De School van den Toorenaar. Sedert lang , had dc Deken van h*t kapittel ▼an Compostrlla zich vr chteloo-Th t 'hoofd gebreken , met naat- eene of andere kunt! of Wetenschap te zoeken , waaraan hij sich , iv 'later' teeltijd, zou kunnen toew.j.leu. rEeu werkeloos leven, mits bet hem eer, rijkdom < weelde had aangebragt, zin hem wel liebbei aangestaan : want let dun arbeid h»d .h.i weinig lost. Eindelijk bel. al le' zich zij.ickeus toi. de zwarte kunst. Zoodra hij s_ecKts de ëïTJre móeijelijkhedcn had doorgeworsteld , dacht hij, zen. wel ecu -..f ander meer vermogend Wezen hem de behalpzamc hand komen bieden, en Wfikeii in zi.jj.te plaats. In stilte , zocht hij d -■ te weten te komen , waar hij ergens een bekwaam toovcnaar kon vinden . Men verwees hem naar zekeren RODKïGo, te Toledo. als 'len vermaardstcn . die er in die wetenschap op tien ganschen aardbol te vinden was. Voor. zien vau brieven van aanbeveling, vertrok hq zpod.ra ■ ■ 'ijk liaar Toledo, melde zich bij Don ivomiiGo aan, eu verzocht als leerling in Z^'ic werkplaats te mogen worden toegelaten. De Deken had zich voorgesteld in deu deifeUkuiiStenaar een' man te zullen aantreffen , ixi t een barsch en streng gelaat, een' langen banrd , een' tóovergordel en slab Met verb-ziur. vond hij, integendeel, een' eerwaardi>. grijsaard met een zacht en minzaam .-.or- J.. -.r.i , dot-,; wiens houding anders cie. vonders had» De Deken droeg hem, al stotterend, zijn verzoek vcor, en Don RoDQTCo gaf nein vriendelijk' ten antwoord: »v,'er-:; wcMtorn «v mijn leerling en mijn zoon. Dé wetenschap, t< die gij leeren wilt , is niet slechts de hoogste «van aHe, maar gij vordert o..t_ zairërheid « des harten , bij hein , die haar beoefenen u wil. B. ..it gij die eigenschap '_"" ■— -v 11. biiep ja." — u lk moet w op av woord gelooven : want * de kiachten der natuur gehoorzamen wel aan < gen van den geest, maar God bc. « pn.'ft dc harten.," t Eer tv.ij verder gaan, moet,ik .a.ecne vraag « doen. Zoudt ge tot erh.cnlelijkheid in staal ti r?ij;-!_, wanneer ik u de .geheime;! der wijsheid \. eper-baarde?" —. Ik zou er u mijn leven voor willen wijden !" —« Zoo veel verlang ik niet; -maar, «eg ■. eens , gij zijt Reken -eener eude en vermaarde • k-..ik. z.l.e-r klimt gij, met der tijd, tot nog « hooger' "waardigheid op. Wanneer u dit.ge- '■ tr J•■. sv.-i-.-A -megt, zoudt .gu dan uw' meester wel K indachtig ziju V' *-t Wanneer' ik veronderstellen moest, dat C gij mij zulk. een' vraag m goeden ernst deedt, r4--zou ik mij als de slechtste der menschen bc-; «schouwen: al wa: ik op de wereld bezit is, « van dit oogenblik af, het uwe." De Deken veegde de eene plegtige verklaring bij dc rorcti-e, zroodat de Grijsaard , ten laatste van zijne ■opregtheid tcii vollen overtuigd scheen. T;.eu stond lIODRIGO op, riep de keukenmeid eu zeide : » ma?R twee patrijzen gereed , doch d steek ze niet aan het spit, eer ik n nader last i ;:tci, En gij, mijn zoon, volg mij." Hij gi '■■ .An in c.rie zaal vol boekeu e iigen ; daar zou hij hem ecu en ander D"d. ..igt geven. "^aawseiijks waren ze begonnen',' of daar zagen 2C twee mannen binnentreden, die van Comzfcstetfa kwamen, en ecu' brief voor den De- It.-.i bij zich hadden. Het was een brief van lijii' corn , den Bisschop, die, door eenege*ïr.r!ijke ziekte aangetast, den Deken verzocht, tioe eir boe liever, over te komen, zoo hij üi en i < a nog ontvangen wilde. Maar de Hfcel , die miïnhr op den zegen van zijnoom. dan on Roi)i.iGü"S lessen gesteld was, wendde et-Inge drukke bezigheid voor, en de twee ge- Zanit.ii vertrokkeq zonder het doel hunner zending te hebben b.-reikt. Evenwel, tegen hef einde van de: vierden dag, verschenen ze op sietiw, met het berigt van des ooms dood, en nut f ei" brief van het kapittel, houdende .benoeming van den Deken in de plaats van den oyeriedelen. Naauwelijks had Don itoDBIGO die tijding vernomen, of hij verzocht zijnen leerling, dat hij rm.de Dekensplaats aan zijnen Zoon fnogt toewijzen. Zeer beleefd ontweek -de nieuwe Bisschop dat verzoek. Men zou het Jiem niet kwalijk ncir.cn , dat hij , ten behoeve fftn ziju' eigen broeder , over die plaats be-. schikte-; doch, taalde de Grijsaard h.m naar Csrrrrponte/frr vingen , en zijn zootl Uuk, dan zoo bij d.zen laatsten, hij de eerste gelegenheid , op eene voordelig. wij,, zien te plaatsen. De grijsaard nam h.t vooiatel aan , en dus trokken ze op wig. Eerst kort waren ze te Compoateüa aangekomen , toen de Paus den nieuwert bollen tuyw;(id. Eeze dacht; dat zij de bc! ki-'chtir;iiig zijner nieuwe waardigheid inhielden, \ maar htSre _rtond hij verbaasd , hij het zien , dnt de Heilige Vader he.ll, mi hooide van zijne uitstekende verdiensten , het aartsbisdom van Teiedo opdroeg, en hem levens magtigde, om zelf zijnen opvolger le kiezen tot den jiost, dien hij het laatst had bekleed. Hoewel de kerkvoogd zelf niet regt begreep , waar toch zi;n groote verdienste wel in gelegen was, kwam het hem echter yoor, dat inj zeer verkeerd zou handelen , zoo hij de hooge waardigheid, die hem werd aangeboden , van ds hand wees. Hij nam die dus aan. De grijsaard verscheen op nieuw eu verzocht hem , nederig I'en beleefd, ofn toch aan zijn' zoon te denken, en hem tot het épèrigevattên bisdom te benoemen. De \aiUbisschop gaf h-m ten antwoord , dat hij zich , wel is waar , verbonden ha.l, om Toor _.o__K...o"s zoon te zorgen , maar dat hij, ditmaal , in geweten, niet anders doen kon , dan dat bisdom toe te wijten aa:i zijn' oom van moederszijde, wien hij sedert lang beloften had .gedaan. » Volg mij naar To,''■ '- ■-■ hij voor. : »gij zult er beiden de . \rtqc beschikking hebben over al wat mij ba» « hoort, en ongetwijfeld vind ik d i: ■■■• g-.le.eu* heid io overvloed, 0.0 riiij, dubb Icn dwars, «vsn mij:ic sciiuld jegens u te kwijten." 'De góéde "man nam met dat antwoord genoegen. Zij vertrokken naar Toledo. Don rorr.ino spaarde tHueiie noch tijd , om dei. __ietUYc_i- (t-irtabiischop zijiic weienschap in te prenten. Deze maakte groote vorderingen , en won in korten tijd ieders genegenheid. Na verloop van twee jaren zjg men nieuwe afgezanten van Ro-ne, die onzen Leid dea kardinaalshoed kwamcq brengen , aan hein overlatende, o;n over ziju Aartsbisdom te beschikken, teu behoeve aan wien het hein goeddau'.it. Toen vernieuwde' «ODtUGO .Andermaal zijp aanzoek, hij sprak niet meer idem en nadruk dan de beide eerste reizen. H-ij beriep zich op zijn langdurig wachten , op zij'ie talrijke diensten, en op de beloften , die hem gedaan waren. Oe Kardinaal was zeer met.de zaak verlegen: hij kou de regtinatigheid diej. vertoogen niet ontkennen. Evenwei , Zijne lAtiinetttic had. zoo het heette , nog een* nabestaande te plaatsen, die er zeer dringend om verzocht, en het was. in allen gevalle , pligt, voor familiebetrekkingen het eerst te zorgen. >: Hoe hetzij , volg mij naar <. Rome-A' sprak-de Kardinaal tolden grijsaard : te zeer zeker vii.d ik daar gelegenheid, oni u «r mijne erkentelijkheid te toonen, door het t. geluk vws zoons te verzekeren." Dön RODRIGO gaf ook nog dit maal toe. De nieuwe- Kardii.aal wist zich te Rome algemeen bemind te maken. De Paus deed niets zonder hem.J£ raadplegen; inuar weldra werd zijce Heiligheid gevaarlijk ziek , en slierf . binnen weinige dagen.' Het Conclave kwam bijeen. Toen, vooral, zti'g men RonniGo's wetenschap wonderen uitrigten : want de voormalige Deken van het kapittel|van ComposleUa werd , met eenparigheid .van stemmen, tot hoofd der Christenheid verkozen. Naauwelijks bad men den nieuwen Paus, met de gewone plcgtigheid, de driedubbele kroon op den schedel gedrukt, of noDitiGo verscheen op nieuw, en herhaalde voor de vierde maal zijne bede. Maar te oordcelen naar de wijze, waarop" Zijne Heiligheid het hoofd sdiudde , begreep hij aanstonds, dat hem weder hetzelfde antwoord te wachten stond als voorheen. Ditmaal verloor de grijsaard het geduld en geraakte zijne gal in beweging. Hij verklaarde den Paus, dat hij het verzoeken moede was; dat hij zich niet langer met ijdele beloften wilde laten afzetten ; dat men hem de goede diensten , die hij bewezen had , niet betwisten kon; dat het lijd werd, dat de Heilige Vader zijn woord gestand deed, of anders rond voor zijne meening uitkwam. Door zulk een gezegde gebelgd, riep de Paus met heftigheid uit: »en ik ook , ik weet, wat <. uwe diensten waard zijn; wat uw loon ik behoorde te wezen, ellendig mensch : de * «brandstapel! Voort, uit wijn gezigt, vertr vloekte duivclLtmstennar ! Reeds al te lan*, « heb ik uw strafwaardig bedrijf door de tiii« geren gezien, en zoo g.7 niet binnen vieren « twintig ureu , Rome'a grondgebi d verlaten « heb , '.-ver ik u in handen der Heilige ƒ/_--« qulsitie. 7.i) zal 11 loon naar werken geven, <. , haamtplooze ketter i" Bij dit zeggen, keerde non*.go niehJiedaard om. » Ueii- daar, meisje,'' riep hij, t 0,,-, ;.:j Hrt deur opende, «steek slechts éénlpatriji aaa «het spit, want ik zal het avondmaal alleen « houden." Meteen nam de zinsbf gooeheiing een einde: de vermeende Paus , tot den rang van Deken van het kappittel van Componteilet teruggebragt, bemerkte eindelijk, dat lic volgreeks van jaren en gebeurtenissen , dat al die waardigheden, waarin hij zich verheugd had, niet anders waren geweest , dan een marionettenspel ; dat men op de proef gesteld , dat men den draak niet hem gestoken, eh h-m van ondankbaarheid overtuigd had; en dat hij zich hij eenen man had aangemeld , dio; veel to omziglig en te wijs .v.i_ om zuifc cen'deelgenoot zijner wetenschap te begeeren , of zelfs toe te laten. --- MENGELINGEN. GALANTERIE IN GROENLAND. Het Biïtsebe Hernhutters-Genootschap' ontmoette de grootste uioeijclijkhedeiioin de Groen* lande, te overreden van hunne oude {J bruiken; bij huwelijkszaken ai te stappen. Zij hadd .tt het voorrtemen opgevat om ia den echt te treden met vrouwen , welke zij beminde.. , crt Leefden niet haar op eene hoogst vereerciidoi wijze, loopende dat de inboorlingen-niet zou - den linialen bun voorbeeld te volgen. Doch. in Groenland vordert het decorum dat cents huwbare jonge dochter niet de keuze eens echtgenoots bepale, hare ouders vermogen zie!» evenmin hoegenaamd met het huw lijk hunner dochters te bemoeijen , di. door hunne minnaars met geweld worden weggevoerd. Zie» hier waarin de voorouder'.jkc galanterie dier wilden bestond, welke ook teu huidigen d&.& nog niet geheel en al is uitgebluscht, Eenig.» vrienden begeven zich met den minnaar narijde woning van het door hem verkozen meisje, en voeren het of goedschiks , of met g-weid zclis in bijzijn der ouders met zich* mede. Menigmalen gebeurt het dat een meisje volkomen onbekend is met het doel der genegenheid van den haar wegvoerenden Groen land ers' doch zelfs al 'ware zij van zijne liefde jegens haar onderligt, is zij evenwel gehouden den: krachtdadigstcn tegenstand te bieden, en moet zij zich zelf bij de haren laten voortslepen, wanneer haar verzot ook buiten de huisdeur" harer ouders voortduurt, en zij blijft weigeren, haren minnaar te volgen , ontvangt zij oni--.'':.. baar ettelijke geduchte vuistslagenbp het hoofd. Zoodra zij voor de lint haars bruidegoms ss aangekomen , geeft zij zich aan de meest toomelooze wanhoop over: de baren hangen haar over de schouders, haar gelaat zwemt in tranen en bij de eerste gelegenheid neemt zij de vlugt ; gelukt haar dit, zoo verschuilt zij zich ia de met sneeuw overdekte rotsen , of iv eeuzame vaüeijea en somwijlen snijdt zij, als laatste hulpmiddel, bet gansche hoofdhaar af. Deze laatste daad is ten eenenmale beslissend , want een meisje, dat haar hoofdhaar opoffert, wordt niui-ner door eenig manspersoon ten hnwelijk aangezocht» Gelukt het eenen jongman zijtie liefde ia zijne hut te krijgen, alsdan brengt zij verscheiden dagen iv diepe verslagenheid door, zi| gebruikt geen voedsel hoegenaamd , en wanneer dc zoete vertroostingen zonder uitwerksel blijven , alsdan is het droevig met haar gesteld r want de oude vrouwen des huizes mengen zicht in de zaak, en wordt het meisje zeer onzacht deor haar behandeld. Zoodanig is het barbaarsche gebruik hetwelk de zendelingen zich beijverden af te schaffen» Zij wilden dat de jonge Groenlanders, die in het huwelijk weuschen te tveden, hen eerst kwamen raadplegen, en dat zij vervolgens hum voorhemen eerst aan de ouders van de jonge dochter en daarna aan het meisje zelf kennelijk maakten. In vele gevallen slaagden zij, 'docht dikwerf was ook de uitkomst onvolkomen; naardien de stijf hoofdigheid der jonge dochters, hare vlugt in het gebergte en de kwade bz<% 1 handeling somtiid* *» overhand behieldej. Êene wcdcwe «.oetlinre droefheid niet eemglijk door hare tranen, door haar verslagen voor{tomen, van allen tooi ontbloote hoofdhaar, te kennen geven; maar ook door de verwaar* loozing van hare geheele kleederdragt en haren -geheelen persoon. Wanneer zij eenigen tijd va den dood haars mans wederom zich betoont r.an haar uiterlijke voorkomen gelegen te laten ligscn , is zulks een leeken , dat zij niet af..een'g is om zich op nieuw in de huwelijks» tduis.ers te slaan. 'Zoodra de jonge meisjes ven ouderdom van veertien jaren hebben bereikt en hare eigene waarde beginnen te leeren kennen, alsdan wassehen zij zich het hoofdhaar, ontdoen zich ran hun vetsmeerscl , en kleeden zich behagelijk; weiras zijn zij in opschik tot razernij veizot. Een onderbroek vau rctidicrvel maakt een der vooreaamste artikelen vaD weelde nit. Oe duemon der ijdelheid en cocuFUerie -heerscht ook bij de vreuwcn in Groenland. Een .geheel kleed van rendicrvel wordt bij die Noord land ers onder den lraaisten opschik 'gerekend , en heeft voor hen dezelfde waarde, als bij onze «choonen de prachligsfe en k.->3ibaaT*te versierselen, -tioewel de Groe.i'andfic.ie vrouwen \an schoonheid ziju verstoken , bezitten zij toch sierlijkheid van voor&_irecn , en hare __m_aii-Btg£ eu zachte natuur- Slaat heeft inderdaad iels bekoo_ lij-ks. ---