-~--~—* *~—~~—~—**~~—~—~~—~—~—~_s ONZE KAMERPLANTEN No. 30. —— IN DE(N) Ü TUIN EN KAMER jj=j= VAN DE ===== FLANTEN-LIEFHEBSTER --- DE HANDSCHOENEN De handschoenen, die men tegenwoordig ternauwernood den naam kan geven van kleedingstuk, zijn reeds in de vroegste tijden in gebruik geweest. De geleerden beweren, dat Perzië, het land is, waar het eerst handschoenen werden gedragen en dat ze ook daar dienden tot beschutting tegen den kouden wind, die in de steppen en in het gebergte woei. Door de oorlogen werd dit gebruik overgebracht naar Griekenland en vandaar naar heel Europa. Eerst werden ze uitsluitend gedragen door vrouwen en verwijfde mannen, maar langzamerhand werd het mode en dus een algemeene dracht. In de 8e en 9e eeuw droegen vorsten, geestelijken en rijken handschoenen, die gewoonlijk sierlijk bewerkt waren, en groote waarde vertegenwoordigden. Eerst later hebben de adellijke dames er gebruik van gemaakt. In vroegere dagen dienden de handschoenen minder tot bescherming dan wel tot versiering en als kenmerk van waardigheid en macht. Als een Duitsch Vorst een ridder een bezitting in leen wilde geven of een stad het mark- of muntrecht wilde schenken, dan speelden de handschoenen daarbij een hoofdrol. Niemand toch zou een Mark mogen bezitten als de Keizer hem niet eerst zijn rechter handschoen gezonden had. Als er een nieuwe stad gebouwd werd, moest er op de grens een kruis geplaatst wórden, waaraan de handschoenen van den Koning werden gehangen; dit was het bewijs, dat 't de wil van den Koning was geweest. De Paus zond den bisschop of aartsbisschop een handschoenen als investituur. Vele steden en adellijke geslachten namen dit symbool in hun wapen, dat later dikwerf voor een hand is aangezien. Het overreiken van den handschoen was vroeger een teeken van onderwerping. Zoowel in Duitschland als in Engeland was het .algemeen gebruik, om bij verzoekschriften een paar handschoenen te zenden. Weldra begon men ze met geld te vullen en zoodoende ontstond de omkooping. Om zich niet aan zulke verdenkingen bloot te stellen, trokken de rechters en schepenen bij een rechtspraak hun handschoenen uit. Het lijdt geen twijfel of onder Koningin Elisabeth hebben de handschoenen in Engeland hun hoogste vlucht genomen. Het waren toen zeer kostbare stukken, die bij gewichtige gebeurtenissen of op feestdagen ten geschenke werden gegeven en indien ze van de koningin zelf kwamen, als bewijs van hooge onderscheiding golden. Hoezeer dat op prijs werd gesteld, blijkt uit de portretten van Clifford, graaf Cumberland, die zoo trotsch Was op den handschoen, welke zij tem ten geschenke gaf, dat hij hem van voren op zijn hoed droeg, omzet met brillanten, daar hij dit de eenige waardige omlijsting vond voor zulk een geschenk. In het South Kensington Museum te Londen zijn handschoenen, die door Hendrik VIII door Elisabeth en door Jacob I ten geschenke werden gegeven aan de leden van de familie Denny. Daaruit kan men nagaan hoe groot de weelde in dien tijd moet zijn geweest, als men ziet hoe kostbaar en kunstig deze relieken zijn bewerkt. Die, welke Hendrik VIII gaf, zijn van leder, maar het "bovenstuk is zeer mooi bewerkt met goud, zilver en kleine parelen; de handschoenen van koningin Elisabeth hebben een geheel anderen vorm; deze zijn van donker rood fluweel en eveneens dicht met gouden en zilveren borduursels bezet. Er kwam een tijd, dat ze meer algemeen werden, of beter gezegd, zeer algemeen werden; dit was omstreeks 1683. Maar ze waren toen al hun einde nabij! Ze vielen.... door de scherpe pen van eenige moralisten, die er den spot mee gingen drijven en het overdreven gebruik ervan zoozeer hekelden, dat het vanzelf mode werd zich zonder handschoenen te vertoonen. In een Museum te Weenen worden handschoenen gevonden, die, naar men zegt, aan Karel den Grooten behoord heöoen. in de Middeleeuwen was het onder de Joden gebruikelijk een overeenkomst te bekrachtigen door met elkaar te ruilen van handschoen. Bij het doopen van kinderen was het de gewoonte den geestelijke en de jonge moeder een paar handschoenen aan te bieden. Ruim veertig jaar geleden was in Dresden het gebruik zeer 'algemeen, dat de peetvader een mandje met glacé handschoenen aan zijn petekind zond, op den dag dat het gedoopt werd. Als een veldheer zijn vijanden wilde toonen, als hij een stad wilde innemen, trok hij zijn handschoenen uit en wierp die weg en „iemand den handschoen toewerpen", heeft, ofschoon het eigenlijk niet meer plaats heeft, tegenwoordig nog de beteekenis, dat men met iemand duelleeren wil. Misschien heeft deze gewoonte haar oorsprong te danken aan het godsoordeel en het godsgericht: de verdachte moest een paar gloeiend gemaakte handschoenen aandoen; verwondde hij zich hierdoor, dan was hij schuldig, blééf hij ongedeerd, dan was dit een teeken van zijn onschuld. De rol, die de handschoen vervult bij de maconnerie, is vanzelfsprekend weinig bekend aan hen, die niet tot die orde behooren. Toch zullen velen waarschijnlijk wel weten, hoe ieder jeugdig lid van den Grootmeester een paar wit glacé handschoenen ontvangt, om die te geven aan haar die hem het liefste is. Zij moeten tot zinnebeeld strekken van den smetteloozen arbeid, die de koninklijke kunst tot doel heeft. En wat de tegenwoordige handschoenen aangaat, zij zijn bekend bij rijk en arm, bij jong en oud, daar behoeven we niets van te vertellen. Glacé handschoenen worden voornamelijk van geitenvellen vervaardigd, de mindere soorten van lams- en van schapenvellen. Het vervaardigen van glacé handschoenen werd op het einde van de 17e eeuw naar Duitschland overgebracht door de Fransche refugées. Het maken van handschoenen is een zeer oude Fransche industrie, die door de Hugenoten aan het einde van de 17e eeuw naar de Germaansche landen werd overgebracht. In Frankrijk neemt Parijs de eerste plaats in, vooral sedert de door Jouvin uitgevonden machines. \ JAN G. H. --- NU't ZOMER WORDT H PARIJS, Mei. Het ziet er naar uit dat we nu eindelijk eens van de zwarte obsessie verlost zullen worden. U begrijpt wat ik bedoel. Als ik het over „zwarte obsessie" heb denk ik in de verste verte niet aan Ethiopië, dat de eerste pag. der dagbladen nu al maandenlang zoo triest maakt, maar aan # den eindeloozen optocht van zwarte japonnetjes, die niet triest willen zijn, maar die aan de grauwe straten der groote stad toch ook niet de kleurige opwekkende noot geven, waaraan wij zoon behoefte hebben. Over al dat zwart wil ik niet een te streng oordeel vellen. Ik weet best dat er voor zwart iets, en zelfs véél, te zeggen valt. Zwart is elegant, zwart is economisch, zwart maakt slank en zelfs jong. Deze argumenten voor zwart hebben zeker hun waarde. Zoo spoedig een vrouw tot de fatale ontdekking komt dat zij er in zwart op haar aardigst en op haar best uitziet, is geen macht ter wereld in staat haar liefde voor andere kleuren in te boezemen. Maar dit seizoen laat 't zwart toch een paar veeren. De zomerstoffen, die ons geboden worden, vertoonen in alle etalages zoo kleurige en verleidelijke schouwspelen dat alleen de meest hopelooze pessimisten een proef ritje op den regenboog blijven versmaden. Wat een gamma staat ons ter beschikking! In de eerste plaats violet en maagdepalm-blauw, tinten die in alle collecties een belangrijke rol spelen. Maar dat zijn kleuren, die niet elk kleeden en dus niet ieder kunnen aanstaan. Geen nood. Er is ook hanekam-rood, dat prachtig kleurt met grijs flanel en wie zich zooveel mogelijk in een bloem willen omscheppen, bereiken volledig haar doel met een lobelia-blauwe japon, waarbij een kort, flinkgetailleerd, Bordeauxrood jasje gedragen wordt. Voor meer gekleede ensembles is er keus in overvloed. Een blauwmoesseline robe, zonder mouwen, is even zomersch als chic. Katoenen tulle wordt op uitgebreide schaal aangewend. Men vindt deze tulle vooral in het groene gamma. Alle tinten zijn vertegenwoordigd, van het ijlste Nijlgroen af tot het donkerste bladgroen toe. Een groene nuance past bij bijna alle zomerkleuren, vooral bij grijs en „tête de nègre". Aubergine-paars wordt veel gevraagd. Pull-overs met korte mouwen in aubergine en lobelia zien er zoo verlokkelijk uit, dat het moeilijk is aan hun bekoring weerstand te bieden. Voor blouses is er een warme rosé kleur, waarvan de nuance zich niet gemakkelijk beschrijven laat. Schilders noemen dit rosé „rosé de carthame". Op zijn Hollandsch zou men het dus saffraan-rose moeten noemen. Maar dat zegt niet veel en vermoedelijk hebt u de kleur reeds wel herkend. Zij past prachtig bij zwart, donker nacht-blauw, helder korenbloem-blauw, bij prune en glycine. Nu ik het woord glycine schrijf, denk ik meteeh aan avondtoiletten, die heel vaak gelukkige combinaties van „blauwen-regen" en „aardbei" geven, van het rood, dat men „sang de pigeon" — duivenbloed-rood — noemt en lei, en van een groenachtig pauwblauw, een nieuwe tint, met grijs en wit. Maar ook zwart blijft voor avondtoiletten een geliefde kleur. Wilt u zich een alleraardigst ensemble aanschaffen, dat u een goed deel van den dag dragen kunt? Kies dan een tailleur van bleek-blauw tweed met een corsage van „rosé de carthame", vervroolijkt met knoopen in den vorm van boeketjes vergeet-mijniet. Maar staat u dat niet, dan is een olijfof kastanjekleurig ensemble, waarvan het corsage gesloten wordt met clips in den vorm van bruine eikeltjes, misschien juist wat u noodig hebt. En als u zich een langen sportmantel van tweed maken laat, kies de stof dan „chiné", in beige, violet en groen bijvoorbeeld, en draag dien mantel over een laken jurk van hetzelfde violet met een ceintuur van grijs leer. Het mooiste gekleede namiddagcostuum dat ik tot dusver zag, bestond uit een robe van natuurzijden donker-blauwe jersey, waarover een dunne geplisseerde zomermantel van leikleurige shantung gedragen werd. De draagster van dit buitengewoon elegante en toch simpele geheel wekte de algemeene bewondering. En de afgunst, vrees ik. Laat ons nu van dit kleurige onderwerp afstappen en de aandacht vestigen op het feit, dat de rokken wijder en wat ingewikkelder worden. De nauwe simpele rok, die iedere versiering miste, heeft haar tijd voorloopig weer gehad. Sommige modehuizen handhaven haar nog om aan het verlangen van een deel van hun clientèle — het zeer „svelte", om niet te zeggen magere, deel — te voldoen, maar de meeste voelen zich klaarblijkelijk aangetrokken tot de meer „gestoffeerde" rok, die de draagster trouwens volstrekt niet minder aantrekkelijk behoeft te maken. Wat volkomen verdwijnt Ls de strak om de heupen plakkende rok. Tegen een rok, die de heupen nauw omsluit, is op zich zelf niet veel te zeggen, maar overdrijving heeft haar een gunst ontnomen, waarin zij zich langen tijd terecht heeft kunnen verheugen. Zoo gaat het trouwens met vele instellingen en gebruiken, die in beginsel goed en gezond zijn; zij sterven aan de gebreken van hun deugden. En de nauwsluitende rok geeft den geest omdat een „slit", die ons het loopen mogelijk maakt, eigenlijk een correctie is en dus op een verkeerden opzet duidt, en omdat naaisters van slechten smaak de stof van de rok niet alleen strak om de heupen trokken, maar óók lager nog de lichaamslijn duidelijk meenden te moeten aanduiden. Dit nu is weinig gracieus en in sommige gevallen zelfs heel gênant. Nu wordt de rok èn bewerkelijker èn wijder. Deze beweging is nog in haar begin, maar als zij zich voortzet is het niet onmogelijk, dat wij weldra, in de herfstcollecties, rokken zullen zien verschijnen, die levendig aan die der Spaansche ballerinas zullen herinneren en misschien zelfs aan de hoepelrokken van onze voormoeders. Want natuurlijk zal overdrijving naar den anderen kant nu niet uitblijven. Enfin, voorloopig zijn we zoo ver niet, maar teekenend is, dat de gastvrouw, die haar vriendinnen een thee aanbiedt, aanbevolen wordt haar bezoeksters te ontvangen in een zeer gekleede japon. De visite kan zich veroorloven zich in blouse-en-rok aan te dienen, maar de vrouw-des-huizes, de gastvrouw, dient zich meer moeite te geven. En de rok van alle nieuwe thee-japonnen is wijd, verzwaard met volants en veel langer dan wij gewend waren. Wél zijn we ver van de teagowns, die het midden hielden tusschen een peignoir, een pyama en een baljapon en die langen tijd als het nee plus ultra van de namiddag-chic beschouwd werden. Vestig ik ten slotte nog even de aandacht op den terugkeer van de rok, die „plongeante" genoemd wordt, de rok, die lang van achteren en kort van voren is. De nieuwste „plongeantes" gaan evenwel niet geleidelijk van kort naar lang over; de lengte verandert op de meest bruuske wijze. Ze kunnen met een onder-rok van kleurige tulle gedragen worden, maar ook zonder zulk een kleedingstuk. Een goed nieuwtje voor haar, die zich in het bezit van een paar. fraai-gevormde beenen verheugen! TRUDE. „Petit Navire" Ensemble van wit-zijden tricot. Het jakje en de sweater zijn gegarneerd met marine-blauw. De hoed is van marine-blauw tricot, de ceintuur van rood leer. Bij dit ensemble worden sandalen, witte sokjes en een armband met initialen in zilver gedragen. Ontwerp van Lucien Lelong, Parijs. Gedeponeerd model P. A. I. S. (Reproductie verboden). --- GLIMLACH EVEN Het laatste woord. — O, als ik eens verschil van meenirig heb met mijn vrouw, heb ik altijd laatste woord. — Werkelijk? — Ja, dan bied ik mijn verontschuldiging aan. Onder de struikachtige stengelbegonia's vinden we verscheidene soorten, die als kamerplant zeer geschikt zijn, veel meer, dan er in de bloemenwinkels, bij bloemisten of op de markt te verkrijgen zijn. In botanische tuinen, op buitenplaatsen enz., waar men de plantenverzamelingen moet zoeken, kent men er meestal meer en het is daar, waar de liefhebber door ruilen of voor een vriendelijk woord een stekje kan zien te bemachtigen. Zoon struikbegonia is B. metallica, de metaalkleurige, die tot 75 cm. hoog kan opgroeien, met olijf groene, donker generfde bladeren met metaalglans, van onderen rood gekleurd en sterk behaard. Een andere is B. Scharffiana, die niet zoo hoog wordt, met groote, olijf groene, rood behaarde bladeren, welke aan den onderkant purperrood zijn. Uit deze twee won Haage & Schmidt te Erfurt B. Crednerii, die in 1890 in den handel werd gebracht. De bladeren zijn metaalkleurig donkergroen en sterk behaard, aan de onderzijde rood, vooral de nerven. Georg Arends te Ronsdorf bracht in 1927 enkele afstammelingen van kruisingen tusschen B. Crednerii var. compacta met B. metallica in den handel, die namen van steden dragen, zooals Hamburg, Dresden, Berlin, Stuttgart, Cöln, München. En tenslotte noemen we nog alleen de kleinbladige B. fuchsioides, die zich in huis zeer goed laat kweeken. Deze struikbegonia's zijn niet slechts sierlijke bladplanten, want zij verrassen ook met bloemen, die soms heel lang blijven en verfraaien. Zij laten zich meestal vrij gemakkelijk door stekken voortkweeken en oude planten verdragen het terug snijden gewoonlijk heel goed. Het mag daarom verwondering wekken, dat de liefhebbers van kamerplanten niet meer doen aan de cultuur van deze weinig eischende Begonia's. Zij verlangen een lichte, maar niet zonnige standplaats, sommige zijn ook met getemperd licht tevreden. Een niet te hooge temperatuur en een ietwat vochtige atmosfeer zijn haar het liefst. De pot moet niet te groot zijn, dte aarde niet te licht, maar ook weer niet zwaar en al te vast aangestampt. Gedurende den groei geeft men wat meer water dan tijdens de rust en om de twee weken ook wat voedsel. Bij gunstig weer kan men ze zonder bezwaar stofvrij maken door afspoelen in de open lucht. Verpotten als het noodig is, dus als de pot al te klein wordt en de plant dreigt om te vallen. De cultuur van deze dankbare struikbegonia's kan niet genoeg worden aanbevolen. Wie niet te veel ruimte heeft, kan de groot wordende door snoeien in bedwang houden. P. GAARDENIER. --- ONZE ZIEKE HUISDIEREN ONZE TROUWE VRIEND DE HOND. rv. Bij langharige hondenrassen en vooral bij die waarbij ook de voeten sterk behaard zijn, komt soms een aandoening voor, welke niet alleen voor de dieren zelf zeer hinderlijk is, maar ook den eigenaar veel last en verdrietigheid kan veroorzaken. Het betreft namelijk een ontsteking van de huid tusschen de teenen, welke bij langharige honden juist veel te lijden heeft. Immers door de beschermende haarvacht zal daar veel eerder dan bij kortharige dieren broeimg van de oppervlakkige huidlagen ontstaan. Ook zullen de haren aanleiding zijn dat allerlei ongerechtigheden, zooals zandkorrels, modder enz., daar veel meer aanwezig blij ven en door hun aanwezigheid een geregelde prikkeling op de huid uitoefenen. Deze zal daar op den duur niet tegen bestand zijn en in een lichte ontsteking overgaan. Is het eenmaal zoover gekomen, dan zijn wij feitelijk in een vicieuze cirkel aangeland; want door de jeuk die bij de ontsteking optreedt, zal het dier zich gaan likken en bijten. De haren worden daardoor nat, waardoor vooral bij warm weer de broeiïng weer bevorderd wordt. Hierdoor en ook door al dat gelik en gebijt wordt de ontsteking weer verder aangewakkerd. Na verloop van tijd ontstaan er dan wondjes, die natuurlijk gemakkelijk geïnfecteerd kunnen worden, met als gevolg een meer of minder ernstige ontsteking van de geheele voet, kreupel loopen, pijnlijkheid, soms algemeen ziek zijn enz. De eigenaar zal er dan natuurlijk wel wat aan doen, waardoor de ergste pijnlijkheid wel weer weg gaat,'maar de bron van alle ellende, de huidontsteking, blijft, wanneer geen ingrijpende maatregelen genomen worden. Door de telkens weer terugkeerende prik» keling zal zij tenslotte sleepend worden en haast niet meer te genezen zijn. Daarbij treden dan vaak woekeringen tusschen de teenen op, welke alleen door operatie te verwijderen zijn. een operatie, welke dan per slot vaak nog zeer dubieuze resultaten heeft. Voorkom daarom al die narigheid door bij het toilet maken van den hond ook de huid tusschen de klauwen goed te reinigen. Merkt men dat het dier daar ter plaatse veel likt of bijt, wees er dan spoedig bij en raadpleeg een dierenarts. Ga er niet zelf aan prutsen, want er zijn zeer verschillende en onderling sterk uiteenloopende vormen van huidontsteking, die ieder hun eigen geneeswijze en geneesmiddel vrager.. Hierdoor zal hetgeen de eene keer goed helpt een anderen keer totaal verkeerd kunnen werken. Want denk er aan, een spoedig en op afdoende wijze ingrijpen is noodzakelijk, wil de ontsteking niet chronisch worden. Als dat gebeurt, is de ellende niet te overzien. ' Nadruk verboden. --- EEN LIEFDESBRIEF Houdt u er van liefdesbrieven te lezen? Natuurlijk doet u dat — zie hier een stukje uit zoon brief. „Daar is geen wonderbaarlijker gevoel in de wereld, dan dit, wanneer je je werkelijk ongelukkig gevoelt en beschaamd, verslagen en zenuwachtig, te voelen dat een groote kracht en een groot vertrouwen over je komen, uitstralende van iemand, die vertrouwen in je heeft en van je houdt. Onze liefde zal altijd de sterkste band op de wereld blijven en wat ook voorbij mag gaan, zij zal even sterk en veilig als ooit blijven. Met zoo groote kracht tot hulp, kan ik dus geen vrees, noch twijfel, noch aarzeling ken-» nen". Neen, het waren geen geliefden. Het is een brief (historisch) geschreven door een zoon niet lang geleden op een vliegtocht verongelukt, aan zijn moeder. Is het niet elk offer en iedere toewijding waard, te weten dat ook uw zoon zóó voor u kan voelen als deze zoon voor zijn moeder?. RISOTL --- Een paar eenvoudige recepten Benoodigdheden berekend voor vier personen Aardappelsoep Een pond aardappelen in kleine blokjes snijden en in een liter water gaar koken. V 2 ons boter braden met eenige takjes fijngesneden selderij en peterselie. Een weinig zout, theelepeltje mosterd, theelepeltje spijsaroma en een beetje nootmuskaat door de soep roeren. Dan een halve liter melk toevoegen en als de soep weer kookt, zoo noo» dig binden met een paar eetlepels bloem, aangemengd met een kopje melk. --- Macaroni met kaas. 1 pond macaroni in 1 liter flink kokend water laten glijden, er y2 eetlepel zout i* doen en op een zacht vuur gaar laten, wot' den. (niet langer dan y2 uur). 4 uien snipperen en braden in 1 ons boter met een theelepeltje kerry, een mespunt peper, nootmuskaat en zout. 3 ons pittige kaas in blokjes snijden en door het braadsel roeren. Dan alles vermengen met de gare macaroni. --- Kaascroquetten 2 kopjes aardappelnat met een eetlepel boter aan de kook brengen en binden met 3 eetlepels bloem, aangemengd in een kopje melk. 3 ons volvette geraspte kaas en een restje macaroni, rijst of aardappelen toevoegen. Als het deeg koud is één of twee eieren er door roeren en op smaak maken met zout, peper en nootmuskaat. Croquetjes vormen en deze in dampend heet diep vet goudbruin bakken. Men kan ze event. door opgeklopt eiwit en paneermeel halen. --- Tomatensaus Een sneetje oud wit of bruin brood kruimelen en roosteren in de koekenpan. Een ons boter toevoegen en als deze bruin is een, tomaat in kleine stukjes gesneden er door roeren. Een ons vet er in laten smelten en de saus aanlengen door er scheutje na scheutje een paar kopjes melk bij te schenken. Met een theelepeltje aroma en zout de saus op smaak afmaken. --- Zure saus Een fijngesnipperde ui in een kopje water met het sap van een citroen gaar koken. Een ons boter en een ons vet er in laten smelten. 2 eetlepels bloem, aangemengd met 1 kopje melk er door roeren en de saus op smaak maken met wat fijngehakte peterselie en zout. --- Hangop 2 Liter karnemelk in een in schoon water uitgewrongen theedoek gieten, die in een vergiet is gelegd. Het vergiet op een kom of emmertje zetten om het uitlekkende vocht op te vangen. Na eenige uren het dikke gedeelte uit de doek in een schaal scheppen en goed gelijk kloppen. Door de hangop beschuitkruim, suiker en kaneel roeren en ze over de een of andere compöte gieten. (Natuurlijk kan hangop ook zonder compóte gepresenteerd worden, met afzonderlijk beschuit, suiker en kaneel er bij. --- Martha's antwoord op verschillende vragen L. B. te V. heeft in de bontkraag van haaf mantel roetwater gekregen, waardoor he* bont nu hard geworden is. En hoe dit ui* een zijden japon te krijgen? U zult de bontkraag door een vakmatf moeten laten behandelen. Hopenlijk kan di* er nog wat van terecht brengen. De zijden jurk zelf behandelen gaat o°* niet. Probeer het bij een goede stoomerij- T. K. te Gr. heeft veel last van motte** in haar slaapkamer. Lysol en kamfer helpoo Geregeld ramen en deuren een poo6 dLciL houden, besproeien met een of ander verdei gingsmiddel in den handel verkrijgbaar. ---