Terug naar de middeleeuwen? Twee opmerkingen zijn er gemaakt in verband met den oorlogstoestand tusschen Italië en Turkije, welke verdienen, dat we er eenigszins opzettelijk bij stil staan, nog voor misschien straks de overvloed van oorlogsberichien ons alle plaatsruimte rooft. De eerste opmerking is deze: Was het overeenkomstig hot volkenrecht, zooals Italië heeft gehandeld? En het antwoord daarop moet al dadelijk beslist ontkennend luiden. Formeel hoeft de regeering van Italië zich nog enigermate gehouden aan het „nette" gebruik om een ultimatum be zenden en dit door een oorlogsverklaring te laten volgen, maar wie opmerkzaam heeft nagegaan hoe weinig tijd er verliep tusschen de laatst gewisselde schriftelijke stukken, zal het* met ons moeten erken* Tiien, dat deze wisseling van stukken een paskwil is geweest, dat niet eens hoeft gediend om tijd te winnen. Dê heele aanval van Italië was reeds beraamd en voorbereid, ja, ten 'deele reeds in een stadium van uitvoering gekomen, daar de vloot al in volle zee was op weg naar Tripolis, voordat het ultimatum was verzonden. Daar was geen dosis schijnheiligheid bij, 't was de grofste brutaliteit, die zich in de historie dezer eeuw laat aanwijzen. Men vergete niet, dat er sinds de laatste decenniën een instituut is tot stand gekomen, waaraan ook Italië hoeft meegewerkt en dat aangewezen is om zijn diensten te verleencn in gevallen van geschillen tusschen staten. Het Hof van Arbitrage in Den Haag. Maar Italië heeft daarvan blijkbaar niets willen weten, en Turkije heeft er geen tijd voor gehad, niet alleen, maar ook heel goed gevoeld dat een scheidsrechterlijke beslissing niet meer in te roepen zou zijn, hoewel het nog wel door een tweetal nota's zijn best heeft gedaan, van de mogendheden eene bemiddeling te vragen, zelfs nog na de oorlogsverklaring. Behalve echter, dat er van de geschil-hebbende partijen geen poging is gedaan om de zaak ia Üer minne te schikken heeft ook geen der bevriende staten zoo iets gepoogd. En toch hebben alle staten, die indertijd het protocol der vredesconferéntie onderteekenden, beloofd zooveel mogelijk het bijeenkomen van het Volkengerechtshof te bevorderen en hadden zij het recht om hun goede diensten aan te bieden, of de bemiddeling van andere mogendheden in te roepen, zonder dat zulks door een der partijen als een onvriendelijke daad mocht Worden aangemerkt. Nietsl van dit alles is geschied. Geen mogendheid is opgestaan Voor het recht, geen heeft geprotesteerd, allen zien toe, zonder zich Ie roeren in 't belang van de zwakste. Ja toch, en nu komen we aan onze tweede opmerking. Alle mogendheden zijn bang, dat de integriteit van Turkije in Europa verstoord wordt. Met andere woorden: allen doen hun bost om te zorgen, dat het Europeesch gebied, dat de Turk nog heeft overgehouden van zijn eens zoo reusachtig rijk, niet wordt aangetast. Een Balkan-crisis willen zij bezweren tot elken prijs. Waarom? Uit puur eigenbelang. leder weet, dat, sinds Turkije als Europeesche mogendheid werd erkend, dit steeds het streven van de groote mogendheden is geweest. Het is wel een vet brokje om het te verdeelen, maar alleen de naast-liggende staten zouden er iets Van kunnen gebruiken om hun gebied af te ronden. En aangeziejn men bevreesd is voor uitbreiding van deze en de Westerschne mogendheden aan de Oostelijke deze brokjes niet gunnen Wil men, vooral in 't Westen, Turkije laten, zooals het is, om het des te beter te doen zijn, wat het nu al jaren is en steeds meer 'wordt, een markt, een afzetgebied voor de West-Europeesche kapitalen en industrie. Want Turkije is een overwegend landbouwland, het Voert bijna uitsluitend producten van den bodem uit en importeert daarentegen bijna uitsluitend producten van de Westersche industrie. De cijfers gingen de laatste jaren zeer naar boven en zoo Turkije door een oorlog, die van langen duur kan zijn, wordt verzwakt, zou de koopkracht zeer verminderen en het crediet zeker niet vaster worden. Om deze redenen moet Turkije in Europa .worden gespaard, desnoods geholpen tegen Grie kenland, Servië, Bulgarije, Montenegro of .wie ook. Voelt mefti hoe weinig ideëele overwegingen hierbij1 gelden? En hoe het puur eigenbelang is, dat do staten drijft? Men zal don oorlog jtrachlen te lokaliseeren, best, maar in. oen 'bezetting van Koweit of een annexeeren van Egypte zou Engeland geen been zien, evenmin ials het Italië zijn Tripolis misgunt. Al dat geschreeuw over het unfair optreden van Italië in de Engelsche kranten is de reinste Pecksnif- Ferij, huichelarij van onvervalscht allooi. i Terug naar de Middeleeuwen? vroegen we, ten we antwoorden: ja. Het „recht" van den sterkste Igeldt, spijt alle mooie Vredesverdragen, spijt het Hof van Arbitrage, spijt het Vredespaleis. Wie de macht heeft, doet wat hij [wil en zooals hij het wjl en allen zeggen i,amen"» --- Binnenland. STORM. Ramp in Noord Oost-Zeeland. Do orkaan van Zaterdag heeft vooral Rruinisse zwaar geteisterd, zóó, dat H.. M, de Koningin vandaag heen is geweest. Bruinisse telt een visschersvloot. van 144 schepen.; Die waren op 22 na Zaterdag alle thuis, 's Avonds te half zes stak 'n hevige storm op die den zwaren 160 meter langen havendijk omstreeks 7 uur over 100 meter deed bezwijken; De daarachter gemeerde 52 schepen sloegen los, De meerpalen in de haven bezweken eveneens en tegen 8 uur was reeds de geheele vloot driftig. Sinds 6 upr was de bevolking bezig den grooten onderdijk to beschermen tot plotseling de kreet: de havendijk breekt door!, allen tot wanhoop voerde. Men snelde naar de haven doch zag daar de schepen stuk voor stuk los slaan en in de duisternis verdwijnen of wel tegen den dijk stukslaan. Om 10 uur verdwenen de laatste schepen. Den geheelen nacht woedde de storm zoo verschrikkelijk, dat niemand op de dijken kon N^rk^en. Te 3 uur liet de gemeenteraad de nöqdklok luiden, trokken alle mannen, totaal een 800 naar den dijk om dien voor bezwijken te behoeden. Thans is het gevaar geweken. Zondagochtend bij het licht worden, bleken de meeste schepen aan de overzijde van het Zijpc op den dijk geslagen of op de schorren gezet. i ! Op het oogenblik is het lot der meeste schepen bekend. 28 zijn op 't havenplateau geworpen, meest hoogaarzen, 17 op den stoompolder gesmakt, 58 zijn op den dijk van den St.: Annapolder geslagen; — ik zag er daar versplinterd en omgeworpen — 3 zijn er op de schorren gezet. Behalve de 22 niet aanwezige schepen zijn er van de vloot 16 overgebleven, 16 zijn totaal vernield, Bovendien zijn 2 polüievaartuigen en een hoogaars, toebehoorende aan eenige kunstschilders op den dijk geworpen. De 104 schepen, welke buiten de 16 totaal vernielde schade opliepen, zijn grootendeels wrakken, wier herstel den kostprijs van 't schip nabijkomt. De schepen dezer vloot kosten nieuw ruim f 2500. Deskundigen, die gisteren een onderzoek hebben ingesteld, verklaarden, dat de 104 weggeslagen •schepen een schade hebben van 500 tot 1500 gulden. De meesten zullen meer dan f 1000 voor Herstel behoeven. Het vischwand is grootendeels verloren. De bevolking hoopt thans den Bruinisser Polder, waarin Bruinisse is gelegen en welk* dijken zoo ernstig bedreigd worden, te behouden. Anders is het leed niet te overzien. Te Bruinisse vielen geen menschenlevens te betreuren: in de tramhaven werd de stoomboot „Minister C. Lely"j van de tramverbinding der Rotterdamsche Tramw. Mij. op den Steiger gezet. De boot hangt thans op dien steiger met den romp voor 4/5 boven water.; De reddingboot werd met ponton en boothuis over den dijk gezet. Het verluidt, dat aan den vasten wal veel lijken aanspoelen, te Steenderen en te Dintel zouden reeds tientallen zijn aangebracht,- Hartverscheurend zijn de -verhalen. Te Bruinisse zag men lijken voorbijdrijven, een vrouw mot haar kind aan de borst vastgebonden. De herstelling voor zoover mogelijk, zal tijden duren. Al dien tijd missen 240 gezinnen reeds Zaterdag hun weekloon. Bovendien waren verreweg de meeste schepen betaald met geleend geld. Er is dus directe nood. Bovendien is 't pu het drukst van het mosselseizoen, dat juist, na zoovele jaren van verlies, weer aanmerkelijke baten opleverde. In die laatste jaren hadden de mees ten hun kapitaaltje verspeeld, en nu is alle kans om daarvan wat terug te winnen reeds verspeeld, te meer omdat de mosselbanken wel verzand zullen zijn. Een geluk is, dat er geen man op de vloot aanwezig was in den vooravond, zoodat hier geen menschenleAjens zijn te betreuren. De raad heeft besloten heden een commissie te benoemen om een oproep aan het Nederlandsche volk te richten om hulp. Na ingelicht te zijn door den burgemeester, antwoordde H. M. de Koningin dat zij met groot en oprecht leedwezen de ernstige ramp heeft vernomen; Zij verzoekt aan de bevolking haar deelneming over te brengen en mee te deelen, of de vaartuigen verzekerd zijn,; De correspondent van het „Hbl." schrijft o.m. het volgende: De schepen in de haven slingerden hevig, het .'water zwiepte tegen de dijken op, sloeg telkens weer over de dijkkruin, den werkers tegen het lijf. Tegen zes uur kwam de wind breeder aanzetten, liep naar het noorden. De stormvloed liep recht op de haven aan. De Wind joeg den regen striemend in het gelaat der werkers, die aan den oprit de stormverschansing opwierpen. Het kan zes uur geweest zijn, toen plotseling boven het gehuil van den orkaan uit een gillen klonk: de havendam breekt door. Tosti joeg een paniek de mannen dooreen. Een geweldig angstgeschreeuw steeg uit de honderden kelen op, zij snelden allen heen naar de haven, waar zij bij de vallende duisternis een vreeselijk schouwspel machteloos aanstaarden. Zij zagen, zelven moeilijk op de been blijvend, hunne schepen heen en Weer geslingerd op de huizenhooge, kokende branding, tegen elkaar rammelen, beuken en kraken. De dijk had het niet langer meer kunnen houden. Eerst over Weinige meters, toen over tien, twintig, Weldra over honderd meters breedte spootten de basaltblokken weg, als de zandkorrels in de goot die met een waterlcidingstraal wordt schoongeveegd. De scheep jes, Idie tegen, dien dijk Waren gemeerd en met kettingen waren vastgesjord aan de ankers in de steengl'ooiing, sloegen natuurlijk los. De eerste ging even zes uur, Weldra volgden de overigen en dat Waren er, naar later blijken zou, niet minder dan 52. Gelukkig was de duisternis al gevallen en belette het noodweer de mannen op dé _j']_unin te loopen. Anders Waren zonder eenigen twijfel menschenlevens te betreiiren geweest, want de visschers zouden alles in het Werk gesteld hebben om te red- Iden Wat te redden Viel en door nieuwe ver-1 ankering hunne scheepjes vast te leggen. Nu moesten zij Wel werkeloos blijven: en daar jammerden dus, die koene kerels, handenwringend en gillend rond achter den dijk, meehuilend met het al sterker gierend orkaangeloei. De bevolking van Bruinisse wildo naar den dijk', effi nllc?n de burgemeester bleef met een enkelen man VaorrvVeri* ruim. Van de loggers K. W. 131 en K. W. 36 zij e elk een man overboord geslagen en verdronken Oude zeelui verklaren nog nooit zulk weei meegemaakt te hebben. Visschersvrouwen te Scheveningen liepen weenende rond in angst over hetgeen hun man-, nen of verwanten die op zee varen, kan overkomen zijn, --- Vertrouwen in minister Talma. Het Zondag te Arnhem gehouden congres van den Bond van r.k. werkhedenvereenigingeii in het aartsbisdom Utrecht heeft de volgende motie aangenomen: De bond gezien de verdachtmakingen 'en de bestrijding van de door Z.E. minister Talma ingediende sociale wetsontwerpen door de socialisten ©enerzijds en de conservatieve groepen anderzijds. overwegende dat een spoedige totstandkoming van goede sociale wetten noodzakelijk is, om te voldoen aan het sociale rechtvaardigheidsgevoel van het Nederlandsche volk in het algemeen en de arbeiders in het bijzonder, spreekt zijn diepe afkeuring uit over de wijze, Waarop de arbeid Van minister Talma Wordt belemmerd, i brengt hulde aan genoemden minister voor fcljn groote werkzaamheid en voor de krachtige Verdediging der door hem ingediende wetsontwerpen, spreekt den wensch uit, dat zoo spoedig mogelijk alle door hem ingediende wetsontwerpen, zij het dan ook in enkele, later aan te dulden punten gewijzigd, nog in deze zittingsperiode met de koninklijke goedkeuring mogen worden bekrachtigd; ' draagt vorder aan de afgevaardigden op, in hun organisaties deze motie te bespreken en toe te lichten en daarna namens de geheele Katholieke arbeidersbeweging in Nederland op een nader te bepalen dag bijeen te komen, om gezamenlijk te protesteeren tegen de verdachtmakende laküek der socialisten en conservatieven en den minister te huldigen voor zijn onvermoeiden socialen arbeid. ---