DE HOND EN ZIJN BAAS door JOHN BELL — Auwauwauw auwauwauw.... auwauwauw vrouwtje, wat een pijn, auwauwauw auwauwauw.... wat is me nou overkomen, vrouw? Oe, knijp me alsjeblieft niet zoo in je armen en kijk niet zoo angstig, terwijl je me draagt; had me maar gerust op straat laten liggen, 't was m'n verdiende loon! Ik had die auto moeten zien, maar toen het ding met die felle lichten zoo plotseling vóór me was, werd ik verlamd van schrik en ik wist niet meer, welken kant ik uit moest. Waar draag je me naar toe, vrouw? O, naar m'n mand; ja, leg me daar maar in, daar kan ik rustig doodgaan. Wat zeg je? Komt de baas gauw thuis? Ja, dat is juist het erge, vrouwtje, dat die me zoo zal zien liggen, zooals een vodje, een mirakel, een caricatuur van een hond. Verschrikkelijk zal dat zijn. En tóch, vrouw, toch hoe ik me ook schamen zal, hem zóó onder de oogen te komen, tóch hoop ik, dat ik het, ondanks al nVn pijn, nog zoolang zal uithouden, dat ik nog even zn lieve, goeie facie zal zien, nog even zn hand over m'n bast zal voelen streelen. Wat loop jij daar nu je handen te wringen? Is dat om mij, beste vrouwtje? Hoor je dat, daar komt de baas! Dat is zijn stap! Uit duizenden herken ik dien immers. Ja, nou moet ik toch even probeeren, naar de deur te loopen. Wat zeg je mag ik niet? Maar de baas is daar toch.. auw... .wauw.... wat een pijn. Daar is hij. Dag baas, dag baas, schrik niet te veel, zie je wel, ik kwispel met m'n staart; ja, ik kan heusch niet uit m'n mand komen en dat m'n welkomstblaf zoo jammerlijk mislukt en meer op het gekerm van een hyena lijkt, zie je, baas, dat vind ik zelf allerellendigst. Heerlijk, dat je nu zoo bij me bent. Fijn, die hand van jou op m'n ribbekast. Au Ho baas, daar niet, daar doet het zoo heel erg pijn! Zoo, m'n kop op je hand, probeeren je een Uk te geven, geïukMg, t gaat nog net. Wat 's dat nou, baas, zie ik dat goed, staan er nou tranen in je oogen om mij? Nee, baasje, nee, doe dat nou niet. Heusch, dat ik met glazige oogen kijk en telkens weer jank, dat is werkelijk niet alleen, omdat ik zoon pijn heb en dood ga, maar daar komen ook een hoop zenuwen bij. Wat zeg je? Ja, die fluweelen glans in m'n oogen, dat zal wel mijn manier van huilen zijn. Hoe 't gekomen is? Gek, ik begrijp het zelf niet goed. 'k Was zóó blij, dat ik door de vrouw uitgelaten werd, dat ik als een ongemanierd, klein straatkeff ertje van zes weken als een dolle de straat op vloog, &., die toch al een ervaring van acht jaar achter den rug heb. Wat doet dat goed, die streelende vingers van jou in m'n haar. Maak je nou niet al te erg van streek, baas; Max vindt het heerlijk, te kunnen doodgaan met jou naast hem. Zoo, knus met zn tweetjes, jouw hand op m'n kop, zoo hebben we zoo dikwijls gezeten, weet je wel? Soms in jouw kamer, soms in het gras, als we allebei moe geravot waren. Want je kon aardig meedoen, baas, als er geen menschen in de buurt waren, waar je je „fatsoen" voor houden moest! En die paar tikken, die je me in heel m'n lange leven gegeven hebt? Al lang vergeven. Had ik immers dubbel en dwars verdiend. O daar is de vrouw weer terug. Dierenarts opgebeld? Te laat om nog te komen? Dan morgen maar. Wel ja, baas, 'k geloof toch, dat het niet meer helpt; 'k heb zoon raar gevoel in dat pijnlijke karkas van me, laat ik maar liever rustig doodgaan, zoo, met jou naast me. Ga je nou van me weg, baas? Nee, dat had ik niet mogen doen, dat kinderachtige gejank want nou kom je gauw weer terug en natuurlijk heb jij je slaap ook noodig. Ga nou maar, Max ligt goed zoo. Dag.. baas.... ik zal probeeren.... nog niet dood te gaan.... t Wordt al licht en ik leef warempel nog. De pijn is wel verschrikkelijk geweest en nog, maar er zit toch nog meer leven in m'n slappe body, dan ik zelf dacht. Ha, ben jij daar ook weer, baasje? Een ongelukkig kwispeltje, hè, en een schor, akelig blaf je, maar ik kan niet beter, hoor. Wat zie je er bleek uit! Geen wonder, jij hebt een miserabelen nacht gehad. Ja, 'k herinner het me goed, hoor, drie keer ben je hier in de keuken geweest vannacht, je liep te bibberen van de kou in je dunne pyama en telkens, als je het licht opdraaide, keek je zoo angstig naar me. Maar gelukkig leefde de ouwe Max nog, en 'k geloof beslist, dat dat door jou komt. Maar nou voel ik me toch zoo zonderling baas, 't is nou toch zeker wel afgeloopen met me, niet? Zoo, is daar de dierenarts? Moet ik me even goed houden? Auwauwauw.... auwauwauw, o, baasje, wat een pijn. Zeg baas, kijk nou alsjeblieft niet zoo triest, 'k word er gewoon naar van, zie je nou niet, dat ik huilen moet, alleen door naar jou te kijken? Wat zegt die dokter? Een dubbeltje op zijn kant? En als het geneest, dan zeker mank? Is het dan maar niet beter, baas, te doen, wat die pil zegt.... pijnloos, hoor ik? Was dot nou? Zie ik dat goed? Kijk je weer meer opgelucht? Heb j ij weer hoop, baas? En denk je er niet aan, mij door dien pil kan je 't woord alleen al niet hooren? Maar bedenk toch eens even, m'n beste, brave baasje, nooit, nooit zal jij meer een échten hond hebben, geen hond, die rennen en draven kan, die naar eendjes kan happen en kippen opjagen, maar een misselijk, kreupel scharminkel! En toch ben je blij? Nee, dat snap ik niet. Maar ik vind het fijn hoor. Als jij dan zoo graag wilt, ik zal m'n best doen. In gipsverband? Best! Als jij dan zoo nu en dan maar eens een half uur bij me komt zitten, als ik jouw stem maar hoor zoo nu en dan, jouw vingers door m'n haar woelen zoo fijn achter m'n oor en, weet je wel, waar ik zoo heerlijk van ga knipoogen! Voor jou wil ik pijn en alles verdragen. Hier, fijne, goeie baas, een lik. En ik schaam me niks, dat er weer tranen in m'n stomme hondenoogen staan, want nu zijn het tranen van vreugde, tranen van geluk, omdat ik zoon reuzen knul van een baas heb. Trouwens, jij snuit je neus ook erg verdacht, baasje, en de vrouw zie ik heelemaal nergens. Vooruit baas, kop op en ga maar aan het vrouwtje zeggen, dat ouwe Max blijft leven, al wordt hij dan ook een kreupel scharminkel, dat zich voor alle echte honden schamen za1.... (Nadruk verboden). --- DE TABAKSDOOS DOOR BERT LOVEN Er was maar één ding in het leven, waarover Charles Clapton zich geweldig boos kon maken. Dat was, wanneer een van zijn collega's zich door een lid van de Londensche onderwereld had laten beetnemen. Clapton beschouwde zichzelf als een zakenman, die door zijn groote kennis van alles wat er in de diamantwereld te koop was, zijn buitengewoon wantrouwen tegen iedereen, die in zijn winkel kwam, een steunpilaar beteekende voor de Londensche juweliers. En toch was Charles Clapton geen bona fide handelaar. Als er iets te verdienen viel, dan keek hij niet zoo nauw, of het verhandelde op eerlijke wijze verkregen was. Met zijn kraaloogjes keek hij den man, die voor de toonbank stond aan, toen deze de cheque ter waarde van vijfduizend pond sterling in zijn zak liet glijden. — Treft het bijzonder, meneer, zei Clapton glimlachend, terwijl hij een tabaksdoos in zijn handen het ronddraaien. Gisteren had ik toevallig een klant, die naar een dergelijke doos vroeg, anders had ik u er beslist geen vijf duizend pond voor kunnen geven. De man lachte. — Wat ben ik dan blij, dat ik dadelijk naar u toegekomen ben, sprak hij, zijn wandelstok opnemende. Hrj stak den juwelier de hand toe. — Bij gelegenheid, meneer Clapton. Glimlachend keek de handelaar hem na. en wreef toen vergenoegd in zijn handen. — Ook toevallig mompelde hrj, terwijl hij de met schitterende parelen en robijnen bezette doos, die klaarblijkelijk van heel ouden oorsprong was, nauwkeurig bekeek. — Zoon zeldzaam exemplaar zie je weinig en nu ik er vraag naar heb, wordt het je als'het ware in den schoot geworpen. Hij keek in het telefoonboek en zocht naar het nummer van den klant, die den vorigen dag naar de doos gevraagd had. Vijf minuten later was hij met den man in gesprek en een half uur later hield voor de winkeldeur van den juwelier Charles Clapton aan het Strand een fraaie auto stil, waarin achter het stuur een chauffeur zat in een prachtige uniform. Aan de zijkanten op de portierdeuren was een wapen aangebracht met een kroontje er boven. Dat alles had Clapton in een oogwenk gezien en hij prepareerde zich reeds op een flinke winst. — U hebt een doos voor mij gevonden? vroeg de bezoeker dadelijk, nog met de deurknop in zijn hand. Mag ik haar eens zien? Clapton stelde hem de doos ter hand en keek nieuwsgierig naar het gelaat van zijn bezoeker, maar nauwelijks had de ander een blik op het voorwerp geworpen, of hij deed een stap achteruit. — Hoe komt u hieraan? vroeg hij tamelijk scherp. — Gekocht, natuurlijk! antwoordde de juwelier niet heelemaal gerust, door den scherpen toon van den ander. Ik wist, dat u er prijs op stelde en daarom heb ik het dadelijk gekocht, toen men het doosje aanbood. — Dan zal ik u wat zeggen, meneer Clapton. Ik heb het gisteren opzettelijk verzwegen, maar deze doos is van diefstal afkomstig. Ze is verleden week ontvreemd uit mijn huis, gelijk met enkele duizenden ponden sterling. De politie raadde mij aan hierover voorloopig het stilzwijgen te bewaren en bij diverse juweliers alleen naar de doos tr zoeken. U bent de twaalfde juwelier bij wien ik zoek en hier tref ik mijn eigendom weer aan. Natuurlijk is de man, die u de doos verkocht, dezelfde die bij mij ingebroken heeft en ik verlang van u, dat u mij helpt den misdadiger op te sporen. U zult er geen schade bij hebben. Charles Clapton was bleek geworden. Hij wist' uit ervaring, dat het opkoopen van gestolen voorwerpen strafbaar was, en hoewel hrj kon beweren, dat hij van den diefstal niets afwist, had hij de doos zoover onder de werkelijke waarde gekocht, dat er ernstige vermoedens van heling tegen hem zouden kunnen rijzen. — Wat wilt u doen? vroeg hrj verlegen. — U moet onmiddellijk de bank waarschuwen, dat de cheque niet uitbetaald wordt. Ik zal de politie verzoeken hier te komen, dan kunnen wij de zaak verder bespreken. De juwelier was intusschen naar de telefoon gegaan, maar na enkele minuten wendde hrj zich met een ernstig gezicht tot zijn bezoeker: — Te laat, zuchtte hij. Een kwartier geleden is de cheque betaald. — Dat dacht ik wel, antwoordde de ander. Maar ik zal nu even de politie opbellen. Het duurde niet lang, of een motorfiets met twee agenten hield stil voor den winkel. Zij stelden zich voor als inspecteur Davies en brigadier Smith. De heer stelde zich voor als Lord Perkins en hij vertelde den politiemannen hoe de vork in den steel zat. Daarna wendde de inspecteur zich tot Clapton. — Ik vrees voor u, meneer, dat u in ernstige moeilijkheden met de justitie zal komen. — Ik verzeker u, dat het mij niet bekend was, dat de doos gestolen was, stotterde de juwelier. Davies glimlachte ongeloovig. — Spitsvondigheden, meneer. U begrijpt toch wel, dat geen verstandig mensen een dergelijke kostbare doos, die minstens vijftien duizend pond sterling waard is, voor vijf duizend pond zal verkoopen? Bovendien weet u toch wel, hoe de autoritei' ten over u denken? — Ik wist er absoluut niets van, verdedigde Clapton zich. De inspecteur haalde de schouders op— U weet heel goed, dat het koopefl van juweelen onder de waarde, onmiddellijk bij de politie moet worden bekend gemaakt. U hebt dat nagelaten, met he* doel de doos dadelijk weer aan mylor» Perkins te verkoopen. Hoe is het signalement van den man, die u de doos verkocht? t>e juwelier gaf zoo goed mogelijk eert beschrijving van den man en toen hu zweeg sprak de inspecteur: — Het is precies, zooals ik dacht. Het 13 het werk van Jimmy Paddlsson, een benicht inbreker en juweelenvervalscher- Toen haalde hij een blocnote uit zijn za# en vervolgde schrijvende: — Ik zal u een bewijs van ontvangst geven. Ik moet de doos meenemen ais overtuigingsstuk. U wilt wel zoo goed zijn, vanavond om zes uur op het hoofdbureau aanwezig te zijn, om verklaringen af t* leggen? En tot lord Perkins: — Datzelfde verzoek geldt ook voor * mylord. De beide mannen beloofden op tijd aanwezig te zullen zijn en na nog enkele formaliteiten te hebben vervuld, verlieten de politiemannen en lord Perkins den winkel- De klok van de Westminster had juiS* het zesde uur geslagen, toen Charles Clapton de monumentale trappen van he* hoofdbureau van politie opging. De hoofdcommissaris zat achter zijn schrijf bureau toen hij werd binnen gelaten. Hij wees op een stoel en vroeg kortaf: — TJ wenscht? — Ik ben juwelier Charles Clapton ui* het Strand, stamelde de ander. Ik zou ra» om zes uur hier melden inzake den diefstal bij lord Perkins en de kwestie met de tabaksdoos. Inspecteur Davies zal u wel het een en ander hebben medegedeeld. De commissaris keek hem verbaasd aan— Inspecteur Davies? Wij hebben gee» inspecteur in dienst, van dien naam. w vergist u zeker. Bovendien is mij niets bekend omtrent een diefstal bij lord Perkins en van een tabaksdoos weet ik heelemaal niets. Kunt u zich niet wat duidelijker uitdrukken? Ik heb niet veel tijd. Clapton was verwonderd opgestaan. — Maar de tabaksdoos dan, die de inspecteur vanmiddag heeft meegenomen" Hij haalde het ontvangstbewijs uit zijll zak en liet het aan den commissaris zien- Deze las het document met belangstelling door, toen haalde hij zijn schouders op en vervolgde: --J-et is zooals ik zeg. Ik weet van ged1 diefstal. Ik weet van geen tabaksdoos eO ik ken geen inspecteur Davies. die ontvangstbewijzen uit mijn naam afgeef"* Maar wil ik u eens wat anders zeggen' Het handschrift op dit bewijs is mij echte* heel goed bekend. Het is het handschrif11 van een internationaal oplichter en jö" weelendief, James Paddisson. Clapton was opgesprongen, het scheel1 dat het heele geval hem duidelijk werd. — Mag ik even telefoneeren, meneer dc commissaris? vroeg hij nerveus. De ander knikte zwijgend. . De juwelier draaide de schijf op nummer, dat hij dien middag ook al op' gebeld had. — Hallo! hallo! Hier juwelier Charles Clapton. Spreek ik met lord Per' kins? Zijn gezicht nam een kleur aan, toen hij hoorde, dat mylor0 dienzelfden middag 't hotel had verlate*1* Woedend gooide hij den hoorn op deP haak en viel in een stoel. Het duurde geruimen tijd voor hij in staat was ee£ woord te spreken. De commissaris kee* hem flauw glimlachend aan en toen de bedrogen juwelier het hoofd oprichtte' sprak hij: — TJ had beter gedaan, eerst bij mij otfj inlichtingen te komen. Die lord Perkins ** niemaflid anders dan James Paddisson de agenten waren zijn handlangers. Ee*J van hen verkocht u de doos ver onder