ONTVANGST OP HET STATION. A»l\™P^ocht ging naar het station, waar werSSvanïen^ »**«*«-■**>«» ovSrf£iLdlt °° de Groote Markt bij de overdracht van het vaandel het geval was, ■JSSteuina €*i£*' Stationsplein groote be■mS?Si,t JB6ll gedeelte van het perron sta£arSïSS2ii*Tia ***"»* van ontvino- ™„ -senaten der andere corpsen fcSStmrnien/ersierd- Te™1 Wnneif de Xm£ Piaate vond, kortte de Stafmuziek «£«£? Stationsplein, waar de vaandelwacnt, geflankeerd door de dragers der anaere vaandels stond opgesteld, den tijd Qoor het spelen van vroolijke nummertjes. T-'erwijl de Groningsche Senaat op het bordes van het station verscheen, liet de muziek het „lo Vivat" weerklinken. Even kwam er een kleine hapering tusschen zang en muziek, toen de studenten direct het Vindicat-lied aanhieven. Het muziekcorps was daarop niet ingesteld, zoodat het ver achterop kwam. Maar overigens verliep altes zonder eenigen wanklank. De stoet gmg langs een uitgebreide route naar de «emonstrantsch Gereformeerde Kerk in den waar de Lustrum-feesten officieel werden geopend. De tocht daarheen leidde langs de Academie. --- IN DE REMONSTRANTSCHE KERK. Te kwart voor twee waren reunisten met de corpsleden en tal van genoodigden in het Kerkgebouw der Remonstrantsch-Gereformeerde gemeente bijeengekomen om de opening der Lustrum-feesten bij te wonen. Onder de aanwezigen merkten wij op den Commissaris der Koningin als president-curator en de andere leden van dit College, den Burgemeester en andere leden van het Dag. Bestuur der gemeente, den Academischen Senaat, tal van professoren, lectoren en Privaat-docenten, vertegenwoordigers en leden der erkende studenten corpora, het bestuur en leden van Magna Pete en vele anderen. --- De rector houdt zijn openingsrede. De heer C. SOETEMAN, rector van Vindicat atque Polit, begon zijn openingsrede met de gebruikelijke begroetingen, daarbij uiting gevend aan gevoelens van dank jegens de gemeentelijke overheid, curatoren en rectormagnificus, voor de wijze waarop zij den min of meer grooten opzet en het uitzonderlijk karakter van deze lustrum-viering ter gelegenheid van het 320-jarig bestaan der Groningsche Universiteit accepteeren. Vervolgens gaf spr. uiting aan zijn blijdschap over het feit, dat ondanks den wangunst der tijden, het aantal reunisten groot J-5, om daaraan vast te knoopen enkele beschouwingen over de uiterlijke en innerlijke ontwikkeling van het Corps. Wat betreft de rol, die Vindicat speelt in de ingewikkelde revue van Academische instanties, van studentengroepeeringen binnen on buiten Groningen, en van schakeeringen en gebeurtenissen in stad en lande, geloofde spr., dat inderdaad het Corps zich op dat tooneel nog met dezelfde exclusieve waardigheid voortbeweegt als weleer, maar dat het schijnbare verschil van Vindicat's rol ligt in de wijze waarop zijn medespelers op dit zoo bonte tooneel er op zijn gaan reageeren. En hiervan is weer een gevolg, dat het Corps verschillende privilegiën heeft moeten opgeven, privilegiën, die ten onrechte als behoorend tot den kern beschouwd worden. Het prijsgeven van deze privilegiën werd dan meestal betiteld met de phrase: het Corps verzet de bakens het Corps weet met de veranderde eischen van den tijd mede te gaan. Meestal was dit meegaan meer politiek en diplomatiek dan het inzien van causale noodzakelijkheden. Het heeft inderdaad de laatste jaren wel eens anders geschenen en inderdaad heeft het een tijdlang niet uitgesloten geleken, vervolgde spr., dat gij hier dit jaar een ander Corps zoudt zijn gaan vinden. En ik wil daarbij volkomen in het midden laten, of dit gewenscht zou zijn geweest, of het juist of onjuist is, dat men zich op het laatste moment onttrokken heeft aan wijzigingen in de Groninger studentenwereld, waarbij Vindicat de eenig belangrijk betrokken vereeniging was. Stemmen in niet- Oorpskringen tegen de representatie van alle studenten door den Senaat, tegen rechten, die de Corpsleden voor zich meenen te mogen opeischen, zijn er met vrij regelmatige tusschenpoozen ten allen tijde geweest en zij zijn ten allen tijde weer in hun oude banen teruggeleid. In de meeste perioden van Vindicat's verleden zou de oprichting van een Centrale Commissie ter behartiging van Algemeene Groningsche Studenten Belangen, een permanente vergadering van Rector en Praesides der Groningsche Studenten Vereenigingen, tot de onmogelijkheden behoord hebben; zij was anderhalf jaar geleden het gevolg van acties van buitenaf tegen het Corps, acties, wederom, zooals die er ten allen tijde zijn geweest. Maar iedere tijd heeft zijn eigen wijze van reageeren; en bij die reacties is door alle tijden heen wel eens vergeten, dat het Corps in de eerste plaats een intern leven heeft, en dat het inwendige, het leven van het Corps, boven alles moest staan, boven de houding tegenover onbevoegde inmenging in Corps-zaken, boven de houding tegenover de meening, die buitenstaanders over de rol en het bestaansrecht van het Corps ter algemeene kennis meenden te moeten brengen. Wat nu deze kern betreft, het interne leven van het Corps, den geest, die in het Corps leeft, zoo moet daar allereerst opgemerkt worden, dat veel meer, dan aan een verandering, die zich uitstrekt van uwe generatie tot de onze, het Corps onderhevig is aan geregelde fluctuaties in de mentaliteit zijner leden. Niet een eenerzijds aristocratische en anderzijds onsociale levenswijze van uw studententijd, heeft plaats gemaakt voor een eenerzij de democratisch en anderzijds van het maatschappelijke doordrongen levenswijze van het huidige studentengeslacht. Niet een hooghartig op niet-Corpsleden neerziend in zichzelf opgaan heeft plaats gemaakt voor een geschipper met niet-Corpsleden en een zijn corps niet sterk en belangrijk genoeg vinden. Niet een inwendig zoo onburgerlijk en studentikoos mogelijke Sociëteits- en f eestkaste heeft plaats gemaakt voor een het feesten verleerde burgervereeniging. Immers zoo wordt de tegenstelling zoo graag gezien. Neen, met tusschenpoozen van verslapping is regelmatig steeds weer eenzelfde mentaliteit waar te nemen en ons Corps — men houde mij deze hypothese ten goede — telt procentsgewrjze niet minder studenten, dan uw Corps. Alleen — en dit is een rechte en ongetwijfeld dalende lijn, die naast die golflijn is waar te nemen, maar waarmee we de kern weer verlaten — de uitingen ervan zijn versoberd en geremd: de economische omstandigheden zijn inderdaad belangrijk gewijzigd. Hoe zou ik een overzicht van de jaren 1929 tot 1934 kunnen geven, zonder den alles beheerschenden factor, de malaise, zoo niet de schuld van alles te geven, dan toch hem in ieder geval te signaleeren en als verklaring van veel te berde te brengen. Die rechte en afdalende lijn van versobering en rationalisatie, die ik zooeven beschreef, is in het bijzonder waar te nemen en als bijzonder belangrijk te beschouwen in 1918. toen de oorlog een reorganisatie van het Corps ten gevolge had, die een radicale verandering in den Corpsgeest en in de studentensoort inderdaad in de hand werkte. Gedurende een crisistijd van een tiental jaren heeft het Corps in dit nieuwe kleed zijn evenwicht niet weergevonden. Tot de malaise ook hier vernietigend dreigde in te grijpen. Doch wat deed zich voor: juist de malaise dwong het oude Corps te leeren zich terug te vinden in het nieuwe kleed, juist de malaise steeds ernstiger bedreigd werd, juist de malaise bracht het besef, dat er inderdaad iets ouds, dat wij geërfd van.onze vaderen hadden, dat er een Corpsgeest te verdedigen was. En zoo werd op een versoberde basis een nieuw en bloeiend studentenleven mogelijk. Daarom zijn de vijf jaren, die achter ons liggen zoo belangrijk: immers hoe wilt gij anders verklaren, dat in een omgeving, waarin op financieel gebied debacle op debacle volgde; waarin faillissementen, vroeger wereldschokkende gebeurtenissen, aan de orde van den dag waren; waarin van een eenigszins gezond geldverkeer in geen enkel opzicht sprake kon zijn, de financieele toestand van Corps en Sociëteit steeds gezonder werd? Hoezeer verlangen wij er naar, dat die strooming, waaraan deze nieuwe Corpsstemming verwant is, dat de evenzeer in de malaise gewortelde algemeene nationale opleving, die sinds eenige jaren de wereldgeschiedenis kenmerkt, voor ons vaderland en voor de gansche wereld dezelfde vruchten mocht afwerpen. Komende tot de feiten der afgeloopen 5 jaar herinnerde spr. als belangrijk feit aan het verkoopen van het belendende pand der Sociëteit, waardoor haar verbouwing tot stand is kunhen komen met als gevolg ook, dat de Sociëteit thans volkomen onafhankelijk is ten opzichte der corpsfinanciën. Na de reunisten tenslotte hartelijk te hebben begroet en hun dagen van onverdeelde feestvreugde te hebben toegewenscht, wees de heer Soeteman den Corpsleden op de be- teekenis der lustramvierïng, welke <*e imame is en was sinds onheugelijke tijden. deed een bolwerk ontstaan om die kern, die Hierna volgden toespraken tot de senatoren der erkende corpora en het bestuur van Magna Pete, waarna spr. als volgt eindigde: Dames en heeren, in optünistischen toon heb ik tot u willen en mogen spreken, de feiten geven er aanleiding toe. Uit den aard van de zaak kan men over het huidige Corps ook een volkomen zwart betoog houden en daarbij der waarheid even getrouw blijven. Tusschen het op- en ondergaan der zon is immers geen verschil, want zij kan niet opkomen, zonder voor hen, die haar van den anderen kant bekijken, onder te gaan. Maar slechts een moment uit de zonnebaan toont u ons Corpswapen, immers daarin prijkt de rijzende zon, en deze rijzende zon heb ik heden voor u willen doen schijnen. En moge deze rijzende zon stralen over de lustrumweek, moge de stralende zon der vreugde en de stralende zon van het zomerweer aan deze lustrumf eesten glans en glorie verleenen Met dezen wensch roep ik mijn mede-Corpsleden toe- thans is het woord aan u, toont u, zooals gij zijt, viert feest als Groningers, dan zal het lustrum goed zijn. C. Soeteman. Voor de Studentensociëteit „Mutua Fides" droeg hedenmorgen de Rector van Vindicat het corpsvaandel aan den vaandeldrager over. --- Prof. Cohen antwoordt namens de reunisten. Prof mr I. B. COHEN antwoordde volgens de traditie namens de reunisten, die, ruim 250 in getal, gereed staan met de corpsleden feest te vieren. Aan zijn rede ontleenen wrj verder het volgende: . . Wij reunisten ervaren, telkens als wij weer ter reunie komen, dat in het uiterlijk der lustrumfeesten veel is veranderd. De eerste lustrumviering, die ik mij herinner, vele jaren voordat ik lid van Vindicat was, is die van 1879. De geheele stad was versierd met groen en vlaggen, eerebogen waren gebouwd, de oude Poelepoort, midden in de Poelestraat, was herrezen ter eere van den intocht van Edzard, graaf van Oost-Friesland, die proclamaties uitvaardigde en een week lang de werkelijke heerseher was in Groningen. Het gymnasium, waarvan ik sinds enkele weken leerling was, gaf ter eere van de feesten drie dagen vacantie. Thans zien wij geen versiering, geen eerebogen, geen maskerade. Maar daarvoor kwamen de reunisten ten slotte niet. Zij kwamen om samen te zijn met hun oude vrienden, om de herinneringen te verlevendigen aan Universiteit en Corps, om hun trouw aan beide te toonen, om zich te vergewissen van de voortzetting van hun traditiën, door een nieuw studentengeslacht. Daarin is niets veranderd: zelfs is ons eigenlijke reunie-programma geheel gelijk aan dat van 1879. Gij hebt, mijnheer de Rector, ons een blik doen slaan in de ontwikkeling van het Corps sinds wij de vorige maal bijeen waren. Wij hebben daarnaar met spanning geluisterd en danken u daarvoor, evenals voor uw welkomstwoord. Gij hebt ons stof gegeven om te onderzoeken, of u w Corps nog is o n s Corps. Ik persoonlijk en vele anderen, die het voorrecht genieten geregeld met het Corps voeling te houden en het studentenleven gade te slaan, hebben het antwoord reeds gereed: u w Corps is nog ons Corps. Er is natuurlijk veel veranderd tusschen 1866 — het jaar waarin onze nestor, Mr. Schaap, student werd werkelijk nieuw en juist de bekoring van het studentenleven is, dat daarin zooveel onverwoestbaar is, dat misschien moeilijk is te omschrijven, maar dat mij telkens, wanneer ik een van uw feesten bijwoon, tot mij zelf doet zeggen: het is nog precies als vroeger. Het is zeer goed mogelijk, dat sommigen onzer, wanneer ze hedenmiddag of hedenavond het verbouwde Mutua Fides betreden, zich in een vreemde omgeving wanen, maar het zal niet lang duren, of zij zullen aan allerlei teekenen voelen, dat zij zijn teruggekeerd in het oude tehuis. Natuurlijk heeft het Corps tijden gekend, waarin de Corpsliefde en het gevoel van eenheid bij afwisseling opbloeide of verslapte. Met vreugde hebben wij, mijnheer de Rector, van u vernomen, dat het Corps thans beleeft een tijdperk van opbloei, gepaard met materiëelen voorspoed. Geen vreugdevoller mededeeling had dezen middag tot ons kunnen komen. Gij hebt inderdaad de rijzende zon voor ons doen schijnen en in dien zonneschijn hopen wij ons met u te baden en een feest te vieren. Vindicat en zijn verleden waardig. prof. mr. I. B. Cohen. --- RECEPTIE SENAAT. In de Studentensociëteit hield hedenmiddag de Senatus Hlustrisstmus Studiosorum Groningae receptie. --- EEN JUBILEUM. In de leeszaal van. de sociëteit was een tweede receptie aangericht, die wel van an- en 1934: wie zal het ontkennen ? Maar niet alles, wat zich al nieuw aandient, Is deren aard was, maar toch ook een jubileum betrof. De heer H. M. Speyer, was namelijk vandaag vijftig jaren lang studenten-oppasser. Dat hij ter gelegenheid hiervan danig werd gefuifd, ligt voor de hand. --- CONCERT. De Groningsche Orkest Vereeniging gaf hedenmiddag om drie uur ter eere van het Lustrum onder leiding van E. Clemens Schröner een concert. --- Groningen Universiteitsstad De Lustrum-feesten geopend onder groote belangstelling van het publiek DE OFFICIEELE OPENING e«?e?1 officiëele opening bestaat er ook een officieuze inzet der Lustrum-feesten. r,f^rt»!lZ1TeTn-Van.het 64ste Lustrum der GrobSSw ?™ersite-t. dat heden is begonnen, kPn^,.We zoozeer de uitste- S Ie & van Aegir dan WvnnH%l e^StellJ.ke stemming, welke gister™sch£ Gromngsche studentenwereld be- 7nnH*2 reunisten zijn reeds Zaterdag of o-ZirfLV-^1" onze sfcad getogen en waren ?™ffHIJIL VeerYeer gevangen in den echten npr? ho^fhetgeen zien uitte in intieme diners, besloten met een buitengewoon gezellig £?? W m de Studentensociëteiten, dat tot iaat in den nacht voortduurde denLn!^616™? van de burgerij met de stuze£ 1* zich dezer dagen wel hthw v J,k- Tal"Jke zaken en particulieren S 1 vell jerk van gevelversiering gewmTr We^de,nken „De Klok» -, tertens^iSp r"k Wordt gevlaSd. De Studentensociete-ten zien er zeer feestelijk uit. --- OVERDRACHT VAN HET VAANDEL. iWaalf hedenmorgen had in „Munlaatri-L Ultreiking van het corpsvaandel hS^?VaaJ*delwacht - twintig ruiters - ctèteft ™\rt??> fr°nt makende voor de so- Slt- gesteld, waarop de Rector van Vinhetv«tÏT P SOETEMAN, den drager van van rioan«el' den heer R. F. Roos, Ab-actus van h!? en?at' toesprak, hem met de zorg Sitt» ? eereteeken belastend. Pedel Stevens reikte vervolgens het vaandel over. drJp£assend op t«d, juist nadat de over- SS «InT*8 geschied, liet Jakob Everts van aiiln JL0n het Io vivat ued weerklinken, dat comi»?1662011^11' mer°P volgde het eerste ffiiio.7*? -het Vindicat-lied. Een zeer entnousiast, bejaard reunist deed van het balbinrtol Tn P°ging daaraan het tweede te ver- Poging' Jammer voor hem Weel het bij een champagne was rondgediend, werd öLnï } geformeerd. Voorop ging een gement Tn*n ?e stafmuziek van het le Regicw,J fa,nterie te Assen, onder leiding van 2S SekkaSm^So?ernA- ** --- HET PROGRAMMA VOOR MORGEN. Een groot deel van het programma der lustrum-feesten speelt zich morgen af op het Stadspark, waar om 9 uur de Dressuurproef aanvangt. Te half een is er een lunch van jury en deelnemers in het paviljoen en om 2 uur beginnen de Hippische Interacademiale en Draverijen door de Harddraverij-Vereeniging. De receptie van het Collegium Civitatis Academicae Lugduno-Batavae Suppremum, welke morgen zou plaats hebben, is wegens den rouw van het Leidsch Studenten Corps afgelast. .•_..,. *. Te 6.30 nam. vereenigen zich de reunisten aan een diner in de Harmonie. Om half acht biedt het Gron. Studentencorps aan de bewoners der Vindicatbuurt een concert aan, dat wordt uitgevoerd door het R.K Muziekgezelschap St. Joseph. In Mutua Fides wordt om 8 uur het corpsdiner gegeven, waarop te middernacht de kroegjool volgt. --- LUCHTVAART DE INDIË-POSTVLUCHTEN. Rijstvogel (Smirnoff) uitreis Ite Boeshir, Oehoe (Tepas), thuisreis, 1 te Djask. --- De radioverbinding met de Oehoe. De luisterpost te Huizen heeft in den nacht van Vrijdag op Zaterdag het K. L. M.-vliegtuig de Oehoe op weg van Batavia naar Amsterdam duidelijk gehoord. De geluidsterkte bedroeg 2 tot 3. De Oehoe seinde het volgende: 0.15: „Wij zijn om 23.22 g. m. t. uit Calcutta vertrokken met bestemming Jodphur. Alles wel aan boord". 0.50: „Ontvangen Bandoeng goed. Vlieg op 1200 meter hoogte". 2.15: „Zijn over vijf minuten te Allahabad". 3.40: „Vertrekken om 7.40 plaatselijken tijd uit Allahabad met bestemming Jodphur". De Oehoe zal tot Cairo blijven werken op 26.8 meter golf. Door medewerking der P.T.T. is Kootwijk aangewezen om in correspondentie te treden met de Oehoe. --- KUNST en WETENSCHAP De Generale van „Turandot” Het Lustrum-spel der Groningsche studenten Wij hebben Zaterdagavond een kijkje genomen op de generale repetitie van Turandot. Er wordt, onder leiding van den regisseur Johan de Meester, met ijver en toewijding gewerkt, zoodat we tegen Woensdagavond een voorstelling mogen tegemoet zien» die zonder twijfel een artistiek succes zal worden. --- G. BRUGMANS. EMOTIES IN DE STALLES Het was eigenlijk om je naar te schrikken. Je was al wat uit je gewonen doen. Op een zomerschen Zaterdagavond den schouwburg binnen stappen, langs een ongebruikelijken weg de zaal bereiken, namelijk achter over het tooneel, waarbij je je lang niet zeker van je zaak gevoelt, temeer omdat je plotseling voor de deur van een dameskleedkamer terechtkomt, dan de zaal zelf, akelig leeg, met hier en daar slechts kleurige plekken, gevormd door groepjes gecostumeerden, allemaal dingen, waarvan je even moest bekomen. Maar dan opeens, je was nog maar half daarmee klaar, zou je juist gaan inleven in hetgeen zich op het tooneel afspeelde, dook een merkwaardige verschijning uit het donker naast je op. Zoo op het oog een woesteling van den eersten rang, een kerel als een boom, met naakt bovenlijf en een afschuwelijk misdadige coiffure. Leuke kleine meiskes achter je, die in veelkleurige costuumpjes op haar beurt van optreden zaten te wachten en den tijd kortten met snoepjes uit flesschen zuurtjes, welke niemand minder dan Turandot haar met edelmoedig gebaar had uitgereikt, instrueerden je onbewust door haar half gefluisterde opmerkingen. „Beul, je gaat ons toch niet slachten?'-,,'k Ben niet bang voor je, beul". „Kom maar hier". Zoo, dat was dus Turandot's scherprechter, de man, wiens werk, het resultaat daarvan, de suggestieve reclame-plaat van dit Lustrum tot motief heeft. De beul, die alle overmoedige prinsen, nadat zij de raadsels van de beeldschoone prinses niet hebben vermogen op te lossen, den genadeslag toebrengt en de niet voldoende of te licht door vrouwelijke schoonheid benevelde hersenen bevattende hoofden tot afschrikwekkend voorbeeld op den muur van het keizerlijk paleis laat deponeeren. .Aangenaam, meneer de beul, u ziet er heel interessant uit, maar op het tooneel zijn nog belangwekkender dingen te zien". Niet waar, een keizer, die met zijn eigen troon sjouwt, is weer een graadje boelender dan een beul in ruste. De manoeuvres met dien troon zaten Johan de Meester, den regisseur, die dezen avond zijn oogen overal had en bijwijlen uit de zaal een kruisvuur van opmerkingen op het tooneel opende, een beetje dwars. De eunuchen hadden de juiste wijze van dragen nog niet door, tot schrik van den eerbiedwaardigen, langgebaarden keizer, die bang was met troon en al van zijn verheven standplaats te tuimelen als gevolg: van een onvoorzichtigheid van een zijner onnoozel uitziende dienaren. Doch De Meester wilde zekerheid, dat het bij de voorstelling tot in de puntjes aou gaan. „We hebben dien stoel nog noott gehad, dus eventjes nog over. Wacht, 'k kom zelf op het tooneel". Met „dien stoel" bedoelde hij zeer oneerbiedig den keizerlijken troon, maar op deze majesteitsschennis werd geen acht geslagen, herhalen, tot twee keer toe, was het parooL Toen ging het keurig. Rustig en zeker droegen de eunuchen den troon met hun hoogen heer daar, waar hij behoorde te zijn en precies op de maat van de muziek verdwenen zij van het tooneel. Alles tot volle tevredenheid van beide leiders, den regisseur en den componist, Alex de Jong. „Electra, je zou nog wat licht op den keizer gooien". Het bleek gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de electriciën liet den keizer op zijn schijnsel van zooveel Watt, dat hem toch heusch was beloofd, wachten. „Ga maar door, dat vinden we dan onder het spelen wel". Ook zonder de bijzondere verlichting van den keizer vlotte het, de tweede acte verliep prachtig, zonder storingen van beteekenis. Eenmaal gewend vond je dezen schouwburgavond geanimeerd, was het een genoegen enkele uurtjes naar het schouwspel, dat grappig gegrimeerde personen, de fraaie decors en exotische costumes boden ,te kijken, te luisteren naar de minnetaai van den vurigen, dapperen Kalaf en het hartstochtelijk verweer van Turandot, wier schoonheid en edel gebaar de gedachten aan een reeks afgeslagen hoofden werkelijk meer dan aannemelijk maken of rond te wandelen tusschen de coulissen, waar een bont gezelschap, dat zelfs stoere negers telde, bijeen was. Overal heerschte de zelfde gemoedelijke sfeer van eendrachtig streven naSr het allerbeste, een sfeer van goed bedoelde critiek, waardeering en harmonie, ondanks het feit, dat men om twee uur in den middag met schminken was begonnen en de wetenschap dat het einde eerst laat in den nacht zou komen. Dit en het genoten voorproefje in aanmerking genomen, kan het niet anders of de opvoering van „Turandot" zal het succes brengen, dat de Lustrum -Commissie er van verwacht --- Prof. dr. H. R. Ribbius †. Zaterdagmiddag is te Rotterdam na een langdurig lijden overleden prof. dr. H. R, Ribbius, gewoon hoogleeraar in het burgerlijk recht en het handelsrecht aan de Nederlandsche Handelshoogeschool. --- Prijzen voor Fransche literatuur. De Académie Francaise heeft drie belangrijke prijzen voor literatuur toegewezen. De Grand Prix de Litérature werd toegekend aan den schrijver Henry de Montherlant voor zijn gezamenlijk werk. Met den Prix du roman werd bekroond Mlle Paule Régnier, voor haar roman ,L'Abbay d'Evolayne", en met den Prix Jean Reynan ten bedrage van 10.000 francs de essayist Pierre-Paul Plan, voor zijn werk; „La Corre-spondance de Jean-Jacques Rousseau". ---