KUNST EN WETENSCHAP. Annie van Ees. Dinsdagavond heeft Annie van Ees te Rotterdam gejubileerd voor een vollen Schouwburg. Ook hier had het huldebetoon na afloop der voorstelling: van „Leontientje" plaats. De voorzitter van het huldigingscomtié, de heer A. Robertson W.A.zn. leidde de übilaresse op. Het publiek, dat was opgestaan, ontving haar met een ovatie. De heer Robertson bood uit naam van vele bekende en onbekende vrienden een groote mand bloemen en een étui met zilver aan, waar het „overschotje", onder couvert aan was toegevoegd en voor den „kleinen Cor" een (speelgoed-)konijn, kameraad van „de Witte" uit Boefje. Nadat nog meer bloemen waren aangeboden kwam mevr. Marie van Eysden— Vink en werd met daverend applaus begroet. Lieve Annie, zei ze, in Den Haag heb 3o mij gevraagd waarom ik je niet had toegesproken en toen heb ik je ingefluisterd: wacht maar, ik maak deel uit van het comité voor Rotterdam. Juist hier wilde ik spreken, waar ik je voor het eerst heb zien spelen, als een heel jong meisje, in een stuk, waarvan ik den naam niet goed meer weet, waarin je me innig hebt ontroerd. Het_ toeval heeft gewild, dat je juist je eerste jubileum viert in denzelfden tijd, dat de grootste onder de grooten haar afscheidsreis maakt, en nu ben ik zoo blij, dat ook jij overal volle zalen vindt. Neen, ik zal je niet met Theo Mann—Bouwmeester vergelijken, je weet zelf wel dat je nog maar op de onderste sport van de ladder staat, die misschien eenmaal leidt tot de hoogte van haar roem. Toch heb je één ding met haar gemeen: ook jij weet te ontroeren. Men noemt je dikwijls een schat, doch daar wordt dan wel eens aan toegevoegd: maar zij is altijd eender. Och, kind, dat het soms zoo lijkt, dat ligt aan het repertoire en dus indirect aan het publiek, maar laat het je troosten, dat zekere Marietje Vink, jaren geleden, en ook Alida Klein en Else Mauhs vroeger hetzelfde verwijt hebben moeten hooren. De menschen zeggen, dat je altijd dezelfde bent —