van HEINDE en VER. Henry Ford legt een levend museum aan. Henry Ford, de groote Amerikaansche automobielkontag, is het niet eens met de bestaande musea. Hij vindt het klaarblijkelijk doode dingen en is daarom bezig een levend museum aan te leggen. Het wordt eigenlijk meer een museum-dorp. Dit dorp zal bestaan uit oude bouw- en beeldhouwwerken, die Ford reeds sinds jaren verzamelde en die hij nu allen naar zijn woonplaats in Dearborn-Mlchigan heeft laten transporteeren, waar zij zullen worden opgesteld. De huizen zullen bewoond worden door menschen, die zich zullen moeten kleeden «in de costumes uit den tijd, waarin het bouwwerk, dat zij bewonen, gemaakt werd. Zij moeten werken met de werktuigen, die men toentertijd bezigde en tenslotte moeten zij ook volgens de regelen leven, die toentertijd voor de gangbare golden. Het zal waarschijnlijk wel heel moeilijk zijn, om menschen te vinden, die aan een dergelijke maskerade ernstig willen meedoen. --- Wonderkinderen. New Vork heeft weer een wonderkind. Alle flag- en weekbladen zijn het er over eens, dat de zesjarige Lorraine Jaillet een zeer bijzonder wezentje is. De reporters die haar bezochten raken niet uitgepraat over het Intelligente juffertje, dat niet alleen vloeiend Fransch, Engelsch en Spaansch spreekt, maar in elk dier talen reeds een respectabel aantal schetsen en zelfs eenige drama's heeft geschreven, die zij met buitengewoon groote vaardigheid op de schrijfmachine tikt. Als het wonderkind niet werkt, dat wü zeggen als ze geen literaire ontboezemingen aan bekoring verschaft, ontbrak er toch aan de schrijfmachine toevertrouwt, speelt ze, als ieder ander meisje van haar leeftijd met poppen. Het kind schijnt lichamelijk volkomen normaal te zijn, vertelt het „Hbl." Wie weet wat er van groeit, of niet van groeit, want meer dan eens gebeurt het dat wie zich als wonderkind ontpopte, bij het klimmen der jaren een mensch bleek te zijn als ieder ander. Een van de meest bekende wonderkinderen uit vroeger tijden was Christian Heineken uit Lubeck. Reeds als héél klein kind muntte hij uit op velerlei gebied en zijn naam werd al al gauw overal in Europa met eerbied uitgesproten. Jammer genoeg, ging zijn buitengewone begaving niet gepaard met een uitstekende gezondheid, zooals bij de kleine Amerikaansche, waarvan hierboven sprake is. Christian Heineken stierf toen hij vijf jaar was. Zeer populair was indertijd het wonderkind Carl Witte, dat met negen jaar al staatsexamen deed en zich met veertien Jaar doctor ln de philosophie mocht noemen. Ook enkele beroemdheden uit later tijd waren in hun Jeugd al wonderkinderen, zooals bijvoorbeeld Karl Friedrich Gau3Z, de zoon van een daglooner, die reeds als kind problemen uitwerkte, welke later den grondslag zouden vormen van zijn wereldberoemde werken over wiskunde. Blaise Pascal heeft, toen hij twaalf jaar telde, het meetkundig systeem bedacht, dat later in zijn beroemde wiskundige werken uitvoerig werd beschreven. Van de beroemdheden, bij wie het dlchterstalent zich reeds op jeugdigen leeftijd openbaarde, noemen wij ln de eerste plaats Torquato Tasso, die, achttien jaar oud, zijn epos „Rinaldo" schreef. Ook Goethe, Schiller, Kleist en Hoelderlta bestegen reeds jong den Pegasus, en verder zouden wij in dit verband Alexander Pope en Victor Hugo kunnen noemen. Laatstgenoemde verwierf reeds op vijftienjarigen leeftijd den „Prix de l'académle" voor zrjn gedicht „Les Avantages" en toen hij twintig Jaar.was ontving hij een belangrijk jaargeld om zijn. talent ongestoord te kunnen ontwikkelen. Op muzikaal gebied behoorde o.a. Handel tot de zeer fortuinlijke wonderkinderen. Reeds op jeugdigen leeftijd gaf hij blijk van een dusdanige begaving, dat de hertog van Saksen-Weissenfels zich gedrongen gevoelde voor zijne opleiding te zorgen. Zijn eerste opera werd ta Hamburg ten tooneele gebracht toen hij achttien jaar was. Van Mozart ls bekend, dat hij zes jaar oud, al componeerde en dat zijn vader toen reeds met hem door heel Midden-Europa trok. Acht jaar oud speelde de knaap voor den Koning te Parijs en op vijftienjarigen leeftijd werd hij benoemd tot lld van de Phllharmonische academie te Bologna. „Figaro s Hochzeit" is het werk van een negentienjarige, „Don Juan" ontstond toen de mee.ster een en twintig jaar telde. Beethoven componeerde als jongen van tien jaar en was op zijn dertiende jaar hoforganlst in Bonn. Rossini's eerste composities ontstonden toen hij tien jaar was, Cherubini deed met dertien Jaar van zich spreken. Gelukkige kinderen uit onze eeuw. dle op tennis- en voetbalveld hun krachten kunnen meten en niet reeds gebukt behoeven te gaan onder den drang van eigen scheppingskracht. Want slechts zelden is het een wonderkind beschoren om, in weerwil van zijn genie, toch ook een gelukkig kind te zijn- --- EEN PAAR LAARZEN. Door Toon Ruygrok. (Auteursrecht yoorbehoudeu.) ■ i— __ Dien middag, om drie uur, werd aan den portier van hotel „Lion dOr" (de naam is gefingeerd, doch het geval, dat we verhalen gaan, is historisch) een telegram overhandigd, van den volgenden inhoud: „Reserveer voor mij in het rustigste gedeelte van hotel een rustige kamer. Van Maanen." Hotel „Lion dOr" mag er aanspraak op maken, door een goed gesitueerd publiek te worden bezocht, al kan het de vergelijking met het „Hotel des Indes" niet doorstaan. Voornamelijk logeeren er gasten uit den gegoeden burgerstand, terwijl ook reizigers voor „betere huizen" gewend zrjn daar.... af te stappen, zouden we bijna hebben geschreven, maar dat doet toch te veel denken aan een hotel van deh allereersten rang. H«t publiek, dat de cliëntèle van Hotel „Lion dOr" uitmaakt, stapt er wel is niet af, maar het komt toch wel vaak voor, dat het bij den Ingang uitstapt, zij het dan ook maar uit een taxi. Een hotelportier is het al gewend, telkens voor nieuwe problemen gesteld te worden, welke niet altijd met evenveel gemak kunnen worden opgelost, maar ditmaal scheen het niet moeilijk aan den wensch van den nog onbekenden gast te voldoen. Hij keek de lijst na van de vertrekkende logé's en spoedig ontdekte hij, dat kamer 17 dien avond in ieder geval disponibel zou zijn. Kamer 17 lag aan het uiteinde van een doodloopende gang, hetgeen gemaskeerd werd, doordat op dle plaats een groote, hooge kast was neergezet, dle zeer decoratief aandeed, want het was een prachtig, zeldzaam meubelstuk. Het rijk versierde beeldhouwwerk, waarvan de motieven aan denrococo-stijl waren ontleend, stempelde deze kast tot het sieraad van de gang, waaraan kamer 17 gelegen was. De hotelportier, dle terdege zijn vak verstond, ging nog even na, door wie de andere kamers bezet waren. Op kamer 15 woonde, al sinds zeer geruimen tijd, een rustige oude heer, een goede bekende van het hotel en deze zou den blijkbaar nogal lastigen heer Van Maanen zeker geen overlast aandoen. Op kamer 16 woonde, sinds eergisteren, een Russisch student en dit scheen tot voorzichtigheid te manen, maar zoo gisteren als eergisteren was reeds gebleken, dat dit jongmenseh zeer soliede leefde en hij maakte vanmorgen op den hotelportier zelfs den indruk van iemand, die spoedig met zijn figuur verlegen wordt. Tenslotte kwam op deze gang nog uit kamer 18, waar een familielid van den directeur woonde en dit stelde dubbel gerust. Om al deze redenen aarzelde de portier niet langer, doch vulde op de lijst, welke nog steeds voor hem lag, in, dat de heer Van Maanen voor heden, Donderdag, kamer nummer zeventien had besproken. Een hotelportier heeft meer te doen en dus behoeft het niet te verwonderen, dat hij daarna weer rustig aan zijn werk ging. Voor baron Lankhout Gevers moesten twee plaatsen besproken worden voor „Merijntje Gijzen". Twee stalles. Ja, hotel „Lion dOr" had ook wel voorname gasten De heer Van Maanen stapte af noch stapte uit, doch had het blijkbaar geprefereerd zich te voet naar het hotel te begeven. Het regende weliswaar hard en de najaarswind gierde, maar daartegenover stond, dat hij slechts weinig bagage met zich droeg, want zoo vèr het speurende oog van den portier kon ontdekken, was een flinke handkoffer het eenige bezit, dat de heer Van Maanen bij zich had. Zijn optreden was niet te beleefd, doch nog correct, hetgeen iederen hotelportier imponeert, zoodat ook de onze het toeval zegende, dat hij aan de wenschen van den nieuwen gast zoo volkomen kon voldoen. Persoonlijk ging hrj den heer Van Maanen vóór en hij bemerkte dadelijk, dat de nieuwe cliënt tevreden gesteld was. Ten overvloede legde hij hem nog uit, wie de medebewoners waren, hetgeen een goedkeurend hoofdknikje tengevolge had. Hij wilde zich reeds terugtrekken, doch de heer Van Maanen hield hem tegen en stelde nog^ enkele vragen. —Alles bevalt me, behalve dien Russischen student, zei hij. Ik heb het nu eenmaal niet op die luid jes begrepen. Woont hij al lang hier? — Twee dagen, legde de portier nogmaals uit. En gelooft u mij, dat het een keurig jongmenseh is. — Maar een Rus misschien wel een bolsjewiek. — Daar ziet hij niet naar uit, weersprak de portier, dle niet kon dulden, dat een anderen gast beleedigd werd. Ik meng me natuurlijk nooit in de particuliere aangelegenheden van onze gasten, maar in vertrouwen wil ik u dan wel zeggen, dat hij vanmorgen een brief ontving van een adres, waarva,n het bekend ls, dat het eer tegen Öe bolsjewieken samenspant. — Een spion? Een samenzweerder dus? De portier beet zich op de lippen. Hrj had zich laten verleiden tot een mededeeling, die hij beter verzwegen had, maar nu hrj eenmaal a had gezegd, kon b niet achterwege blijven. — Laat ik u dan nog zijn naam noemen, zei hij. U zult er toch zeker niet op tegen hebben, dat u in hetzelfde hotel logeert als graaf Wladimir Pavlakowitch, zoon van den vroegeren adjudant van den Tsaar. — ledereen kan zich zoo noemen, merkte de heer Van Maanen op, maar enfin, laten we er niet verder over disputeeren. Mogelijk vergis ik me ook totaal en is hij inderdaad een zeer respectabel .torrsrmensch. Ik ben alleen niet eewend In iemand te spoedig mijn vertrouwen te stel len. Het leven heeft me wel anders geleerd. — Wat dat betreft, mijnheer, zel de hotelportier, kan men inderdaad niet voorzichtig genoeg zijn en in mijn functie heb ik de daartoe noodige ondervinding wel opgedaan. Als ik moest vertellen, wat of ik De heer Van Maanen geeuwde. De hotelportier begreep. — Daar stelt lemand als u natuurlijk geen belang in, zei hij snel. Maar dit kan ik u wèl zeggen, dat voor zoover mijn menschenkennis reikt, deze Rus inderdaad vertrouwen verdient. — Ik hoop het, beaamde meneer Vap Maanen, toch nog wat sceptisch gestemd. — Hoe laat wenscht meneer morgenvroeg geroepen te worden? — Te drommel, dat is goed, dat je daarover begint. Ik heb morgen een drukken dag. Ik heb een belangrijke conferentie in Tilburg en daarom zou ik niet graag den eersten trein missen. Wacht ■ eens even. Van Maanen keek het spoorboekje ln. — Je roept me morgenvroeg om half zeven, zei hij gedecideerd. Laat het niet aan een ander over, want ik zou zeer gedupeerd zijn, als ik niet tijdig gewekt werd. — U kunt op mij rekenen, zei de portier, nu in het volle besef van zijn waardigheid. Door mijn schuld zult u den trem niet missen. — Ik hoop het, bleef Van Maanen sceptisch. Het ontbijt op mijn kameu brengen, morgen om kwart voor zeven. De portier zuchtte. Hij bezat geduld, maar er waren grenzen. Nog maar zelden' had hij zulk een gast meegemaakt. — Om kwart voor zeven heeft u uw ontbijt op uw kamer, zei hij naar de deur loopend, want langer tijd kon hij niet verbeuzelen. Hij glimlachte, toen hij reeds in de gang staande, Van Maanen voor de derde maal hoorde zeggen: Ik hoop het. Dien volgenden morgen, om half zeven precies, klopte de portier op de dein: van kamer 17. Een brommerig geluid was het antwoord. De portier aarzelde, klopte dan nogmaals. Een bulderende stem riep: — Houd op met dat lawaai. Ik heb al „ja" geroepen. De portier dacht aan zijn fooi: hij bleef kalm. — Dan is het in orde, mijnheer, zel hij. U krijgt dadelijk uw ontbijt. — Ik hoop het, schreeuwde een stem, daar binnen. — Wat lk hoop, zal ik niet zeggen. dacht de portier, en hij ging weer naai» beneden. Hij was er nauwelijks aangekomen, toen een bel rinkelde, eerst een kort nijdig getik, dan een hard lawaai, zonder eenige onderbreking. Het zou me niet verwonderen.... bromde de portier en terzelfder tijd knikt» hij. Het wèis zoo: het bellen geschiedde In kamer 17. Hij haastte zich naar boven, waar meneer Van Maanen hem buiten de deur van zijn kamer opwachtte. Zrjn stem dreunde alweer: — Oogenblikkelijk mijn schoenen! — Uw schoenen? Heeft de poetser ze niet gebracht? Dat is vreemd! Maar ik zal direct even vragen. Eeh paar rnmuten later'was'de portier' terug, vergezeld door Jan, den poetser. — Mijnheer, de poetser heeft reeds een half uur geleden uw schoenen gebracht, zei de portier beleefd, doch nu zeer beslist. Niet alleen üw schoenen, doch van alle gasten. Ziet u maar: verder in de gang staan de laarzen der andere heeren. — Ik weet het zeer beslist, bevestigde Jan. Vier paar schoenen heb ik naar boven genomen. Uw paar was er ook bij en ik heb ze hier voor de deur gezet. — Misschien heeft er een vergissing plaats gehad, of misschien zijn ze gestolen, maar ik heb mijn schoenen niet en ik moet ze oogenblikkelijk terugkrijgen,, bulderde Van Maanen. Over een kwartier vertrekt mijn trein. Vergeefs probeerde de portier hem tot kalmte aan te manen; steeds driftiger werd de nieuwe gast en op steeds luider toon eischte hii, dat men hem zijn schoenen bracht. De portier en de huisknecht zochten overal; ze keken alle paren na, die in huis waren en ze brachten ze bij Van Maanen, die in steeds grooter opwinding uitriep, dat hij geen opkooper van schoenen was, maar dat hij alleen zijn eigen schoenen verlangde en die waren er niet bij. Wat de portier vreesde ging gebeuren: er ging al een deur open en een nog slaperige stem vroeg, wat er aan de hand was...Gelukkig was het de neef vanden directeur, zoodat men voor hem de zaak niet verborgen behoefde te houden. Met een paar woorden werd hij op de hoogte gebracht, en dit had het goede gevolg, dat de woedende gast even zweeg. — De schoenen moeten terecht komen, erkende het familielid van den directeur. De vraag is alleen: waar zijn ze? — Misschien zijn ze wel in mijn kamer, veronderstelde Van Maanen ironisch. r*-. Dat zou ik gaarne willen onderzoeken, bevestigde het jongemensch en zonder verder woordenver lies, trad hij bij Van Maanen binnen. Een vluchtig onderzoek was reeds voldoende om aan te toonen, dat ook hier de schoenen niet stonden. De jonge man, die secuur te werk ging, 'onderzocht zelfs de kasten, keek onder het bed en wierp tersluiks een blik in Van Maanen's geopende koffer, zoodat hij er zeker van was, dat de schoenen zich evenmin in deze kamer bevonden. Intusschen was de portier naar den directeur gegaan en had hem het geval verteld. En vijf minuten later kwam ook dé directeur helpen zoeken naar het paar schoenen van den heer Van Maanen. Nogmaals werd de gang onderzocht en weer opnieuw keek iemand ortder de prachtig gebeeldhouwde kast en, toegevende aan een plotsen impuls, keek de directeur zelfs in de kast, maar het geval bleef even raadselachtig: de schoenen waren verdwenen. Er kon niet langer aan getwijfeld worden: ze waren gestolen. Wie kon de dief zijn? De huisknecht was meer dan dertig jaar- in dienst, dus hem te verdenken zou absurd zijn. De portier telde niet veel minder dienstjaren en hij ging dagenjKs om-met een kas, die steeds klopte, zoodat ook deze verdenking een dwaasheid zou zijn. De neef van den directeur was een gefortuneerd man, die niet om een paar schoenen verlegen zat. De gast van kamer 15. was een oude bekende, die bovendien nog ëen abnormalen voet bezat, zoodat hu aan een paar normale schoenen heei weinig hebben zou. De eenige persoon, me overbleef, was de bewoner van kamer it>, de Russische student, die zich bij het gezelschap had gevoegd. De directeur keek hem onderzoekend aan en gai den portier een wenk. Ongemerkt sloop hij in*diens kamer en zocht ook daar naar de schoenen. Vergeef sch. De verdenking van Van Maanen bleef echter bestaan en hij hoonde zelfs: : — Wat heb ik je gezegd? ledereen kan zich wel voor graaf uitgeven. Maar intusschen heb ik nu mijn trein al gemist. Eh mijn schoenen heb ik nog niet. De directeur was ten einde raad. De reputatie van zijn hotel en van zijn personeel stond op het spel. Tot nu toe wisten alleen neg slechts een paar personen van dit geval af, doch als hij niet dadelyk Ingreep, dan zouden over een kwartier all? gasten er mede op de hoogte köfcen, wat er gebeurd was. Niets zou zoo erg zijn, dan wanneer de gasten zich in met hotel „Lion dOr" niet meer veilig voelde-,. Dit stond de nieuwe gast nu op luiden toon te verkondigen en daarom aarzelde de directeur niet langer meer. — Koopt u vandaag voor onze rekening maar een paar schoenen, zei hij. Ik zal direct als de zaak geopend is, om een zichtzending telefoneeren. ■ — intusschen ben ik mijn dag kwijt, mopperde Van Maanen na, en dat verlies vergoedt u mij niet. '■"■"•— We zullen u geen rekening presenteeren voor uw logies en zoo u dat wilt, kunt u ook nog gebruik maken van de lunch. . . ~, Van Maanen knikte, tevreden gesteld. — Telefoneert u dan maar om.schoenen, zei hij. Ik hoop, dat ik ze spoedig krijg. Wat nu weer? Dë«*Russische student, die tot nu toe gezwegen had, lachte plots hardop, waardoor hij de aanda