VERTELLEN Vertellen kan een kunst zijn en is als r~"- der schoone kunsten waarlijk niet de "urnste onder haar zusters. Kan een kunst -Wl. want, och, ook hier geldt: velen genepen, weinigen uitverkoren. Ik bedoel: y allen zijn immers geroepenen; geen ur van den dag gaat er voorbij of wij fj~en.' vertellende, verslag van eenigerlei rvaring of opdracht. De kinderen inbe- en hun vertellen vertoont bij wij- reeds in kiem de singuliere gaven. Ja, Wom vertellen zoo, dat het als kunst Het aangemerk't> is een singuliere gave. rust,lS meer dan met monotone stem en doe Voortkabbelende woorden verslag te vertf>iVan een ervaring of opdracht. Als *en kunst wordt, is er sprake van iet V<;rtloogde deining in de sternbuiging alleen, maar hij die vertelt, laat mee.„ .n Zyn °°gen en gelaatsuitdrukkin'"' zijn handen en heel het lichaam, op-11 hij die luistert, hetgeen verteld wordt, voor zijn oogen ziet gebeuren. lk- denk aan grootmoeder, die vertelt; 11 is niet de eerste de beste grootmoeder, a&r eene, die bij wijze van groote uitndering iets van de kunst van vertellen •rstaat. Merkt op: nauw gaat er het gelent, dat zij vertellen zal, of de kinderen ■aken hun spel, haasten zich naar de laats van gebeuren en trachten ieder tor zich een goed plaatsje te bemachtien. En als zij ten slotte binnen treedt h plaats heeft genomen, wordt het op ens doodstil; allen zien vol verwachting laar haar op; en als zij inzet: nu zal ik Wlie vertellen van.... maar, wat zij ook loemt, het is den kinderen bij voorbaat fraarborg, dat het de moeite om te luisden rijkelijk zal loonen; zij stooten el- £aar nog even aan en fluisteren: weet je £°g van toen en toen en dat en dat?! stil nu sst! sst! sst! *h onder ademlooze stilte begint de kun«tenares haar taak. Ja hier is sprake van _^n taak! Hoezeer zij de stof ook bestp cht — één verkeerde of onvoldoende L^.mbuiging, één misplaatste geste kan aanffect schaden; en men neme gerust VfJJ' *at grootmoeder meer dan eens stil j/?r zichzelf gerepeteerd heeft: alle kunst tenslotte dienen in overgave des harten; p deae, niet het minst deze. en fc nwel- nu zou net Setal kunstenaars rilk i stenaressen op dit gebied belangmofr nken' als wij tot hen niet zouden i schrf£iekenen een menigte schrijvers en 'w \v rs' Zeker, dezen ontbreekt bij, nipp» t maar dadelijk zeggen: „hun maw o^an vertellen, de medewerking van "et spel der oogen en gelaatsuitdrukkin-8«n het gebaren van handen en armen, m bewegingen van heel het lichaam — ffotri dit Semis wordt zooveel mogelijk stm fe,maakt door hun woordkunst; hun ke reirfhoog en laag> met diepe en vlak" door ai h' Vol verrassende wendingen, schriivf» Welk mee d€n lezer, hetgeen de oogen k Wil uitbeelden, als levend voor te staan — zoo, alsof deze Wat h het hem vertelde. Werken m Verschaft aan Shakespeare's wereld v en niet voor het minst hun beeldt aardneid? Dit: dat hy zo° uit" Kan„A met woorden, alsof hij met zijn teraa Ziel vertelt aan denkbeeldige luisbp* u ' Waardoor de personen, die hij "eschrijft, als levend voor ons staan: zoo, sjat wij ons schier branden aan het vuur hun hartstocht; huiverend staren in den afgrond, waarin hun zonde hen heeft heer gesmakt; de wanhoop als een ijzigen Wind voelen waaien over hun tragischen ondergang. Gelijk ook romanschrijvers en schrijfsters, voor zoover zij zich mogen verheugen in de belangstelling van het publiek, hun bijval danken niet voor het minst ?ieraan, dat hun schrijverskunst is gecamoufleerde vertelkunst. fcn wederom, de geschiedschrijvers zul-sp£ f)Un- lezers niet boeien, tenzij hun deiVVerskunst nadert zoo dioht mogelijk Wat misschien nergens schriiv ker in 't °°S springt dan bij de zen bHirs d€r gewijde geschiedenis in onten onn?l! Waarom worden alle geslachdie verheiUw en altijd weer geboeid door kob; Vaa _n Van Abraham, Izaak en Ja- David en o ozes- Jefta en Simson; van de schril Vf^°liath enz> enz- enz? °mdat vertellen als kunstenaars, schrijvende, hebben v Zoodat wat zij te boek gesteld kleuren. r orus leeft in alle geuren en *°oien2rnnf met welgevallen zich versiert ï de g°uden armbanden en oorhooren ' die Eliézer haar schonk; wij len dp Van verre het rinkelen van de belstofw ï.naderende kameelen en ruiken de medpH n' waarin zij gehuld gaan, alsen ki • nahijheid der kudden grootvee jjj t. einvee; wij zien Mozes in het biezendes p opgenomen worden door de dochter der Tarao's' hoe een Egyptenaar een zoon Mo7 breen tuchtigt met de zweep en n„ es in verontwaardiging den Egypte- dt en begraaft; hoe David zich «doet van het harnas van Koning Saul gewapend slechts met den slinger en stT-i?aar gladde steenen uit de rivier, ten «ude trekt tegen den reus.... En dan de schrijvers van het Nieuwe i Testament, de Evangelisten! Wat zij daar in het begin hebben neergeschreven, 't is wederom alsof ze 't ons persoonlijk vertellen: wij zien Jozef en Maria als voor onze oogen opgaan naar Bethlehem om beschreven te worden; wij treden met hen binnen in den stal; staan met Jozef bewonderend bij de kribbe, waarin het Kindeke is neergelegd; slaan aandachtig gade de herders, die binnen komen en nederknielen om te aanbidden; straks de Koningen uit het Oosten, uitstallende hun geschenken van goud, wierook en myrrhe. En dan het einde van des Meesters leven! Hoe leven wij het alles als toeschouwers mee: wij hooren het gekrijsch van het gepeupel: Kruis hem! Kruis hem!, alsook de hoonende woorden des hoogepriesters en die der schare, stuwend rond het kruis; wij zien huiverend toe bij de geeseling, worden met de grootste innerlijke ontferming bewogen als de Meester bezwijkt onder den last der kruishouten; weenen stil in ons hart bij de kruisiging en als wij het bloed zien druppelen op Zijn voorhoofd en borst; als met den doodssnik het hoofd terzijde valt gelijk van een geschoten duive.... Maar wonderlijk! Hun beschrijving is volmaakt het tegendeel van woordkunst — er is in den stijl geen spoor van meeslepend rhythme — veel eer stuntelige woorden, zoo maar aaneengeregen.... en toch! ja, en toch! Hun beschrijving maakt meer indruk dan de meest verheven vertelkunst; het dringt alles woord voor woord door tot op het merg onzer ziele. Hoe komt dat? Wie zal het zeggen? Alleen: wat wijs is in de oogen der menschen is dikwijls dwaasheid bij God en het dwaze Gods is dikwijls gebleken te zijn opperste wijsheid.... En daarom is het misschien wel zoo: dat God Zelf den schrijvers der Lijdensgeschiedenis deze schier stuntelige woorden en dezen pretentieloozen stijl in de pen gegeven heeft, wetende Hij, dat juist door „deze" wijze van vertellen het hart van alle geslachten te beter zou verstaan en te dieper deel zou krijgen aan het genadevolle heilsgeheim des Lijdens. S. (Nadruk verboden). --- BUITENLAND OVERZICHT HOE DE VOLKENBOND TE KORT SCHEET IN HET ABESSIJNSCHE CONFLICT — VREDESONDERHANDELINGEN? — DE COMMISSIE VAN DERTDEN NA PASCHEN BIJEEN — NU DE ITALIANEN HET TSANA-MEER NADEREN. De Locarno-kwestie heeft het Abessijnsche conflict een tijdlang op den achtergrond gehouden. Van welke gelegenheid Mussolini dankbaar heeft geprofiteerd. Was het ondergestoken spel van Rome en Berlijn? Werd eertijds niet gemeld, dat bij zendingen Duitsche goederen voor Italië briefjes waren gepakt, waarop stond „In Maart komen wij jullie te hulp". Die hulp is gekomen, zij het dan langs indirecten weg. Het is wel heel moeilijk om niet te gelooven, dat er een verstandhouding is tusschen Duitschland en Italië, waarvan ook weer de gebeurtenissen in Oostenrijk als een uitvloeisel moeten worden beschouwd. Van deze Europeesche politiek wordt Abessynië de dupe. Geen wondeT, dat door Addis Abeba nu te Genève om rekenschap wordt gevraagd. Het is nu al weer een maand geleden, dat de Commissie van Dertien uit den Raad van den Volkenbond een beroep heeft gedaan „om onmdddelhjke onderhandelingen binnen het kader van den Volkenbond en in den geest van het Volkenbondsverdrag te openen, teneinde tot een spoedig einde van de vijandelijkheden en tot een definitief herstel van den vrede te komen". Het antwoord van Italië is geweest een groot offensief, dat met successen bekroond is, zoodat thans reeds een derde deel van Abessynië in Italiaansche handen is. En nog is het einde er niet. Dat voelt ook Abessynië. Maar als de Volkenbond niets kan doen en niets doet, dan zal, althans bij de kleine mogendheden alle vertrouwen in den Bond verloren gaan. Voor deze wordt de Bond dan een kostbaar instituut, dat alleen beteekenis heeft voor regeling van onpolitieke kwesties. Thans is zeker, dat de Madariaga binnenkort de commissie van Dertien te Genève zal convoceeren, als gevolg van de verklaring van Mussolini, dat hij bereid is vredesonderhandelingen aan te knoopen. In een schrijven van de Italiaansche regeering verklaart deze zich bereid na Paschen een vertegenwoordiger naar Genève te zenden. De algemeene opinie is dat de commissie tegen 20 April wordt bijeengeroepen. Daar wacht een belangrijke beslissiing, daar staat veel op het spel. Voor den Volkenbond in de eerste plaats. Het feit, dat de Italianen bij hun opmarsch het beroemde Tsana-meer in het Noord-Westen naderen, het bronnengebied van den Nijl heeft nieuwe complicaties doen vreezen. Maar Mussolini heeft geen behoefte aan complicaties en opnieuw is van Italiaansche zijde verzekerd, dat alle Britsche belangen in Abessynië volledig gerespecteerd zullen worden. Maar wel wordt er de nadruk op gelegd — in de „Giornale d'ltalia" — dat blijkens vroegere aceoorden Engeland geen souvereiniteit over het Tsana-gebied bezit. Immers anders had indertijd Engeland niet de toestemming van Italië noodig gehad voor den aanleg van een weg naar den Soedan, zoo wordt scherpzinnig opgemerkt! --- Hauptmann terechtgesteld Het einde van een geruchtmakende zaak Onder buitengewone belangstelling had om kwart voor negen, New-Yorksche tijd, gisteravond de terechtstelling van Hauptmann, den ontvoerder en moordenaar van baby Lindbergh, plaats. De executie geschiedde in de gevangenis te Trenton. --- DE LAATSTE HOOP OP REDDING VERVLOGEN. De laatste hoop op redding van Hauptmann verdween, toen een half uur voor den voor zijn terechtstelling vastgestelden tijd gouverneur Hofman meedeelde, dat geen verder uitstel kon worden verleend. Om 6.45 gisteravond kwam de beul Elliott in de gevangenis aan. De ingang daarvan werd door een dubbele haag politieagenten bewaakt. De officier van Justitie had een laatste onderhoud met Hofman. Te 7.05 uur kwam Fisher, Hauptmann's voornaamste advocaat, in de gevangenis aan. Kort daarop verschenen ook de 30 getuigen, hoofdzakelijk journalisten, die de terechtstelling zouden bijwonen. Ze werden naar het bureau van den directeur geleid en nauwkeurig gefouilleerd. In haar hotelkamer bad intusschen de hevig snikkende mevrouw Hauptmann. Toen het besluit van den gouverneur, geen verder uitstel te verleenen, was gevallen, begon de beul voorbereidselen te maken voor de vervulling van zijn taak en bracht hij den electrischen stoel in gereedheid. De menigte buiten de gevangenis groeide meer en meer aan. Hauptmann hoorde de tijding, dat geen verder uitstel kon worden verleend, in somber stilzwijgen aan. Hauptmann's raadsman, ook in zwarte kleeding, werd bij de aankomst in de gevangenis nauwkeurig gefouilleerd. Even voor 8 uur werd een dokter bij mevr. Hauptmann in haar hotelkamer ontboden. Om kwart voor 9, dus geruimen tijd later dan aanvankelijk was bepaald, had de terechtstelling plaats. Bruno Hauptmann. --- NOG TWEE REDDINGSPOGINGEN MISLUKT. Gisteren is nog tweemaal getracht hem te redden, doch dat is mislukt. In een onderhoud tusschen den procureur Wilentz en gouverneur Hofman trachtte de laatste nog uitstel te krijgen en de verdediger van Hauptmann poogde een nieuw onderzoek te doen instellen naar Wendel in het district Huntingdon. De autoriteiten van Mecer echter weigerden Wendel uit te leveren aan Huntingdon, aangezien de beschuldigingen nog niet waren opgeheven en de procureur van Huntingdon weigerde de kwestie aan zijn jury voor te leggen. --- IN DE ZAAL DER TERECHTSTELLING. Op het oogenblik, dat Hauptmann naar de zaal van de terechtstelling werd gevoerd, telefoneerde de directeur van de gevangenis Kimberling nog of er nog kans was op uitstel, waarop ontkennend werd geantwoord. Hauptmann trad kalm met bleek gelaat de zaal binnen. Twee cipiers brachten hem naar den electrischen stoel. Hij nam rustig plaats en keek een oogenblik naar de getuigen. De eerste schok werd om ongeveer kwart voor 9 uur gegeven. Daarna volgden nog twee schokken met één minuut tusschenruimte. Het lichaam werd vervolgens door zes doktoren onderzocht. Dr. Weisier deelde officieel mee, dat Hauptmann was overleden. --- Concrete Britsche vragen aan Duitschland Wanneer wilt ge koloniën terug hebben en welke? De vragen, welke Eden gisteren aan Von Ribbentrop heeft voorgelegd, werden uitsluitend gesteld om aan te geven, welke overwegingen de Britsche regeering in gedachten moet houden alvorens zij ■ zich een weloverwogen oordeel kan vormen over het Duitsche memorandum. Een uitvoerig antwoord van Berlijn wordt niet in de naaste toekomst verwacht, en er is ook geen sprake van, dat Hitler zijn antwoord op schrift zou stellen. De belangrijkste Britsche vragen waren: Wat is de beteekenis van het woord „troepen" in de Duitsche voorstellen, en omvat het met name ook de half-militaire en de luchtstrijdkrachten? Bedoelt men met de woorden „een redelijke periode voor het aan de orde stellen van Duitschlands eisch i.z. gelijkheid op koloniaal gebied" zes maanden, twaalf maanden of een langere periode? Wenscht Duitschland al zijn koloniën terug te krijgen of slechts bepaalde koloniën? Wat zijn Duitschlands plannen nopens de non-agressiepacten met Litauen, Tsjechoslowakije en Oostenrijk? Zouden die pacten kunnen worden aangevuld met pacten van wederzijdschen bijstand? Wat bedoelt Duitschland precies met het Internationale Arbitragehof, dat het oppert? Wenscht het een nieuw internationaal organisme naast het Haagsche Hof? --- GETUIGEN ONWEL GEWORDEN. Tijdens de executie werden enkele getuigen onwel en moesten naar buiten worden gebracht. Na de terechtstelling verklaarde Kimberling, dat Hauptmann tot op het laatste moment overtuigd was, dat hij niet zou worden terechtgesteld. De veroordeelde vroeg niet te mogen biechten. Hij verloor den moed niet en ontbeet met goeden eetlust. Het grootste deel van den dag sprak hij met de Luthersche dominees Matthies en Werner. Ook las hij in den bijbel. --- HET LOCARNO-CONFLICT NOG ZONDER UITWEG PLANNEN EN VRAGEN Een vredesplan van Frankrijk Onder leiding van Flandin en Paul Boncour wordt het voorstel opgesteld Tegenover de Duitsche vrede de Fransche In een artikel in de „Intransigreant” meent Jean Thouvenin te kunnen mededeelen, dat Frankrijk besloten heeft een vredesplan in te dienen, dat tegenover het plan van Hitler gesteld zou moeten worden. „Daar dit vredesplan", aldus voegt Thouvenin hieraan toe, „niet slechts ons, doch geheel Europa aangaat, moeten wij er op staan, dat het in het kader van den Volkenbond wordt bestudeerd. De diensten van den Quai d'Orsay, onder leiding van Flandin en Paul Boncour, zijn op het oogenblik met de uitwerking van dit plan bezig". „In het kort", zoo besluit Thouvenin, „tegenover den Duitschen vrede stellen wij den Franschen vrede, d.w.z. de verdediging van den Volkenbond, de toepassing van de collectieve veiligheid en de verplichting tot herstel van de internationale rechtsorde door het eerbiedigen der verbintenissen en verdragen". --- Duitschland niet plooibaar? Von Ribbentrop zou opnieuw de Rijnconcessie hebben geweigerd. Naar men in de wandelgangen van het parlementsgebouw te Londen veronderstelt, heeft von Ribbentrop in een onderhoud, dat hij vóór den aanvang van het Lagerhuisdebat met Eden heeft gehad, blijkbaar medegedeeld, dat zijn regeering opnieuw heeft geweigerd, zich te verplichten, de Rijnzone gedurende de interimperiode niet te versterken. In het tegenovergestelde geval, zoo zeggen de afgevaardigden zou Eden waarschijnlijk niet verzuimd hebben hier van in zijn in het Lagerhuis afgelegde verklaring mededeeling te doen. --- De juist afgetreden Engelsche minister Percy houdt een redevoering Duitschland vormt het eenige oorlogsgevaar. De enkele dagen geleden afgetreden Britsche minister, lord Eustace Percy, heeft te Eastbourne en redevoering uitgesproken. Daarin bracht hij o.m. het volgende naar voren: De publieke opinie vergist zich vaak. De menschen zijn verontwaardigd over den aanval van Italië, maar spreken over het Verdrag van Versailles op een wijze, die de Duitsche regeering zou moeten aanmoedigen te denken, dat wij geen enkele grens in Europa heilig achten. Er is iets in de openbare meening in Engeland, die soms schijnt aan te duiden, dat Engeland eerder bereid is zich in de toekomst aan den kant van Duitschland' te plaatsen dan aan den kant van Frankrijk. Dat is juist de toestand in de openbare meening, welke er toe bijdroeg den laatsten oorlog te doen ontbranden, Duitschland vormt een gevaar, het eenige gevaar voor een toekomstigen Europeeschen oorlog. Wij zullen dit gevaar het hoofd bieden door duidelijk te verstaan te geven, dat de grenzen onschendbaar zijn en dat iedere agressie dier grenzen zal stuiten op een actieve, militaire verdediging. Wij hebben dat in 1914 niet duidelijk gemaakt. Wij moeten niet meer onstandvastig zijn. Daarom steun ik de besprekingen der generale staven. --- De besprekingen der generale staven De inhoud van den Engelschen brief. Volgens den officieelen brief, door de Engelsche regeering aan Frankrijk en België gezonden, zal de Engelsche regeering ingeval de verzoeningspogingen mislukken, gemeenschappelijk met de beide regeeringen van Frankrijk en België de maatregelen onderzoeken, die zullen worden genomen om het hoofd te bieden aan den nieuwen toestand. Zij zal onverwijld te hulp komen aan de onderscheidene regeeringen krachtens de bepalingen van het verdrag van Locarno. In ruil voor de wederkeerigheid van den waarborg zal zij overleg plegen met de respectievelijke regeeringen omtrent alle maatregelen waarover zij zal beschikken om de veiligheid van Frankrijk en België te verzekeren tegen een niet-geprovoceerde agressie, en met dit doel zal zij het contact tusschen de generale staven van Engeland, Frankrijk en België instellen en voortzetten en dienvolgens van den Volkenbond trachten te verkrijgen, dat deze alle aanbevelingen opstelt, noodig voor het handhaven van den vrede en den eerbied voor het internationale recht. Volgens Press Association kan verwacht worden, dat de besprekingen tusschen de Britsche, Fransche en Belgische generale staven de volgende week aanvangen. Betreffende het Fransche voorstel een bijeenkomst van de Locarno-mogendheden te Brussel te houden, wordt in bevoegde kringen alhier verklaard, dat desbetreffende onderhandelingen reeds aan den gang zijn en dat Italië vermoedelijk daaraan zal deelnemen. --- MEVROUW HAUPTMANN NAAR NEW-YORK VERTROKKEN. Toen mevr. Hauptmann vernam, dat haar man was terechtgesteld, riep zij in het Duitsch: „Mijn God, waarom hebt Gij dit toegestaan". Zij vluchtte in de badkamer van haar hotel en sloot de deur. Daar men vreesde voor zelfmoord, trachtte men haar te bewegen de deur te openen. Da eerste die daarin slaagde was een der predikanten, die de terechtstelling hadden bijgewoond. Zij is naar haar zoontje te New-York vertrokken. Tijdens de terechtstelling waren sterke wachtposten geplaatst voor de woning van procureur Wilentz en den gouverneur Hofman, die dreigbrieven hadden ontvangen. Dr. Condor bleef in zijn woning te New- Vork. Bij het verlaten van zijn bureau weigerde Hofman iets te zeggen over de executie en hij gaf een employé, die met hem wilde oploopen, een oorvijg. Maatregelen waren genomen, dat de executie niet kon worden gefotografeerd. De getuigen teekenden een verklaring, dat zij zouden worden vervolgd, als zij foto's van de terechtstelling namen. Bovendien werden zij viermaal gefouilleerd. ---