voortaan bij u, voor altijdK De oude vrouw was te veel van streek, om nog veel te zeggen. Ze kuste Lambert op het voorhoofd en vroeg steeds: Ben jij het nu werkelijk, Lambert, droom ik, of is het werkelijkheid? Lambert, de stoere matroos, huilde met zijn moeder mee, als een klein kind. Hoe gelukkig was nu alles terecht gekomen. Toen de eerste blijdschap voorbij was, moest Lambert zijn wedervaren vertellen. Ze hadden schipbreuk geleden, juist op den dag van 't Kerstfeest, waren opgepikt door een vreemd schip en voeren weg naar een groot, onbekend land, waar ze zwaar moesten werken en weinig verdienden. Eindelijk had hij door sparen zooveel overgehouden, dat hij naar zijn oude moeder kon terugkeerèn en haar bovendien ook wat had meegenomen. Hierbij haalde hij een zakje met geld te voorschijn, genoeg, om een geheelen tijd van te leven. O, wat was de oude vrouw gelukkig! Met bevende hand stak zo de kaarsjes aan, Lambert rookte zijn pijpje met fijne tabak en nu hieven ze samen het1 Kerstlied aan: Stille nacht', heilige nacht, enz. Dit was een Kerstfeest, dat ooit in geen enkel gezin zoo gewaardeerd was' als daar! Groningen. ANNIE FEKKEN.; --- Een dwergpaartje. Ik zal jullie eens wat over een Hóllahdsch en een AÏneriikaansch dwergje vertellen. Jelui klenkt misschien, dat ik het over generaal Toni Pouce en Klein-Duimpje wil hebben. Dat is mis, hoor! Het is van twee vogeltjes, het tuindkoninkje en de kolibri, dat ik ■vertellen zaL * Het tuinkaninkje is de kleinste van aUe Europeesche vogeltjes. Het is een vroolijk, flink diertje ,dat zelfs op de koudste winterdagen . opgewekt door boscn en veld buppelt en wanneer de zon schijnt, zijn krachtig en trillend gezang laat hooren .Op den rug heeft zijn veerenpakje een roodbruine klem- met donkere Strepen, terwijl zijn borstje witachtig gekleurd . is. Het voedt zich met insekten en insekteneieren. In don herfst snoept hij' "ook graag van (de sappige jeneverbessen. Wanneer de lieve lente aankomt zijh de tuinkoninkjes druk in de weer, want dan wordt het Itijd een warm nestje te maken en dat werk &s hun heusch best toevertrouwd. Op een grondlaag van dorre bladeren loggen zij' mos, blaadjes en hahnpjes on na verloop van een kort poosje ziet het ronde nestje, dat op een kleine opening na aan alle kanten dicht is, er allerliefst uit. Zij bouwen het gewoonlijk in struikgewas, in heggen, in holle boomen, in spleten wan muren en zelfs wel tussehen twee balken ïn een schuur. Hoe vertrouwelijk die diertjes zijn' en hoe weinig vrees zij' voor menschen hebben, toont ons de volgende Fransche legende. De heilige Malo was op zekeren dag in zn tuintje aan het werk, en, daar het zeer warm was, trok hij zijn jas uit en hing die aan een boom op. Daar kwam een tuinkoninkje aangevlogen, jdie waarschijnlijk het armgat van de jas voor een opening in een boom Meld en er spoedig ieen ei inlegde, totdat er eindelijk zes eitjes fel lagen. Malo had dit alles stilletjes aangezien en Het zijn jas aan den boom liangen. Na verloop van een korten tijd zag hij tot zijn genoegen er zes kleine tuinkoninkjes uitkruipen, die weldra vroolijke, flinke diertjes werden. Ik moet jullie nog even vertellen hoe het vogeltje aan zijn naam komt. Eens hadden de vogels een weddenschap aangegaan, waarbij bepaald was, dat Wie van hen net hoogst zou vliegen, koning zou zijn. De adelaar nam zijn vlucht en was weldra boven alle andere vogels verheven. Op zijta rug had zich echter een slim vogeltje neergezet. Toen de adelaar en de andere vogels neerdaalden, vloog het sluwe diertje pijlsnel in de hoogte en had zóó de weddenschap gewonnen. Dit vogeltje was ons tuinkoninkje. Het vaderland van de kolibri is Amerika. Het is een allerliefst diertje, verbazend klein, met den schitterenden veerendos, dien men zich denken kan, zoodat men het kolibritje dikwijls bij een edelsteen vergeleken heeft Van den vroegen morgen af is de kolibri druk in de weer; pijlsnel vliegt hij van de eene bloem naar de andere en met zijn langen, spitsen snavel haalt hij den honig uit de bloemen. Slechts zelden rust hij Uit op een grashalm. of een bloemkelk en dan zou men hem zelf voor een teere bloem kunnen houden. Van de kolibri's kan men terecht zeggen: klein maar dapper. Onder elkaar vechten zij dikwijls en zelfs tegen grootere vogels verdedigen zij hun jomgen moedig. Zij vinden er soms een pleizier in andere vogels te plagen en rekenen op hun vlugheid ,om zich in veiligheid te brengen. De kolibri's bouwen hun nestje uit boom- Vezels, mos en een weeke wolachtige stof. Zij bevestigen hun nestje op een tak , een halm oï een varenkruid. De eitjes zijn heel klein; van de allerkleinste soort van deze vogeltjes, bij het vliegenvangertje ,zijn de eitjes niet grooter 'dan een erwt. --- FEUILLETON. In het bosch verdwaald. Nadat Dick Brannons vroeg in den; avond den beiden jongens voorbij gegleden was, bad hij de Eric- en de Penobscotrivier verider afgereden en was toen op bezoek gegaan bij een vriend van hem, die vlak tegenover {Alfons woonde. Daar hij 4iem niet thuis ivond, wachtte hij een oogenblik, alvorens «ich weer op weg te begeven, en ging toen ide Penobscotrivier maar weer op, naart het huis van zijn oom1, dat achter de woning lag, waar de oude jager op bezoek' was. gitaar daar hij al hier en daair wolven op zijn iweg ontmoet had, achtte hij het toch maar (neer geraden, ziah niet langer op te houden fcn reed dus onmiddellijk door. Hij( had bovendien geenerlei wapen bij ziah en alles kwam dus aan op de spoed, waarmee hy Sioh Voortbewoog en die dan ook eenig Iwas, gelijk wij reeds opmerkten! Maar on- Jwillekeurig had hij zich afgevraagd hoe zijn (beide kameraden: Jo German en Ned Dunfrnore het er wel afgebracht zouden hebben, naar die immers lang niet zoo vlug waren, [als hij! Daarom keerde hij nu nog eens Serug naar Alfon's huis, om' zoo mogelijk nadere inlichtingen te krijgen omtrent het llwecffaj. Maar toen, hjs daar kwanu vond, bsf de deur gesloten en keerde dus onvenrichtierzake terug! Maar andermaal onderweg naar huis, liet zijn geweten hem toch geen rust, door de onzekerheid over liet loti van zijn jeugdige vrienden en keerde hij nóg eens terug, juist op het oogenblik, dat Alfons mei? JO weer uit; de hut traden. Het duurde niet lang, of de ontmoeting had plaats, en hij weid met nadruk ondervraagd door den jager. — We' maken ons; ernstig ongerust! over Ned, begon Jo. Heb jij niets van hem gezien ? — Neen, niet meer, nadat ik jullie béiden op, de rivier voorbij! gleed. | j — Maar 't is toch. zoo vreemd, dat je geen teeken van hem zoudt gehoord én geen spoor zoudt gezien hebben! — Dat ik niets van; heml hoorde, heb ik niet gezegd. — Wat hoorde jei dan? vroeg Alfons nu opeens, terwjjl hij de ooren spitste. — Toen ik de rivier *oor het eersl weer opreed, boorde ik een geweerschot knallen. i-ri Maar één? | | |, j , , i | | (—: Ja. Ii I i ! ! ' ' f—: (En van welken kant kwam! bel geluid? <—i 't Leek wel, of heï van héél dicht bij kwam, maar dat kan jfodh haast niet — Waarom dan niet? vroeg Jo, in de hevigste spanning. — Wel, omdat Ned" zldï daar onmogelijk kon ophouden, of ik moest hem gezien 'fi.ebben, ißoyendien kan je je la icie (itilte. van den avond zoo vergissen in de richting, waar het geluid vandaan komt. ■— Dat ben ik niet met je eens, zei Alfons', het is nog al vrij doml als ja nieË uit de richting wijs kunt worden! Dat komt, de oude jager was boos, dat ons jongmensoh zoon goede gelegenheid om' den vermiste té vinden zijn aandacht had laten oh tsnappen! — Ja, maar ik heb' ook niet zoo lang in de bosschen gewoond als jij, 'Alfons, ver-: dedigde Dick Brannon zich, die, zooals we; reeds opmerkten, nu eenmaal geen licht! was, maar wel zeer goedhartig. Vandaar dan ook, dat hij nogmaals zijn diensten aan-s bood, om Ned te helpen zoeken, ofschoon die beleefdheid nu niet eens zoo neel gretig geaccepteerd werd. Althans de jager gaf; hem nauwelijks antwoord en ieder ander, in Dick's geval, zou waarschijnlijk maar, kalm aan naar huis gegaan zijn. Maar Jo had toch medelijden met hem en zei da-; delijk gretig: „Heel prettig, als je ons helpen1 wilt, Brannonl — Och ja, hij kan gerust meeloopcn, moktjö Alfons ofschoon zijn hulp anders niet veel beduidt! Ik vrees, dat we niet veel meer zullen! zien van Ned Dunmore, begon Dick weer, vrij onhandig. — En dat zou mij erg spijten, want Ned was een leuke kameraad! r-< Je praat veel >e veel, beet de Jager hem nu weer toe. Als je iets of iemand »B. bet fcpjxw, gaaf, dan, moe* je] liever, fcfi% --- VAN ALLES WAT. Edelweisz. Toen de aarde geschapen was Was zij met een pracht van boomen en bloemen bedekt. In de dalen was de grond één bloemtapijt, terwijl aan den voet en op de helling der bergen dichte bosschen zich verhieven. Hooger op de helling groeide gras en mos. Maar bloemen konden daar niet meer bloeien; de wind woei er te koud overheen ,en zelfs in de zomermaanden stonden do toppen in sneeuw en ijs gehuld. Toen de bergen al die bloemenpracht in' de dalen zagen, barstten zij in tranen uit, die in stroomen langs de hellingen vloeiden; die arme bergtoppen stonden ook zoo eenzaam in de hoogte. De zon had medelijden met hen en droogde de (.ranen der bergen weer op en Waar haar stralen do kale wanden aangeraakt hadden, sproot zacht mos en malsch gras to voorschijn. Maar nog waren de toppen niet geheel getroost daar zij geen lief bloemenkind aan het hart konden drukken en hoe vaker de zon hen kwam troosten, des te meer weenden zij en hui» tranen bevochtigden het schrale mos, dat probeerde hen te troosten. De zon kuste hen steeds inniger en daar kwam tussehen het mos een kleine sterrebloem ta voorschijn, wit als sneeuw der Alpen, met fluweelzachte stralen; zij glinsterde helder te midden van het donkergroen der blaadjes. Edelweisz noemt men deze liefelijke bloempjes die een troost zijn voor de hooge bergtoppen en door gletsch er tranen gevoed worden. De Weg die naar de Edelweisz voert is lang en moeilijk en slechts met tegenzin staan de bergtoppen hun troost aan de menschen af, zoodat menig onbezonnene dezen roof met den dood moet bekoopen --- De proef op de som. Tegen het einde van de 17e eeuw, toen wijl' nog in het bezit van Kaap de Goede Hoop; waren, liet de commandant een vesting daar bouwen om de Kolonie tegen de aanvallen van mogelijke vijanden te beschermen. In 1674 was het fort klaar, maar een sergeant} verklaarde, dat, als de Franschen landden, zij de vesting gemakkelijk konden vernielen. Om de waarheid van deze bewering te onderzoeken liet de commandant den afstand; tussehen de vesting en de kust meten, maar verklaarde het voor onmogelijk, dat het| zwaarste geschut uit die dagen vanaf de kust 'het fort kon bereiken. I De vrouw van den sergeant smeekte den commandant haar man vrij te laten. Dezo bracht de zaak voor den krijgsraad, diei bevel gaf den sergeant twee kanonnen ten zijner beschikking te geven, om zijn bewering waar te maken. Als hij er in slaagde eeni kogel naar het fort af te schieten, zou; bijl niet Verder gestraft worden. Hoe goed de: kanonnen ook gericht waren, er was geen; sprake van, dat één der kogels het doel trof. De sergeant moest nu in het publiek! te pronk staan en moest drie maanden soldij! missen, omdat het vervoer van de kanonnen naar de kust veel geld gekost had. --- Oplossingen der Raadsels. 1. Heiligerlee. 2. Lichtenvoorde. 3. Stadskanaal. 4. De appel valt niet ver van den boom.' 5. Ondank is 's werelds loon. Prijzen vielen ten deel aan: »Witvoetje« en •Zonnestraaltje* te Groningen, «Waterleliet te Wartena, H. J. Meijer te Niekerk (W.) en C. Oostenrijk te Winsum. --- PRIJSRAADSELS. * (Onder hen, die goede oplossingen van onder* staande raadsels inzenden, worden 5 prijzen verloot. De namen van de winnaars worden de volgende week vermeld.) I. Ingez. door „het Nikkertje". Mijn geheel bestaat uit 10 letters, en is een plaats m Limburg. 6 2 10 is een dier. 5 3 2 6 '10 is een lekkernij.; \ '1 3 4 5 is op een schip. Men kan een dier 10 3 1 maken. 4 tCÜ 3 2 6 gebruikt de naaister. 9 7 IQ is een klein paardje, 11. Ingez, door „Viooltje". Gron. Mijn 'geheel bestaat uit 9 letters" en' ÏS Cen plaats in Nederland. 2 2 6 is een deel van den dag. 4 5 7 3 is een water. 11 5 7 3 is een vrucht. 8 7 5 8 is een ontkenning. 9 2 2 6 is niet goedkoop. '7 5 8 9 is een watervogel. --- III. Ingez. door „Heliotrope", !3 14 14 3 is een ontkenning.' 12 11 7 4 is een vloeistof. [12 5 6 7 is een groot gebouw. I 3 8 is een verkorte meisjesnaaml. II 10 5 12 is een deel van een molen. p 5 7 is een lichaamsdeel. 9 5 4 gebruikt een visscher» IV. Ingez. door JJ. en K. J< Nienhuis, A'dorp. 'Zonder mij is er geene deur aan een Buis. Geef ik veel geld of voordcelen, dan ben ik een begeerlijk iets voor sommige menschen. Als ik er niet was, waren er ook geene rekeningen. Soms ben ik de naam van eenen man, soms. van een huis, ja, soms van eenen visch. WSo ben ik? y. Ingez, door Doethea Bakker fe Haren. Zoek uit de onderstaande zinnen een Spreekwoord. Je moet schrijven zooals ik je heb"! voorgedaan. tWij gaan morgen naar de kermis. Die portemonnaie is geen halve cent waard IWleet je ook, waar de vergadering morgen is? Dïe jongen moet alleen ziften, want meesler vertrouwt hem niet. 'AI een paar keer is gebleken, dat bijl afgekeken heeft. 't Is dus voor zijn eigen best] dat hij alleen zit. Heb je al gezien, dat je moeder gassen heeft ontvangen? 't£ Beginletter Z. --- HUMOR-RUBRIEK. Ingez. door Willv Minnersma te Miurmer- Vroude. Johan (snikkend): „Uj zegt altijd, dat het u zoo zeer doet als u iniji slaan moeit. Is dat zoo Mama ?" „Ja zeker, Johan; veel zeerder dan jou." Johan (snel zijn tranen droogend); „Dat doet me pleizier 1" - V Ingez. door „Erica" te Oude Pekela, „Zeg Wim, waarom heb je den barometer •p de kast gezet?" „Ze zeggen, meneer, als-ie hoog staat, krijgen we mooi weer." „Zoo draait de' wereld." zei een kleine slimmerd, en hij draaide één, twee, drie, den schotel met den lekkersfen kant naar zich toe. Ingez, door Wïlly Minnersma te, Murmer- Woude. --- Tot weerziens. „Je woont hier lief," zei de gast. „*t Is Riteen nog wat open hier." . „O, dat komt, doordat de boomen nog zoo jong zijn," antwoordde de gastheer. „Ik :hoop, dat zo flink groot zullen zijn als rje weer eens hier komt." --- het geheel geen geraas maken. — Goed, dan zal ik zwijgen, antwoordd© Piek nu weer gelaten. Loopt u maar vooruit, ik zal wel volgen! Victor liep steeds een dertig meter voor hen uit, want de schaatsenrijders maakten nu ook volstrekt zoon haast niet, besluiteloos als ze waren, welken kant hef eigenlijk uit moest. Voortdurend keken ze nu eens rechts, dan weer links, om te zien of ze toch maar niets gewaar konden worden van den verdwaalden vriend. — Alfons, opperde Jo, zou het niefi goed zijn, om1 eens een soort signaal .10 geven yoor Ned? — Ja, zeker, doe 'jij dat maar; hij zal jouw sein beter kennen dan heU mijne. Zeoals het altijd onder kameraden het geval is, was er tussehen Jo en Ned ook teen bepaald teeken afgesproken waaraan ze elkaar konden herkennen. Jo liet dus een bijzonder gefluit! hooren ten allo drie luisterden ingespannen toe, or .ter ook eenig antwoord vernomen werd op dozen schrillen toon, maar ze vernamen geen enkel geluidje. Nog ééns probeerde Jo liet, maar met hetzelfde gevolg,. Niets gaf eenig teeken van leven en dus beloofde dit niet] veel goeds. Zelfs Dick Brannon werd nu ook hevig ongerust, want als Ned nu toch ergens in den omtrek was, moest hjj het signaal licrhaald hebben, ten, daï het door, hem gehoord was! Er werd dan ook geen woord gewisseld tussehen de vrienden, want ze konden elkaar toch geenerlei troost bieden. Stil volgden ze dus een vij f minuten lang. Victor, die opeens met scherp geblaf vooruit sprong, en even later terugkeerde, met iets tussehen de tanden! —■ Wat befeekent dat? riep Jo Gorman. — We zullen Zien, luidde het antwoord van den baas. Het dier droeg iets tussehen de tanden, Wat wel een muskusrat leek, of iets dergelijks. Begelrecht ging hij op Jo af en liet het ding voor diens voeten vallen. En ziet, het was Ned Dunmore's pet, nog geheel onbeschadigd. — Zeg Alfons, is dat nui eert 'feeken, dat het met Ned gedaan is? bracht Jo met veel moeite uit. — Natuurlijk! viel Dick Brannon vrij' onhandig in. Ze hebben dien armen Ned verscheurd, dat is nog al duidelijk. -— Ik ben er ook bang voor, zei Alfons nu ook, omdat hij zijn jongen vriend vooral geen hoop wilde geven. Maar wc hebben nog geen duidelijk bewijs in handen. Dlus zullen we nog maar hlijvcn hopen! Het drietal trok nu weer opnieuw verder, tot aan de plek, waar de pet opgeraapt was. En Alfons sprak nu om den armen Jo te sparen: — Blijf jij nu nier, Jongen! Ik ga vast vooruit meS iPickL. Als. we je noodig Rebben, zullen we je wel roepen, Jo kon nu ook niet meer. Hij reed nog even naar den oever van de rivier en ging daar zitten; half flauw van alle doorstane vermoeienis en onrust Maar, terwijl hij daar zat, hield hij steeds de blikken gericht op zijn vrienden, die vooruit gingen en die hij in al hun bewegingen volgen kon, omdat het heldere maan was. Victor liep nu inplaats van voor-, achter hén aan. Waarschijnlijk dacht het schrandere dier, dat zijn taak nu afgeloopen was. Opeens, daar hoorde Jo Dick hard roepen:' — Gauw, kom hier, vent! We zijn iet» op het spoor I ' ' ■ - --- Een nieuw soort visitekaartjes. „Johan!" zei de barones van Hardenstein op zekeren dag tot haar nieuwen knecht. „Johan! Wij rijden uit omt visites te maken. Waarschijnlijk zal ik wel nergens uitstappen, dan geeft gij de kaartjes af; haal ze daarom boven van mijne kamer." Johan deed, zooals hem bevolen was. Men had reeds een tijd rondgereden en Johan trouw kaartjes afgegeven, toen de barones zeide: „Nu nog naar die, die, die, enz. hem) nog een zestal adressen opgevende. „Dat zal niet gaan, mevrouw," merkte Johan op, „ik heb nog maar schoppen-aas en ruiten-tien." Ingez. door 3. JJ. Smit, Schildwolde', --- Kindermond. De dominee, die een grooten Tuin met vruchten heeft, onthaalt zijn buurjongetje Kareltje op aardbeien met room. „Nu, heeft het gesmaakt ?" vraagt hij, toen het bord leeg was. „Heerlijk," zegt Kareltje. „£n zeg mij nu eens, Kareltje, zou! faeï ook zoo lekker gesmaakt hebben, als je de aardbeien uit mijn tuin weesenomen had?" ** Kareltje.' „Neen, dominee." „Goed zoo, mijn jongen, en waarom niet?" „Omdat ik er dan geen room bij had gehad," --- Vraag en antwoord. Reiziger"? „Hé, conducteur, waar komen al die koehuiden vandaan?" Conducteur; „Van de koeien mijnheer," --- Een beste hond. „Zeg eens,, baron, waarom neemt U altijd uw patrijshond mee in de auto?" „Ja, weet je. die apporteert me al 't gevogelte, wat we overrijden," --- CORRESTPONDENTIE. (Vragen, door kinderen van abonné's mg' gedaan, worden zooveel mogelijk beantwoord.) Hendrika v. & V. te Meppel. Gelukkig dat je ongesteldheid slechts van voorbij gaanden aard was; het is te hopen, dat het bij Grietje ook niet ernstig zal worden. Met genoegen vernam ik, dat jullie Moeders verjaardag zoo prettig gevierd hebben, en dat de jarige zulke mooie cadeaus ontving. Johanna R. te Zwolle. Ik vind, dat je een mooie jurk gekregen hebt, meisje; de stof is bijzonder fijn en de kleur heel mooi. Is ze al gemaakt? Dit jaar zullen we geen kerstboom hebben, omdat we Sint-Nicolaas vierden. „Blauw- en Bruinoog" te Adorp. Ja kinderen, je veronderstelling is juist, er komen wekelijks tientallen kinderen bij, zoodat het dikwijls moeibjk is «dke week met ieder kind een babbeltje te houden. „Klaverblad" te Ulsda. Ik kan me wel voorstellen, dat het een heele verbetering is, dat de brug klaar is. Wat je mij' van den schippei en zijn gezin verteldet, vind ik al heel treurig en vooral, dat de menschen zoo weinig plichtsbesef hebben, dat ze feitelijk geen hulp verdienen. Innig medelijden heb ik met de kinderen, die van al die narigheid slachtoffers zijn. Doethea B. te Haren. Neen meisje, ik neem je je verzuim volstrekt niet kwalijk, want ik begrijp best, dat er wel eens iets tusschenbeide kan komen, vooral wanneer je je in de huishouding zoo verdienstelijk weet te maken, „Oranjebloesems" te N.-Pekela. Ja meisjes, ik heb ook wel eens last van schrijfkramp, als ik den gansenen dag moet schrijven, doch dat duurt maar een poosje. „Alpenklokjes". Als je gaarne een anderen schuilnaam hebt, dan moet je er maar een bedenken, meisje. „Trosroosje". Neen beste kind, daar moet j« een beetje geduld mee hebben. „Twee blondjes". Met genoegen vernam ik, dat je weer met ons mee gaat doen ten nu geregeld wilt inzenden. „Witte Roos". Is het feestvieren je nog al goed bekomen, meisje? Het is anders een ver-. moeiende aardigheid om tot vijï uur in den morgen bruiloft te vieren. „Bloemenmeisje" te Zuidhom. Neen meisje, ik heb helaas geen electrisch- maar gaslicht. Wat jammer, dat jullie allen in mindere of meerdere mate last hebt van de bof! Het is weliswaar niet gevaarlijk, maar toch erg hinderlijk en men moet erg oppassen voor kou vatten. Aaf ke en Aaltje G. te Garmerwólde. Geen" eüende voor den bid, meisjes, jullie zullen nog best op schaatsen komen, en van harte gun ik je die vreugde ,maar ik moet er niets van hebben, hoorl ~Blauw Viooltje". Ja meisje, je moogt hef wel op één kaartje schrijven, als je dat lieven wilt. „Mededinger". Alhoewel ik me flauwtjes herinner, dat de welke je opgeeft, reeds gekozen werd, heet ik je toch welkom in onzen kring, te meer daar je naamgenoo* tangent ijd niets van zich liet hooren. JL rAB.Hi heb innig medelijden met je grootmoeaer, want zu?ke oudjes kunnen el« kander slecht missen ,dat is zeker. „Witvoetje". Neen, beste kind, dat verzuim' neem ik je niet kwalijk, want ik begrijp Wef, dat je niet altijd evenveel tijd hebt. „Zonnestraaltje". Wat grappig, dat je vrieri dinnetje zich niet kon voorstellen, dat ze de gelukkige prijiswinster was! „Waterlelie" te Wartena. Ik begrijp best, dat je wel eens geen tijd zult hebben om mij een briefje te schrijlven, want je schoolwerk' gaat natuurlijk vóór. 'Sieger en Wieger KL te Stedutn. Wat zielig, dat een van je schoolmakkertjes overleden is! Wat scheelde het ventje? „Glhnwormpje". Neen, beste kind, dit jaar 'xullen wij geen kerstboom met geschenken hebben, want we vierden Sint-Nicolaas. Wel zullen als altijd de kamers met hulst, dennengroen en mistletoe versierd worden en alle gaslichten en lustres1 branden, hetgeen iets zéév gezelligs geeft. Mijn meisje moet een prettige herinnering meenemen aan het laatste Kerst-, feest ,dat ze in haar Moeders huis vierde, want het zal geruimen tijd duren, voordat zulks weer het .geval zal zijn en wie zal eigenlijk zeggen of dat nog hét geval zal zijn. Hét is heusch geen onvermengd genot voor mjj', dat onze feestdagen zullen bieden.l --- HOOFDSTUK XI. Onder den eik. Toen Alfons zijn hond met die peifj had zien komen aandragen, was hij voor zichzelve zeker, dat het met Ned gedaan was. Hij; was waarsahijnlijk aangevallen door een over-; macht, waar hij niet tegen opgewassen was. Maar hij gaf de hoop nog. niet op en wilde! zich ter plaatse overtuigen. Maar daar wachtte hem een groote verrassing: opeens zag hij Ned's schaatsen, ieder aan een kant van den weg liggen;' waarschijnlijk was. onze jongen dus de boo>-: men ingevlucht, " fSlot volgi.) . ---