DE VOLKENBOND EN SPANJE „ZUSTER ANNA, ZIET GIJ NOG NIETS KOMEN?” — NOG GEENERLEI AANWIJZING VAN EEN BEROEP OP DEN VOLKENBONDSRAAD. — DE VERTEGENWOORDIGING VAN SPANJE IN DE VOLKENBONDSORGANEN. (Van onzen correspondent.) Genève, 21 Nov. 1936. De afdeeling van het Volkenbondssecretariaat, die den Volkenbondsjournalisten de noodige inlichtingen over den gang van zaken en over hetgeen komen gaat moet geven, is óp het oogenblik zonder haar leider. Haar directeur, onze landgenoot A. Pelt, brengt een bezoek aan Denemarken, Finland, Noorwegen en Zweden, op uitnoodiging van de regeeringen dezer vier Noordelijke staten. Versterking der banden tussehen deze den Volkenbond zoo goed gezinde volkeren en het Geneefsche Instituut is het doel dezer reis. Zij kon bezwaarlijk voor ons, Volkenbondsjournalisten alhier, op een gunstiger tijdstip zijn gehouden. Want er gebeurt in deze November.maand zoo bitter weinig, waarbij het Volkenbondssecretariaat rechtstreeks betrokken is, dat wij de afwezigheid van den leider van den inlichtingendienst bijna niet bemerken ! Een nota van den Belgischen Minister van Buitenlandsche Zaken Spaak over de Volkenbondshervorming, een mededeeling van de Turksche regeering over het verdwijnen van de laatste fabriek in Turkije voor de ■vervaardiging van verdoovende middelen, een inlichting van de regeering van Estland over de uitwerking der sanctiemaatregelen tegen Italië op den internationalen handel van Estland, een overzicht van den gunstigen stand der Volkenbondsfinanciën op i November, dit was alles, dat het volkenbondssecretariaat ons te vertellen heeft gehad, sinds de 30ste zitting der Permanente Mandatencommissie tien dagen geleden ten einde is gegaan. Een groote tegenstelling tot deze rust op het Volkenbondssecretariaat vormde de bedrijvigheid, die juist Jf fleze zelfde tien dagen op het Internationale Arbeidsbureau hlerschte: de herfstzitting van den Raad van Beheer, een bijeenkomst der landverhuizingscommissie een vergadering van de commissie voor de behartiging van de h-i-ngpn vnn bet kantoor-, handels- en een bespreking tussehen deskundigen op het gebied der sociale ver- rastI'op het Volkenbondssecretariaat orTv,tpr eergisteren (Donderdag) plotsetag versword £en de radio bekend maakto Hat de Spaansche regeering-Caballero ~n orotest tot den Volkenbond zou richten in verband met de erkenning van generaal ■BYnneo als hoofd der Spaansche regeering SSr Duitschland en Italië. Onmiddellijk vSnPlde het in de perszaal van journalisten, Sp door de mogelijkheid, dat een politiek nieuws weder uit Genève in de wereld te «prkondigen zou zijn, naar het nieuwe Volkenbondspaleis waren gelokt. En de verschillende ambtenaren van den inlichtineendienst werden natuurlijk met vragen bestormd, of de Spaansche nota reeds was binnengekomen of althans reeds eenige bijzonderheden omtrent haar inhoud waren aangekondigd. Bij welken ambtenaar wij echter kwamen, en op welk uur van den dag, het antwoord was steeds hetzelfde: het Volkenbondssecretariaat had nóch rechtstreeks, noch indirect eenige bevestiging van de radiomededeeling over een aanstaand Bpaansch protest bij den Volkenbond ontvangen. Tot laat in den avond bleven eenige ambtenaren op het Volkenbondspaleis, om onmiddellijk bij de hand te zijn, zoodra de Spaansche nota zou komen of haar spoedige aankomst bij voorbaat zou worden in uitzicht gesteld. Doch Zuster Anna keek vergeefs uit en ook vandaag moest ons op onze vragen, of zij nog niets komen zag, een volstrekt ontkennend antwoord .worden gegeven. Zoo min als van een protest der regeering-Caballero bij den Volkenbond is er tot dusverre iets te bemerken van een initiatief van den voorzitter van den Volkenbondsraad Rivas Vicuna (Chili) of van een der andere Raadsleden, om den Raad in buitengewone zitting te doen bijeenkomen ter bespreking van het gevaar, dat in verband met den burgeroorlog in Spanje den wereldvrede bedreigt. Het „Journal des Nations", dat menigeen zeer ten onrechte voor een officieus orgaan van het Volkenbondssecretariaat houdt, doen dat in werkelijkheid een van den Volkenbond geheel onafhankelijk blad is, dat alleen wellicht door financieele banden in bijzondere betrekkingen tot eenige regeeringen van Oost-Europa, misschien ook wel tot de Sovjetregeering, staat, bepleit iederen dag de bijeenroeping van den Volkenbondsraad, waarin dit blad de eenige mogelijkheid ziet, om den vrede nog te redden. Het blad, dat fel anti-fascistisch en dus natuurlijk sterk op de hand van de regeering-Caballero is, vreest, dat anders in de buurt van Barcelona botsingen tussehen Sovj etschepen en de door Duitschland en Italië ondersteunde vloot van Franco niet zullen uitblijven en de wereldbrand daarvan het gevolg zal worden. Wanneer de regeeringen zouden willen, zou het Volkenbondsverdrag stellig zonder moeite den grondslag tot een bijeenroeping van een buitengewone Raadszitting kunnen bieden. Volgens artikel 11 heeft toch ieder Volkenbondslid het recht de aandacht van den Volkenbondsraad te vestigen op iedere omstandigheid, die de internationale betrekkingen betreft en den internationalen vrede dreigt te verstoren. Het is bezwaarlijk te ontkennen, dat bij de hartstochtelijke wijze, waarmede eenerzij ds de Sovjetregeering, anderzijds de regeeringen van Duitschland en Italië den gang der gebeurtenissen in Spanje volgen, de aankondiging van een blokkade over Barcelona door generaal Franco en de erkenning van zijn gezag door Duitschland en Engeland het gevaar van verstoring van den internationalen vrede zoodanig hebben verscherpt, dat een toepassing van art. 11 gegrond zou zijn. Onder normale omstandigheden, dit wil zeggen als de Volkenbond werkelijk de gehoopte universaliteit zou hebben verkregen of althans in hooge mate had behouden, zou de Volkenbondsraad dan ook waarschijnlijk reeds lang geleden zijn bijeengekomen ter bespreking van het geheele uit den Spaanschen burgeroorlog voortvloeiende gevaar van verstoring van ook den internationalen vrede. Het is echter juist de weigering van Duitschland en Italië, om aan besprekingen binnen het kader van den Volkenbond te Genève deel te nemen, die de Engelsche en Fransche regeeringen ertoe bewogen heeft een nieuw orgaan te scheppen, dat ten doel heeft te verhoeden, dat uit den Spaanschen burgeroorlog een internationale oorlog zou worden: de Londensche niet-inmengings-commissie. Aan de besprekingen dezer te Londen werkende commissie nemen de vertegenwoordigers van alle groote Europeesche mogendheden deel. Zoolang men nog hopen mag door gemeenschappelijk internationaal overleg tussehen alle partijen internationale verwikkelingen, die tot oorlog zouden leiden, te verhoeden, zou het dus natuurlijk een achteruitgang zijn de Londensche niet-inmengings-commissie buiten werking te stellen en den Volkenbondsraad bijeen te roepen, aan wiens beraadslagingen onder de tegenwoordige omstandigheden Duitschland en Italië niet zouden deelnemen. Voorstanders van een bijeenroeping van den Volkenbondsraad wijzen echter erop, dat in Maart de Duitsche regeering bereid is geweest deel te nemen aan de zitting van den Volkenbondsraad, die zich te Londen met de vraagstukken bezig hield, die Duitschland's handelingen van 7 Maart (opzegging van de Versailler voorschriften over de demilitariseering van het Rijnland en van het verdrag van Locarno) hadden in het leven geroepen. Waarom zou Duitschland, en dan eveneens Italië, niet ook thans een uitzondering willen maken ? In de eerste plaats moet hiertegenover opgemerkt worden, dat sinds Maart de verwijdering tussehen den Volkenbond eenerzij ds en Duitschland en Italië anderzijds nog grooter geworden is. Doch in de tweede plaats bedenke men, dat een Raadsbijeenkomst, indien Duitschland en Italië tot deelneming bereid mochten zijn, reeds van het begin af groote moeilijkheden zou verwekken. Want men zou het niet eens kunnen worden, wie eigenlijk den zetel van Spanje zou mogen bezetten. De Volkenbond heeft tot dusverre de regeering-Caballero nog als de wettige Spaansche regeering beschouwd. Duitschland en Itahe zouden echter na hun erkenning van het gezag van generaal Franco nimmer toelaten, dat Del Vayo de vertegenwoordiger van Spanje in den Volkenbondsraad zou blijven. Voortaan staat niet slechts een erkenningsstrijdvraag (Abessynië), doch staan twee erkenningskwesties een samenwerking tussehen Italië en den Volkenbond m den weg Indien het waar zou blijken, dat ook Hongarije en Oostenrijk thans zeer spoedig het gezag van Franco over Spanje zouden erkennen, kan een geloofsbrieven-twist reeds op 7 December hier uitbreken. Dan komt de commissie van 28 voor de Volkenbondshervorming bijeen, waarvan Oostenrijk lid is. Zal de Oostenrijksche gedelegeerde dan goedvinden, dat Spanje door een afgezant van Caballero vertegenwoordigd zal zijn ? Menigeen vermoedt echter, dat de ware strijd over de Spaansche geloofsbrieven eerst op 18 Januari zal uitbreken, wanneer de Volkenbondsraad weder zal bijeenkomen. --- FEUILLETON Meisjes aan den afgrond door C. HOCHFELS. (Nadruk verboden.) 2) De vrouw keek haar van terzijde onderzoekend aan. lets loerends kwam in haar oogen, toen zij vroeg: En andere familie? Heb je ook geen andere bloedverwanten, lief kind? — Geen enkele, fluisterde het meisje. Ik sta heelemaal alleen op de wereld. Even gleed een uitdrukking van voldoening over het gezicht der vrouw, om echter snel weer plaats te maken voor de oude trek van vriendelijke hulpvaardigheid. Allerhartelijkst klonk het, toen zij zei: — Niet bedroefd zijn, kleintje! Alles zal wel terecht komen. Laat mij maar eerst eens met mijn vriendin spreken! Mevrouw Spalding — zoo stelde de beschermster zich voor tijdens het kwartiertje, dat volgde — bewoonde in Altona, niet ver van de Sankt-Petrikerk, een wel niet luxueuse, maar toch zeer netjes gemeubileerde étage. , i,u_«- Om de vriendelijke vrouw haar dankbaarheid te toonen, wilde Agnes direct met werken beginnen. Dit liet mevrouw Spalding ecnter onaer geen voorwaarde toe en zw eischte van haar, dat ze eerst eens goed van al de vermoeienissen en emoties, die ze doorstaan had, zou uitrusten. Na het avondeten babbelden /«nog een •uurtje samen en Agnes moest haar heele levensgeschiedenis vertellen. .Daarna stond mevrouw Spalding op, bracht het meisje naar een klein kamertje, waar zij zoolang kon logeeren en wenschte haar hartelijk wel teOvS'ukkig sliep Agnes in, «onteer nok maar een flauw vermoeden van te hebbS. a?n zij in haar lichtgelovigheid haar vertrouwen had geschonken. --- HOOFDSTUK II. , mmmtesaris Bruckmann van het Berlijn'w£ hSureau van politie keek vreemd op, toen Fred Robber bij hem werd aangediend. Dra gleed echter een begrijpend lachje over zijn gezicht en met een hartelijken handdruk begroette hij den binnentredende. Robber! Voor enkele maanden was deze naam op aller lippen geweest. De kranten toch hadden vol gestaan met berichten over het opzienbarend proces, dat tegen den artist Fred Robber aanhangig was gemaakt. Het had er voor den beklaagde zeer slecht uitgezien. De aanwijzingen tegen hem waren zóó sterk geweest, dat het een haar gescheeld had, of hij was veroordeeld. Maar op het allerlaatste oogenblik was het commissaris Bruckmann nog net gelukt, den werkelijken moordenaar te vinden. Wel eindigde het proces daardoor met vrijspraak, maar de zenuwspanning en het lange voorarrest hadden Robbers gezondheid ten zeerste geschokt. Weer was het Bruckmann geweest, die den door hem geredde met diens dochtertje logies bezorgd had bij een bevrienden houtvester buiten op het land, waar de geheel overspannen man weer tot rust was gekomen en volkomen herstel van gezondheid had gevonden. Nu kwam hij dus eens aanloopen op het hoofdbureau van politie. Robber was geheel hersteld, dat was het eerste wat de commissaris opmerkte. Het was toch een gelukkige inval geweest, deze man, die recht op medelijden en hulp had, naar Ehrentraut en zijn vrouw op den buiten te sturen. Fred bracht de vriendelijke groeten van zijn dochtertje en van het echtpaar; de commissaris verzocht even hartelijk, de zijne over te brengen. Of gaat u niet meer naar het dorp terug? informeerde hij. Tegelijkertijd viel hem echter iets anders in. Zonder op antwoord te wachten, vervolgde hij: Bent u al bij Schmitz geweest, den agent van het plaatsingsbureau voor variété en circus? Ik sprak hem gisteren en hij vertelde mij, dat hij u geschreven had. Fred greep de hand van den commissaris en keek hem dankbaar aan. Ik zal direct naar hem toegaan, commissaris, maar mijn eerste bezoek wilde ik bij u maken. Ik moest u toch bedanken voor alles wat u voor mij en mijn kind gedaan hebt — de brief van den agent bewijst het opnieuw — en wat u voor ons doen blijft. — Kom, kom, lachte Bruckmann, ik heb niets anders gedaan dan den agent gevraagd of hij geen plaatsing wist voor een artist, die door een ongeluk op straat was gekomen. Die echter zeker zijn oude beroep weer zou opvatten, indien de agent maar iets geschikts voor hem wist. Ik zou u nadrukkelijk aanraden, naar hem toe te gaan; hij wacht u. Fred spoedde zich naar Schmitz. Het best had hij met de ondergrondsche naar de Friedrichstrasse kunnen rijden. Hij ging echter te voet, door de Königstrasse, voorbij het slot en wandelde toen de Linden af. Veerkrachtig stapte hij voort. De gedachte, dat de agent misschien wel goed nieuws voor hem zou hebben, vervulde hem met nieuwe hoop voor de toekomst. Hoe dichter hij diens huis naderde, hoe onstuimiger zijn hart klopte. Op het kruispunt Kranzlerecke bleef hij eenige oogenblikken staan tussehen het jachtende verkeer der millioenenstad. Onder zijn voeten donderde de ondergrondsche, op het asphalt was het één kluwen van bussen, auto's en motorfietsen, terwijl op veel te smalle trottoirs een stroom van menschen heen en weer golfde. Het eeuwig-haastende rhythme van de groote stad sloeg hem hier bruisend tegemoet. Daarna ging hij de prachtige marmeren trap pen van het groote kantoorgebouw op, trad een bureau binnen en stond plotseling voor een klein, kaalhoofdig mannetje, dat hem vroeg wat hij wenschte. — O, zei de man, is u mijnheer Robber! Wilt u als het u belieft even plaats nemen? Hij schoof den bezoeker een stoel toe en verdween door een zijdeur. Na enkele oogenblikken kwam hfl terug en verzocht Robber bij den chef binnen te komen. Met vasten stap ging Fred naar binnen. Een dikke man keek even van zijn schrijftafel op, mompelde een „Direct tot uw dienst" en schreef verder. De wanden van het vertrek waren bedekt met een behang van reclamebiljetten ,en foto's van bekende sterren uit de variétéen circuswereld. Spoedig echter wendde de heer Schmitz zich tot zijn bezoeker. Hij was het type van den nuchteren zakenman van weinig woorden en ging zonder veel omhaal op zijn doel af. — Uw geschiedenis ken ik — zoudt u er lust in hebben, uw vroegere werkzaamheden te hervatten, dan is er nu een prachtgelegenheid. Wat u waard bent, weet ik van vroeger. U heeft immers alleen met eerste rangsondernemingen samengewerkt. In elk geval kan ik u direct — dat wil zeggen tegen den eersten Januari — een contract bezorgen voor het Taylor Circus. Dit is een eerste klasse Duitsch-Engelsche onderneming, die op het oogenblik een tournee door Griekenland en daarop aansluitend een door Tm> kije onderneemt. Het contract geldt voorloopig voor zes maanden, bij een optreden van eenmaal per avond. De maandelijksche gage bedraagt 3000 mark, waarvan de gebruikelijke 5 procent provisie aan mij zijn te betalen. Het circus staat tot den zeventienden Januari in Athene. Zoudt u het engagement aannemen, dan moet u zoo snel mogelijk uw papieren in orde maken en reeds morgen afr eizen Fred Robber had wel door de kamer willen dansen van plezier. Hij had zich wel illusies gemaakt, maar op zooiets had hij toch niet durven hopen. Drieduizend mark gage in de maand, honderd mark per avond! Wel noodzaakte dit engagement hem, het eerstvolgend halfjaar in het buitenland door te brengen — volle zes maanden lang zou hij zijn lief klein meisje niet bij zich kunnen hebben. Maar die was nergens beter onderdak dan bij den houtvester en zijn vrouw, die zelf geen kinderen hadden. Die wilden het kind zelfs dolgraag heelemaal aannemen. Zijn gedachten liepen in een kringetje en kwamen vanzelf weer bij de hooge gage terug. Drieduizend mark per maand! Daarvan kon hij zeker ruim tweederden sparen. Dat beteekende, dat hij binnen het half jaar tienduizend mark op de bank kon hebben, waarvoor hij zijn dochtertje een hemel op aarde zou kunnen koopen. Daarbij kwam nog, dat hij weer werk kreeg in zijn oude beroep, dat hij liefhad en dat hij van kindsbeen af had uitgeoefend. , .... Nu? vroeg de heer Schmitz zakelijk, neemt u het voorstel aan? Fred kon slechts ja knikken. De plaatsingsagent greep uit een lade twee formulieren. Ze waren reeds kant en klaar op de onderteekening na — een teeken, dat Schmitz er op gerekend had, dat zijn cliënt zou toehappen. — Zoo, zei hij, nadat Fred onderteekend had, dit eene formulier neemt u mee. Het andere gaat per post naar Athene, nog vandaag. Zorgt u, op tijd te zijn en meldt u telegrafisch uw komst. Commissaris Bruckmann wist reeds alles, toen Robber een half uur later zijn kantoor binnentrad. Schmitz had hem telefonisch op de hoogte gebracht. — Ga nu direct naar huis, zei hij vriendelijk, en maak u geen kopzorgen over de passenkwestie. Dat neem ik voor mijn rekening. Als u morgen na al uw aangelegenheden geregeld te hebben, weer hier komt, dan krijgt u van mij al uw papieren. U moet zich haasten, besloot hij lachend, want als u op tijd wilt zijn om uw engagement te aanvaarden, moet u morgen in de Oriënt- Express zitten. Als in een droom zat Fred in de auto, die hem in razende snelheid terugbracht naar het dorpje, waar hij zijn kind had achtergelaten. Gottfried Ehrentraut en zijn goede vrouw verheugden zich met hem alsof zijn geluk het hunne was. Alleen Gertraude drong zich angstig tegen haar vader aan en werd eerst weer kalm, toen deze beloofde, heel gauw weer terug te zijn met een prachtige pop. Maar ondanks alles ging het den volgenden morgen, toen Fred van de lieve menschen afscheid nam, niet zonder tranen. Alleen vader Gottfried kon zich — uiterlijk — beheerschen. Zijn vrouw Christine stond echter te snikken; zij had den man, die des-> tij ds zoo bleek en stil bij haar was gekomen, lief gekregen als een zoon. En nu ging hij de wijde wereld in om zijn geluk te beproeven. — Zorg toch goed voor mijn Gertraude, vroeg hij telkens weer, ze, is mijn alles en het eenige, dat ik heb.... — Zul je dikwijls schrijven? vroeg vader Gottfried geroerd, zoodat wij onze lieveling veel van haar vader zullen kunnen vertellen? — Ik zal ook heel gauw het eerste geld sturen! riep Fred, met vochtige oogen, maar toch lachend. Maar daarvan wilden de beide oudjes niet hooren. Waar eten is voor twee monden, kan ook nog een derde mee eten. Dat zeiden zij herhaaldelijk en daar moest het bif blijven. (Wordt vervolgd) --- HOFSTADLEVEN EN -GEBEUREN DE 7DE JANUARI IN ZICHT. — HOE VOL HET ZAL ZIJN. — GOUDEN REGEN OVER DE RESIDENTIE. — ZON- EN SCHADUWZIJDEN. Wie vandaag-den-dag de advertentiekolommen van de Haagsche dagbladen bekijkt krijgt een gocd denkbeeld van de sfeer waarin wij leven: die van de voorbereiding van het groote feest op zeven Januari. Sinds het oogenblik dat de route die de bruidsstoet maken zal is bekend gemaakt, is een geheel nieuwe handel ontstaan: die in vensterpl 3,3.XSGH. w Jïïfti r hlJfeen langs dien weg gelegen zrjn is dat uiteraard een buitenkansje, dat velen van hen, die dat best gebruiken kunnen, van heeler harte gegund is. Dit ïïtT h«!pnW'lB- ?at de vindingrijkheid om er tHd er uit te halen *' niet al" m«ii/322£? ™, Benoemd kan worden, om maar geen piiaangenamer woord te gebrui- winkelzaak geleaea, die haar/zéér groote, krjkersruamte aan hare vaste clientèle aanbiedt, tegen matige vergoeding, welke vergoeding geheel ten deel zal vallen aan een instelling van weldadigheid. Maar de meeste menschen, ook die het heelemaal niet noodig hebben, maken den dans om het gouden kalf, op een wijze, die wel eens héél onbehagelijke gevoelens wekt. De advertenties leeren dit. Ik neem één Haagsch avondblad en ervaar uit de advertentiekolommen, dat er een groote zaak is, die haar geheele pand wil verhuren aan den meest biedende, die dan maar moet zien hoe hij het weer onderverhuren kan. Ik zie een andere advertentie, die mij leert dat de bewoners van een heele straat een soort trust gesloten hebben, die eendrachtig samenwerkt om de prijzen der vensterplaatsen op een zeker peil te houden. Dat dit peil niet laag is, blijkt uit de aanbieding van plaatsen tegen prijzen van f 10 tot fl5O per stuk. Het is volkomen te begrijpen aa"t de verleiding, eruit te halen wat eruit te halen is, voor de meesten zéér groot wordt, »aar het is niet te begrijpen dat die mentaliteit zoo algemeen is. Zeker is het intusschen dat er huisbewoners zullen zijn die méér dan een jaar gratis zullen wonen. Nu worden er vanwege de gemeente wel groote tribunes neergezet, waar men voor een héél schappelijk prijsje een plaats zal kunnen krijgen — langs de onbebouwde terreinen van de Torenstraat en op het groote exercitieveld tegenover de kazerne in de Laan Copes — dooh de praktijk wijst uit dat het prijsdrukkend gevolg, dat sommigen daarvan verwachten, niet merkbaar zal zijn. Want zooals bij iederen vrijen handel geldt ook hier de theorie van vraag en aanbod en nu reeds wijst alles erop, dat de vraag dit aanbod verre zal overtreffen. Wie de verwachting hebben uitgesproken, dat de Haagsche bevolking op den grooten dag verdubbeld zal worden, schijnen gelijk te krijgen. Er zijn er zelfs die schatten dat een millioen vreemdelingen den Haagschen bodem zal betreden. Dit lijkt me wel héél veel toe. Doch een half millioen schijnt niet overdreven. Men mag zich wel afvragen, waar die menschen allemaal heen moeten. Tenslotte kunnen de koffiehuizen niet méér dan vol zijn en bovendien is het niet te verwachten dat de menschen allemaal hun boterhattnmen op straat gaan eten en dat zij zich over het hééle grondgebied van Den Haag zullen gaan verspreiden, 't Is moeilijk aan te nemen, dat men naar Kijkduin of aan de peripherie van de stad zal gaan poozen. Het centrum zal de grootste aantrekkingskracht bezitten en wie weet hoe klein dat is, kan moeilijk de politie benijden die toch zal moeten trachten althans eenige beweging in het verkeer — zij 't ook alléén van voetgangers — gaande te houden. Bovendien vraagt men zich af, hoe het mogelijk kan zijn dat al die honderdduizenden iets van den stoet te zien krijgen. De weg die deze gaan zal is vijf kilometer lang, wat zeker héél aardig is, maar wat toch even zeker niet de waarborg biedt dat èn het half millioen vreemdelingen en de honderdduizenden Hagenaars een glimpje van die gebeurtenis met eigen oogen zullen kunnen aanschouwen. Is het dan te verwonderen dat ik reeds van vele kanten de opmerking hoorde: „ik blijf thuis dien dag; ik zou het natuurlijk dolgraag willen zien; maar ik neem het risico van die drukte niet. Ik zal het wel eens rustig in de bioscoop gaan bekijken". En daar heeft de bioscoop dan ook op gerekend. Met koortsachtige haast wordt gewerkt aan de verbouwing van het voormalige Savoy-theater in de Lange Poten tot een tweede Cineac. Ons eerste Journaal-theater heeft gedurende en na de vorstelijke verlovingsdagen zulke geweldige zaken gedaan, dat de eigenaars er den smaak van te pakken gekregen hebben. Ook nu zullen die dubbele zaken wel zoodanig worden dat er van een „goudl-mijntje" gesproken kan worden. Doch om nog even op die verwachte enorme drukte terug te komen: men kan nu al wel zeggen, dat het een héél bijzondere dag zal worden. Dat de café's, de zoetigheid- en levensmiddelenwinkels, de limonadefabrikanten, de broodjes-zaken en cafetaria's, de sigarenwinkeliers en de hoteliers enorme zaken zullen maken. Er komen stroomen gelds in beweging: de menschen die de tribunes bouwen, de vlaggenfabrikanten, de vuurwerk- en feestartikelenmakers beginnen nu reeds iets van die stroomen op te vangen. Wanneer men veronderstelt dat op dien éénen dag millioenen guldens méér dan anders in de Residentie zullen binnenstroomen, maakt men een niet te bonte veronderstelling. Vergeef mij dat ik wat nuchter en zakehjS geschreven heb over een in wezen geheel niet nuchtere en zakelijke gebeurtenis: het h-u--welij'k van Prinses Juliana met Prins Bernhard. Maar die kant van de dingen is óók wel eens merkwaardig en interessant om te bezien, temeer waar die de ideëele zijde niet overschaduwt. Want het is werkelijk treffend te ervaren hoe de heele stad nu reeds deelt in de vreugde die — naar menschen, die het weten kunnen, vertellen — aan het Hof heerscht. Er schijnt, daar een héél blijde en zonnige stemming te zijn en in de stadi onder de burgerij, leeft die ook. Ben ontelbaar aantal comïté's en commissies is naast de groote, min of meer officiëele en min of meer plechtige comités ontstaan. Schier iedere straat, iedere wijk en elk plein heeft zijn versieringscommissie. Allerwege wordt vergaderd, worden plannen gemaakt en uitgewerkt en geld bijeengegaard, om de stad er op den schoonstën-dag-in-jaren zoo mooi en feestelijk mogelijk te doen uitzien. Zoo bereidt Den Haag zich voor de gastvrouwe van gansch Nederland te zijn en van de vele buitenlanders, die zeker óók deelgenoot in onze blijdschap zuilen willen zijn, om van de „beroeps"-deelgenooten nog maar te zwijgen. In vakkringen veronderstelt men bijvoorbeeld dat er zeker 1000 buitenlandsche journalisten en persfotografen naar Den j Haag zullen komen. De 7de Januari 1937 zal een héél merfei waardige dag worden. Mr. E. ELIAS. --- THIJS IJS EN DE BRULLENDE BERG 18. — Thijsje keek het vreemd gebeuren vol verbazing aan; steeds zag hij meer steenen vallen gaan, hoewel zij toch al vele dagen daar heel goed en stevig lagen — hoe het wel kon begreep hij niet, meer 't werd heel erg, zooals je ziet. Alles, wat de Koboldmannen, voor 't volvoeren van hun booze plannen, hadden opgestapeld voor de poort van Grootenoor kwam naar beneden — je begrijpt, dat ook die plannen daardoor schipbreuk leden ! En die steenen kwamen allemaal zeer vreemd terecht; midden tussehen de Kobolden dat beviel hun slecht! Allen, en ook Vuilgezicht, het opperhoofd, waren door de schrik van hun verstand beroofd; toen steeds meer steenen naar beneden bleven rollen, vonden zij het 't beste om maar heel snel weg te hollen ! (Morgenavond vervolg.) ---