een van de beste vliegers worden." „Gevaarlijk is het tooh," mopperde Diks moeder dan. Dik, die een verstandige jongen was, was altijd heel voorzichtig. Wat vond hij het heerlijk, zoo vrij als een vogel door de lucht te vliegen en hij verlangde al naar den tijd, dat hij oud genoeg zou zijn om in een groote vliegmachine boven de wolken te kunnen zweven... Op een dag, toen Diks vader op reis was, gebeurde er iets. waardoor Dik nog meer besefte, hoe heerlijk het was, dat hy vliegen kon. Zijn vader had opgebeld om te vertellen, dat door den geweldigen storm de brug op den weg naar de stad weggeslagen was. Toen Diks moeder een half uur later een ,van haar vriendinnen wilde opbellen, bleek het, dat de telefoon kapot was. „Ik vind het ellendig, dat die telefoon stuk is," zei Diks moeder. „We kunnen' niemand bereiken, nu de brug weggeslagen is... Maar laten we maar gaan eten." „Lekker, visch!" zei Dik, toen hij zag wat er op tafel stond. „Pas op met de graatjes,"-waar- schuwde zijn moeder. Een paar minuten later begon Diks moeder te hoesten: ze had een Toen ze allen met blijde gezichten om hem heen stonden en ze hem om beurten bedankten, zei hij trotsch: „Ik deed net wat de echte detectives doen... ik dacht na en ik veronderstelde wat er gebeurd kon zijn. Als ik dien dag niet zoon haast had gehad om voor het twaalfuurtje te zorgen, had ik de kant wel zien wegwaaien... Maar toen ik dat muschje daar achter dien kogel zag vliegen met een lapje zijde in zgn bek toen, ja., toen gebruikte .ik mijn. verstand. Dat-moet •je immers doen als je een goede-detective wilt zh'n." „Ik ga je nu Sherlock noemen in plaats van Jan," zei zijn zusje lachend, terwül ze hem nog eens dankbaar omhelsde. .. En mevrouw Rugtink zei: „Er is al een belooning uitgeloofd, voer het vinden van dat stuk kant. Jij begint al vroeg geld te verdienen, jongen!" graat je ingeslikt! Ze at een korst je brood, nam een slok water, maar het graatje bleef dwars in haar keel zitten. Dik holde naar het telefoontoestel om den dokter op te bellen... Och ja, de telefoon was kapot, daar had hij niet aan gedacht. Wat moest hij beginnen? Moeder had het zoo benauwd. lets moest hij doen... Het kon gevaarlijk worden, een graatje in de keel.... Toen kreeg Dik een idee. Hij klopte zijn moeder op den rug. „Houd je even goed, moeder. Ik ga een dokter halen. Ik ben zoo gauw mogelijk terug." Hij liep naar de schuur, waar zijn vliegmachine was opgeborgen. Hij sprong in de kleine machnne en zette den motor aan... Gelukkig, de motor begon te zuchten, éénmaal, tweemaal en toen sloeg hij aan. Dik vloog over het veld tegen den wind in, zooals vader het hem geleerd had. Toen zniiiiininït, was de machine los van den grond. „Als ik maar bijtijds ben," dacht Dik. Hij zag beneden zich de plaats waar de brug was weggeslagen. Toen bereikte hij de stad» Op het grasveld, voor het huis van den dokter, kon hij "met zijn kleine machine prachtig landen. Hij sprong uit het toestel en belde aan... Ja, de dokter was thuis. Dik vertelde hem van het vischgraatje. „Hoeveel weegt u, dokter?" vroeg Dik. „Honderddertig pond," antwoordde de dokter verbaasd. „Prachtig. Dan kan ik u in mijn machine meenemen." De dokter waagde het... Dien avond zei Diks vader: „Ja, vrouw, nu zie je hoe goed het was, dat ik Dik leerde vliegen. De dokter zei, dat hij nog juist op tijd was. We mogen er wel heel dankbaar voor zijn." Dat vond Diks moeder ook en na dien tijd mopperde ze nooit meer, wanneer Dik met zijn machine de lucht in ging. --- Sjieps verjaardag. Sjiep, de leeuwerik was jarig Alle vogels wisten 't al, Want er zou een feestje komen Met, na afloop, een groot bal. Vele vogels uit den omtrek Kwamen heel graag op het feest Sjiep was toch hun aller vriendje Het was echt een aardig beest. Des morgens heel in de vroegte Kwam de Specht, met pa en ma Musschen, vinken, spreeuwen, lijstera, Volgden dan de andren dra. Want zij hadden afgesproken (Sjiep mocht het niet weten, hoor) Dat men hem zou ontvangen Met een sterk en zuiver koor. 'n Poosje zaten zij te wachten, Daar kwam Fik de eekhoorn aan, Die riep: „gaat maar vast beginnen, Ik zag Sjiep daarginds al staan." Op het afgesproken teeken Kwamen toen de stemmen los. Och, wat klonk dat mooi, en plechtig Door de stilte van het bosch. „Sjiep is jarig, Sjiep is jarig O wat vinden wij dat fijn En wij mogen, en wij mogen Allen op zijn feestje zijn!" Sjiep vond het geweldig aardig, Dankte 't koortje keer op keer En hij noodde gul, ze allen Voor het volgend jaar vast weer. PHIKO. ---