IN OOST-AFRIKA, WAAR DE OORLOG WOEDT WAT EEN DER LEDEN VAN DE NEDERLANDSCHE ROODE KRUIS AMBULANCE ONS VAN ZIJN ERVARINGEN IN ABESSYNIE VERTELT VII. VAN REIZEN EN TREKKEN MET DE GEVAREN Het is de zevende dag van onzen karavaantocht en wij staan aan den ingang van het groote ravijn, waarin we duizend meter zullen afdalen. Bijna op den rand ligt een toucouldorp. Daar moet telefoon zijn, en werkelijk er is een toucoul die zich overigens in niets van de anderen onderscheidt, waar een draad door het dak gaat. Er is een telefoontoestel maar het maakt den indruk op mij, dat het het toestel van Edison is. Het geheele ingewikkelde instrumentarium hangt aan «en paal in het midden van het huis en aan b.et toestel zelf hangt een Abessyn, die in een zeer druk gesprek gewikkeld is. Hij spreekt niet bepaald in telegramstijl en aan het eind Van iederen zin klinkt een langgerekt ah, dat bovendien den klemtoon van den heelen zin draagt. Als hij klaar is met het informeeren naar de gezondheidstoestanden van ons onbekende lieden, kijkt hij op en krijgen wij de gelegenheid hem te vertellen wat onze moeilijkheden en wenschen zijn. Juist de nagadras is lastig en moet gestraft. De telefonist zal trachten verbinding met Addis te krijgen. Maar dat is heelemaal niet zoo eenvoudig. Addis kan niet regelrecht opgebeld worden, zooiets gebeurt via enkele tusschenstatlons en bij ieder tusschenstation moet er fatsoenshalve naar de gezondheid van den telefonist aan den anderen kant van de lijn gevraagd worden. We wachten dus geduldig een poosje om te hooren dat de lijn naar de hoofdstad te bezet is om verbinding te kunnen krijgen, maar als wij over twee dagen aan den anderen kant het ravijn uitkomen, dan is daar weer een dorp met een aansluiting, nu zal hij ons nog even plezier doen en Dessie voor ons vragen. Het zelfde spel langs de draad herhaalt zich, doch thans in Noordelijke richting. De verbinding met Dessie komt werkelijk tot stand en we krijgen zelfs nieuws te hooren. De camions zijn aangekomen, we kunnen den nagadras in het dorp aan de overzijde van het ravijn in boeien laten slaan en wie of we zijn. Onze namen worden vele malen voorgezegd, maar als de telefonist ze herhaalt kunnen wij al niet meer verstaan, dat er over ons gesproken wordt. Van der Does wordt zooiets als moos en mijn naam (de schrijver is de heer Veeneklaas) doet me aan een waterval denken. Het gesprek eindigt met de beste wenschen voor onze gezondheid en een behouden aankomst te Dessie. Achteraf hooren we van den tolk, dat wij met zijne excellentie den minister van oorlog, gesproken hebben. Dus nu het beroemde ravijn in. Aan de overzijde zien we, hoe het hoogplateau zich weer vlak voortzet, de afstand naar den overkant kan niet veel meer dan enkele kilometers bedragen. Het is een ware cayon, vrijwel loodrecht gaan de wanden naar beneden, van een zig-zag. slingerend pad is niets te zian, het is dus nog een raadsel, hoe zich dat voor onze oogen zal ontplooien. De cayon «nngert zeer bochtig en een onzer mannen T"st ons een schijnbaar geisoleerden berg, vlair* naastenbij het niveau van de hooglakte bereikt: daar moeten we op overnach- £en> den volgenden morgen opnieuw naar Deneden en dan nog eenmaal naar boven en met soortgelijke grappen is het dan tot Des- Sle afgeloopen. Voordat we met het dalen aan kunnen vangen, komt de tolk naar ons toe met een onheilspellend ernstig gezicht. We denken al dat er iets is met dé karavaan, daar zijn we nu zoo langzamerhand op ingesteld, maar neen, hij heeft dezen keer een waarlijk geheel nieuwe verrassing voor ons. Volgens hem is de afdaling voor ons zelf gevaarlijk, omdat zij steil gaat en wij op het smalle pad onbeschermd loopen. Op onze vraag, wat dat zou, en wat hij eigenlijk wil, hooren we nu, dat het eerste deel der afdaling een beruchte plaats is voor roofovervallen, dat zelfs het naar het Noorden optrekkende leger soms hier slag moet leveren met roovertroepen en of we maar niet liever met de getrokken revolver voorwaarts willen gaan. Het is een echt Atoessynsch verhaal en we loopen liever niet met die revolver, het is bovendien lastig, maar je kunt nooit weten, dus het gebeurt. Het is bijna lachwekkend, de zon staat hoog aan den hemel, het is klaarlichte dag en het landschap is te mooi om aan overvallen te denken. Maar met het oog op onze veiligheid beginnen we over de rollende steenen naar beneden te glijden. Inderdaad loopt na eenige honderden meters het pad onder een afhangende rots door van waar af door enkele mannen een heel gezelschap zoogezegd gemakkelijk in bedwang gehouden kan worden. Er gebeurt ons echter niets en wij kunnen genieten van de verschillende aardlagen die we tijdens het dalen aan den tegenovergestelden rotswand van het ravijn kunnen waarnemen. Het dalen is geen sinecure, de helling maakt meerdere malen hoeken, die de vijf en veertig graden overschrijden en rotsblokken, waar we bij tijden vanaf moeten stappen, zijn wel eens een meter hoog. Voor deze touristische ondernemingen hebben wij onze bergschoenen, die gerust eenige spijkers mogen verliezen en daar dan ook spoedig mee een aanvang maken, maar ik ben uitermate benieuwd, hoe de natuurlijke eeltzolen van ons» Abessynsche jongens zich zullen houden bij een tweedaagsche marsch over de steenen en hun gruis. Het zal dan ook blijken, dat de door den voortdurenden prikkel op constante dikte gehouden eeltlaag deze dagen aan versterkte slijtage onderhevig is. Wij noch onze jongens gaan gebukt onder de lasten van een zware bepakking, maar hoe zullen onze lastdieren dezen tocht volbrengen? Voor de zooveelste maal blijken het wonderen te zijn, uiterst voorzichtig zetten zij een voet neer en probeeren, ondertusschen steunend op de andere drie, en zoodoende hun last in evenwicht houdend. Voor een stap naar beneden, die zoo groot is, dat hij niet zonder meer gemaakt kan worden, zakken ze in de knieën door, tot ze een gestrekt been op de nieuwe onderlaag kunnen neerlaten. Zoo dalen we drie uur om den bodem van de canyon te bereiken. Ondertusschen zien we, hoe de plantenrijkdom toeneemt, hoe onder ons iets in de diepte krioelt, dat de karavaan van dr. v. Schelven blijkt te zijn en hooren we hoe de apen de bergen met dé echo van hun ruzie vullen. Het is twee dagen later: Tijdens den opmarsch uit het ravijn is in het bovengenoemde dorp met telefoon onze nagadras gevangen genomen voordat wij in de gelegenheid waren onze klachten over hem bekend te maken, omdat er onder de Roode Kruiskisten balen koffie ;.wercten aangetroffen, die zijn persoonlijk eigendom waren. Bovendien is het ons gelukt de karavaan-Van Schelven tijdens het klimmen te passeeren, zoodat het moreel van ons drieën beter is dan we de laatste dagen van ons zelf gewend waren. Het moreel moet hier niet te hoog zijn, want dan staat een nieuwe teleurstelling voor de deur. We trekken vandaag bijzonder snel, blijkbaar heeft de gevangenzetting van hun hoofdman de nagadis doen inzien dat we ons toch niet zonder meer voor den gek laten houden. Als later in den morgen de nagadras, al weer bevrijd van zijn boeien ons na een dubbele dagmarsch inhaalt en onder zijn commando het op ons den indruk maakt, dat onze karavaan vleugels krijgt gaan we haast vriendschappelijke gevoelens voor den man koesteren. En tenslotte zijn we ook niet ongevoelig voor het charme van moed en brutaliteit van dezen man, die alleen in staat is gebleken te zijn, het Ethiopische Roode Kruis, ons en tenslotte de officieele Abessynsche politie met succes te bedriegen. Als het echter vier uur is geworden en niemand meer in staat blijkt het moordende tempo van deze rennende kerels bij te houden, spreek ik met collega Van der Does af, dat ik naar den kop der karavaan zal dra- ven, teneinde den nagadras te bewegen zoo spoedig mogelijk kamp te maken. Als ik na een half uur den kop van den zeer ongeregelden troep en den hoofdman te pakken heb en hem duidelijk maak, dat ik niet verder wensch te trekken, ontspint zich een zeer lang gesprek tusschen hem en den tolk, die zich tenslotte met een mismoedig gebaar tot me wendt en zegt dat ik kan doen wat ik wil maar dat we over drie uur bij het dorp zijn, waar de nagadis wonen en dat zij zonder twijfel blijven trekken, totdat zij daar aangeland zijn. Ik doe wat ik wil en neem plaats voor de optrekkende karavaan. De eerste groep bestaat uit ongeveer dertig ezels en drie nagadis. Ik beveel halt, de nagadis staan en beginnen een verhaal over de heerlijkheden hunner geboorte- en woonplaats. Maar de nagadis zijn niet de grootste moeilijkheden. Deze komen van de ezels, ze zijn bang voor een blanke en loopen dus met een bocht om mij heen, maar ik kan op mijn eentje geen front van vijf ezels breed bestrijken en het komt er dus op neer dat ik gepasseerd wordt. De nagedis dit ziende, volgen zonder meer hun ezels. Ik ga er bij zitten en wacht Van der Does af die me dezelfde ervaring komt meedcelen. En zoo volgen wij machteloos onze bagage. Den volgenden dag is het feest voor de nagadis, want zij zijn thuis en eerst tegen het vallen van den avond kunnen wij ze met al onze machtsmiddelen zoover krijgen, dat zij vijf kilometer het dorp uittrekken om ons althans buiten hun dorp de gelegenheid te geven den nacht door te brengen. En daarmede raakt de karavaan-Van Schelven, die nagadis uit een andere landstreek heeft ons een dag voor en wint den wedloop Addis Abeba—Dessie. --- FEUILLETON DE BOEREN BARON Uit het Engelsch door FRANCIS. (Nadruk verboden). 31; Den volgenden dag stond Betty aan den hoek van de oprijlaan van Beckford en haar vader zei, vóór hij den wagen keerde, dat hij hoopte, dat Roger haar iets te eten zou geven. — O, als het niet anders kan, dan vraag ik wel iets, een ei, of zoo, zei Betty. Met kloppend hart stapte zij voorzichtig over de modder. Een doordringend, zoemend geluid kondigde aan, dat de dorschmachine in werking was en toen zij op het erf kwam, zag zij Roger zelf boven op een korenmij t. Ondanks haar sombere stemming en den treurigen najaarsdag, trok het drukke, vroolijke gedoe haar aan. Het koren, naar het scheen nog vol zonneschijn, ging door de ratelende machine, de arbeiders, blootshoofds, waren druk in de weer en het geheel gaf een indruk van kracht en leven. Roger zag haar, toen zij nog aarzelend bij het hek stond en kwam dadelijk van de mijt omlaag. Betty zag onmiddellijk, dat hij er grauw en moe uitzag en dat er rimpels in zijn gezicht waren gekomen. — Zoo, Betty, groette hij haar. — Ik wou je eens komen opzoeken, zei ze schuchter. Maar ik ben bang, dat ik je in den weg loop. — Ik heb het altijd druk, zei hij. Maar ik ben blij, je eens te zien. Je blijft toch lunchen? — Ja, zei Betty met een zenuwachtig lachje. Daar heb ik op gerekend. Roger sloeg zijn mouwen naar omlaag en trok een jas aan, vóór hij naar binnen ging. Er lag hout klaar in den haard, maar het brandde nog niet, want de zuinige nicht Jane vond het verkwisting, het vóór de thee aan te steken, op dagen, dat Roger en zij er toch geen van beiden waren. Roger streek een lucifer aan en stak den brand er in; toen schoof hij voor Betty een stoel bij. Zij stak hem echter haar beide handen toe en Roger greep ze zwijgend. — Daar ben ik eigenlijk voor gekomen, zei ze. Vader zei, dat hij je eergisteren gezien had. Ik zal verder niets zeggen en vragen. Maar Roger, ik kon als vriend toch niet wegblijven. Al kon ik je niet helpen. Na een korte stilte zei Roger heesch: — We zijn altijd goede vrienden geweest en ik ben je dankbaar, dat je gekomen bent. Toen ik daar net op de mijt stond dezelfde mijt, die we bouwden, toen zij kwam.... nou, ik had net zoo lief mezelf van boven af op de keisteenen te pletter laten vallen. — Roger. — Natuurlijk zou ik het niet doen. Zooiets is me tenslotte te laf, maar ik dacht er aan, hoe gemakkelijk het zou zijn, er een eind aan te maken. Weer was het stil en Betty wachtte. — Het was geen gril van haar, begon Roger weer. Dat zou ik beter verdragen hebben. Zij was zoon kind. Maar ik zie nu in, dat het heelemaal onmogelijk was. Het is een dwaze, dolle droom geweest. — Een meeningsverschil? vroeg Betty, toen hij weer een poos zweeg. — Nee, antwoordde hij, ik kan het je niet precies vertellen. Maar de Rita, die ik heb liefgehad, heeft nooit bestaan. En dat is voor mij zoo zwaar. Ik heb mijn principes laten varen, tegen beter weten in en waarvoor? Hij sprak met horten en stooten, terwijl hij in de kamer liep te ijsbeeren en keek haar met onrustige oogen aan. — Ik schaam me, ging hij voort. Ik was schandelijk zwak. Ik gaf haar in alles toe. Ik zou zelfs naar kantoor zijn gegaan, ik zou me voor je vader vernederd hebben, mijn eigen woorden herroepen en gevraagd hebben, om in de firma opgenomen te worden. En toen gaf zij mij den bons en gooide den ring voor mijn voeten. Al kon Betty uit dit brokkelige verhaal niet wijs. zij vroeg toch niets. Zij boog zich voorover en legde haar koude hand op zijn bevende vingers. Dit kalmeerde hem Hij ging naar zijn bureau en haalde er een ouderwetsch doosje uit. Daar lag, tusschen een paar leelijke, oude sieraden, vreemd en glinsterend Rfta's ring. — Het moet nu uit zijn, zei hij. Ik maak er een eind aan. Hij schoof Betty den ring toe. — Neem hem mee, Betty. Doe er mee, wat je wilt, verkoop hem voor een liefdadige instelling of zoo. Betty's hart smolt. — Goed, zei ze. Het tehuis voor gebrekkige kinderen heeft een beetje geld hard noodig. Zoo doe je er nog een beetje goed mee. Zij deed den ring in haar taschje en Roger haalde diep adem. — Zoo, dat is voorbij, riep hrj uit. Nu zal ik haar uit mijn hart bannen. Misschien kan ik mijn gevoel van eigenwaarde weer terugwinnen, Betty, het verlies daarvan is het ergste: — Maar dat moet je verstandig bekijken, zei Betty ferm. Ja, ik zal nu eens zeggen, wat ik denk. Dat moet ik als vriend. Je moet niet overdrijven. Ik weet natuurlijk niet, wat er allemaal gebeurd is, het ging te vlug. Maar je moet door een vergissing je leven niet laten verzuren, al is het een zwaar verdriet voor je, je bent bewaard voor een grooter ongeluk. Zij knikte nadrukkelijk, alsof zij het onderwerp nu •voor goed van de baan schoof. — Begin opnieuw. Meer hoef je niet te doen. — Ja, ik ben boer Beek van Beckford. Boer en kluizenaar, zooals eerst. Jullie hadden gelijk. Ik had me niet moeten binden aan menschen uit een geheel ander milieu, met geheel andere ideeën, ik had mijn eigen pad niet moeten verlaten. Ik kruip weer terug in mijn schelp. Door iets in Betty's gezicht getroffen, voegde hij er aan toe: — Maar als jij komt, en er op tikt, steek ik mijn voelhorens uit. Zonder iets te zeggen boog Betty zich over het doosje, dat nog voor haar stond. Een heel klein ringetje, met een lapis lazuli er in, trok de aandacht. — Dat was van moeder, zei Roger. Ik heb grootmoeder hooren zeggen, dat vader het gekocht had, omdat het steentje precies de kleur van moeders oogen had. Betty bekeek het nauwkeuriger. — Dat kan ik me voorstellen, Roger, je oogen zijn heel blauw. Roger zweeg. Hij had er al eens over gedacht, het Rita aan te bieden, maar hij voelde, dat zij een zoo waardeloos dingetje veracht zou hebben. — Wil jij het hebben, Betty? zei hij ineens. Jij bent ook een Hornock. Je moest het dragen ter gedachtenis aan mijn moeder. Betty aarzelde even, dan stak zij het hem toe. — Hang het aan je horlogeketting, Roger, zei ze. Het is beter, dat jij het draagt, het zal je er aan herinneren, dat er nog liefde en waarheid in de wereld zijn. Je moeder offerde alles op voor je vader, is het niet? Roger nam het ringetje en hing het aan zijn horloge-ketting, terwijl hij mompelde: — Mijn moeder deed, 'wat ik Rita vroeg, zij kwam zonder iets tot den man, die haar lief had. --- WIJZIGING HINDERWET Het Voorloopig Verslag der Tweede Kamer Verschenen is het voorloopig verslag der Tweede Kamer inzake de voorgestelde wijziging van de hinderwet. Sommige leden merkten op, dat de regeering in dit ontwerp een aantal wijzigingen voorstelt, welke zullen leiden tot verzwaring van de lasten van vele inrichtingen. Aan de bedrijven welke tot dusver niet onder de bepalingen van de hinderwet vielen, kunnen voorwaarden worden opgelegd, terwijl menige belanghebbende, die zich in zijn belangen hoe klein ook, geschaad acht, van de voorgestelde wijziging van artikel 17 gebruik zal maken, om het opleggen van nieuwe voorwaarden te verzoeken, waardoor het bedrijfsleven in voortdurende onzekerheid zal komen te verkeeren, of het al dan niet zwaarder zal worden belast. Dit ontwerp zal er toe bijdragen, de aanpassing aan een lager peil der voortbrengingskosten, zooals de regeering die voorstaat, te vertragen. Bovendien zal het zelfs wellicht een beletsel kunnen vormen voor het meer doelmatig inrichten van bestaande en het oprichten van nieuwe bedrijven. Deze leden achtten de bezwaren het ernstigst voor de landbouwindustrieën, zooals aardappelmeel-, stroocarton-, suiker- en ruivelfabrieken, welke voor de -uivering van haar afvalwater thans reeds groote offers brengen. Zij vreesden, dat de commissie inzake waterverontreiniging haar invloed zal aanwenden, om tot strengere bepalingen te komen ter bestrijding van de waterverontreiniging. Zij zouden er geen bezwaar tegen hebben, indien de regeering deze commissie zou opheffen. Verscheidene andere leden erkenden, dat de voorgestelde wijziging er inderdaad toe kan leiden, dat aan bedrijven nieuwe voorwaarden zullen worden opgelegd. Dit moge tot verzwaring van lasten leiden, daartegenover staat, dat het algemeen belang daardoor zal worden gediend. Het vraagstuk van het afvalwater der industrieën achtten de hier aan het woord zijnde leden van uitnemend publiek belang. Te lang is hieraan niet voldoende aandacht geschonken. Tegen het denkbeeld van opheffing der commissie inzake waterverontreiniging verzetten zij zich ten sterkste. --- INNING VAN ONBETWISTBARE GELDVORDERINGEN Het Voorloopig Verslag van de vaste commissie voor privaat-strafrecht over het wetsontwerp Nadeden overtreffen de voordeden Aan het voorloopige verslag van de vaste commissie voor privaat- en strafrecht over het wetsontwerp, houdende maatregelen tot vergemakkelijking van inning van onbetwiste geldvorderingen, wordt het volgende ontleend: De eerste vraag, welke de commissie zich bij de bespreking van dit wetsontwerp heeft voorgelegd, is die, of aan maatregelen tot vergemakkelijking van de inning van onbetwiste geldvorderingen behoefte bestaat. Zij meent deze vraag tot op zekere hoogte bevestigend te mogen.beantwoorden. De commissie is van oordeel, dat een zekere verbetering, waarvan de omvang echter niet te hoog mag worden aangeslagen, langs den weg, dien het ontwerp voorstelt, te bereiken . is. Deze verbetering ligt naar haar meening op twee gebieden: dat van de vermindering der kosten en dat van de toewijzing van het onbetwiste gedeelte eener vordering. Beide zijn echter evenzeer bereikbaar zonder het thans geldende systeem van procedeeren in burgerlijke zaken te verlaten. De memorie van toelichting noemt als voornaamste verbetering welke van het ontwerp een gevolg zou zijn, het wegvallen van de thans bestaande verstekpractijk. De commissie kan echter niet inzien, dat dit nu juist de belangrijkste verbetering zou zijn, welke het ontwerp zou meebrengen; integendeel, zij meent, dat hier in het geheel geen verbetering bereikt zou worden. De commissie is voorts van oordeel, dat de verbeteringen, welke het ontwerp inhoudt, eveneens bereikt kunnen worden door eenvoudige wijzigingen van de thans geldende wettelijke bepalingen. Doch niet alleen mist het ontwerp haars inziens voordcelen, welke niet ook op andere wijze te verkrijgen zouden zijn, het brengt ook verschillende meer of minder ernstige bezwaren mede, welke de commissie nader ontwikkelt. Resumeerende komt de commissie tot de conclusie, dat de nadeelen, verbonden aan het stelsel van het wetsontwerp, de voordcelen overtreffen en dat de daaraan verbonden voordcelen op eenvoudiger wijze ook bij behoud van het bestaande systeem kunnen worden verkregen. Zij zou dan' ook in overweging willen geven, een bepaling in de wet op te nemen, welke het den rechter mogelijk maakt, het onbetwiste gedeelte eener vordering onder zekere waarborgen dadelijk toe te wijzen en voorts de verschillende tarieven van gerechtskosten voor vorderingen, welke tot de competentie van den kantonrechter behooren, althans voor een gedeelte van die vorderingen (bijv. die beneden f 100), zoover te verlagen, als met het oog op den financieelen toestand, zoowel van het Rijk als van de deurwaarders, verantwoord is. Mocht een regeling als hier bepleit, tot stand komen, dan zou het aanbeveling verdienen, daaraan tevens te verbinden een betere regeling van het gemachtigden salaris in kantongerechtszaken. --- HOOFDSTUK XXI. Meer dan een half jaar ging voorbij, zonder dat neef en nicht elkander zagen. Roger kwam niet op Hawkhurst en Betty „tikte niet op zijn schelp". Het waren saaie maanden. Dick, die precies op het kantje af door zijn examen geglipt was, was thuis en gaf zijn ouders veel reden tot zorg. Hij wilde van geen carrière weten en onder pressie van zijn vader was hij aan de studie voor de balie begonnen, en was schandelijk voor zijn eerste examen gedropen. Toen dan majoor Rickstead ook nog kwam aankondigen, dat hij was overgeplaatst naar lerland, meende Betty, dat haar lijdensbeker overliep. Zij was, treurig gestemd, sneeuwklokjes aan 't plukken in den tuin en keek nu zwijgend naar Joe op. — Dan heb ik niemand meer, klaagde zij. — Och kom, zei Joe met haperende stem. — Heusch niet, hield Betty vol. Dick wil in Londen blijven en als hij hier is, doet hij onuitstaanbaar. Roger is ook al miserabel. Vader en moeder vinden hem ondankbaar, dat hij nooit eens komen wil. Wij kunnen toch niet helpen, dat Rita hem in den steek liet. En nou ga jij ook nog weg. Joe zweeg en Betty plukte weer een paar sneeuwklokjes, waarna zij weer tot hem opzag. — Waarom ga jij weg? — Plicht, Betty. Ik mag mijn carrière niet verwaarloozen. Toen zij hem half verwijtend, half boos aankeek, ging hij voort: Mijn carrière is alles wat ik heb. Ik moet er uit halen, wat ik kan. — Och ja, gaf Betty toe. We hebben allemaal onze moeilijkheden, niet, Joe? — Ja, we hebben allemaal onze moeilijkheden. En hij voegde er even later bij: Ik denk, dat Roger er wel over heen zal komen. Maar hij moet er niet over piekeren. Heb jij al eens met hem gepraat? — Neen, zei Betty kortaf. Zij stond op en samen liepen zij naar het huis toe. Majoor Rickstead ging niet mee naar binnen, maar haalde zijn motorfiets. — Ik ga, zei hij. Ik kom aar. het eind van de week nog eens voor het laatst terug. — Voor het laatst, herhaalde Betty met een zucht. Zij ging het huis binnen en Joe zuchtte ook, toen hij zijn motor op gang bracht. Dan reed hij weg, maar niet naar Preston, hij reed naar Beckford en liep rechtuit naar het land, dat Roger aan het eggen was. Het was het haverveld, waaraan voor Roger zooveel verdriet en romantiek verbonden was. Maar nu waren zelfs de stoppels verdwenen. De bruine aarde had den heelen winter gerust en nu werd zij omgewoeld voor het nieuwe zaad. Er hing zulk een stille treurigheid over het land, dat zelfs majoor Rickstead er door aangegrepen werd. En nog meer stille treurigheid sprak uit het gelaat van den man, die zijn paarden inhield en naar hem omzag. (Wordt vervolgd) --- THIJS IJS KRIJGT EEN HUISGENOOT 22. — Na de vraag van den kabouter keken Thijs en Sim eens naar elkaar. Zij vonden het geheel wel taam'lijk raar, maar konden toch niet ~neen" zoo zeggen. „Wij moeten", sprak tenslotte Sim, „dat nog eerst eens overleggen. Kunnen wij de vondeling niet eerst eens zien?" ,_Nou", zei de kabouter, „dat zal wel gaan misschien. Kom maar eens even mee, naar mijn kamer daar benee'." Zij liepen dan een trap af en den kelder door; met zijn lampje lichtte de kabouter voor. Terwijl de optocht zoo dan naar beneden ging, waren Thijs en Simmie wel nieuwsgierig naar de kleine vondeling. (Morgenavond vervolg.) --- LANDBOUW en VEETEELT N.N.C. afd. O.-Pekela. Deze afdeeling vergaderde in het hotel KuU, De voorzitter wijdde nog eenige woorden ter nagedachtenis aan het bestuurslid, den heer J. Glim. De inkomsten hadden bedragen f 79.60 en de uitgaven f 68.02. Op het spaarbankboekje stond nog een tegoed van f 112.61, zoodat er nog een totaal bezit is van f 124.19. Als bestuursleden werden herkozen de heeren J. H. Gelms en R. van Driesten, terwijl in de vacature-W. Scholtens, die zich niet herkiesbaar stelde, en een andere vacature gekozen werden de heeren G. Wiardi en E. J. Scholtens. Tot voorzitter werd wederom verkozen de heer J. H. Gelms, terwijl als penningmeester werd gekozen de heer R. van Driesten. Hierna deelde de verzamelaar, de heer F. Kuil mede, dat geen eieren waren verzonden. Evenals andere jaren werd ook nu weer besloten eendaagskuikens te koopen. ---