VAN HEINDE EN VER. Enkele Juli-merkwaardigheden. -* Juli 1876. Heden ging het eerste tweMnasterschip door het Eemskanaal van Delfzijl naar Groningen Honder den menschen liepen te WoKersum het eenige dorp dat onmiddellijk aan het Eemskanaal ligt, — -*-* men. Velen, zelfs ouden van dagen, hadden nog nooit een dergelijk. ■_. . vaartuig gezien. warm#i 6 tot 20 Juli 1881. Alle dagen extra warm, |L soms 90 graden in de schaduw. 125I25 Juli 1884. Zwaar onweder! Te Niéuweschans en omstreken geweldige ha % gelslag, die veel schade bracht " J«" 1885. Gepasseerde nacht heeft het erg gevroren; in 't Westerkwartier en in de Woldstreken, zijn vele> aam appelen, boomen en boekweit ten .. deele vernietigd. J 5 Juli 1887. Eenige dagen zeer warm; merKwaardil, dat we tot dusye-dezen zomer nog geen onweer hebben s-26 Juli IBBBa Tot heden bracht d*K«af0j ons veel regen; het hooi staat nog grootendeels op het land, wachten ,_ T de op droge en zonnige cagen^ iQ Juli 1892. Thans is de heer Séquah (won derdokter) eenige dagen m u ningen, na vooraf Lee^S Zwolle, Den Haag en meeroeie Plaatsen te hebben bezocht. Aiom hoort men zingen: Hebt ge 't al vernomen, In de Haagsche kran,. Séquah is gekomen, Id ons vaderland. Heb je kromme beenen. Jicht of rhemaüelc. Gk naar Séquah henen. - Die geneest je mi mws&''' En werkelijk! Er gingen ook honderden henen. Ik heb velen zien loopen, alle met min of meer kreupelen gang, maar of ze genezing hebben gevonden, durft schrijver dezes niet beweren. 15 JuU 1895. Met ingang van heden is de heer H. Broekema (geboren te Hooghammen), benoemd tot burgemeester der gem. Slochteren. 16 Juli 1896. Heden erg onweer, vooral in het N. W. onzer provincie. Tusschen Leens en Wehe, Werden een man en vrouw doodelijk door den bliksem getroffen. — Verschillende branden hadden er plaats. 9 Juli 18""9. Zondagmiddag; erg onweer door onze geheele provincie; in vele plaatsen was het zóó erg, dat vele menschen nooit zulk 'n noodweer beleefd hebben. Daarbij tal van ongelukken. 20 Juli 1900. Buitengewoon warm! Des middags was het 93 graden in de schaduw en toch dezen dag geen on- Weer. W. Juli 1928. ~ H. R, '■*&-- --- Langvingers in het land der zwarten. De Afrikaansclie neger wordt door ons blanken, beschouwd als eea kinderlijke ziel, als een oennensoh, onbeschaafd en onontwikkeld, maar waar geen kwaad bij zit. En toch tellen ook de landen onder den equator bedriegers en oplichters, bij wie menige Europeesohe gauwdief een lesje zou kunnen nemen. Een gewezen politiechef 5n de Engelsche Kenj*a-kolonie, mr. C. J. Senipül. vertelt uit z«n loopbaan allerlei interessante bijzonderheden J,ti een vakblad. Het „Hbld. uam er eea en ander uit over, waaraan wü het volgende ontleenden: Ook ik geloofde ln de Onverdorvenheid der negere, eohrjjft feü, „maar de eerste ervaring, die ik opdeed, bewees mij, hoezeer ik mü vergist had. Het geval kostte mij een splinternieuw oostuum, ter waarde van tien pond, een zilveren sigarettenkoker en nog verschillende kleinigheden. Het was een beschamend begin van mün loopbaan als detective. Ik werd het slachtoffer van een treindief, van welke categorieën misdadigers er een massa zijn in het zwarte werelddeel. Het zün heeren in onberispelijk linnen pak, met een eerlük, fatsoenlük gezicht. Zü slaan hun slag aan dè stations, waar de treinen 's nachts stoppen. Langs de treeplanken grazen ze hun terrein af en met spiedenden blik küken ze door de coupéraampjes om te zien, of de reinigers rustig slapen. Is bet oogenblik gunstig, dan pakken ze door het raampje al wat ze kunhen. Op de tien wordt er maar één gesnapt, maar zü accepteeren een gevangenisstraf als het risico van den arbeid. Naast dit primitief soort gauwdieven loopen et handige inbrekers rond, die, geen andere kleeren dragend dan een paar handschoenen (om geen vingerafdrukken achter te laten) hun bult gaan halen om dan in razend tempo zich per auto uit de voeten te maken. Deze zwarte kerels eaan uiterst voorzichtig te werk. Van te voren hestudeeren ze nauwkeurig het terrein, alle inogelükheden berekenen ze, zoodat het meestal heel moeilijk is, hun op het spoor te komen. Zij werken kalm en met groote tegenwoordigheid van geest. De meesten van hen zün oude bekenden van de politie. Op het gebied van misdaad en bedrog, ibesohikt de neger over een ongelooflijke dosis fantasie on vindingrijkheid. De naief om zich heen kijkende zwarte, die met verbaasden blik door de drukko stratea vau de groote kuiert, heeft het (soms achter de ellebogen. Op hooderd manieren w*et hü züu uiedemenschea af te zetten; hü i* ervaren in het vérvalschea van passen en andere dooumanterr en de ■zwarte. zak^ênxpJlfiJ* is minstens zoo bedreven in zün vak als zün blanke collega. Wat valsch spelen betreft, wint hü het zelfs van den Europeeschen kwartjesvinder. De Afrika-neger, die keraversoh uit zün dorp komt, is meestal nog onbedorven, maar verrassend snel leert hü alles aan, Wat noodig is om een goed bedrieiger te zijn. Eén ding heeft hij voor op menigen blanken misdadiger: hü is over het algemeen niet wreed, niet moordlustig. In Oost-Afrika tenminste komen maar zelden diefstallen voor. waarbü geweld of moord wordt gepleegd." --- Een nuttige Ontvanger. Een Radio-Vertelling van Berrie H. I. De „Peggie-Pee" lag voor anker in Providence Harbor, op een mooie Juni-morgen, in afwachting van een vrachtje. Traag rolden aan de golven van den Atlantischen Oceaan, onder den wolkeloozen, blauwen hemel. Sleepbooten voeren druk heen en Weer en het rumoer van het werkzame leven aan de dokken kwam klaar en duidelijk over de watervlakte. Het ontbijt was afgeloopen en Mat Bronson, de kapitein, zat met den meester op het bruggedek onder 't helderwitte zomerzeil, want hoewel klein en een wilde vaartboot, was de „Peggie Pee" goed uitgerust en onderhouden. — Ik heb zoon gevoel, dat er wat gebeuren gaat vandaag, Mac, merkte Bronson op na een betrekkelijk lange stilte. William Mac Williams, die niet alleen chef-machinist was, maar lste, 2e, 3e en assistent terzelfdertijd en bovendien voor de helft eigenaar van de boot, haalde zijn schouders op. — 't Zal tijd worden ook, Mat, ik zou zoo zeggen, dat een lading uiterst welkom zou zijn. Bronson glimlachte, wat hem betreft had 't geen haast; over 't algemeen had hij niet te klagen over de ladingen van de „Peggie Pee", welke hij hier en daar oppikte in de vele Atlantische kusthavens, juist zooals 't toeval 't wilde. Hij nam 't leven even gemakkelijk als zn kleine, stevige schuit de golven. Op zijn leeftijd — den middelbaren grens was hij reeds ver gepasseerd — had hij een aardig tegoed op de Bank, daar hij kind noch kraai bezat, maakte hij er zich nooit druk over, als de tijden eens wat slap waren en de „Peggie Pee", zonder lading in één of andere haven lui voor anker lag. Dit was echter niet 't geval met zn compagnon en besten vriend — nauwelijks dertig, had hij den zin voor 't avontuurlijke nog niet verloren — kon hij zich niet vereen igen met die dagen van niets doen. „En dan", luidde dikwijls zn verzuchting „dat er hoopen vrachtjes als 't ware liggen te wachten om opgepikt te worden" en doelde hiermee op de mogelijkheid mee te gaan doen aan „rum-running" van de Bahamas — of Bermuda — tegen fantastische charterprijzen. Maar dan schudde de „ouwe" zn rood-verbrande kop: „Ja met olie kans te dicht in 't vaarwater van oom Sam te sturen, met een opsluiting als gevolg. We hebben een schoon boekje en we zullen dat houden. Ik niet voor een smokkelzaakje." En zoodoende had Mac tot nu toe nog eiken kans op een zoet winstje — gemakkelijk verdiend — in rook zien vervliegen. Maar dien morgen, tegen tienen, zette een fraaie motorboot — één glinstering van lak en koper — op den Voorsteven wapperend de vlag van één of andere Yachtclub en de Stars and Stripes waaiend van het achterdek, koers naar de traagschommelende vrachtstoomer en gleed langszij. Een slanke, jonge man in keurig yachting dress klom snel langs den scheepsladder aan dek, waar Bronson hem begroette. — Wel schipper, vroeg de vreemdeling, is uw schip nog vrij voor charter? — Nooit vrijer geweest, sir, was 't antwoord, maar gaat u mee naar boven, het is heet hier. Weldra zaten ze gedrieën, elk in hun dekstoel, en Bronson opende de onderhandelingen. — En wat kan ik voor u doen? — Wat zou u zeggen van een week's charter, uit de kust? — Hoever uit de kust? vroeg Bronson bedachtzaam. — O, juist uit 't gezicht van 't land. You sec, ik regisseer een zeefilm voor de Perfect Film Production Cy en we hebben een redding noodig op zee en dergelijke tafereejen. — Komen dr ook vrouwen aan boord? informeerde de meester angstig. — Alleen onze „leading-lady" — Margle Ferguson — van haar heeft u wel eens gehoord, vermoed ik. Bronson moest ontkennend antwoorden en Mac haalde veelzeggend de schouders op, tegen den schipper echter maakte hij de opmerking: — Als we tot overeenstemming komen, zal één van ons beiden zn hut moeten afstaan aan de dame, Mat, maar doe jij het dan. Ik wil geen vrouw in m'n hut., het gaat er ruiken als als in een parfumeriezaak en 't parfum van een actrice is niet goed voor de rust van een machinistenziel. De bezoeker lachte hartelijk en Mat Bronson merkte op: — Mac zou liever zand hebben in de lagers van zijn machine, dan rokken aan. boord. — Dat is maar al te waar, vrouwen is lastig goed en je weet nooit hoe je ze moet aanpakken. Wel, mr. Mac Williams, meende de filmman, ik durf u te verzekeren dat u, wat zal ik zeggen, dat u verliefd zult worden op miss Maar hij eindigde niet: de kleine machinist was opgesprongen als was ie door een slang gebeten: — Hé, hé, wat zeg je? Ik., verliefd. Je doet me blozen, alleen al bij de gedachte aan zooiets. En weg liep hij, verdwijnend door het toegangsluik van zijn paradijs: de machinekamer. De beide anderen bespraken daarna nog enkele voorwaarden, ten slotte stond de bezoeker op om te gaan. — Dus dan is alles geregeld, schipper? vroeg Harry Thomson, want zóó had hij zich genoemd, toen hij een kwartier later Mat's hand schudde. — 't Is O. K.* meneer! — Best, we zullen morgen om een uur of tien aan boord gaan, dan heeft u dus stoom op en zoo? — O. K. Zoo gauwu aan boord is, zullen we het anker lichten. 11. — Is dit niet heerlijk, mr. Mc. Williams, oh, ik houd van de zee, ik benijd de menschen, die er hun leven op doorbrengen, zei miss Ferguson tegen den machinist, beiden leunend tegen de railing en uitstarend over de wijde, zonovergoten watervlakte. De meester, in wiens hart het mooie meisje alreeds gevoelens gewekt had, welke hem meer en meer verontrustten, knikte: — De zee is mooi, miss Ferguson, maar ik heb haar ook anders gekend en dan, och, you sec, 't leven aan boord heeft ook zn eentonige zijde. De laatste woorden werden opgevangen door Frank Lewis, die zich in gezelschap van kapitein Bronson en Thomson juist bij hen voegden en deden hem de opmerking maken: — Maar waarom hebben jullie geen radio aah boord? Bronson schudde 't hoofd: — Wat voor nut zou de uitgave er voor hebben? Zoon ding kost 'n hoop geld en ik zou iemand aan boord moeten hebben om het te bedienen. Bovendien hebben we 't niet noodig, we varen geen passagiers en altijd kustvaart. — lets er tegen, als ik een antenne span tusschen de masten? Ik bracht een kleinen ontvanger mee — just to listen in, of course. Ik maakte 'm zelf en zou wel eens een beetje willen experimenteeren. — Help jezelf, noodigde de schipper joviaal, en zoodoende was Lewis een gedeelte van dien middag druk bezig met 't spannen van een antenne, terwijl een uurtje besteed werd aan 't draaien van een paar scènes, waarvoor zelfs Mac Williams eenige oogenblikken zn machine ln den steek liet. — Dat daar heeft verbazend veel van werkelijkheid, mopperde Mac bij 't opnemen van een liefdes-scène van het meisje met haar partner, Fred Lever. — Toch niet jaloersch, Mac? opperde de schipper. — Not me! verwierp de onder verontwaardigd, maar hij hield 'r niet van 't meisje zoo te zien spelen met dien jongen slungel, zooals hij zich uitdrukte toen hij weer afdaalde naar de plaat. Eenige uren later lag de „Peggie Pee" voor anker en zaten allen in dekstoelen in het heldere maanlicht, de hemel tintelend van sterren en luisterden naar de muziek van 't station van Newark, waarop Frank Lewis had afgestemd. Bronson wa 6 werkelijk geïnteresseerd; 't was de eerste maal dat hij radiomuziek *) O. K. — Code-letters voor „AU r-febt" — in orde. hoorde en allen amuseerde het, toen hij, onbewust, met zn voeten den maat der muziek meestampte. — Toch fijn zoon dingetje aan boord te hebben, Mac. Zou je 't kunnen bedienen en wat kost 't? — Een kind kan er mee overweg, viel Lewis in, en de prijs valt mee. Een toestel als dit, geheel compleet, zal om en bij 100 dollars kosten. — Een hoop geld, meende Mac en daarmee eindigde de discussie over dat punt. Voor meer dan een uur zaten ze nog en rookten en luisterden, en dan één voor éen gingen ze naar bed. — Ik blijf nog een poosje, kondigde Lewis aan, een beetje experimenteeren en. weldra zat hij alleen in 't stralende maanlicht. Hij zette den loud-speaker af, nam een koptelefoon en draaide langzaam de condensatorknoppen, gespannen luisterend. Af en toe keek hij op z.n horloge, dan, eensklaps, zat hij beweegloos, nam een vel papier en schreef snel. En hier volgt, wat hij opnam in code: De Perfect Film Production Cy Studio's Bronx. New Vork. Arriveer Dinsdag. Passeer Sandy Hook lichtschip omstreeks 3 uur 's middags. Alles uitstekend geregeld. Mathews. De operateur herlas de boodschap en grinnikte, schakelde de lampen uit en maakte de verbindingen los, droeg daarna 't apparaat naar de kaartenkamer, waar hij, op de breede sofa, zn rustplaats had. Intermezzo. De directeur en 't meisje lazen de boodschap, onbemerkt, den volgenden morgen en schenen danig in hun schik. — Dat is dus overmorgen, dat is te doen is 't niet? meende Thomson. De operateur knikte en Thomson vervolgde: Ik zal nu alles in orde maken met onzen schipper, en na t velletje papier, in kleine stukjes gescheurd over boord te hebben geworpen, ging hij naar de brug, waar Mat Bronson met langzame passen heen en weer liep, op zn morgenwandeling, zooals hij 't noemde. — Ik heb 's nagedacht, schipper, ik zou graag een opname maken van 't passeeren van een grooten „liner" — ik heb 't in deze film wel niet noodig, maar het is altijd te gebruiken. Zou dat gaan? — Gemakkelijk genoeg, meende Bronson, we zijn een 60 mijl uit de kust, ter hoogte van Long Island. We kunnen opstoomen naar Sandy Hook — juist in de vaarroute der groote lijners — geen mist om dezen tijd van 't jaar, en we kunnen een groote uitpikken. — Een vri§nd van me komt terug met de „Catonia", ze wordt te New Vork verwacht overmorgen «laat in den namiddag, geloof ik. Zouden we haar kunnen oppikken? — 'k Zou dr moeilijk kunnen missen, gromde Bronson, ongeveer 't grootste ding dat drijft. We zullen dien koers gaan voorliggen, terwijl u doorgaat met opnemen. Twee streken stuurboord je roer dit laatste tegen den roerganger in de stuurhut. — Stuurboord twee streek, ligt ze voor, Sir! kwam de melding. En de „Peggie Pee" ploegde kalm de golven, in haar nieuwen koers. 111. Felix Mathews, lste klaa passagier aan boord van de „Catonia". wilde juist de rooksalon binnengaan, toen een keurig gekleed heer even zn arm aanraakte. — Kan 'k u een oogenblik spreken? vroeg de laatste. — Met alle genoegen, met wden heb ikE 't genoegen? De ander, met een vlugga beweging, toonde een insigne op den bra-: nenkant van zn jasrevers. Oh, een poli-4 tieman, glimlachte Mathews geamuseerd*-; Ga mee in de rookkamer. — En nu, toen ze tegenover elkaar za*«| ten in twee clubfauteuils wat zal 't zija,* een whisky en een sigaar? De ander schudde ontkennend 't hoofd» — Dank u, ik zal niets gebruiken. Justi. as you like, wat kan ik voor u doen? $ Het antwoord kwam kort en scherp* — Waar is het „La Felse" halssnoerJ Higgins? Het gelaat van den andere veranderde niet, noch verdween de gllm-l lach van zn lippen. --- Op zoek naar den oermensch. De door het Amerikaansch natuurhistorisch museum te New-York toegeruste centraal-Aziatische expeditie, die zich tot taak heeft gesteld, in het binnenland van Mongolië naar de sporen van den oermensch te zoeken, ls onder leiding van Roy Chapman Andrews, die ook de vroegere expedities van dit museum heeft geleid, dezer dagen uit Kalgan ln de Chineesche provincie Tsjlli vertrokken. ZIJ bestaat uit tien geleerden en Zesentwintig Mongoolsche en Chineesche tochtgenooten. Onder de geleerden bevinden zich, behalve de dierkundige Andrews, twee palaeontologen, een geoloog en een archaeoloog, een filmopnemer en een arts. Voor het vervoer van de wetenschappelijke instrumenten, uitrustingsvoorwerpen en de voor zes maanden voldoende levensmiddelen doen acht vrachtauto's en 125 kameelen dienst. Om zich te beschermen tegen de aanvallen van rooversgespuis, dat een ware plaag is voor de karavanen, heeft de leider met den beruchtsten rooverhoofdman van het gebied een overeenkomst gesloten, volgens welke de bandiet de expeditie tegen een vast honorarium zijn bescherming tegen aanvallen van roovers waarborgt. Om geheel zeker van zün zaak te zijn, heeft Andrews het intusechen gewenscht geoordeeld, zijn contractanti slechts, de eene helft van het overeengekomen! honorarium uit te betalen, de rest zal de roo-| ver pas ontvangen, wanneer de expeditie» weer behouden te Kalgan zal zijn terugge-l keerd. * Het is de vierde expeditie, die Andrews md opdracht van het New-Yorksche museum uit-5 voert. Van de laatste bracht hij als de kost-*-* baarste vondst de vermaarde dinosaurus^* eieren mede. Deze keer is het doel naar de* overblüfselen van den oermensen te zoeken,,* die ouder is dan de skeletoverblijfselen van* den phitecantropus, den menschaap, dien» Dubois in het Jaar 1891 op Java heeft gevon-*--den. De aanleiding tot de nieuwe expeditie' van Andrews gaven twee menschentanden,. die in 1926 op twaalf mülen afstand van Pc-" king waren gevonden. Een derde tand werd vervolgens in den zomer van het vorig jaar' door dr. Davidson Black van het Rockef ellerinstituut in Peking gevonden. Dit ls dezelfde geleerde, die een uitvoerige verhandeling heeft geschreven over den Ülnanthropus of „Pekingmensch". Volgens Andrews is deze tand het belangrijkste overblijfsel van den oermensch, dat bestaat. Hij is zeker zoo oud als die van den aapmensch van Java of eenige andere vah de ons bekend geworden overblijfselen uit den oertijd. De ouderdom van den tand kan men afleiden uit de geologische samenstelling van het terrein waar hij werd gevonden zoowel als uit de fossiele resten, waarmede hij was vermengd. „Deze^ Pekingmensch". verklaarde dr. Andrews, „heeft zonder twijfel een ouderdom van een millioen jaren. Maar daarmede stellen wij ons niet tevreden. Wij kijken uit naar een mensch, die tweemaal zoo oud is." ---