Zij, die wij bewonderen. NAP DE LA MAR. Heden jubileert Nap de la Mar in An__te_- Üam en dan gaat hij het land verder in. Kent u Nap de la Mar? En als gij hem wel eens gehoord en gezien hebt, kunt gij dan zijn naam noemen zonder een glimlach, een herdenking van een avond vol jolijt en gullen lach? . Want Nap de la Mar heeft een groote gave i— hij heeft er veel meer, daarover straks — J_de wij Hollanders zoo weinig bezitten: zin en (gevoel voor humor. . f Wij zijn zoo akelig ernstig, of liever gezegd, "wij begrijpen zoo weinig de scherts. Hoe vaak tgëbeurt het niet, als een journalist met de leen of andere zaak een beetje den spot drijft, Öat den volgenden morgen ingezonden stukken van protesteerende lezers binnenkomen, 'dat hun krant het gewaagd heeft, met nets te Spotten, of wat nog erger is, ironisch over te lechrijven. „.. . Want ironie verstaat de doorsnee Hollander Iheelemaal niet. . Wij zijn zoo zwaar en lachen is heuseh geen tioodzonde, maar is werkelijk een uitstekend 'pp\ .edingsniiddel. „ . En Nap de la Mar heeft ons volk doen lachen. Waar zit het geheim van zijn macht over het publiek? Als hij maar opkomt als de zaal zijn gezicht maar ziet, brult, giert, geniet zij. Te veel hebben wij het' vroolijke genre van tooneel als iets minderwaardigs beschouwd, als iets, wat nu wel aardig is, maar met kunst, als zoodanig, niets te maken heeft. Want Nap de la Mar is een groot artaet een . askunstenaar, zoon en afstammeling van een peslacht, dat veel kunstenaars heeft voortgebracht. „ . ~ . En Nap gaat jubileeren, Nap is veertig jaar aan het tooneel. Eigenlijk drie en veertig vertelde hij ongjjj'ertrouwelijk. Veertig ja» tooneelspeler! Een mensohenleeftijd. MatH hij viert wel zijn veertigjarig jubileum, oflat jo toch moeilijk kunt _eg_en, dat je pas vier jaar was, toen je voor het eerst op het tooneel kwam," vertelt de la Mar ons. ~ . . , > „Dat kwam zoo. Vader speelde m een stuk, fcij was daar-een dokter, die met zijn huishoudster Oudejaarsavond vierde. Zij waren snaar met zn beiden, en toch stond er een Bange, gedekte tafel klaar met allemaal stoepen om heen. De dokter — Vader — herdacht {dan met de hui.houdster al de overleden {vrienden, die anders hier zouden aanzitten len op eiken stoel, legde hij ter herinnering een BmmorteUenkrans. Dan komt ineens zijn zoon ï?—dien hij verstooten had en van wien hij pniets meer hoorde — binnen. De zoon had' zich teen positie verworven, was getrouwd en komt Wan met zijn vrouw en kinderen, vergeving {aan den Vader vragen. De kinderen nemen plaats op de stoelen, bestemd voor de overlettenen. de grootvader wordt verteederd door [die jonge kinderen en dan vraagt hij aan den (jongste: hoe heet je, mijn jongen. . 5> Ik was het, en nog weet ik mij te herinneren Wat ik toen zeggen moest: Maximihaan, net kis mijn grootvader. Wij speelden toen in Maitson Broucken, wat nu Bellevue is. ( Dat was mijn eerste optreden. En Nap de Oa Mar vertelt verder, vooral over zijn Vader, tOhris de la Mar, voor wen hij een groote, dienpe vereering heeft, die zijn voorbeeld, zijn lei«der is. , Chris de la Mar was een zeer groote bewonfcleraar van Napoleon, evenals trouwens zun zoon. Alles wat hij maar krijgen kon en wat !over Napoleon ging. moest hij hebben. En toen hun een zoon geboren werd en hij daar alleen «ijn vrouw moest bij staan, omdat noch dokter noch vroedvrouw aanwezig waren en hij de jonggeborene op een kussen legde, trof hem [ineens de sterke gelijkenis van het kindje (met een plaatje, wat hij bij Erkman Chatrian gezien had: de pasgeboren Napoleon op een Jkussen met een lok haar over het voorhoofd. En zijn zoon had ook de lok! Was dit geen ■Voorbeschikking?, En in dc registers vau den Burgerlijken Stand werd ingeschreven: Napoleon de la Mar. „Ja Vader was een reuzenartist. Trouwens Sn haar genre is Moeder ook groot. En ik heb zoowel van mijn Vader, zoowel innerlijk als Uiterlijk. Als ik met mijn moeder op het tooneel sta, dan zegt zij later zoo vaak tegen mij: het was, of je vader opkwam, het is beangstigend, want het lijkt of hij in je gevaren is. Vader kende alles, als romanschrijver bezat hij ook groote verdiensten. Als regisseur was hij onovertrefbaar. In vijf dagen bewerkte hij de roman van Zola Dr. Pascal tot een tooneelstuk, waarin hij meteen de titelrol speelde. En het typische was, dat de roman in afleve- Hngen verscheen en hier het stuk nog niet eens bekend was en Vader toch het juiste slot Wist aan te brengen. Weet u, wat mij altijd verdriet? Dat de kran 'en wel over mijn spel schrijven, maar fcooit iets over mijn regie. Als Royaards een 6tuk opvoert, dan wordt en terecht veel over j^e regje geschreven en bij mij neemt niemand fer notitie van. Toch is de regie alles voor mij. jgeef ik er mij zoo heel veel moeite voor. Miji; Mlega's die bij mij gewerkt hebben, zijn e: Nelemaal door opgekomen en zij erkennen nt gaarne. .... .Ik houd van mijn rumoerig, druk leven — bergen heb ik voor het eerst sinds een jaar *°n vrijen dag — en ik beleef alles intens. _\}in verdriet en leed kunnen heel groot zijn, Tm 4&.. j| hst heel k_.it i>___t_t *= humor toch de bovenhand houdt. Wij zijn van Portugeesche afkomst. Joden, maar mijn grootvader trouwde een Katholieke vrouw, evenals mijn vader. Ja, als je zoo ons geslacht nagaat, schijnen wij no*. al wat geweest te zijn daar in Portugal. Een van mijn voorvaderen was zelfs ambassadeur. Niet, dat dit mi] wat schelen kan maar een broer van mijn Vader, Joseph de'la Mar, die naar Amerika was gegaan is daar als miHlonair gestorven en die heeft al die dingen netjes uitgezocht want de lui in ïme.ika lijn, nu zij geen luit je; hebben, erg ïiapnig op een chique afkomst. Mijn grootvader was een beursman, maar die ging „pleite (Joodsche uitdrukking voor fai-1 liet-gaan) en verloor in een dag zijn heele vermogen. Door een vrcese!ijken val kreeg ik dat onrelnk aan mijn arm, zoodat ik al op zeventfenjarigen leeftijd niet geschikt meer was voor jonge rollen. Trouwens ik vertelde het zelf• op het tooneel domineerde ik te veel de anderen, ik moest alleen staan en reo kwam lkM-^gezelligst, tijd is de tijd geweest- dat ik met Speenhof werkte, daar schrijf ik over in het boekje, wat met mijn jubileum uitgege- Ven wordt. Ik heb één dochter, zooals u weet, een reuzen begaafd kind, waar ik ook echt trotsch °PMijn'prettigste rol. Allemaal, want als ik een rol niet prettig vind, maak ik er niets van. Dr Stieglitz, het stuk waanme. ak den lien in 'Adam jubileer, zie, dat vind ik een echt stuk vol humor, maar ook snijdende satire. Het is een moeilijk «tuk, maar je kunt er je geheel in geven. Alleen weet u, wat lam is? De menschen snappen het som® niet, en oan zk de zaal te lachen op de meest tragische momenten. Je weet dan niet, hoe je het hebt. Maar mijn dochter zei het mij: Vader, je hebt gelijk maar je weet ook niet, hoe gek het -was, toen je daar zoo wanhopig deed. En een collega zeide mij: de menschen kunnen niet zoo gauw van de eene stemming in de andere komen, daar zit het hem in. En zoo is het. Een acteur moet alles kunnen uitbeelden, achter het clowneske zit de tragedie van den tooneelspeler, beide elementen moeten in een persoon vereenigd zijn. En ons land heeft goede ar tosten, wij behoeven niet voor anderen onder te doen. Vroeger konden de altisten — zij kenden het woord tooneel niet eens — vaak lezen noch schrijven, maar zij hadden talent. En zy wisten, dat zij uitgestootenen, paria's in de maatschappij waren. Het gevolg was, dat zij op elkander aangewezen waren, uit de „wilde" huwelijken is het tegenwoordige geslacht van artisten voor een Kroot deel voortgekomen en zij hebben het talent als erfenis meegekregen, zij zijn van het goede bloed. „Wat denkt u van ons tegenwoordig tooneel, de" malaise?" „Wij leven in het tijdperk van de bioscoop, het is een soort mode. De oorlog en de goedkoope marken hebben ons veel kwaad gedaan De oorlog heeft de degeneratie gebracht, het publieke wil schuine -tukken zien. Zarte Früblinerwachen van Wedekind trok alleen omdat er een pikante scène in voorkwam. In Duit-chland is dit heel erg. En toen de marken goedkoop waren, trok de eerste de beste baliekluiver over de grenzen en voor 3 'cent zat hij in de loge en zag de beste artisten voor zich optreden. De lui zijn verwend en willen hier ook voor 3 cent alles hebben. Het publiek wil niet denken, zich geen moeite geven, het wil enkel ontspanning en dat krijgt het in de bioscoop. Ik haat de film, omdat het allemaal bederft en ik weiger altijd er voor te spelen. Een modeshow, natuurtafreelen, dat moest de film brengen. Maar hoe gaat het nu? Probeer eene met veel moeite en kosten een stuk aan te kleeden, neem Quo Vadis bijv. Het publiek lacht om uw moeite, de menschen zagen 'h-et immers al veel mooier in de bioscoop. Maar de bioscooprage vermindert, over een tiental jaren zijn wij er wel door heen. Het tooneel moet veranderen. . „Hoe?" vroegen wij. Wij moeten nader tot het publiek komen. Je had vroeger van die improvisators. De menschen gaven eenige woorden op en hij maakte er een gedicht van. Wij moesten een stelletje knappe mannen en vrouwen hebben, ras-artisten en dan moest het publiek zelf een gegeven opnoemen, wat zij uitgewerkt wilde hebben. En dat moest kunnen, direct improviseeren. Het publiek had dan spanning, leefde mee. Het lijkt u fantastisch? Maar het moet kunnen ik geloof in de mogelijkheid. „Gaat u zelf veel naar de komedie?" „Neen, ik houd alleen van een circus, dat is levend en echt. Maar van Royaai _t>s houd ik, die weet wat regie is, die h4*ft het heilig vuur, alles is af bij hem. En Nap de la Mar, zelf een van de grootste regisseurs, bewonderde zoo gul den anderen kunstbroeder. Zelf heeft hij het feu sacré, hij de variété-speler, maar de ras-artist, die den gamschen mensch weet uit te beelden, omdat hij zelf zoo mensohelijk is. Veertig jarig jubileum — en nog in de volle kracht van zijn leven, vol geloof en geestdrift. Goed bloed heeft dat oude too_eelspelersgeslacht. En als Nap straks het land doortrekt wenschen wij hem volle zalen, de waardeering en bewondering, waarop deze knappe tooneelspeler, deze ras-artist, deze groote regisseur zoo ten volle recht heeft. RISOTI. --- Balkan-Causerieën. Van alles wat.... Met de geurige hyacinthen en de kleurige anemonen, waarmede de bruingebrande Zigeunerinnen ons — of we willen of niet — nu de zomer weer haar intrede heeft gedaan, wenschen te tooien, zijn tegelijkertijd in de étalages der Bucarester juweliers die aardige voorwerpen verschenen, die geen vrouw der uitgaande wereld — die prijs stelt op het ongeschonden bewaren van beur blanke velletje — zich zal vergeten aan te schaffen; de aan een rood-wit zijden koordje gebonden talis-_ mannen, de z.g.n. „Martisori". Groot is het nut, en onschatbaar zijn de diensten dezer smaakvolle voorwerpjes, daar zij — gelijk reeds boven gezegd — de fciesche taak hebben te vervullen, het blanke huidje der Roemeensche schoonen voor de impertinenties der brandende zonnestralen te beschermen. Want niettegenstaande de vleeschkleurige kousen, die bij den bewonderenden voorbijganger den indruk moeten wekken, als had dat brutale zonnetje het genoegen gehad, deze inderdaad hoogst aanlokkelijke ledematen met heur koestering te mogen streel en, is de vertegenwoordigster der Roeraeensche „Upper-Ten" er als de dood voor, dat de zonnestralen zich in hun dartele vreugd meer van dergelijke stoutigheidjes zullen permitteeren, en het angstvallig gesoigneerde gezichtje wel eens zouden kunnen bestippelen met die verschrikkelijke zomersproeten en andere aanverwante uitwassen van hua .peelsch vernuft. En dus draagt de Roemeensche — die zich van haar 6Cho.onheids_-ai'.hf. wel bewust is — en welke vrouw die zich ook maar eventjes respecteert is dat hier niet? — om het roomkleurig halsje aan het tweekleurig bandje dit wondere toovermiddel, dat — al naar mate de meer of mindere finantieele draagkracht van vriend of echtgenoot (of ook wel eens van een listige combinatie van beide!) van koper, van zilver, van doublé of van werkelijk goud is. En mocht dit vriendelijk voorwerpje ook al eens een heel enkel keertje in zijn hooge roeping te kort schieten, welnu, dan is er nog geen nood, omdat daar in ieder d_mestasohje en — woord van eer — ook in menige heerenportefeuille! zelden of nooit dat allernuttigste staafje ontbreekt, dat met zijn zachte rood in een oogenblik de lippen een verfje geeft, dat hier helaas maar al te vaak bewijst, dat de Roemeensche in deze kunst nog een heel eind bij haar zoozeer bewonderde en met een zoo overdreven voorliefde nageaapte Parijsche zusteren ten achter staat. Terwijl eveneens het nooit of te nimmer mankeerende poeierkwastje dikwijls wordt gebruikt op een wijze, die meer doet denken aan het witten van een plafond als aan het zoetekens streelen van twee een ietsje zon-verbrande wangen.... Maar — en dit zegt hier immers vaak alles — men doet het toch ook in Parijs! Terecht mevrouw, alleen met dit groote verschil, dat daar de coquette Parisienne er dikwijls — zoo mogelijk — nog coquetter door uitziet, terwijl gij — in een schadende overdaad — er u zelven geenszins verleidelijker door maakt.... Wat voor ons — mannen — misschien nog wel eens zoo kwaad niet is Dat gevaarlijke rouge speelt hier over het algemeen geen rol van ondergeschikte beteekenis. Want om maar eens een. snkel voorbeeld ite noemen, hoe zouden bijv. de meeste Kannerverslagen er wel uitzien, wanneer de een of andere regeeringsgezinde redenaar de meest brandende vraagstukken van dezen zoo brandenden tijd niet een beetje met het onmisbare staafje beroerde? Alleen is de kleur van dit stiftje alsdan een weinig veranderd, en voor deze speciale gelegenheid tot een staafje in drie kleuren omgetooverd: te weten tot de vaderlandsche kleuren: rood-blauw-geel. En niet eerder dan wanneer er op afdoende wijze met dit wondere verf hout je gearbeid is, och, dan eerst zijn de meeste berichten ook wel rijp om zonder al te groote vrees voor verontrusting de wereld te worden ingestuurd.... Dat wouk_4_e vaderlandsche tintje speelt hier een al zéér gewichtige rol, en wie zich dan ook veilig wenscht te nemen, hij houde dit tricolore staafje in eere. Zoo dacht onlangs ook een hoofdredacteur van zeker blad, die, toen een actief-dienend officier hem een artikeltje had gebracht, waarin hij het waagstuk had begaan een ander deel van het leger te becritiseeren, met geen woord over het artikel in quaestie repte, den schrijver zeer beleefd ontving, hem niet minder beleefd de deur uitliet, maar oogenhïikkelijk bedoeld artikel den kroonprins, die over het onderdeel van het leger in quaestie het oppertoezicht uitoefende, toe deed komen. Wever goeie vriendjes met de regeering, dan den wettigen weg te bewandelen, door het artikel op te nemen of wel te weigeren, dacht deze merkwaardige en zeer vaderlandslievende hoofdredacteur. De Kroonprins las het bedoelde schriftuur, en zond het naar den Minister van Oorlog. Wat gebeurde nu? Er werd oogenblikkelijk een „geval" van gemaakt, en een enquête op touw gezet, die ten doel- had uit te maken, of de schrijvende officier zich. al dan niet aan een strafbaar feit had.schuldig gemaakt! Wat ten eenenmale overbodig was, daar de schrijver in kwestie er ook maar geen onderdeel van een seconde aan-dacht, zijn daad in eenigerlei opzicht te ontkennen. Maar de uitslag van deze enquête Was voor den Minister niet prettig, daar de eereraad — voor dit geval liet leven g_sc_onVen •— tot de conclusie —• en wel met een stemmenaantal van 68 tegen 13 kwam, dat hier van een strafbaar feit niet kon worden gesproken! Uit deze geschiedenis blijken twee dingen. Ten eerste: dat er aan het becritiseerde onderdeel van het leger inderdaad nog wel het een ander schijnt te onthreken, en ten tweede: dat er hier o.a. op persgebied nog allerzonder- Hngste toestanden heerschen. Het is dan toch kwalijk verdedigbaar, dat een hoofdredacteur de rol van „verklikker" gaat spelen met geen ander dan het — natuurlijk onuitgesproken —- doel, bij de heeren der regeering een wit voetje te krijgen. En wat het vaderland kleurige stil je in dit geval heeft weten te bereiken is dit, dat in den doofpot wordt gestopt wat de pers volkomen terecht als bet breken van een ambtsgeheim qualifieeert.... Tenslotte nog een gansch andere gebeurtenis, een gebeurtenis, die betrekking heeft op dat helaas onmisbare! voorwerp, dat iedere zomer weer opnieuw de vrouw evengoed als de man een bron van zorgen, en narigheden oplevert; zijnde de hoed. De hoed. Het vraagstuk: welke hoed dient er dezen zomer te worden gedragen? De Roemeensche, die den dag om hals en haar man met deze vraag tot wanhoop en razernij brengt, kleedt dit vraagstuk in eenigszins anderen vorm en vraagt zich af: Welken hoed draagt men in Parijs? Zij heeft altijd wel den tijd. maar hij heeft niet altijd geld, en dus moet de oplossing van dit probleem dikwijls van uit de verte worden bestudeerd. Dies grijpt men naar de pen, en informeert bij een bekende Parijsche modiste. Dewelke een pracht van een hoofddeksel stuurt, met de verzekering — het papier is geduldig en bloost niet — dat deze hoed absoluut het nieuwste van het nieuwste moet worden genoemd. De Roemeensche is in de wolken, de man is tevreden (want het is inderdaad een prachtstuk) en de vriendinnen zijn razend. Is er heiliger drieeenheid wel denkbaar? De menschkundige modiste weet intusschen niet, waar zij toch wel in vredesnaam haar meisjes vandaan moet halen, want het regent eenvoudig bestellingen, en na verloop van eenige weken hebben de vriendinnen precies dezelfde hoed, zijn alle mannen even tevreden, en allé vriendinnen weer even groote vriendinnen als zij waren vóór die veelomstreden 'hoed haar antrede in Bucarest deed. Maar wat gebeurt? Het gebeurt, dat het echtpaar, dat het eerst dit Parijsche wonder hier heeft ingevoerd, naar het/ e c h t e Parijs gaat; eerst stom verwonderd om zich heen ziet, dat nergens een dergelijke hoed gedragen wordt, dan elkaar aankijkt, rood van woede wordt, omdat de Parij.enaars tranen lachen om het ouderwet_C-9 meubel, dat mevrouw op haar hoofd draagt, en dan ziedend van toorn op de sluwe modiste losstormen, die hen diit koopje geleverd heeft. Dewelke evenwel geen ootg__'blik van kleur verschiet, maar met een laconiek lachje het sporadisch voorkomend oogenblik benut, dat het woedende echtpaar even adem schept om met des te meer kracht de aanval voort te kunnen zetten: Mais Madame, que voulez-vous? C'est donc pour L'Orient?? Ik wil voor de waarheid van Ait grapje niet instaan, maar het heeft in elk geval deze groote verdienste, dat het de overdreven liefde voor „notre grande saeur" op voortreffelijke wijze vertolkt Tusschen de broederen en zusterep uit het „Paris de L'Orient" en het „Paris de L'Ouest" is en blijft het een reuzen verschil.... En toen ik gistermiddag deze keur van Bucarester vrouwen nog eens weer aan mijn naar schoonheid van lijn en kleur hongerende blikken voorbij liet glijden, schoot mij bovenbeschreven grapje opeens te binnen. Of ook thans ihetzelfde recept weer is gevolgd? Ik heb een zeer zwaar vermoeden, en vrees met groote vreeze. Want ik kan mij niet begrijpen, dat de Parieienne drentelt op de breede boulevards met. een hoed die — waarachtig waar — nog het me.s.e overeenkomt met de kruising van een zjjden brandweerhelm, een Shake — de illustere schutterij redivivu. — en éen omgekeerde bloempot, waaruit met ten eenenm«l. onbevroede plotselingheid zich een bosje veeren of een kwastje kaarsieciht ten hemel boort Zoo iets, als de pluimen die des winters de paarden voor de arresleden plegen te dragen. O. • „Le dernier cri" bezweert de modiste mijn wouw. Maar — die kent het mopje en vliegt er raiet in .Ilc zal er mijn Parij se hen collega eens naar dienen le vraaen DE MAREES VAN SWINDEREN --- Tusschen Amstel en IJ. (Van onzen correspondent.) Amsterdam, 18 April. Het merkwaardige en tot op zekere, niet onaanzienlijke hoogte ook bet aangename van het leven in de hoofdstad is op het oogenblik dat het zich voor een niet onbelangrijk gedeelte afspeelt buiten deze dorre woestijn van steen en asfalt. De Paasch-, tevens tooverformule: Br uit!, die ons ieder jaar weer onmerkbaar schier besluipt, heeft haar uitwerking ook thans niet gemist en met de Paaschdagen is de gebruikelijke karavaan geconetrueerdv welke vervolgens langs wiskundige lijnen van geleidelijkheid het Gooi en de kleurige beemden en bollenvelden in de omgeving van Haarlem heeft overstroomd. In den Haarlemmerhout, waar het gedeelte van den karavaan uitmondde, dat de bloemententoonstelling te Heemstede met een bezoek had vereerd — daar speelde zich een welluidend gedeelte van het Amsterdamsche leven af; men behoefde op deze historische plek in den Haartemmei-hout geen onaangenaam mensch te zijn, om waar te nemen, dat de taal, die in dit zonnige en van jeugdig groen schuimende oord werd gesproken, eenigszins achttien karaats Amsterdamse-, was Maar dat nam men gaarne toe bij het alleraardigste blijspel, dat zich daar uren achtereen afspeelde. De manier waarop de bezoekers van de tentoonstelling in de tram werden geladen, die hun weer naar de hoofdstad zou brengen, was namelijk eenigszins origineel. Onder leiding van eon paar politieagenten werd de file langzamerhand geliquideerd en in de tram overgeladen, maar zoo mondjesmaat, dat de achterste reizigers tenminste 1400 lotgenooten voor zich hadden. Maar wanneer nummer 1401 zich de moeite getroostte, vijftig meter Westwaarts te loopen, naar de normale stopplaats van do E.S.M., dan had hij plaats in overvloed en kon een minuut later met hautain gebaar neerzien op zijn 1400 slag leverende medestervelingen. Hetgeen beduidende: de premie op zijn intelligentie — Schoon en belangwekkend, hyper-ae-tlietisch is voor het overige het aspect van een Nederlandsche menigte in dit blijde voorjaar, schoon en belangwekkend is derhalve dn de eerste plaats het aspect van een menigte hoofdstedelvngen. Do meesterhand van den dame-kleermaker is daar verantwoordelijk voor. Men aou, was men ar naief genoeg voor, geneigd zijn, hem niet alleen coupeurs-, maar ook chirurgische eigenschappen toe te schrijven, zoo handi(g heeft hij alle opvallende en uitstekende deelen van zijn clientèle weggewerkt. Het vlakke tijdperk schijnt in de mode aangebroken; overal, waar zich vroeger iets bevond, is thans een vlakte aangelegd en wanneer men de vrouw, slank gelijk een lelie in haar mannendemi met den traditioneelen afgezaagden tafelpoot onder den arm ziet manoeuvre e ren, dan krijgt de zachtaardige mensch een visioen van martiale plannen en de heer der schepping een rekening, die hem tot het besef brengt, dat ook de leelijkheid en de nuchterheid (want wat is er minder poëtisch dan een vrouw in het nuchtere kasba?) zich in onze'dagen goed laten betalen. De echtparen veranderen totaal van aspect; symboliseerde vroeger de vrouwelijke helft het welvaren van dit aangename land, thans is deze rol aan de andere afdeeling opgedragen. Vcor de man bestaan er gelukkig geen andere mode voorschriften, dan het gebruik van twee'of drie. knoopen aan zijn colbertje slankheid is voor hem geen eisch. Bijgevolg worden de echtparen met den dag ongelijker; de omvang des mans neemt toe en die van de vrouw af; de man s 1! reeft vooruit, de vrouw omhoog en waartoe dat verschil van richting op den duur moet leiden is niet duidelijk. Dit was stellig het belangrijkste, dat er in de hoofdstad en daarbuiten valt te constateeren en zelfs het gekonkel om de' wethouderszetels zinkt daarbij in het niet. De wethouderscrisis is opgelost op een manier, die vrijwel niemand bevredigt: de drie sociaal-democratische wethouders zijn herkozen, ook de wethouder, die de oorzaak is geweest van deze crisis. Het resultaat daarvan zal natuurlijk zijn, dat zij zich meer dan ooit in hun wethoudersfauteuils op hun gemak zullen voelen en dat is weliswaar voor iedere stad gewenscht. maar wat Amsterdam aangaat beteeksnt het tevens, dat het gevaar voor bepaalde experimenten onveranderd blijft voortbestaan. Óf: onveranderd is niet geheel juist, want in het college van B. en W. is de „democratische" Katholiek Wierdels vervangen door den heer Von Frijtag Drabbe, van wien men verwacht, dat hij de meerderheid, die vroeger bij het college voor sommige maatregelen aanwezig was, zal doen veranderen in een minderheid. Daaruit volgt, dat Amsterdam feitelijk een nieuwe dictator heeft gekregen. De vorige heette De Miranda en trouw was hem zijn .schildknaap Wierdels. De nieuwe Amsterdam .che MuS-O-toi heet Von Frijta. Drabbe; hij kan het college van B. en W. naar zijn hand zetten— Ten minste, dat verwachten de politici, die met het behaalde „succes" tevreden zijn. Anderen vinden het, zacht uitgedrukt, zonderling, dat de man. wiens houding deze wethouderscrisis heeft doen ontstaan, weer in het college zijn intrede doet en het Volk zal het natuurlijk niet aan overwinningageluiden laten ontbreken. Het zal daarbij natuurlijk met vreugde uit het oog ver- Hezen, dat de roode vrienden die overwinning behaalden bü de grafie van drie anti-revolutionairen, die na een bedektelijk gegeven advies van den burgemeester het drietal weer op het kussen hielo. het zal ook vergeten, dat dit succes behaald i* door een niet zeer demoeratisoh optreden, maar door den bruten eisch: drie roode wethouders of geen. Maar het, kiezers volk, het volk met. de kleine v zal dit alles nochtans met vreugde lezen, zijn bewustheid tal SOTstev_J__j uit S___£y_QUderscrisis te voorschijn komen en Amsterdam kan zich voorbereiden, ook verder het gedul. dig proefkonijn te blijven van eenige experi. menteerende stokpaardridders Zal de sterke arm van den nieuwen wethouder in staai blüken, zandruiters van hen te maken? H. B. --- INGEZONDEN. Van ingezonden slakken wordt oij niel plaatsing de copie niet leraggegev --- De keerzijde der medaille. '.'s de winter verdwijnt, liet voorjaar verschijnt En het Noorderplaatsoen Met zijn boomen en groen, Zn vijvers en perken, Heel vriendelijk noodt Aan klein en aan groot, Het wandelaars-tal te verstellen, Dan komen die allen In groote getallen Genieten van 't mooie plantsoen. Dat zich sluit als een keten van bergen en gfóëo, Om 't Noordelijk deel van de _■'- i. Maar wilt ge misschien, Den achterkant van de medaille ook zien?. Neem dan ook eens de andere straat, Die achter het stuk van de vestingwal gaaf iVan de Kruis- tot de Leliestraat, Dan zegt ge vol schrik, Met begrijpelijken hik: Och, och, wat een woestenij Daar tusschen die boomenrij,^ Ontaarde wortels ziet men alom. De boomen ataan scheef, ze vallen zoo oafi Als een plantsoenautoriteit eens die __~,„ wildernis tmgj Die liet 't ioo met blijven, geen nacht en geen das *? --- De vereeniging „Nederlandsche Padvinders. De vereeniging: stelt zioh ten doel? — onafhankelijk van eenigerlei gods. dienstige gezindte of staatkundig, partij — mede te werken aan de opvoeding der mannelijke NederL jeugd, tot goede en flinke staatsburgers, in het bizonder wat de karaktervorming en lichamelijke ontwikkeling betreft. (Uit de statuten der V3re«niginc]l Wanneer men alleen deze passage nit Ai statuten gelezen heeft en men ziet of west' verder niets anders van de padvinderij, dan dat do jongens „net als soldaten" door dé stad naar buiten march eeren, dan mag men, zonder verdere kennis van zaken, -ieh er niet meer met een „vernietigend" oordeel afmaken, want de padvinderij, meldt zich aan als een helpster voor ouders; de padvinderij tracht ernstig te werken in de richting, die ook ouders en onderwijzers nastreven. De padvinderij probeert met de ouders de jongens te maken tot flinke, standvastige goede menschen. We gelooven, dat ieder weldenkende zal moeten ze .gen: „Alleen om die poging verdient de Padvinderij mijn steun en is ze in ieder geval nadere kenndsmakin? ten volle waard". Jongens van 12 tot 18 jaar worden in d. eerste plaats opgevoed door elkaar en pas I in de tweede plaats door ouders en onder( wijzers Vóór dien lijd is de invloed vau huis en school overwegend, maar op dezen leertijd geeft in den regel een jongoininstens evenveel om liet oordeel van.zij. kormiU.n als om een afstraffing van vader. We beweren niet. dat een jongen hiermede v_r (. ndig dooi. integendeel, rui.i we hebben dit verschijnsel te aanvaarden Ook al was deze invloed iets minder .croot dan wij beweren, dat ze e_n zeer belang rijke factor is voor de vorming van jon gens kan niemand ontkennen. Deze invloed doet zich vooral gelden op oogenblikken, waarop ouders niets kunnen doen, als de jongens niet elkaar naar buiten trekken, als ze zich onder elkaar, niet elkaar vermaken. Nu kan de invloed vau jongen op .iongen natuurlijk goed en verkeerd ziju. Welnu, hierin ligt de kracht v..u de padvinderij. De jongens gaan met elkaar uit, maar een oudere, een hopman of vaandrig, gaat al. jongen mee. Zoo'u troeo jongens (de leider incluis) stelt zich tot ideaal padvinders te worden in clen volsten sm van het woorJ, padvinders die steeds ) \i alle kracht ernstig trachten de padvinderxwet te gehoorzamen. Od al hun tochten, or hun bijeenkomsten, in hun kampen hebben ze te veel plezier om aan verkeerde dingen te denken en gebeurt dit toch, dan ren de jongens elkaar aau hun b-1"' ■>~ De moreele grondslag van de \>t...oa« ging vormt de padvindersbelofte eu padvinderswet, die luiden als volgt: Padvindersbelof t e: 1. Ik ?al ernstig trachten: 1. Een goed Padvinder te rijn. 2. T .tiereen te helpen waar ik kan. 3. De Padvinderswet te gehoorzamen De Padvinderswet. Art. 1. Het woord van een padvinder is altijd te vertrouwen. Art. 2. Een padvinder is trouw. „ 3. Een padvinder is verdvp-igza.-'n. „