Japan en Mantsjoekwo (Van onzen correspondent). Moekdien, in Juli in dit einde der !chuii gaat °ok weer een zekere onrust Wits' riWant de jongens van buurman- Uebben e,eenige weken de vrijheid genoten 61 een zullen straks met hun strandbal nog ü*. ak K6en aanval plegen op mijn dahlia's fiijn * ouurvrouw-links over de schutting i vertpviUw in de Saten krijgt en ze begint 11 het ia ■ van naar reizen, van de prijzen Hïandp buitenland, van de mode aan verre fin Wpn> van de geweldige sensaties, dan e bew er nog niet. Doch er moet toch wat er ,overbliJven! Veronderstel eens b.v. SerooHr?P '* oogenblik geen Spaansche burriolitiek Was' veronderstel eens, dat de Werpi'p eens heelemaal van terugkeerde Cotteer mopifi1 de winkelzaken weer heel wat Roofde _£ebben om °P een biJ de wet «b-ÖerWetsch Rze. van een teveel of een te V*ks iminp-a -e komen, nu springen er Ic>rsch ir, ,?■'euwe bronnen van onrust Va?' Waar hot Mlsschien zijn er vele gezin- Ve>5ntielast +„vWoord -Herexamen" van een straS. een schrikbeeld groeit, ik straks vroegtijdig een brievenbus met verkiezingspamfletten ter aankondiging van reuzen-meetingen, ter „voorlichting" van degenen, die in onze dagen van politieke verwarring daarmee nog niets wijzer worden, ik zie ook andere „spoken", maar waartoe ze nu reeds op te roepen! 't Is meestal al erg genoeg als ze er zijn. Dan hebben we in onze stad den eersten Maandag van September weer raadsvergadering. Vermoedelijk althans. Je zou zoo zeggen, twee Augustuszittingen, tezamen zoo iets van 10 uur vergaderen, het kón nu voorloopig wel eens. De laatste weken is het College nog al eens geprezen om zijn ijver met het indienen van belangrijke voordrachten en ik wil daar geen woord van afdoen, maar de Raad moet daartegenover zijn ijver niet gaan toonen in de lengte der discussies. Daar is nergens een lofprijzing mee te verdienen. Wat natuurlijk niet inhoudt — ik zet het er maar bij, om kwaadwillige politiekers bij voorbaat de wapenen uit de handen te slaan, — dat het College van 39 alles heeft te slikken zonder critiek, wat het College van 5 aanbiedt. Wat kunnen sommige figuren in openbare lichamen zich slecht beperken. De lengte van een betoog verraadt vaak zijn zwakte en als er tact ontbreekt, dan komt het tot incidenten. En als er incidenten komen, zooals Maandagavond in den Raad van Groningen, dan gaat de goede kern van een zaak verloren en blijft er iets onbevredigends hangen. Nu ik het toch over die Raadsvergadering heb, wil ik nog eens even terugtasten op wat ik hierover las in het Raadsoverzicht, dat Dinsdag in het Nieuwsblad verscheen, waarin terloops werd gewezen op de tweevoudige positie van den burgemeester tijdens het incident-Kolthek. De heer Cort van der Linden verdedigde hier de voordracht, omdat Stadsbezittingen direct onder hem ressorteeren, en tevens verdedigde hij zichzelf, als voorzitter, tegen de interrupties van het Raadslid. Toen destijds de gelegenheid ontstond, dat een burgemeester tot Raadslid werd gekozen, werd het dubieuse hiervan van verschillende kanten aangetoond. Wanneer zich dergelijke voorvallen als in de jongste Raadszitting mochten herhalen — en dat lijkt me niet heelemaal uitgesloten — dan zal zich de vraag voordoen of het niet gewenscht is, dat ook in dit opzicht de burgemeester louter voorzitter van den Raad is. Hopelijk komt het evenwel niet zoover. De hoogere belooning van brandweerfunctionarissen blijft liggen tot de a.s. begrooting. Het was te verwachten, dat de Raad op deze wijze de moeilijkheid eener "beslissing voorloopig zou willen ontwijken. Zoo tegen den tijd, dat de begrooting in 't zicht komt, wordt zij de kapstok, waaraan verschillende problemen, die men tegenover zijn kiezers bezwaarlijk weet te verantwoorden, worden opgehangen. Maar ik moet nog zien, dat de begrooting ditmaal op tijd komt, zooals wel eens is aangekondigd. Op dit punt ben ik al zoo vaak teleurgesteld, dat het jaar 1936 met zijn zeker niet minder zware zorgen mij weinig vertrouwen in een dergelijke profetie verschaft. In het verslag van den gemeentelijken reinigingsdienst las ik nog eens tot mijn genoegen: „een verordening om aan het euvel van het papierzoeken en vodden rapen een einde te maken blijft dringend noodig, evenals men t.z.t. tot afgifte van het vuil in door de gemeente voorgeschreven vuilnisketels zal dienen te geraken". Daarop is in rapporten aan B. en W. reeds meermalen gewezen, zoo staat er tusschen. En hoe vaak is er op andere wijze reeds de aandacht op gevestigd. Dit schijnen wel zeer moeilijke problemen voor het Stadhuis te zijn! Maar het papierzoeken en voddenrapen uit de vuilnisemmers moge als crisisverschijnsel, als teeken van groot gebrek in sommige gezinnen, een teer onderwerp zijn, uit hygiënisch oogpunt beschouwd hadden er al lang maatregelen genomen moeten zijn. Hier drukt een verantwoordelijke taak in 't belang der volksgezondheid. En waar men anders vaak zoo de mond vol heeft over de volksgezondheid, teekent zich hier een ernstig verzuim af. Temeer daar zoo vaak kinderen worden afgestuurd op het „vieze" werkje, kinderen, die soms heelemaal geen begrip van hygiëne hebben. En zijn dat altijd juist wel kinderen uit gezinnen, waar de nood zoo nijpend is, dat er nog in eenig opzicht van een verdediging sprake zou kunnen zijn? Neen, ik zie geen kans iets aan te voeren, dat het lange dralen van B. en W. met een maatregel zou kunnen rechtvaardigen. Met hygiëne valt niet te spotten. Sommige zaken moeten nu eenmaal lang op zich laten wachten, getuige bijvoorbeeld de restauratie van den Martinitoren. Dank zij het aanhouden van B. en W. — in dit verband werd in den Raad in het bijzonder de burgemeester genoemd — zijn we nu eindelijk zoover. Ja hoever? Een van mijn vrienden, een man van weinig maar gewoonlijk krachtige woorden, typeerde het door te zeggen: „We zijn nu zoover, dat de toren niet in elkaar zal vallen". Inderdaad zoo is het, al is dit feit in de stadhuistaai van de voordracht van B. en W. — heeft U van dergelijke overheidsstukken de taal wel eens nauwkeurig bestudeerd? — wat uitvoeriger omschreven. En hoeveel tonnen zullen er na de eerste nog moeten volgen, hoeveel jaren zullen we nog moeten wachten, voordat de Martini ontsteigerd is? De kwestie van het Dierenpark — dat we in Groningen nog niet hebben en volgens enkele pessimisten nooit zullen krijgen ook — blijkt meer menschen dan mij alleen bezig te houden. Men schreef er me een paar brieven over, o.a. met mededeelingen betreffende plannen, die in portefeuille liggen te wachten tot tijd en wijle er geld is ze uit te voeren. Ik weet er alles van. Er zijn zelfs meer plannen, althans geweest, dan mijn vriendelijke briefschrijver noemde, die mij ertoe aanspoorde het mijne te doen om de aandacht op deze zaak te blijven vestigen. Wel, dat was ik van plan ook en ik heb er verleden week weer eens uiting aan gegeven met een waarschuwend woord in de richting van een naburige hoofdstad. Wij zullen in Groningen moeten aanpakken, wanneer het tenminste mogelijk is- En dat lijkt me hier wel degelijk het geval. Als de wil erAiaar is. De theologische faculteit onzer Universiteit lijdt een verlies door de benoeming van prof. De Groot naar Utrecht, die hier ook buiten de kring der Academische samenleving bekendheid heeft verkregen, vooral door zijn lezingen over Palestina, een der landen, waar tweedracht thans de bevolking verscheurt en tot ernstige excessen leidt. Tal van vereenigingen hebben hem als spreker in haar midden gehad. Dit bericht bracht ons tevens in herinnering, dat de Universiteit al weer spoedig haar poorten zal openen, wat beteekent, dat de vacanties definitief achter den rug zullen zijn en het „seizoen" zijn intrede zal hebben gedaan, al hopen we natuurlijk allen op een mooien na-zomer. Feitelijk is de viering van 28 Augustus voor den echten Groninger het besluit van den vacantie-tijd. Er is ook dit jaar weer naar gestreefd een aantrekkelijk programma hiervoor samen te stellen, evenals trouwens voor den er direct op volgenden Koninginnedag. Wanneer het weer beide dagen meewerkt beloven het een paar geslaagde feesten te worden. Of het nu eigenlijk wel een tijd is om feest te vieren, vroeg mij dezer dagen iemand. Hij wees daarbij op de algemeene depressie op tal van gebieden, nationaal zoowel als internationaal. Hoewel hij hierin helaas groot gelijk heeft, geloof ik, dat men niet goed doet al te veel bij de pakken neer te zitten. We moeten onze veerkracht niet verliezen en niet voortdurend in één kringetje ronddraaien. Men vergete daarbij niet, dat feesten als de zoo even genoemde ook weer eenige verdienste voor velen brengen. Natuurlijk is het geen tijd om er maar op los te leven, maar indien zich de gepaste gelegenheid — en die is er zoowel 28 als 31 Augustus — voordoet, wel dan kan er tegen een gepast vermaak geen enkel bezwaar zijn. De advertentie-rubriek is in menig opzicht een interessant deel van de taant. Deze week troffen mij twee annonces, waarvan in de eerste plaats die der Groningsche slagers, die.. een prijs verhooging aankondigden.. Ben weliswaar niet groote verhooging, n.l. 10 cent per kilo, maar in dezen tijd van een streven naar aanpassing toch een minder gelukkig verschijnsel. De slagers beriepen zich, en ongetwijfeld terecht, op de zware lasten, waaronder de crisislasten een niet onbelangrijk deel vertegenwoordigen. Ik matig mij in dezen geen oordeel aan, maar meen dat een dergelijk verschijnsel wel even in deze rubriek raag worden gesignaleerd. De tweede advertentie was er een van de communistische partij, die een vergadering uitschreef, welke gisteravond is gehouden in.. Ons Buis. Velen zullen wel hierover heen hebben gelezen, maar zij, die zich herinneren den meermalen geroerden strijd in den Raad om den burgemeester te bewegen zijn weren van dergelijke bijeenkomsten uit café's en dergelijke te staken aullen dit zeker niet hebben gedacht. Men heeft het onzen 'burgemeester niet gemakkelijk gemaakt om op zijn standpunt 'terug te komen, maar blijkbaar heeft deze tenslotte gemeend een proef te kunnen nemen, want zoo zal men de gisteren gehouden vergadering wel hebben te beschouwen. Welnu het ligt thans aan de 'betrokken groepen zelf of zij deze ten hunnen gunste gewijzigde situatie zulten behouden. --- THIJS IJS VINDT DEN VERLOREN ARMBAND 16. — De zon verrees juist in de lucht en joeg het nacht'lijk duister op de vlucht, toen Thijsje in zijn huis weer binnen trad, en kon vertellen gaan aan Dick en 't meisje dat hij werkelijk den armband bij zich had. O, lieve deugd — dat was een vreugd ! Dickie sprong vol blijdschap in de ronde, terwijl het meisje — 't heette Rosemonde — in haar handen klapte. Thijs moest natuurlijk zeggen hoe hij het wel lapte om de band te krijgen weer in zijn bezit; en dus deed hij natuurgetrouw 't verhaal van Happus Kikkerrit. Toen hij tenslotte dan was uitverteld, en Rosemonde zich van haar verbazing had hersteld, heeft zrj vlug den band weer om haar arm gedaan, waar Thijs en Dickie vol bewond'ring bij te kijken staan. (Maandagavond vervolg.) --- Nog -steeds onrust in Mantsjoekwo. Een andere vraag is echter, hoe de toestand zich zou ontwikkelen wanneer er morgen aan den dag eens een oorlog met Rusland zou uitbreken. Reeds thans heeft men heel wat met het bandietenwezen te stellen, dagelijks vermelden de Japansche bladen, dat er weer een paar soldaten en officieren gewond of gevallen zijn. Gedeeltelijk zijn het gewone roovers, die het platteland brandschatten, maar daarnaast schijnen er toch ook heel wat ontevreden elementen onder te schuilen, die het speciaal op de Japanners voorzien hebben. Dat de Sovjets er ook wel meer van weten, bewijzen de talrijke geweren en zelfs bommenwerpers en machinegeweren, die van tijd tot tijd door de troepen worden buit gemaakt en voor een groot gedeelte Russische merken dragen. Daar Mantsjoekwo door de mogendheden niet erkend werd is de positie van de vreemde Consuls eenigszins eigenaardig. Officieel hebben ze met de plaatselijke regeering niets te maken, in de practijk natuurlijk alles. Hebben ze nu een protest in te dienen of een andere kwestie te regelen, dan hebben ze er op gevonden het origineel in te dienen bij de Mantsjoekwo autoriteiten, terwijl een copie wordt ingediend bij de Chineesche regeering in Nanking. Dat weten de Japanners ook en maken er een handig gebruik van, door wanneer ze een verzoek afwijzen of een protest naast zich neerleggen ook een copie van hun antwoord aan Nanking te zenden met de bemerking, ziet ge, zoo behandelen wij in het onafhankelijke Mantsjoekwo de Westersche machten. Volgens de letter van de tractaten genieten de buitenlanders net als in het eigenlijke China exterritorialiteit. Toen de onafhankelijkheid werd afgekondigd heeft de toenmalige regeering nog eens uitdrukkelijk verklaard, dat aan de bestaande tractaten niet zou worden getornd. Dat neemt niet weg, dat juist dezer dagen de regeering een overeenkomst met de Japansche regeering gesloten heeft, waarin besloten werd tot afschaffing van alle bijzondere rechten voor de Japanners, waarna ze heeft medegedeeld, dat men weliswaar vroeger verklaard had niet aan de tractaten te zullen tornen, doch dit gedaan had in de verwachting, dat de mogendheden Mantsjoekwo zouden erkennen. Nu dit niet is geschied, acht men zich niet langer gebonden en trekt ook voor de buitenlanders alle voorrechten in. Zei de woordvoerder, de heer Amau, onlangs in een persconferentie te Tokio „wanneer de mogendheden niet tevreden zouden zijn met een eventueele opheffing der exterritorialiteit door de regeering in Shinking, dan kunnen ze niet beter doen, dan als naar gewoonte in Nanking te protesteeren". Protesten zullen ook wel niet veel baten, binnenkort zullen de speciale rechten van alle buitenlanders in Mantsjoekwo worden afgeschaft, doch dat men zoo ver zal gaan als sommigen willen gelooven, n.l. dat men de consuls zal verzoeken het land te verlaten is niet goed aan te nemen. Merkwaardigerwijze zijn de Japanners in Mantsjoekwo heelemaal niet tevreden met de opheffing der exterritorialiteit, want al heeft het, gezien de positie, die de Japanneis er in het algemeen innemen, weinig beteekenis, en is het niet veel meer dan geste, vooral bedoeld om indruk te maken op de Chineezen onder bewind van Nanking, zoo is er toch één punt van speciaal belang en wel, dat • zij thans ook belasting zullen moeten gaan betalen. J. FABIUS. --- RIJZENDE KERK Jeugdkamp te Langeloo Zondagavond namen bijna 50 adspirantleden van de Vrijzinnig Hervormde Jeugdbeweging „Rijzende Kerk" uit Rottevalle en Surhuisterveen hun intrek in 't café Scholte te Langeloo, waar de jongens in een schuur en de meisjes op den zolder van het café konden slapen. De leiding was in handen van ds. Terpstra en mej. J. Haveman van Rottevalle en ds. Ruitenberg en mej. A. Helfrich van Surhuisterveen. Voor het ter ruste gaan Zondagavond werd door ds. Terpstra een toespraak in 't Friesch gehouden, min of meer bedoeld als openingsrede, waarin hij liet uitkomen, dat de opening van het kamp reeds had plaats gehad en wel op zoodanige wijze, dat het begin — de eerste kampavond — in alle opzichten als geslaagd mocht worden beschouwd. Spr verwachtte van alle deelnemers en deelneemsters een zoodanige samenwerking met en voor elkaar, dat dit ook na afloop van het kamp zou kunnen worden gezegd. De dag werd steeds vroeg begonnen. Na het ontbijt hield ds. Ruitenberg telkens een wijdingswoord, terwijl ds. Terpstra des avonds een toespraak hield. De jongens en meisjes hebben gedurende hun verblijf in Langeloo ten zeerste genoten. Fietstochten (o.m. naar Paterswolde) en wandeltochten door de bosschen van Norg en Omgeving hebben daartoe het hunne sterk bijgedragen. Vooral de Maandagavond was een hoogtepunt van het kamp, toen in de avond bij het kampvuur, op de.esch aangestoken, een eenvoudige, pakkende toespraak werd gehouden en verschillende kampvuurliedjes werden gezongen. Ongetwijfeld met aangename herinneringen in hun hart aan het prachtige en rustige dorpje Langeloo en aan hun buitengewoon gezellig tijdelijk tehuis bij den heer Scholte, zijn de jongelui van Langeloo vertrokken. ---