INGEZONDEN. HET PAN-AMERIKAANSCH CONGRES EN HET OVERWICHT DER VEREENIGDE STATEN. Geachte Redactie. Mag ik naar aanleiding van uw Buitenlandsch Overzicht in het „N. v. h. N." van 16 dezer een opmerking over bovenstaande maken, welke misschien voor Enropa van veel beteekenis kan zijn en welke ik in de pers bij mijn weten nimmer genoteerd zag? 't Mag bekend heeten, dat vooral Duitschland vóór den oorlog zeer veel handel dreef op Zuid-Amerika, gebaseerd op een arroote ruil van Duitsche industrieele Producten tegen de producten van den zioh sterk uitbreidenden landbouw en veeteelt in Znid-Amerika. Deze beiden pasten elkaar uitstekend, wijl de zeer sterk toenemende bevolking der industriesteden van Duitschland het overcompleet van voedingsmiddelen uit Zuid- Amerika evengoed gebruiken kon, als men in Zuid-Amerika een nuttig gebruik had voor de meest uitgebreide producten der Duitsche industrie, van spoorwegmateriaal en fabrieksinstallaties (oonservenfabrieken, etc), tot schoenen en verfstoffen, eto. En ook. wijl Duitschland geen koloniën van beteekenis had. zooals andere industrieele landen van West-Europa, als Engeland b.v. was ziin handel daardoor mede ook aangewezen meer op de vrije landen van Zuid- Amerika dan op een land, als Canada, etc., wat als Engelsch Dominion gemakkelijk eenigen voorsprong aan de export-industrie van Engeland gaf. Met het uitbreken van den oorlog werden de commercieele verbindingen tusschen Duitschland en Zuid-Amerika met één slag verbroken, waarvan men in de Vereenigde Staten van den eersten dag af gebruik trachtte te maken, om de voorheen door Duitschland bediende industrieele markten in Zuid-Amerika voor de industrie der Vereenigd© Staten te winnen. En dit zon in veel grootere mate dan thans nog gebikt zün. indien men in ruil voor de geleverde machines het surplus bodemproducten en voedingsmiddelen van Zuid- Amerika in betaling had kunnen terugnemen, wat niet het geval was. Noord- Amerika, d.w.z. de Vereenigde Staten, heeft voldoende land om in eigen behoeften aan landbouwproducten en voedingsmiddelen te voorzien, waarom ze Zuid-Amerika daarvoor niet noodig was en is. Het industrieele productievermogen der Vereenigde Staten mag groot zijn. maar hun natuurluk ruilvermogen is in verhouding eerder klein, vooral met een land als Zuid-Amerika en zün zich uitbreidenden landbouw. Om het overcompleet van voedingsmid-' delen van Zuid-Amerika te consumeeren, daarvoor zün nu eenmaal zeer vele mülioenen van monden noodig. welke nog altüd in West-Europa wonen. En w«l die millioenen van menschen ook nog altijd in staat züu om een overcompleet van industrieele producten te leveren, blüven de natuurlüke voorwaarden voor commercieele verbindingen tusschen West-Europa en Zuid-Amerika ook nog altyd beter dan die tusschen de Vereenigde Staten en de Zaié- Amerikaansche Republieken, ondanks een P-n-A-merika Congres. Indien nu de Vereenigde Staten mogelijk een overwicht op de Zuid-Amerikaansche landen kunnen doen gelden, vindt dat zün oorzaak hierin, dat Zuid-Amerika door zijn verbroken verbindingen met Europa allicht meer dan de veel meer zichzelf bedruipende Staten van Noord-Amerika van den oorlog en de na-oorlogsche crisis in Europa zal hebben geleden. En dat overwicht zal verzwakken naarmate Europa zün welvaartsconditie en daardoor zün koopkracht van Zuid1-Amerikaan sche landbouwproducten weer verbetere. waarin een sterke Amerikaansche vloot geen rol speelt. Kan Europa willekeurig zün welvaartsconditie verbeteren — m.L bestaat een zéér goede mogelü'kheid daarvoor —, dan blijft er m.i. van het overwicht in Amerika van U. S. A. niet veel over, ook al hebben ze zeer wel mogelük een financieelen voorsprong verkregen. Alles komt er in dezen od aan. dat men in Europa tracht den economischen toestand te verbeteren, waaraan men dtuk.. redekavelt af en toe. Jammer m.1.. dat bet commercieel inzicht der groote zakenmenschen nog niet ver genoeg gevorderd is om de voordeelige voorwaarden die voor hen bestaan, voor haar volle waarde te benutten, in welk geval men verder zon komen dan met politieke en diplomatieke vraagstukken, zelfs tegenover een momenteel sterk naar voren tredend Vereenigde Staten, welks financieel en economisch overwicht evengoed hun zeer zwakke punten hebben, en grootdeels berusten op een abnormale en onverstandige oneenigheid in Europa, welke nog niet afneemt ook. doch waarin zeer mogelijk toch verbetering te brengen zou zün als men 't werkelük wil. Dankend voor de plaatsing: H. B. --- FEUILLETON. ARBEID ADELT. Oorspronkelijke roman van H. Courths-Mahler. Alle recüten voorbehouden) .1 .i it 37) De zuster glimlachte en streek hem teeder over het baar. — Voorloopig nog in het geheim, Fredy. Wü willen het eerst aan vader zeggen, als hy hier is. Zoo lang zal onze verloving geheim blijven. — Hm. Nu ja, ik geloof, dat vader het anders niet langer uithield. Hü komt nu ook immers gauw. Maar weet — één ding vraag ik voor my! — Wat dan, Predy? — Ik *wil je verloving in Lossow bekend maken! Daar verheug ik my zeer op. En tot zoo lang aal ik onze nicht Gitta met haar net van leugens mooi in de engte dry ven. — Neen, Fredy, dat mag je niet doen. Onedel mag myn broeder met zyn. — Och, dat is met onedel, dat is alleen maar rechtvaardig, zy heeft jou en Heinz toch afschuweiyk gemarteld. — zy zal zichzelve met minder gepijnigd hebben, want iemand, die zoo iets kan bedenken, kan het toch met rustig te moede zyn. — Och, jy bent veel te goed, Ellinor. Met Heinz ben je niet zoo lieftallig omgegaan, toen je hem Voor slecht hield. Ellinors hand schoof zich zacht ln die van Heinz Lindeck. Haar oogen zagen Innig naar hem op. — Dat was heel iets anders, Fredy. Myn hart sprak veel te luid voor hem, zoodat lk my tegen my zelf moest verweren. Ik kon volstrekt niet hard genoeg zün, om met zwak te worden. Daarom laten we Gitta maar over aan haar geweten. —Nu goed, lk hoop, dat haar dat duchtig Waagt. Maai ik geloof, dat het nu al lang theetyd is. Mrs. Sternberg zal zich verwonderen, waar *ü blyven. En ik heb dorst en honger. Heinz, ik hoodig je hiermee eigenmachtig op de thee. ElUhor heeft je nu niets meer te verbieden, en mrs. Sternberg verheugt zich, als je komt, zü ls van je gaan houden. , — Mag ik? vroeg Heinz, tegen Ellinor glimlachend. Zü drukte stilletjes zyn hand. — Je hoort het Immers vah Fredy — lk heb mets meer te verbieden. — Maar eerst moet ik Satir halen. — Waar heb je dien dan gelaten? vroeg Fred. — Ginds bü de poort van het park. Fred keek hem schalks aan. — Zal ik hem halen? Jullie twee vindt den weg toch wel zonder mü? — Nadat je ons op den rechten weg hebt gebracht, zal dat wel gaan, schertste Heinz. Fred sprong lachend weg. Heinz en Ellinor gingen alleen verder. Maar zy kwamen niet vroeger in huls dan Fredy, hoewel deze wel een viermaal zoo langen weg moest afleggen Mrs. Sternberg verwachtte broeder en zuster vol onrust. — O, ik vreesde al, dat u iets was overkomen, miss Ellinor. Sedert gisteren ben ik voortdurend zoo angstig, zei ze verlicht. Ellinor deelde de oude dame haar verloving mee en verzocht haar, deze geheim te houden, totdat haar vader kwam. --- WATERSCHAP „DUURSWOLD”. Naar aanleiding van het ingezonden stuk van den heer 0 .W. Groeneveld te Klein-Harkstede, in Uw dagblad van 20 Januari j.1., waarin de heer Groeneveld verklaart, dat ondergeteekende, in de Landbouwvergadering van Vereeniging „Harkstede en Scharmer", had medegedeeld, dat zoowel Provinciale als Gedeputeerde Staten in de zitting van den vorigen winter het boezembemalingsplan van het Waterschap „Duurswold" hadden laten glippen, kan den heer Groeneveld de verzekering worden gegeven, dat op onze Landbouwvergadering, of waar dan ©erk, daarover door md] geen woord is gesproken en hetgeen door den heer G. in zijn schrijven' van 20 Januari werd gezegd, geheel en al bezijden de waarheid is en de zegsman hem daarover onjuist heeft ingelicht. Wel heeft ondergeteekende gezegd, dat zoowel Provinciale- als Gedeputeerde Staten hun sanctie hadden verleend aan het voorstel van het Waterschapsbestuur tot het bouwen van een tweede sluis met fundatie. Wat verder betreft de kostenberekening van het plan van het Hoofdbestuur, tweede sluis met fundatie, en dat die was verzonden aan Ged. Staten, is ook door mij op de vergadering niet genoemd en is mij een raadsel, waar de heer G. zoo iets weghaalt. Dat de uitvoering vam de werken wacht op Ged. Staten, is door mij niet gezegd; wel heb lk gezegd, dat het Hoofdbestuur, wat de uitvoering van bovengenoemde werken betreft, niet de schuldige was en dit volgens mij n e meening aan andere autoriteiten lag. Opgemerkt zij, dat, wat de kostenberekening van genoemde werken betreft, en als zou lk gezegd hebben, dat ik mij daarover niet mocht uitlaten, is een grove leugen; wel heb ik gezegd, dat ik mij daarover voorloopig niet w e n s c h t e uit te laten. Er is een groot verschil tusschen de woorden wenschen en mogen. Om iemand iets in de schoenen te schuiven is geen groote kunst en te meer als het gaat via een ander, doch dit vind ik zeer unfair, ja zelfs laf. Van hetgeen de heer Groeneveld gezegd heeft, zou ik mij geenszins iets hebben aangetrokken, als alles op waarheid had berust, maar nu dit niet het geval is, waarvan ik den heer G. de schuld niet geef. aangezien hij daaromtrent verkeerd is ingelicht, meen ik het publiek hierop even te moeten wijzen. Wat de openbaarheid van de zaak betreft, zal lk met zulke menschen niet in het strijdperk treden. U, geachte Bedacteur, dankend voor de verleende plaatsruimte, teeken ik ml]. Hoogachtend, J. H. KUIPERS, Voorz. le Onderdeel van het Waterschap Duurswold. Scharmer, 23 Januari 1928. Als ingeland van den Blokumerpolder bij Woltersum, welke polder door het onverantwoordelijke beleid van Duurswold's Bestuur (door het niet uitvoeren van het Statenbesluit tot het stichten van een watergemaal) voor plm. 2 jaar bijna geheel is oridergeloopen, meen ik op te moeten komen tegen een ingezonden schrijven van de voorzitters van eenige polders onder Duurswold. die van meening zyn. dat de toestand tn dit Waterschap afdoende kan worden verbeterd door het bonwen van een tweede sluis. Waar echter ln den laatsten tijd voor de zooveelste maal opnieuw ls gebleken, dat het boezemwater in Duurswold bij de bestaand* sluis in eenige dagen kan stijgen tot meer dan 1 Meter boven peil, is het m. 1. volkomen duidelijk, dat ook door een tweede sluis de afstrooming slechts weinig kan worden verbeterd, omdat door ongunstige weersomstandigheden de sluizen toch vaak niet kunnen worden gebruikt; in ieder geval slechts tijdelijk kunnen worden gebruikt, waardoor aan de aanvoerkanalen hooge eischen worden gesteld. Ook de lage ligging van „Duurswold" ls een belemmering voor afstrooming door sluizen en het kan dan ook niet uitblijven, dat het eenmaal moet komen tot boezembemallng, niettegenstaande dwat de meerderheid biertegen zich met hand en tand verzet, omdat die meerderheid meent daardoor in haar beurs te worden getroffen. Het is voor die meerderheid wel gemakkelijk en misschien ook wel goedkoop om zoo erg tegen bemaling te zijn, omdat zij door hun hoogere ligging of doordat zij door andere polders zijn ingesloten, die hen afdoende tegen overstrooming beveiligen van hooge waterstanden geen of slechts weinig hinder hebben. Dat echter in „Duurswold" de meerderheid niet Ihet grootste belang heeft bi] boe zembemaling. mag toch geen reden sijn. o» de ten opzichte van- hooge waterstanden minder gunstig gelegen polders steeds maar weer aan doorbraken bloot te stellen; doorbraken, die ook bij het bouwen vaa een tweede sm» niet kunnen uitblijven, omdat ten eenenmale sluizen het boezemwater «let voldoende snel kunnen afvoeren. Bierfci) komt, dat de watergemalen in d» polders nog steeds worden verbeterd en vergroot en dat de boezembergplaats door inpoldering nog steeds wordt verkleind, met tiet gevolg, dat het water steeds sneller in Dwur3wold's verkleinden boezem wordt geloosd. Afdoende verbetering kan dan ook alleen maar worden verwacht van bemaling en niet door het bouwen van een tweede sluis, wat misschien wat goedkooper is. doch altijd zal blijken een lapmiddel te zijn. Het aandringen om maar zoo spoedig mogelijk over te gaan tot het bouwen van een tweede sluis ia hoofdzaak door hen, die zich door hoage waterstamden niet bedreigd achten, zal dan ook waarschtfnlijk ten doel hebben om het duurdere plan van bemalingr op den achtergrond te schuiven. Hoogachtend, Lageland, Jan. 1928. JOH. H. FLUKS. WS stellen onzen lezers hierboven een vraag, die menigeen zich wel eens gedaan zal hebten, maar waarop hl] het aotwoord schuldig moest blijven. Dit antwoord wordt nu in de figuur op duidelijke wüze gegeven. Slechts 5 net. van het geheele aardoppervlak is door den mensch bewerkt. Het overige is water, steppe, hei of bosscherij. Direct valt in het oog, hoeveel grond nog „braak" ligt Wö behoeven dus voorloopig niet ongerust te zün, dat onze aardbodem geen ruimte genoeg aan zün bewoners zal bieden. Een volgenden keer hopen wij op soortgelijke wüze iets omtrent de bevolking onzer aarde mede te deelen. --- HOOFDSTUK XIV. Heinz Lindeck kwam nu eiken dag naar Lemkow Elke vrye minuut bracht hij in Ellinors gezelschap door. Het was een wonderheerlijke tya voor het jonge paar. Een eigenaardige, zoete Dekoring lag in hun omgang. Voor de menschen moesten zy den gewonen beleefdheidstoon behouden, maar zoodra zy eenige minuten alleen waren, gaven zy zich over aan de betoovering hunner liefde. Heel zonderling was hun omgang als Gitta aanwezig was Die kwam nog altyd geregeld tennissen. Het viel vooral EUinor zeer moeieiyk met Heinz zoo om te gaan, dat Gitta mets merkte. Freds oogen schitterden dan van pleizier. Soms kon hü zich niet weerhouden, Gitta door allerlei vragen in verlegenheid te brengen. Heinz Lindeck had züne houding tegenover Gitta niets veranderd. Hy bleef beleefd, maar streng vormeiyk tegenover haar. Ook thans nog trachtte Gitta hem soms te bewegen om samen naar huis te gaan. Maar hy ontweek haar steeds. Beeds in de eerste dagen van Augustus kwam Frit* von Lossow in Lemkow aan. Fred en Ellinor hadden den tyd van zyne komst zorgvuldig geheün gehouden opdat de Loesower» niet ter ontvangst aanwezig zouden zün. Na de lange scheiding wilden zü hun vader eerst eens voor zich alleen hebben. Zelfs Heinz Lindeck wa* door Ellinor gevraagd, eerst dan te komen, als zij hem bericht zond. Nu was Frits von Lossow in het feesteiyk versierde Lemkow aangekomen. Het weerzien tusschen vader en kinderen was zeer teeder. Het geluk, züne kinderen weer bü zich te hebben, straalde den vader uit de oogen. Het waren uren van het reinste geluk, voor Frits von Lossow. Elk plekje in züne omgeving herinnerde hem aan lang vervlogen tyden. Ellinor en Fred leidden hem overal rond en Ellinor berichtte hem alles. Hy drukte haar arm vast tegen zich aan. — — Je hebt alles best gedaan, kleine compagnon. Ik ben trotsch op jou, müne Ellinor. Je hebt je taak schitterend verricht, zei de vader, toen zü van hun rondgang terugkeerden. — Ben je tevreden, beste vader? — Ja, mün kind. En nu mag je ook een büzonderen wensch doen Zü omarmde haar vader en keek hem met vochtig schemerende oogen aan. — Dien houd ik al gereed, vader. Hü glimlachte. — Ei, dat schynt wel heel wat büzonders te zün. — Ja, Vader. Maar voordat ik dien wensch uit, moet ik je enkele groote domheden vertellen, die wy begaan hebben, Fredy en ik. Daar is het nameiyk met zonder gegaan. Frits von Lossow lachte. — Zoo, zoo — domheden hebben jullie ook begaan? Vooruit dan — biecht op. Ellinor haalde diep adem. — Dus, ten eerste. Ik heb een paard bereden, waarover lk met altyd baas kon blyven. Het ls met my op hol gegaan — en — baron Lindeck moest het doodschieten — omdat het beide pooten had gebroken, toen het viel. Frits von Lossow stond bleek op en omvatte züne dochter. — En jü, Ellinor — jü bent mee gevallen? — Niet erg, vader — maar — als baron Lindeck er met was geweest, dan had je Jouw Ellinor met weer gezien. — Ellinor! riep de vader ontsteld uit- Zü vlüde zich tegen hem aan. — Ik ben heel en gezond, vader, maak je nu met meer bezorgd, Bü omvatte haar krachtig, alsof ze nog ln ge- vaar verkeerde, en hü haar moest beschermen. — Vertel me alles, wat er gebeurd is, zei hü met bevende stem. Zü vertelde van haar gevaariyken rit en Frits von Lossow trilde nu nog bü de gedachte aan het gevaar waarin zün kind had verkeerd. Toen zy alles verteld had, zei hy ontroerd: — Dus aan baron Lindeck dank ik het, dat lic mün kind levend terug zie? O, Ellinor, hoe zal lk hem danken! Ik wil naar hem toe om hem de hand te drukken. Nooit zal ik dat vergeten! Zü bloosde en keek hem guitig aan. — Lieve vader — mj zal zelf komen en zyn dank opvragen. Getroffen zag hü haar aan. — Dat klinkt toch heel büzonder, kind. Je zult toch met . Zü knikte. Toch, vader. Nauwelüks was ik in Duitschland, of ik verloor mün hart. En nu is het myn innigste wensch: laat mü gelukkig zyn met Heinz Lindeck. Zacht streek hü over heur haar. — Nauwelüks heb ik Je weer of ik zal Je al weer van mü laten gaan zei hy weemoedig. — Ik ga toch niet ver weg lieve vader. Lindeck is immers onze buurman. Hy glimlachte. — Ja, Ja, daar mag ik dus nog biy om zyn. Nu, onwaardig is deze baron Lindeck myne dochter stellig met, anders had zy hem met haar hart geschonken. Trotsch schitterden haar oogen. — Gelukkig, hy is een flinke man. Maar op het hart van je dochter kun je je daarby toch niet verlaten. Jouw Elünor beminde hem ook, toen zy hem onwaardig beschouwde. — Je spreekt in raadselen, kind. zy lachte zacht. — Nu kom ik aan Fredy's dwaasheid, vader. — Is die ook soortgeiyk als die van Jou? vroeg hü schertsend. Zü knikte lachend. — Ja, vader. Hy heeft nameiyk zyne zuster aan dezen Heinz Lindeck rechtstreeks overgeleverd, heeft met hem tegen my samengezworen, heeft intriges bedacht en my verraderlük to den steek gelaten, toen Heinz Lindeck my gevangen wilde nemen. Is het niet zoo, Fredy? Fredy knikte trotsch. — Jawel, vader. Zonder my had je met zoon prachtigen schoonzoon gekregen. Ze konden het namelijk heelemaal niet samen vinden, doordat onze lieve nicht Gitta een gemeene streek had uitgehaald, om die twee te scheiden. Des vaders gezicht werd zeer ernstig. — Vertel my alles, vroeg hü ongerust. Dat geschiedde. Oplettend luisterde de vader toe. Toen zy met hun verhaal ten einde waren, trok hij de kinderen vast aan zich. — Die daar ginds in Lossow hadden het slecht met ons voor — maar God heeft het anders beschikt. Zend nu terstond een bode naar Lindeck, en laat jouw Heinz zeggen, dat ik hem verwacht Ik moet mü toch wel goed tegen hem houden opdat Wj mü nog een plaatsje to het hart müne/ dochter bluft gunnen. Ellinor kuste hem innig. — Daaruit kan je mets en niemand verdringen» lieve vader! Heinz Lindeck gaf terstond gehoor aan Ellinors verzoek en werd to Lemkow met open armen ontvangen ook door Frits von Lossow. De twee mannen vonden terstond behagen ut elkander. Na een kort gesprek waren ze de beste vrienden. Niet het minst had Heinz zoo gemakkelük spel bij zyn schoonvader omdat hy hem de dochter van een verschrikkelijken dood had ge' red. — Jü hebt deel aan Ellinors leven mün besta zoon, zooals ik deel zou willen hebben aan dar van jou. Maak mijn kind gelukkig. Elltoor verdient het. Dan zal ik je zegenen en altyd noo? houden in myn hart. Daarmee eindigde Frits von Lossow hun onderhoud. Des namiddags van dienzelfden dag reed Frits von Lossow met zijne kinderen naar Lossow. ai; had zich toet eerst aangemeld. Heelemaal onverwacht stond hy voor zyn broeder. Na meer dan vüf-en-twintig jaar was dit eerste weerzien voor de broeders vreemd. Kuno von Lossow was tamelük verbaasd toen hü de deftige, imponeerende verschijning van zyn broeder voor zich zag. Maar zelfs in dit uur vond hy geen warmen toon, die uit het hart kwam. Mevrouw Helene ontving den zwager met neerbuigende vriendelykheid en Gitta was heel bemtonelük. De drie bezoekers moesten bujven voor de thee. — Wy willen toch eens gemoedeujk babbelen, beste zwager, zei mevrouw Helene met een gena* digen glimlach. (Slot volgt). ---