Zondagmorgen „IN DE HANDEN VAN MENSCHEN” WIE den Bijbel eens uitsluitend als literair product wil beschouwen, moet toch wel de handen inéénslaan van verbazing over zoon meesterwerk als de geschiedenis van David. Daar haalt geen ouderwetsche roman van avonturen bij, evenmin als de meest diepzinnige, moderne psychologische roman. Wat heeft die man doorleefd en doorgemaakt! Uitwendig en inwendig! Wat heeft hij niet bereikt en zien mislukken! Van het begin tot het einde hangt zijn leven van onwaarschijnlijkheden aan elkaar, en toch is het een gesloten, fatale eenheid. Hoe groot is hjj, en hoe klein! Hoe sterk en hoe zwak! Wat heeft h_ veel geleden, niet het minst door zijn eigen fouten, niet het minst ook van zijn eigen kinderen en zijn trouwste dienaren, die hij niet aandurfde en niet aankon! Zijn feilen en zwakheden, ze lagen er, om het familiaar uit te drukken „dik" op: en tooh, welk een imponeerende en fascineerende persoonlijkheid moet hij geweest zijn! Als hij op het eind zijner dagen is, zelf niet meer tot krachtig ingrn'pen in staat en in een toestand van bijna volkomen ontreddering, dan juist krijgt hg van zijn volk — het restant van z ij n volk, dat hem trouw gebleven was, maar daarmede implicite ook van z_n vijanden — dit getuigenis: „of w_ ten eenemale vielen, zij zullen het hart op ons niet stellen; maar gij z_t als tienduizend onzer" (2 Sam. 18.3). Welnu, in heel deze, van het begin tot het einde ontroerende geschiedenis, heeft mij van ouds geen woord dieper ontroerd, dan dat waaraan het opschrift van deze overdenking is ontleend. Het staat in 2 Sam. 27, een aanhangsel op zijn levensgeschiedenis. David heeft weder eens gezondigd. Wat zijn zonde eigenlijk was, begrijpen wij modernen niet goed, maar klaarblijkelijk heeft hij „tegen God gezondigd en gedaan wat kwaad was in Zijne oogen" (Ps. 51,6). En nu komt de profeet Gad hem zeggen, dat hij boeten moet, maar dat hij zelf kiezen mag uit drie straffen, die God hem aanbiedt. En dan geeft David dit merkwaardige antwoord: „Mij is zeer bange; laat ons tooh in de handen des Heeren vallen, want zijn barmhartigheden zijn vele, maar laat mij in de handen van menschen niet vallen." „In Godsnaam niet in de handen van menschen", want — zoo luidt de onuitgesproken nazin — hun barmhartigheden zijn wreed. Is God dan zooveel minder te duchten? Het staat op een andere plaats in den Bijbel (Hebr. 10.3) met zooveel woorden: ~V r e e s e 1 _ k is het te vallen in den handen des levenden Gods". „Want," zegt dezelfde schrijver (12,29), „onze God — let wel onze God — is een verterend vuur!" Wie kan er zonder sidderen aan denken te vallen in de handen van dezen God? Maar deze vreeselijke God vergeeft. Hij vergeeft niet alleen „menigvuldiglijk" (Jes. 55.7) — dat kan de mensch desnoods ook nog (Matth. 18,22) — maar ook volkomen (Jes. 1. 18; 43, 25; 44, 22; Col. 2, 13/4) wat Hy kan, omdat hij Heilig is en de mensch daarom nooit kan, omdat hij altijd zelf zondaar blijft, altijd min of meer de medeplichtige van hem, wien hij vergiffenis schenkt. Dus is het eigenlijk toch niet zoo heel erg te vallen in de handen des levenden Gods en valt het per saldo wel mede? Maar weet gij dan niet, dat Gods vergiffenis de straf allerminst uitsluit? En dat Gods straffen raak zijn? Lees er het ver- Volg van Davids geschiedenis in 2 Sam. 27 maar op na. Het is ook heel gelukkig, dat het zoo is. Want dat zou het allervreeselijkste zijn, als wij voor al onze zonden een blanco aflaat konden krijgen zonder dat ons één haar gekrenkt werd Van sidderen gesproken: wanneer het werkelijk tot den zondaar doordringt, wat het beteekent, dat de Heilige hem ver- E e e f t, ja, dai siddert hij eerst recht. „Bij U is vergeving," zegt Ps. 130, „opdat Gij gevreesd wordt." Nooit vreest de zondaar meer voor de vlekkelooze heiligheid Gods, dan wanneer hij weet, dat hem vergeven is. Wanneer w_ in de handen der menschen vallen, dan vallen wij in de handen van onheilige wezens, die niet zouden kunnen vergeven, al wilden zij het ook, maar die het meestal volstrekt niet willen, maar op bevrediging van hun wraaklust, hun heben heerschzucht bln'ven aansturen. Neen, dan duizendmaal liever in de handen van dien vreeselijken God, die straft en vergeeft, vergeeft en straft, die een even onomkoopbaar rechter is als liefhebbend Vader, een verterend vuur, ja, maar dat ons van onze zonden loutert. J. H. GUNNING Wz. Hilversum. --- BINNENLAND Mr. W.L. Baron de Vos van Steenwijk Voorzitter van de Eerste Kamer wordt Maandag 80 jaar. (Van onzen parlementairen redacteur.) $$ — Een stramme, statige figuur troont op den voorzitterszetel van de Eerste Kamer der Staten-Generaal. Leden van ~zijn" Kamer komen hem de hand drukken, of in een kort fluister-gesprek zijn meening over de politieke problemen van den dag vragen. De strenge gestalte in den hoogen presidialen zetel heeft voor ieder een hoffelijk woord. Uiterlijk karakteristiek is zijn volledige onverstoorbaarheid. Hij verstaat de kunst, deze voorzitter, zelfs in deze Kamer, waar rantsoeneering van spreektijd ongebruikelijk is, met een korte interruptie senatoriale betoogen in een beknopter kader te dwingen. Met ijzeren hand en met altijd duidelijk stemgeluid handhaaft de uiterst vitale Kamer-President de orde in het milieu, dat hem lief is. Met het bekleeden van dit voorzitterschap volgt Baron de Vos van Steenwijk een eerbiedwaardige familie-traditie. Want ook zijn vader heeft van 1874-1880 het presidium van dit hooge college vervuld. De, ondanks zijn thans te bereiken 80-jarigen leeftijd, jeugdige en veerkrachtige Eerste Kamer-voorzitter zorgt op voorbeeldige wijze voor een correcten loop der debatten en eveneens voor een onberispelijk decorum in de waardige vergaderzaal van de oude Staten van Holland. In de karakteristieke sfeer van dit luisterrijke, historische vertrek met zijn kleurige plafondschilderingen en statige, imposante schilderijen, kan men zich geen beteren voorzitter denken. Zijn kruidige, altijd waardige redevoeringen bij de telkenjare nieuwe aanvaarding van het voorzittersambt, en bij bijzondere gelegenheden, vormen een hoofdstuk op zichzelf. In den breeden, gedragen en soms zelfs iets archaïschen stijl klinkt altijd een eigen geluid. Een geluid van onkreukbaarheid en eigenlijk van glasheldere zuiverheid, dat in vele „dynamische" redevoeringen van onzen modernen tijd te vergeefs te zoeken is. De waarde van onze staats-instellingen, zin voor eerlijkheid en loyaliteit en vooral een oprechte eerbied voor het Staatshoofd, komen in deze betoogen altijd tot uiting. Van deze plaats zij het ons vergund, den stoeren, uiterst bekwamen Eerste Kamervoorzitter onze oprechte gelukwenschen te doen toekomen. MR. W. L. BARON DE VOS VAN STEENWIJK. --- INTERNAAT VLIEGVELD YPENBURG De ontwikkeling van de nationale luchtvaartschool. MINISTER VAN DIJK ONTHULT GEDENKSTEEN (Van onzen correspondent). 's-G ravenhage, 8 Juli. Hedennamiddag heeft de Minister van Defensie, dr. J. j. c. van Dijk, in het in aanbouw zijnde internaatsgebouw voor de zgn. M-brevet-vliegers, op het vliegveld „Ypenburg" een eenvoudigen gedenksteen onthuld. Bij deze korte plechtigheid, welke werd gevolgd door eenige demonstratie-vluchten van M-brevetters, waren verscheidene autoriteiten aanwezig, o.a. vice-admiraal A. Vos, chef van het materieel aan het Departement van Defensie, de heer H. Ch. E. Ede van der Pais, directeur van den Rijksluchtvaartdienst, luit.-generaal P. Best, commandant Luchtverdediging, de heer A. Plesman, directeur K.L.M, en overste F. A. van Heyst, commandant van de luchtmacht te Soesterberg. De voorzitter van den Raad van Beheer van de Nationale Luchtvaartsehool, de heer C. Kolff, heeft bii deze gelegenheid een korte •rede gehouden, welke de Minister heeft beantwoord. Het was ook de heer Kolff, die tevoren vertegenwoordigers van de pers in een samenkomst had vereenigd om over de Nationale Luchtvaartschool en haar werkkring, we:ke zich de laatste jaren belangrijk heeft uitgebreid, nog eens het een en ander te vertellen. Daartoe was nl. de noodzaak gevoeld, omdat er omtrent de mogelijkheden om te leeren vliegen, veelal nog groot misverstand bestaat. En meer dan oölt heeft ons land behoefte aan jonge menschen, die kunnen vliegen. Wii hebben in de laatste jaren, zulks naai aanleiding van de oprichting van het Fokker fonds, het Luchtverdedigingsfonds en de invoering van het zgn. M-brevet, herhaalde malen over de opleiding tot vlieger, in het ~Alg. Handelsblad" geschreven; een opleiding, welke mogelijkheden opent voor de burgerluchtvaart, maar ook voor de militaire luchtvaart, zoowel hier te lande als in Ned. Indië. Aanvankelijk had de Nationale Luchtvaartschool uitsluitend ten doel sportvliegers op te leiden. Door deze beperking waren de tarieven uiteraard vrij hoog en daardoor was het een aantal jonge menschen niet mogelijk te* leeren vliegen. Het bestuur van de N.L.S. besefte dit volkomen en heeft in den loop der jaren getracht haar werkkring uit te breiden, o.m. door het verkrijgen van opdrachten, zoodat het beheer economischer kon worden en daardoor de tarieven konden worden verlaagd. Die pogingen zijn met succes bekroond. Want, het is vrij algemeen bekend, sedert 1931 verzorgt de N.L.S. de practische opleiding van de aanstaande verkeersvliegers, althans in eersten aanleg. Bij de N.L.S. verwierven de jongelui het vilegbewijs A. Successievelijk zag de N.L.S. zich belast met de opleiding van de M-vliegers en de verzorging van het onderhouden van hun vliegvaardigheid, en met de selectieopleiding van aspirant-officier-vliegers in kort verband voor het Kon. Ned. Indische Leger. Tegenwoordig onderscheidt de N.L.S. dus vier categorieënopleiding. Het belang van deze uitbreiding der werkzaamheid van de N.L.S. springt duidelijk in het oog, immers het aanvankelijke doel: goedkoop te leeren vliegen, is thans mogelijk. Dank zij het Fokkerfonds en het Luchtverdedigingsfonds is het zelfs mogelijk een gratis vliegopleiding te verkrijgen. Desalniettemin is de animo om vlieger te worden onder de Nederlandsche jongelui niet zoo buitengewoon groot. Weliswaar melden zich na de openbare oproepen altijd eenige honderden jongelui aan, maar daarvan moet na de keuring aldra 70 % worden afgevoerd. En dan blijven er niet zooveel over, omdat er ook nog altijd een aantal is, dat een onvoldoende schoolopleiding heeft genoten. Met dankbaarheid gewaagt de heer Kolff van de medewerking welke van het Rijk wordt ondervonden. Als proef werden voor 1938 achttien jongelui, die een grootendeels kostelooze of geheel gratis opleiding kregen aangewezen. Van de opgeleide jongelui neemt het Rijk echter niet over diegenen, die geen reserve-officier zijn, althans nog niet op dit oogenblik. Wellicht dat deze voor de jongelui minder aantrekkelijke voorwaarde nu zal komen te vervallen door de wijziging in de organisatie van het luchtwapen. De indruk, welke hier en daar is gewekt, nl., dat de animo voor de sportvliegerrj in ons land sterk is afgenomen, heeft de heer Kolff aan de hand der cijfers weerlegd. Hij gaf echter toe, dat de belangstelling grooter kon zijn, maar hij meent dan ook, dat de propaganda onder de jeugd veel grooter moet zijn. Jonge menschen van 15 tot 18 jaar moeten leeren zweefvliegen, hetgeen tegenwoordig ook bij de N.L.S. gebeurt, en dan is het veel gemakkelijker tot de motorvliegerij te geraken. De ervaring met de jongelui, die voor Indië zijn opgeleid, is tot nu toe zeer gunstig. Zestien zijn reeds uitgezonden,. thans zijn er vier-en-twintig in opleiding, maar het Departement van Koloniën hoopt er nog veertig bij te kr_gen. Het internaat nu, dat op Ypenburg wordt gebouwd en dat begin October in gebruik zal kunnen worden genomen, is bestemd voor de M-vliegers, die in klasse-verband elk° maand komen vliegen en dan twee dagen op het vliegveld verblijven. Het beteekent voor het mooie vliegveld tusschen Rijswijk en Delft een goede aanwinst. --- Voor de eerste maal te voet naar Rottummeroog Vier Groningsche studenten loopen in drie uren over glibberige klei en zuigend slib naar het eiland Rottum. Avonturen over verraderlijken bodem en ondiepe geulen, naast bodemlooze diepten. HET WAD OVERWONNEN Maar het neemt revanche door dertien uren voor den terugtocht te eischen. AAN de Noordkust van Groningen en Friesland ligt het geheimzinnige en twijfelachtige gebied van de Wadden, van de Noordzee afgesloten door een reeks eilanden en platen, die ieder op hun beurt een paradijs op aarde zijn van ongerept natuurschooh en eenvoud. Als we onderscheid moeten maken tuschen die eilanden onderling, is dan Rottum niet het merkwaardigste? Dat Noordelijkste stukje Nederland, dat alleen maar bewoond wordt door het gezin van den voogd, in het eierenseizoen uitgebreid met een paar knechten? Het domein van den voogd — je krijgt daarvan een onvergetelijken indruk als je van het uitkijktorentje het geheel overziet — is en blijft het blinkende eiland, de zandplaten in de omgeving, waar de Noordzee, aangezet door den heerlijken en ruimsten wind, dien je maar bedenken kunt, in sneeuwwitte branding kokend overheen spoelt. Des voogds werkzaamheden zijn het bergen van het strandgoed, dat de zee op de bijna onmetelijke stranden aanspoelt, de zorg voor het vuurtorenlicht, de beplanting en het onderhoud der duinen, om het eiland te steunen in zijn bovenmenschelijken strijd tegen de elementen. En nog lijkt de uiteindelijke ondergang, al neemt de omvang van het eiland op het oogenblik iets toe, onvermijdelijk. Aan den Westkant beukt de Noordzee en storten duinpartijen, door het woelige water ondermijnd, in de golven. Aan den Oostkant wordt verdere groei belet door de diepere donkerblauwe Wester Eems, die Rottum en Borkum, Nederland en Duitschland scheidt. Dat Borkum, dat bepantserd met een moderne walbeschoeiing met zijn witte hotels, verstoken groene geschutsopstellingen, veilig en gerust den doodstrijd van den kleinen Nederlandschen kameraad aanschouwt. Zand tegen zee. Wie eenmaal Rottum heeft bezocht houdt er een plek in zijn hart voor open, meer dan voor andere eilanden. En dit is dan misschien ook wel de reden, waarom het Groninger Wad aantrekkelijker is dan het Friesche. Onbekende gevaren lokken. pOTTUM drukt zijn stempel van eigen**■ aardigheid op het Groninger Wad. Zij zijn één en samen: de wonderlijke wereld, waar de strijd van water en land dagelijks verwoed wordt gestreden. Zoo wordt het Groninger Wad om zich zelf bevaren door kleine motoren zeilbootjes, welke hun weg moeten zoeken door de kronkelende vaargeulen en wordt het betreden door de Wadloopers, enkelingen uit stad en lande, die hun hart verpand hebben aan dit boeiende gebied, dat zee, noch land is, maar om de zes uur één van beide, totdat het andere element zijn heerschappij weer opvraagt. Het is een eeuwig op- en afstroomen van het water en de wijze, waarop dit gebeurt, schept de gevaren, die het Wad zoo aantrekkelijk maken. Wadkaarten veranderen snel en iederen dag is het Wad weer anders, al naar de wind is en al naar de zee is, die het ebbende Wadwater moet ontvangen. Voor ieder, die Wadlooper ls in hart en nieren, blinkt Rottum als de begeerlijkste parel die te veroveren valt, achter een elf kilometer breed rijk van zand en slib, dat duizenden onbekende gevaren kan inhouden. Zoo heeft dan ook de gedachte om Rottum te voet te bereiken, ons een half jaar bezig gehouden. Een half jaar van voorbereidingen en nederlagen. De voorbereiding: het vragen aan de kustbewoners en per brief en telefoon aan den voogd naar de mogelijke gevaren en de bestrijding van deze gevaren door voorzorgsmaatregelen, die ieder op hun beurt als deugdelijk beproefd moesten worden. De nederlagen: het klaar staan om den overtocht te volbrengen, maar dan te moeten constateeren, dat de wind ongunstig is, het zicht slecht, enz. En dat is juist het sport-element, het risico zooveel mogelijk uit te schakelen en de nederlaag te aanvaarden, door zich bij het onvermijdelijke neer te leggen. Het Wad. de monsterachtige, onmetelijke vijand is juist door zijn onverbiddelijkheid te zeer onze vriend en sportbroer, om tegen zijn grootschheid te morren. Het Wad gaat zijn gang, eb en vloed, en ieder, die zich met hem gaat bemoeien, weet, dat hij geen eischen te stellen heeft, maar slechts voor zijn eigen behoud mag zorgen. Het is een strijd van verdrinkbare stervelingen tegen de elementen, die hun gang gaan. De gevaren en hun bestrijding. T\AAR is in de eerste plaats het water, dat '-' bfl vloed het heele Wad overstroomt, donker groen of helblauw met korte, spitse golven, waar de geulen zich bevinden. Grijsgroen waar de ondiepten zijn, lichtgeel boven het zand, grauwer boven de slibafzetting. Als het eb wordt, trekt al het water noordwaarts, het Wad gaat droogloopen, hooge punten als kleien mosselbanken verheffen zich boven het water. Dan komt de taak voor de prielen en grootere geulen om het water verder af te voeren. De stilte van het Wad wordt plotseling verbroken door het onstuimig bruisen van het water, dat steeds lager gelegen gedeelten opzoekt. Door duizend rivieren, die in woestheid niet voor bergstroomen onderdoen, en waarin de baken-berkeboompjes, die op de Drentsche hei een rustiger bestaan hebben gekend, door de ontzaggelijke kracht en snelheid krom getrokken worden. Alles zucht onder het geweld van het water. Maar dan loopen de hoogste prielen droog en het saamgestelde eilandenrijk der zandplaten, die aan de lucht worden blootgesteld, wordt ieder oogenblik eenvoudiger. Steeds loopen er meer prielen droog, steeds worden er meer platen met elkaar verbonden. Totdat, als al het water is weggestroomd, de diepste prielen alleen nog vol water blijven, uitrustend van de tourmenten, wachtend op den vloed, die weer op zal komen. Dan is het heerlijk op het Wad. De prielen, meer dan drie meter hebben, bieden een prachtige gelegenheid tot zwemmen in het lichtgroene, warme Wadwater. Maar op dit oogenblik komt uit volle zee de vloed al weer opzetten, en is het zaak om den vasten wal te bereiken, voor een volgeloopen priel den terugtocht afsnijdt. Volgens de nieuwste Wadkaart van 1937 zouden we met één geul te maken krijgen, afgezien van de kleinere prielen. Het middel om behouden over te komen is: wachten tot het water lager is, of, als hiervoor geen tijd is, man voor man aan een touw vastgebonden, wadend of anders zwemmend, den overkant zien te bereiken. Een touw van 25 meter hebben we hiertoe meegenomen, maar ook nog ter bestrijding van een ander gevaar, nl. het drijfzand, welk gevaar ook neg op een andere wijze bestreden werd, nl. door in een geopende formatie te loopen, en niet in eikaars spoor. Op plaatsen, die per etmaal twee keer door het water worden overspoeld, kan theoretisch geen drijfzand bestaan en volgens ervaren Wadkennors is het er dan ook niet. We ziji het niet tegen gekomen, maar de voorzorgsmaatregel was gemakkelijk te nemen en waarom dan niet? Het voorjaar of de voorzomer is het geschikste jaargetijde voor Wadtochten met het oog op de geringe kans op zeedamp en onweersbuien, die alle zicht kunnen benemen. Zeedamp, de teisteraar van de provincie Groningen bij uitnemendheid, die in korten tijd de temperatuur graden doet dalen en een zonnigen zomerdag in een ommezien kan veranderen in een troosteloozen natten neveldag. Als deze damp uit zee komt aanrollen, is er geen loopen tegen. En het eenige redmiddel is dan nog: het kompas en het uitzetten vin de richting, waarin men loopen moet binnen het gebied, waar nog zicht is gebleven. Te hopen is dan alleen nog maar, dat dit tijdroovende werk snel kan gebeuren. De vloed wacht niet. Ten aanval! ZOO stonden we dan met zijn vieren op een onwaarschijnlijk helderen dag gereed om den prijs te gaan halen. Van den dijk af was het eiland duidelijk te zien met vuurtoren, voogdwening en kaap en de kleuren van het Wad toonden ons, waar de gevaarlijke plekken waren, de slenk met bakens afgezet, vier kilometer uit de kust en de kleigedeelten. Wij begonnen vijf kilometer ten Oosten van Noordpolderzijl omdat hier het Wad het hoogst en het droogst is, omdat hier het meeste slib afgezet wordt. Het was daarom wel het moeilijkst begaanbaar, maar dit nadeel werd door de voordcelen opgeheven. Hoe komt het, dat het Wad hier als het ware een natuurlijken dam vertoont? De hoofdrichting, waarin de vloed opkomt, loopt van West naar Oost, maar ongeveer een derde van het vloedwater stroomt uit Oostelijke richting om de eilanden en platen heen over het Wad. Wa - deze beide vloedstroomen elkaar ontmoeten is stilstand van het water. Het slib kan daar rustig bezinken. Bij vloed is er dus geen stroom, maar bij eb ook niet, want op dit punt splijt het water zich in tweeën, om naar weerszijden weg te ebben. Ir. Kooper hesft op dit punt in zijn bedammingsplan van de Wadden dan ook een verbindingsdijk geprojecteerd. Het vertrek vond plaats onder de belangstelling van het personeel, dat bij de Staatslandaanwinningswerken te werk is gesteld De bonte schakeeringen van den verdrinkingsdood, die men ons daar voor oogen stelde, bereikten lyrische hoogten. Zeg nooit weer, dat een Groninger nuchter is. Maar we waren bekend met de vrees van de dijkbewoners voor het Wad. Deze is verklaarbaar. Van kindsbeen af worden deze mentenen door iedereen die maar praten kan voor het Wad gewaarschuwd en zij kennen het Wad bij Noord Wester stormen als de Groninger dijken, die gewoonlijk hoog en droog achter het vredige plateau gelegen zijn, als v/aren ze nutteloos, het kwaad te verantwoorden krijgen. Dan slaat het water over den dijk den polder in en heele aakschepen voor anker weggeslagen, worden tegen de buitenglooiing aangezet. Deze deels onberedeneerde vrees is de voedingsbodem voor volksverhalen. leder voorval wordt onmiddellijk en legendarisch vertelsel. Het komt met zoo maar, dat Groningen het land is van sprookjes. Maar Rottum blonk onweerstaanbaarder dan ooit. De tocht zelf. TV/f ERKWAARDIG is het, dat hierover eigenlijk maar zoo weinig te zeggen valt. Alles verliep ?ooa!s we ons d_t hadden voorgesteld, hee! gewoqn. dat wil zegden: met alle variaties van zwoegen, glibberen en bcenen weer omhoog hijsehen uit de zuiging van het slib. Twee uur voor laag water werd het Wad betreden om de vaargeul, die vier kilometer uit de kust ligt, te kunnen nemen, daar hierin het minste water stond. Er stond dus nog water op het Wad. Onder dat water zitten de kleikuilen en onier den k!e:bodem zitten weer kui'.en, een gecompliceerd stelsel van hinderlagen, maar met ai de grimassen, die een koorddanreres eigen tjjti brachten we het ver Ei a's we het niet hielden, of als een harde kleiplak als glijbaan werkte, dan JtWaEïeii we eienaj tle Jteeuwcche Leeuw we' weer br'e«o'"en' 3 beven. Zoo deden we de eerste vier kilometer in twee uur. Toen kwam er een. narde zandbank, behaaglijk als beton. Loopen van wat-ben-jeme, wat binnen is, is immers binnen, dan weer als van ouds klei en slinken. En dan gissen wat luchtspiegeling is en wat niet. Wat zand, en wat water. Maar één ding was geen luchtspiegeling, Rottum, dat steeds grooter en duide'nker werd. We waagden het er op allemaal hetzelfde te gaan denken, maar zeiden niets. Het zou een tarten van den Wadduivel zijn. Maar toen we eindelijk op helwit zand kwamen, wat onmiskenbaar geen plaat, maar het Zuidelijke strand van Rottumeroog was, toen hebben we, zweetend als otter,"), de medicijn tesjen de kou uit den rugzak gehaald. Aan Franschen cognac werd het vergund, te worden gedronken ter eere van de overwinning op het Groninger Wad! Toxopeus is Rottum. DOTTUM is Toxopeus, Toxopeus is Rottum. * » Het helle meeuweneiland, maar ook de paar duinen, die nog boven het water steken bij een najaarsstorm. De voogd kan vertellen! Over reddingstochten, goochelend met bakens, prielen, ondiepten en platen. Van iedere branding kent hij de oorzaak. Hij weet ook te vertellen over vroegere Wadtochten, die van hem zelf in 1911, toen hij een paard moet leveren aan den wal, dat met geen mogelijkheid scheep wilde gaan. Toen is het maar een Walkürenrit geworden over het Wad; tot over de ooren onder de klei hebben paard en ruiter het vaste land bereikt. In dan mobilisatietijd waren het groepen militairen, die op een ijsvlet naar den dijk moesten, ter proviandeering. De helft ervoor te trekken, de andere helft op de vlet, zich op oud-Hollandsche manier wapenend tegen de kou. De helft, die het eerst aan de beurt was om te trekken, heeft den geheelen afstand moeten trekken... Ook is Toxopeus eens midden op het Wad dagenlang ingevroren geweest, terwijl er een mist hing, die geen 10 meter zicht toeliet. Toen de proviand op was, is hij er maar eens op uitgegaan om wat mosselen uit het ijs te bikken en te zien of er een vogel te schieten viel Een Poolreis, 10 kilometer ten Noorden van Groningen. Terug naar den vasten wal. IJET Wad, dat dien dag een nederlaag had 1 •"■ geboekt, heeft niet lang met zijn wraakneming gewacht. Des avonds om elf uur sloeg het zijn slag. Doordat de boot, die ons zou terugbrengen, met zijn anker aan den sleep ging, en op het strand dreigde te worden gezet, moesten we met zijn vieren als levend anker fungeeren door de boot af te houden, wachtend tot het water hooger kwam. Na een half uur kon de reis dan eindelijk aanvangen. Maar desje kleine vertraging werd ons noodlottig. Door de nauwe vaargeul te moeten tegen het ebtij in, bij invallende duisternis valt niet mee. Alle acht man aan boord waren in de weer. Uitkijken naar bakens. „Stroekboak, kopboak", zoo werden met steeds meer dankbaarheid naarmate de duisternis toenam, de reddende engelen gesignaleerd. David peilde voor zyn leven, „gain grond, gain grond" als de peilstok naar de bodemlooze djepte doorschoot. En dan twintig meter verder „twai vout". We hielden ons hart vast. De kans om veilig op Noordpciderzijl binnen te komen werd kleiner naarmate David harder gilde. De Groninger kust werd een onbestemde mollige grijze massa. Geen baak was nu meer te zien. We moesten op den stroom varen, maar ook dit bracht ons niet veel verder, en eindelijk dan raakten we vast. Nog eenmaal zijn we losgekomen, door met man en macht de boot af te duwen met alles wat maar stok was aan boord. Maar het was uitstel van executie. Na vijf minuten zaten we — weer. Toen hebben we het anker aan den bodem toevertrouwd en het Wad de eer gegund van de overwinning! Fen zoele lichte Juninacht met aan den Noordelijken horizon de lichten van Ameland en Schiermonnikoog. En dan Borkum, een kennisachtige tinteling van lichtjes, zoodat we ons verwonderden, dat er geen dreun van draaiorgels over woei. Als vrienden van het Wad weet je, dat je niets te eischen hebt, dat het aan de elementen is om te beschikken. We zagen het water naar zee wegebben, het water, dat ons den volgenden morgen wel weer naar het Groninger land zou terugdragen. Ruim drie uur deden we er over om op Rottum te komen, dertien uur duurde de terugtocht. Na deze rekensom boden we elkaar om het hardst een sigaret aan, en waren onwaarschijnlijk behulpzaam met het aanbieden van een vuurtje uit pure voldaanheid. (Nadruk verbidsn.) .':~'lE AVONTUURLIJKE GRONINGSCHE STUDENTEN, overwinnaars van het Wad, in triomf op een half verzonken wrak, gekiekt door den vierden overwinnaar. KAART VAN DE 11 KM LANGE ROUTE, welke de Groningsche studenten over het Wad naar het eiland te voet hebben afgelegd. --- aISSCHEII Alles v.h. interieur APOLLOLAAH 83a --- (Ingezonden Mededeeling.) internaat voor Gymnasiasten Annex aan het Sted. Gymnasium te TIEL Kleine klassen. Toezicht en hulp bij huiswerk. Max. aantal int. r nisten 15 I Drs. A. MELLINK Dir., Stationsstraat 18 Dr. J. R. BUISMAN, Rector Gymnasium --- OPENING VAN HET STADSPARK „DE GOFFERT” TE NIJMEGEN MET GROOTE FEESTELIJKHEID is de belangrijke aanwinst van de Keizersstad, het Nijmeegsche stadspark „De Gofiert" gistermiddag ingewijd. Een overzicht van het ruime stadion tijdens de turndemonstraties. --- BEGRAFENIS KOLONEL HEETJANS (Van onzen correspondent.) E d e, 8 Juli. Zaterdagmiddag is op de algemeene begraafplaats te Bennekom ter aarde beste.;. het stoffelijk overschot van den heer H. Hee'.-jans, kol. b. d. Onder de aanwezigen bevonüe:: zich de generaal majoor b. d. H. Zeeman ui. Voorburg, de gen. maj. b. d. J. C. Kempces, gen. maj. b. d. jhr. E. W. v. Holthe, kol. b. d. jhr. E. H. J. Storm van 's-Gravensande, allen uit Bennekom, luit. kol. J. F. de Ridder, et. v. h. 22ste reg. inf. te Ede, van welk regiment de overledene commandant is geweest, luit. kol. Granpré Molière, et. v. h. 12de reg. motorartill. uit Ede, een deputatie officieren van het 22ste reg. inf. onder leiding van majoor C. A. van Beek en tal van hoofd- en subalterne officieren uit het garnizoen Ede, alsmede afgevaardigden van vereenigingen, in welker besturen de overledene zitting heeft gehad. Ds. F. H. v. Aalst, pred. v. d. stichting ~Neder-Veluwe" van den Ned. Prot. Bond, herdacht den overledene als voorzitter van de afd. Bennekom van den N.P.8., in welke functie, die hij nog slechts kort bekleedde, nog veel van hem werd verwacht. Majoor C. A. v. Beek schetste den thans overledene als oud-commandant van het 22ste R.1., waarin hij een bijzonderen geest van wederzijdsch vertrouwen en wederzijdsche waardeering heeft weten te schappen. Hij was een uitstekend chef, maar daarnaast ook een kameraad met een gouden hart. Het is zijn werk voor een groot deel, dat het 22ste R.I zulk een goeden naam heeft. Namens commandant en officieren van het 22ste R.I. besloot spr. met een laatsten groet en een „Rust in vrede". Nadat gen. maj. b. d. jhr. E. W. v. Holthe als vriend had gesproken en de bevordering bij keuze tot majoor had gememoreerd, sprak gen. majoor b. d. J. C. Kempces uit Bennekom, namens V. V. V., waarvan kolonel Heetjans 22 jaar penningmeester was, en namens de Oranje-Vereeniging, waarvan de overledene oprichter en voorzitter was. In die functies heeft hij zeer veel voor Bennekom gedaan, waarvoor spr. hartelijk dank bracht. Not. R. Dinger uit Lunteren, herdacht daarna den overledene als oprichter van de combinatie van V.V.V.'s „De Geldersche Valleirand" en als vertegenwoordiger van de Centrale van Jeugdherbergen in het bestuur van de jeugdherberg te Lunteren, in welke functies tot uiting kwamen zijn heldere geest en nobel gemoed. Nadat een zwager van den overledene dank had gebracht voor aller belangstelling besloot ds. v. Aalst de plechtigheid met he „Onze Vader". --- PROF. DE SAVORNIN LOHMAN BIJ DR. COLIJN Bezoek droeg particulier karakter. Prof. De Savornin Lohman verzoekt ons mede te deelen, dat het bezoek, door hem Zaterdagochtend 8 Juli aan dr. Colijn op het departement van Algemeene Zaken gebracht, een zuiver particulier karakter droeg, in verband met zijn vertrek dezer dagen naar West- Indië. ---