Buitenland. De Europeesche oorlog. De alaemcene toestand. Het merkwaardigste is heden wel, dat de Serviërs er zoo waar in geslaagd zijn, Belgrado ie heroveren. Wie had dat verwacht? Dat de Oostenrijkers een gevoelige nederlaag hadden geleden, leed geen twijfel meer, en dat erkenden ze tenslotte in hun communiqué van gisterenavond, na er eorst om toe te hebben gepraat, vrij duidelijk door hun mededeeling, dat hun troepen Z.O. v. Valjewo niet alleen gestuit waren op een sterken tegenstand, maar dat hun dappere strijdende troepen onder zware •verliezen zelfs een terugtrekkende beweging haddon moeten maken Als vergulding van deze, voor Oostenrijk ongetwijfeld bittere pil voegde men* er bij, dat de verovering van Belgrado echter daar wel tegen opwoog. En nu — hebben de Serviërs hen zelfs daaruit weer verdreven*. Men mag overigens van de Serviërs zeggen of denken, wat men wil, dat kan men hen niet ontzeggen, dat ze weten te strijden voor hun land en voor hun Servisch gevoel en dat een volk, dat op deze manier worstelt voor zijn vrijheid en bestaan, deze alleszins toekomt. In welk kort bestek zijn de drie laatste oorlogen voor Servië niet elkaar gevolgd, eerst die tegen Turkije, toen tegen Bulgarije, met als oorzaak twist over de te verdeelen buit, en nu deze derde tegen de dubbel-monarchie, die -steeds heeft getracht Servië klein te houden En dan nog zulk een geweldige krachtinspanning, als de Serviërs thans hebben getoond te kunnen ontwikkelen. Laat dc Oostenrijkers aan het Servische front troepen onttrokken hebben en deze naar Galicië hebben gevoerd ter bescherming van Krakau, ze zullen toch in ieder ijjcval zooveel manschappen in Servië gelaten hebben, dat ze hebben gemeend, zich te kunnen handhaven in het veroverde deel van Servië. Maar de Serviërs hebben op het juiste moment ingegrepen en thans is de vijand zoo goed als van het Servisch gebied verdreven, daar de Serviërs reeds dicht bij Sabatsj staan, de plaats waar de Oostenrijkers het eerst na hardnekkige gevech\en Servië binnendrongen. Zoo eindigt de Oostenrijksche strafexpeditie met een volslagen debacle. Men wil nu wel beweren dat Duitschland Oostenrijk heeft gedwongen de expeditie tegen Servië slop te izetten, teneinde Krakau te hulp te komen, dat, zoo het viel, een groot gevaar voor Duitschland opleverde, maar voorloopig zullen dit wel veronderstellingen blijven, die niet te bewijzen zijn en het verandert ook niets aan het feit, dat Oostenrijks prestige als groote mogendheid een zware knak krijgt door deze totale nederlaag tegen een land als Servië. Ongetwijfeld zal dit zijn weerslag op den Balkan niet missen! Bovendien hebben dc Montenegrijnen in Bosnië Visegrad weer veroverd, zooals men gisteren onder de telegrammen heeft kunnen zien. Al het Oostenrijksche voordeel is met één slag weer finaal te niet gedaan. Hun verliezen zijn uiterst zwaar, zooals de reeds meegedeelde cijfers der gevangenen, 20000, en der door de ' Serviërs veroverde kanonnen, 50 en mitrailleuses, 70, reeds aangaven. De dagorde van den Servisehen kroonprins, loor nem «Afgevaardigd na de eersle sucecs'•en, heeft wel invloed gehad. Deze luidde toch aadst hij eerst de troepen geluk heeft gewenscht net de behaalde overwinning: „Drijft hem uit ons dierbaar land. Herover de haardsteden der getrouwen, welke de vijand onmecdoogend heefl beroofd. Straft hem ioi het alleruiterste en toont hem, voor dc derde maal, hoe een Serviër zijn land verdedigt. Vervolgt hem en zijn wreede horden tol hel einde aan Dtrina en Save." 't ls bijna zoo ver! Van het Westelijk front is weinig nieuws mee te deelen. In de Argonnen deelen de Franschen eenige vorderingen mede als het gevolg van het leggen van mijnen, die op 't aogenblik ook te land een belangrijke plaats gaan innemen, nu de partijen elkaar vrijwel in evenwicht houden. De indruk blijft, dat dc Duitschers in 't Westen over 't algemeen een verdedigende aouding hebben aangenomen. Opmerkelijk is zeker de polemische toon der puitsehe mededeelingen geworden. Elk voorled, door de tegenpartij bericht, officieel nog tel, wordt categorisch bijkans tegengesproken, ocwel er toch geen aanwijzingen overigens »ijn, dat de Fransche en Russische communitué's onwaarheden debitceren, zelfs 't tegen- Teel, want van die zijde worden eigen tegenlagen openhartig erkend, wat van de Duitchers niet gezegd kan worden. Of de Duit■ilicrs op deze wijze bereiken wat ze wen- Chen, bet we. V.n als we denken aan len lieren, trolschen stijl van von Stem in het begin van den 00r10g.... k Zoo tornen deDuitschers evenzeer aan het Russische bericht over de veroverde kanonnen en de gemaakte gevangenen ten Zuiden van Krakau, dat ze ronduit geheel gelogen noemen. Een krasse bewering, waar de Russen over dergelijke successen juist allerminst veel ophef gewoonlijk maken, die er bij ons niet in wil. Over het vernietigen van een batterij kan nog met reden twist bestaan, maar kanonnen, die ge in handen hebt, gevangenen die tastbaar zijn neen, dat de Russen zoo brutaal zouden liegen, daaraan is twijfel zeker gerechtvaardigd. Groote wijzigingen zijn in 't Oosten echter niet voorgekomen. Dc Oostenrijkers hebben den Duklapas weer in handen en melden nog verdere vorderingen, doch zonder opgave van plaats, zoodat men mag aannemen, dat men hier te doen heeft met de gebruikelijke niet nader aan te duiden vorderingen, zooals die ook in Frankrijk geregeld worden gemaakt. Ze maakten evenwel 9000 Russen gevangen en veroverden 10 machinegeweren. Dat de vorderingen bovendien niet van veel verdere strekking kunnen zijn, bewijst wel, dat de greep der Russen om Krakau nog altijd niet loslaat. Van den directen strijd om Krakau en van de andere fronten in 't Oosten zijn geen nadere berichten, behalve dat de strijd voortduurt. Zoo zou bij de gevechten bij Petrokof een zoon van den Duitschen rijkskanseiier gewond zijn en in handen der Russen zijn gevallen. Een kranig stukje was de daad van den Engelschen onderzeeër B 11 die het Turksche oorlogsschip de „Messidieh" vernielde in de Dardanellen. Al is het een oud schip van 1874. het was in 1903 gemoderniseerd en goed bewapend, zelfs met stukken van 23 cM., zoodat het in de Zwarte Zee nog uitstekend werk had kunnen bewijzen. De „Nordd. Allgem. Ztg." laat niet af met haar pogingen te bewijzen, dat België aan de zijde der triplo entente stond. Nu publiceert het blad weer documenten van den Engelschen gezantschapssecretaris te Brussel, waaruit blijkt, dat Engeland geheel op de hoogte was van de inrichting der Belgische mobilisatie en verdediging door officieele stukken, waaruit het blad opnieuw concludeert, dat België zijn neutraliteit reeds geschonden had. Het is wel eigenaardig, hoezeer Duitschland zich blijkbaar inspant de schending van België's neutraliteit te doen voorkomen als iets, waarop Duitschland recht had door België's houding, maar jammer voor al deze bewijsvoering is zeker, dat noch Engeland noch Frankrijk inderdaad de Belgische neutraliteit schonden, maar' dat Duitschland dit wel deed, toen het bovendien geheel onkundig was van al wat het officieuse Duitsche blad sinds dien heeft gepubliceerd — ter goedprating van een gedaan feit. Alle documenten bewijzen hoogstens, dat België's sympathie niet aan Duitsche zijde was en dat het in Duitschland het groote gevaar zag — wat uitgekomen is — meer niet en dat het maatregelen nam, tegen dit gevaar. Italië treedt krachtig op tegen Turkije wegens het gebeurde te Hodeida.- Geëischt wordt le. de vrijlating van den in 't Italiaansche consulaat gevangengenomen Engelsche consul; 2e. het aanbieden van openlijke verontschuldigingen en 3e schadeloosstelling van de gewonde Italiaansche wachters. Salendra in de Kamer over deze kwestie geïnterpelleerd, zeide uitdrukkelijk, dat Italië op geheele genoegdoening staat. Turkije zal wel gehoor geven aan de Italiaansche eischen. Over den str ij d in België. Hoe het er in België uitziet op het strijdtooneel, wordt aan. „Dc Tijd" geschreven door ziju Belgischen correspondent: Het gaat goed.... dat is de algemeene indruk. De laatste dagen hebben weer op tal van pun len nieuwe worstelingen gebracht. Wel geen algemeene strijd, zoodat men van een slag kan spreken, maar toch plaatselijke gevechten van min of meer algemeen belang, die in onderling nauw verband staan. Onzerzijds blijft het een vooruitdringen, een opworstelen. Het is geen groote aanvallende beweging, die we ondernemen, maar die grootsch toch kan zijn in den einduitslag. Want iedere kilometer en iedere loopgraaf is winst. En wij schieten op, schieten al maar op, zoowel zuidwaarts bij La Bassée als noordelijk. Bij Yperen hebben de Duitschers weer grooten druk uitgeoefend. Zij zijn er één oogenblik zelfs in geslaagd een Fransche loopgraaf te nemen. Maar de verbondenen hebben hen niet lang in het bezit er van gelaten. Niettegenstaande het moordend vuur van den vijand keerden de verbondenen terug, dreven de Duitschers met een lawinekracht achteruit en hernamen niet alleen de oude stelling, maar deden zich ten slotte gelden als meesters van het terrein. Tot driemaal toe hebben de vijandelijke bevelhebbers de logge massa van het getal hunner troepen tegen onze stellingen ten zuidoosten van Yperen geworpen, maar telkens is al die krachtsverpilling op niets uitgeloopen. De Duitschers hebben hunne gewonden, die te Brugge verpleegd werden, in alle haast per auto en extra-treinen dieper in België vervoerd. De Brugsche bevolking, die den veroveraar met tegenzin binnen hare muren ziet heerschen. beschouwde dit zelfs als een goed voorteeken, en men praatte van een fabelachtige zegepraal der verbondenen eu een spoedigen Duitschen aftocht. Doch in waarheid hebben de' Duitschers de plaats ontruimd voor de andere gewonden, die alle oogenblikken van het front komen. Ook Kortrijk, waar zooveel Duitsehers verpleegd werden en waar reeds lange rijen Duitsche kruisen op het kerkhof verrijzen, raakte door het plotse wegvoeren der Duitsche gewonden geheel in de war, te meer, daar er sinds de laatste dagen talrijke versterkingen kanonnen, mitrailleuses lange treinen met munitie enz. doortrekken. Belangrijke troepenconcentraties hadden er plaats rond Crerue, op een uur afstand van Kortrijk, welke stad hare optimiste stemming behoudt, omdat er sinds enkele dagen Eng. patrouilles gezien zijn in de omtrek van Roeselaere en rond de bosschen van Heule, 't eerste station boven Kortrijk op dc spoorlinie Brugge—Kortrijk. Te Kortrijk, evenals te Brugge en elders, beginnen eenige artikelen, zout o. m. te ontbreken. Duurt de bezetting der Duitschers nog lang, dan zou de bevolking ernstig kunnen verontrust worden, daar zij zooveel willekeurige requisities doen en het vooral op het vee en de levensmiddelen gemunt hebben. In het Bisschoppelijk College van Kortrijk heerscht een bijzondere drukte. Daar zijn de Duitsche veïdbakkerijen opgeslagen, hetgeen niet aan eene zoo spoedige ontzetting der stad doet denken. Voor eenige dage» heoft de overheid van het gesticht pogingen ingespannen om de klassen te herbeginnen, doch de tegenwoordigheid van de soldaten maakte dit totaal onmogelijk. Er werd een verzoek gericht aan de plaatselijke kommandanten om die moeilijkheden uit den weg te ruimen, doch men liep eene weigering op. Zoo büjvën dc leeraren en studenten in gedwongen staking. De isoleering vi.n België. We wareu weer getuige v. n een dier droevige incidenten, die, helaas, maar al te veel de Belgische bevolking terne rt/'rukken, schrijft men «an de „Tel.". Twee mannen komen na eene afwezigheid van een week naar de grens, om het zuurgewonnen weekloon aan vrouw en kinderen te kunnen afdragen. Na eene heele week ploeteren in den vetten grond der Zeeuwsche polders, met het weekloon op zak, natuurlijk blijde, dat ze in dezen tijd van algemeene malaise nog iets hebben kunnen verdienen, om het schamele huishouden voor honger te vrijwaren, nemen ze den kortsten weg door de velden. Maar plotseling duiken een paar grenswachten van achter een aardhoop op en voeren de mannen naar den nabijgelegen grenspost. Geen pas, geen papieren. Erg vergrijp, dat met alle gestrengheid gestraft wordt. Vier kilometer verder is de naaste Kommandantur en vier gewapenden escorteeren het paar, om ze ginder aan de wacht af te leveren, waar hun wellicht eenige dagen gevangenisstraf zal worden opgelegd. Een ander tooneel: 'n Man, die vlak bij de grens op Belgischen bodem woont, wil zich naar de grens begeven, om zijn j,werk" te bereiken, op een boogschot afstand. Alles in orde. Pas papieren worden getoond eu het portret van zijn Hollandschen meester met legitimatiebewijs is ook in zijn bezit. Maar hier worden geen passen geviseerd. Bijna twee uren ver omloopen langs den weg Sas van Gent-Selzacte, die alleen en uitsluitend tot het verkeer is toegelaten. En zulks onder escorte van twee wachters, die nu juist niet van piëteit overvloeien. Want stelselmatig dwingen zij den armen kerel om zijn weg te nemen door de slijkerige, bemodderde wagensporen, terwijl zich vlak daarlangs maar schoon en droog een voetpad langs den weg en de Hollandsche grenzen kronkelt .Van boven tot onder met modder bedekt, de Voeten kwatsend van het binnengedrongen slijkwater komt de arme kerel op zijn werk aan. En als hij 's avonds naar huis wenscht terug te keeren, dan moet deze gang naar de schamele woning herhaald worden. Niet minder hardvochtig wordt te werk gegaan bij het onderzoek naar brieven en andere papieren. Mannen en vrouwen, onverschillig van welken leeftijd, worden, tot op het zevende vel onderzocht, of er geen brieven in hun bezit zijn. Een vrouw te Selzaete, die een onnoozel briefje voor een kennis mcdenam, werd gedurende 12 uur op e^n stoel in een koud hok gevangen gehouden en 's anderdaags alweer „unter Geleit" naar Gent gevoerd, om er nogmaals gedurende 24 uren te worden opgesloten. Niet tevreden met een onderzoek naar brieven, wordt ook een inspectie gehouden in de portemonnaie. Het goud en Zilver wordt den reizigers ontnomen en vervangen door een bon. Belgisch papier wordt evenzeer afgenomen en door een bon gedekt, welke op 'n lateren datum betaalbaar wordt gesteld. Een heer, van Moerbeke komende, werd in het bezit bevonden van een som, groot 20.000 francs in papier, welke hij voor een, naar men zegt, Maastrichtsche firma had geïncasseerd. Het geld werd genomen en vervangen door een bon. groot 1(3.000 Mark, betaalbaar den 15den December e.k. Nog meer staaltjes van dien aard zouden er te citeeren zijn. Laat ik nog melding maken ,dat in den loop, drie personen te Selzaete in de gijzeling genomen zijn, omdat, naar men beweert, de telegraafdra-, den doorgesneden waren. De-zc menschen zijn thans in vrijheid gesteld, doch de gemeente moet 10.000 Mark betalen. Tusschon vriend en v ij and. In bet „Berl. Tagebltt." schrijft een officier van gezondheid o.a. het volgende schetsje: Sedert weken gaat het om het dorp W. Befin September waren wij er. Daarop kwamen e Franschen binnen. Einde September werd het hun in stormloop afgenomen. In October namen wij het weer. Nu hebben wij ieder een helft. Aan het eene eind liggen de Franschen, aan het andere eind hebben wij ons kwartier. In het midden van het dorp, in een der beste huizen woont een ongetrouwde dame,' midden in de dertig, niet onknap. Ze is bijna de eenige inwoonster van het half in elkaar geschoten dorp. Toen wij binnen trokken nam zij als eenige waardige vertegenwoordigster van het vrouwelijk geslacht ons onder haar hoede. En devestibule van haar huis diende ons bij gebrek aan een beter vertrek als officiers-cantine. Een groote ronde tafel vulde die bijna geheel. Boven de deur waaide de witte vlag met het roode kruis. ~Ik ben neutraal" zei zij. Ze was als verpleegster opgeleid en had hier onder de Franschen een klein lazeret ingericht Als wij haar vroegen of zij niet bang was omdat nieuwe gevechten te verwachten waren, wees zij gewoonlijk op de vlag en zei: Ik ben neutraal". Zij had hier reeds bombardementen en straatgevechten meegemaakt. „Waar waart gij in dien tijd?" Zij liet mij haar stevig gewelfden kelder zien. Er stond een bed en een tafel en levensmiddelen lagen er opgestapeld. Nu was ze van 's morgens vroeg tot 's avonds laat bezig om voor ons te zorgen. Van onze eerste morgenkoffie tot de laatste bisschop toe, waarmee we om middernacht afscheid pleegden te nemen van de cantine-tafel. Toen wij uit het dorp terug trokken, wilden wij haar meenemen; „Wij moeten het dorp misschien beschieten", zeiden wij. Zij ging niet mee. „Ik ben neutraal", zei zij. En wees op haar vlag. De Franschen trokken binnen en zij zorgde voor hen. het dorp -word door ons lx**.èl**u>ton. Haar huis bleef gespaard. Er vonden straatgevechten plaats. Zij ging niet weg. Nu behoort het dorp voor de helft ons en voor de andere helft aan de Franschen. Zij woont in het midden. Boven haar deur waait stukgeschoten de witte vlag met het roode kruis. Soms in het middaguur, als meest wa- Eenstilstand heerscht, komt in een doek geuld een vrouw met een mandje aan de hand naar buiten en draagt het vandaag naar dit einde, morgen naai- het andere einde van het dorp en alle wapens zwijgen. leder kent haar. Zij is neutraal. Als de oorlog ten einde is, krijgt zi] van Frankrijk het legioen van eer en van Duitschland het ijzeren kruis. De beschieting van Yperen.; In de „Daily Telegraph" geeft Luigi Barzini een aanschouwelijk verhaal van de verwoesting van Yperen door het Duitsche geschut, waaraan wij het volgende ontleenen: „Bij een bocht van den weg doemde de stad in de verte voor ons op, twee verminkte torens, overblijfselen van kerkspitsen en van het oude belfort, met zijn vaag-blauwig snijwerk. Boven het boomen-netwerk uit verhieven zich de puinhoopen van de stad, onduidelijk in den stervenden dag, somber, met iets onwezenlijks, iets doodsch — het spooksel van vermoorde glorie. Met korte tusschea poozen werd de lucht doordaverd van een naburig kanonvuur en, opgejaagd door den wind, vluchtten dan wat wolkjes witte rook tusschen de boomen weg. Nog hooger flitsten dan stralen vuur en even verdween de top der torens in een zwartige wolk. Er was geen andere stem, geen ander ge^ rucht dan* het dreunen der kanonschoten en het gehuil der monsterachtige granaten. Overigens heerschte een schrikkelijke stilte.: Het geluid van mijn voetstappen en die van mijn gids weerklonken op de modderige keien van het voorstadje, tusschen de eerste huizen van Yperen. Niet één gebouw is heel gebleven. De wervelstorm van srtaal en ijzer heeft ze allen doorzeefd of geheel doe ninstorten. Hier en daar waren de daken weg en gaapte, de bovenste verdieping als een somber hol, doorspaakt met half-verkoolde draagbalkeii. Overblijfselen van iederen aard bedekten de slijkige straten, daar neergeworpen door de hevige kracht der ontploffingen. Vele kleine huisjes waren zoo gehavend door den luchtdruk, dat ze slechts als door een wonder tusschen hun steviger buren inhingen, als een doodvermoeid oud best ie fusschen twee sterke kerels. De beschieting duurde nog altijd voort.; De Duitschers vuurden nu op hét station dat tusschen het voorstadje en de stad zelve ligt, maar de granaten vielen op den straatweg. Er werd geschoten met stukken van 11 cM. en met de regelmaat van een klok: twee scholen, dan nog eens twee schoten, en dan een korte pauze. Wij liepen voort in de richting van de befaamde Groote Markt, die nog slechts weinge dagen te voren een der kosteljjkste en volmaakste tafercelen van kunst ter' wereld vormde. De weg was niet- altijd gemakkelijk Wij moesten de groote gaten in de straat vermijd*an, over hoopen puin klauteren, ons bevrijden uit een warnet van telefoondraden, en altijd, als het gehuil van een granaat naderde, stonden wij doodstil, om pas weer verder te gaan, als wij de ontploffing gehoord hadden. Hier en daar patrouilleerden gendarmes, die naar dieven en plunderaars tusschen de j>uinhoopen speurden. Want als ailes dood is, dan blijft toch alüjd het kwade. De oorlog schept heiden, maar ook veel misdadigers. Wij liepen de Elverdinghestraat uit, die nimmer scheen te wülen eindigen, en bereikten het beroemde plein.: Daar stonden wij, bij een straathoek, ik weet niet hoe lang, aüs het ware aan den grond genageld, ontroerd, en ontdaan vervuld van bewondering, smart en eerbied, onmachtig om onze gevoelens te uiten, ontzet door de grootschheid, de droefenis van wal wij zagen.; Het leek ons, alsof wij het plechtig mysterie van een hooghecrlijk afsterven verrasten en verstoorden. Hier vlood het leven van zeven eeuwen weg uit een afschuwelijke wonde, onder den triesten hemel van een stervenden winterdag. Gigantisch en plechtig boven de treurende menigte der wrakke huizen torenden nog de monumentale spitsen omhoog — doorschoten, ontdaan van hun sieraden, geschonden, maar nog recht omhoog wijzend, nog trotsch. Ondermijnd door granaatgaten, lange scheuren vertoonend, vol bressen en gaten, stonden de edele muren der Hallen, van het stadhuis, van 8e SL Maartenskerk nog overeind, onbeschrijflijk in hun dood, de torens met gaten als van een afschuwelijke lepra doorvreten. De primitieve vorm was nog in de gebouwen te zien. Maar dit was ook alles. Het was niet te onderscheiden, wa*^r de kerk, de Hal en het museum begonnen en eindigden Alles be/> in elkaar. Het oog gleed als in een d over de donkere ineen vloeiing van zie. gebroken lijnen, en verloor zich in d zuivere bevalligheid van deze bouwv.» den grond rijzend en dan plots éin.. de grijze .tucht, als een onmetelijke sj ;nphonie, die eensklaps afbreekt. Wij wezen elkaar met vage gebaren hier en daar wat aan, nog niet ïn staat otn woorden te vinden, en zelfs vergetend om onzi gen le krommen, als het huilend gcflu* granaten over ons heenging. Wat m ons bij het weggaan van deze plek des doods, was een ontzaglijke ontmoediging, een onuitsprekelijke de keel dichtkhijpende melan*. om dit onherstelbare, om deze vernielde schoonheid, die ons toch nog als een ponder, cea ofMvüv-Tinff, vwis ver&cheueji, ons., di': "\ peren nimmer te voren gezien hadden. De man in de kist. Gisteren hébben wij meegedeeld, hoe een Duitsch officier in een kist uit Engeland heeft geprobeerd te ontsnappen; Engelsche bladen vertellen daar nog over: De poging werd gesnapt op een oogenblik, dat kruiers de kist aan boord van een hulpboot van de Batavier wilde brengen de „Katherine", kapitein Jerviss. Zij maakte deel uit van een partijtje bagage, toebehoorende aanbuitenlanders, die uit het gevangenkamp te Dorchester kwamen.; Deze personen waren allen boven den militairen leeftijd en mochten dus weg. Onder militaire geleide werden zij, via het Fenchurch Street-station, naar Tilbury gebracht, waar het bedrog aan het licht kwam. Er was niets aan de kist, dat argwaan kon wekken Het was een gewone houten pakkist, zooals zij worden gebezigd voor het verpakken van lucifersdoozen. Het gewone opschrift kwam er op voor. Dc kist was niel meer dan 1.05 M. lang, 90 c.M. hoog en even breed; zij was gesloten met een goedkoop soort hangslot en een houten dwarshout, bevestigd met een stukje ijzerdraad. Een aangehechte kaart gaf te lezen „Via Hambro". De kist was met de overige bagage per trein* naar liet station Tilbury gebracht. Daar werd zij langs een plank van zes voet naar beneden gelaten op de veerboot. Een toeschouwer merkte, dat zij daarbij kantelde, en tamelijk hard te land kwam. Maar geen geluid verried dat er een levend wezen in zat. Op de veerboot werd andere bagage er bovenop gestapeld en zoo bleef het totdal 's nachts 1 u. 25 m. de „Katherine" bereikt werd. Daar werd de kist de loopplank opgesleept door twee lieden van de bemanning der Batavier. Door de zwaarte, en ook omdat zij zoo moeilijk te hanteeren was, kantelde de kist telkens. Juist waren de matrozen er mee boven aan de loopplank, toen, tot hun verbazing, een der zijplanken bezweek, en door de opening het ih.oofd en de arm van een man te zien kwamen „Een man in de kist, een man in de kist' riepen zij. Kapitein Jerviss en anderen van de bemanning, kwamen toeloópen en bevonden, dal er werkelijk een man in de kist was. Hij werd er spoedig uitgehaald, maar aanvankelijk kon hij. tengevolge van het feit, dat hij zoovele uren opgevouwen had gelegen, niet staan. Hij was zwak en flauw; maar na een tijdje kwam hij weer bij en wreef zich krachtig het hoofd, als had hij daar leelijke stooten ontvangen. Kapitein Jerviss ondervroeg hem; maar hij schudde het hoofd als kon hij geen Engelsch spreken. De kapitein hield echter aan; en ten slotte bekende dc man Otto Koehne te heeten. Hij was met de „Potsdam" naar Europa gekomen, om zich in Duitschland bij het regiment te voegen, waarvan hij luitenant was. Het schip was echter aangehouden en te Southampton binnengebracht, waar hij onder arrest was geplaatst. Later had men hem overgebracht naar Dorchester. Hij vertelde nog. 15 uur in de kist te hebben gezeten, en ook zeide hij, er alleen, zonder hulp in te zijn gekropen en zich ook zonder hulp zelf te hebben kunnen verlossen. Kapitein Jerviss bracht hem met de veerboot naar Gravesend, waar hij aan de politie werd overgeleverd, die hem onder bewaking hield tot hij aan de militaire autoriteiten kon worden overgedragen. De kist. waarin de man de reis gemaakt had. werd nauwkeurig onderzocht. Zij bevalti een deken, twee champagneflesschen, gevuh met water, een flesch met vleesehextract ei een dozijn bananen en banaanschillen. In twe hoeken waren riemen aangebracht, waariu f Koehne zijn' armen kon steunen. Toen de kist brak was een van dc riemen nog intact; de andere was stuk gegaan. Het merkwaardigste in de kist was echter een guttapercha kussen, gevuld met zuurstof. Daar dc ruimte zoo gering was, zal de zuurstof bestemd zijn geweest om den gevangene op te weken, indien hij het te benauwd mocht krijgen. Hoe de Duitscher in zijn kist was gekomen, is nog niet gebleken. De bewering, dat hij daarbij niet was geholpen, valt nauwelijks te gelooven. Men houdt het voor onmogelijk dat het hangslot van binnen kou zijn bevestigd. ---