BIJ ONS THUIS Zeven jaren was hij weg geweest, ver J"eg; duizenden mijlen van huis. Toen hij heenging naar de plaats van zn bestemming, daarginds, ergens onder de Keerkringen, was hij een jongeling nog — voor het uiterlijk en in al zijn doen en laten. Bti zn terugkomst gerijpt tot man: iets Seposeerds in zn houding; de vage gelaatstrekken thans vaste lijnen; in zn stem niet meer boven alles uit, zooals Voorheen, het geluid van dat blijde, ietwat kinderlijke, aan alle jeugd eigen — toaar van den ernst des levens. En geen wonder! Daar ginds in de tropen, zoo bekende hij, leerde je wel, dat het leven Seen pretje is. Zeven lange jaren had-ie dag aan dag in 't gareel geloopen; voortdurend van boven af aangespoord tot Volle energiebetoon; hij, op zijn beurt, steeds zijn ondergeschikten aansporend tot volle arbeidspraestatie; en in de vrije uren was je gespeend van die duizenden-een gemakken, die in Europa het leven "oo veraangenamen. Een spelletje tennis Biet de clubgenooten; een partijtje bridge, als je een avondje bij den baas was uitgenoodigd; met hari besar — be taaidag voor de blanken — naar de metro- Polis en er voor een dag de blommetjes buiten zetten — ziedaar alle ontspanning! De hemel zij dank! ook hier waren, boven dit weinige, de vele stille vreugden des levens en die niet voor het minst hem er door geholpen hadden! zooals: de voldoening telkens weer, als je op tijd met fc taak gereed was; soms een woord van ■tof van je superieur dat je zoo hoog kon Uitheffen boven het grauwe, drukkende eentonige; niet te vergeten ook die weldadig aandoende trouw van enkele on- op wie je zoo echt kon reenen als het ging om werk waar haast was; soms onverwacht bezoek van een °Uden schoolkameraad!; 't vertrouwlijk gesprek vaak met een joviaal collega En dan het allermeest!.. wekelijks *d* brieven van huis! Ze te spellen van a—z, Waarbij het leven van vroeger weer klaar voor den geest kwam te staan — 't was telkens opnieuw dezelfde groote vreugde; zooiets, als voor den woestijnbewoner, het betreden van de bekende oase. En als dan alles gespeld was, kwam de bezinning, die v*erd zoo vaak hét spinnen van een zoeten droom: bij ons thuis, ja, daar deden ze zus en zoo; in de huiskamer alles op 2'n oude plaats; de voordeur langgerekt Piepend, als ze openging, zoodat je onmogelijk ongemerkt kon binnen komen; het bekende kraken van de trap; al die geuren, zwevend door heel het huis, zoo tegen het middagmaal; en 's winters de gezelligheid van den koesterenden haard; Voorts, de voor alles en allen zorgende hand van moeder; de gestage veerkrachtige tred van vader, gaande naar en kooiend van zn werk; mitsgaders de feestelijkheden op een der hoogtijden van ge- Zin, jaar, kerk.... En hij had het bij eiken brief in dezen droom weer doorleefd; zoo, dat „bij ons thuis" hem in den loop der jaren een too- Verwoord was geworden, dat, als hij het fluisterde in zijn binnenste, de verborgen echte levenskern daar deed zwellen; en die dan, gelijk een spons, in haar wijd open poriën alle dreigende wateren van Zorg, onrust, ergernis, twijfel opzoog; om daarna het gansche hart te vullen met een koele, weldadige sfeer van dankbaarheid. En 't was uit deze sfeer dat steeds "Weer nieuwe kracht in hem op stroomde om trouw op zijn post te betoonen en van zijn leven, daar in den eenzamen vreemde, het beste te maken wat er van te maken was. En als ik, die het boven geschetste van Zeer nabij heb meegemaakt, deze dingen nu overdenk, meen ik gerechtigd te zijn tot de gevolgtrekking: dat dankbaar gestemd zijn, voor een mensch een zeldzaam gezegend iets is; Want behalve, dat deze stemming een hoog geluksgevoel is, ontspringt bovendien aan deze bron steeds een verhoogde activiteit tot het betrachten van allerlei maatschappelijke deugden. Gelijk bij dien jongen man van zoo straks — bij hem kan ik het op zijn eigen getuigenis stuk voor stuk nagaan — de dankbaarheid voor wat hij aan zegen in de ouderlijke woning had ontvangen, hem steeds Weer aanvuurde, zijn plicht te doen, tot het einde toe, rechtvaardigheid te betrachten tot eiken prijs, de dingen in het groot te zien en kleinigheden over je kant te laten gaan, teleurstelling dapper te dragen en er kracht uit te putten tot volharding evenals vader en moeder „bij ons thuis". En dan zal menigeen ook dit kunnen narekenen: dat dankbaarheid, de natuurlijke dankbaarheid laat ik maar zeggen, het hart zoo bizonder ontvankelijk kan maken voor de gave des geloofs. Gave, die op haar beurt stemt tot dankbaarheid jegens God — een van de fijnste geestelijke ervaringen. Ja, wie door de liefde Gods is aangeraakt, zal, als hij daardoor Wedergeboren is naar den geest, zich zoo zeer een begenadigd schepsel weten, dat de grondtoon van zijn zieleleven wordt een dankstemming, die hem in staat stelt, naar het woord van den apostel, God in „alles" te danken! in voorspoed en tegenspoed, in gezondheid en krankte, to leven en in sterven. En ook dit beamen: dat uit deze dankbaarheid ontspringt en onderhouden wordt de echte activiteit des geloofs: het lief hebben van God, „omdat Hij ons eerst heeft lief gehad". En dan blikken wij als vanzelf op Christus wetende, dat Hem volgen „God liefhebben" „is" in den hoogsten zin van het woord. Christus volgen, d.w.z. anders doen dan volgens der wereld inzicht en naar des harten begeerte: ons hart wil evenals de wereld hebben — Christus zegt: gij zult geven; het wil heerschen — Christus zegt: gij zult dienen; ons hart wil haten — Christus zegt: de schuld vergeven zeventig keer zeven keer!; het wil al het' blije en gelukkige van deze aarde naar zich toehalen en vasthouden, wat het met den besten wil van de wereld niet kan! — Christus zegt: neem uw kruis op en volg Mij, dan wint gij het hoogste goed: zaligheid.... en de wereld verstaat deze dingen niet. En evenals bij een mensch herinnering zijn dankbaarheid levend houdt, zoo zal herinnering aan het oogenblik, dat God hem in zijn leven genadig was — en wie weet, hoe vele malen na dien eersten keer hij deze genade opnieuw ervaren heeft! — bij een mensch zijn dankbaarheid jegens Hem levend houden. Nochtans, God heeft meer om ons mede te zegenen dan alleen die herinnering aan Zijn weldadigheden. Hij heeft ons bovendien het gebed geschonken tot een spade om er mee te delven in den akker van ons zielebestaan en waarbij wij gedurig zullen stooten op een verborgen schat van onverdiende zegening; geestelijke ervaring, die ons de dankbaarheid vernieuwt, verdiept, zoodat onze activiteit voor God wordt aangegord ten leste met iets van een heiligen Ijver. En dan pas is het goed! Christenen moeten helden Gods zijn, ook thans, en dat zullen zij nergens zoozeer door zijn, als door pal te staan te midden van de chaotische verwarring van dezen tijd, met haar op de spits gedreven grootschheid des levens en begeerlijkheid der oogen, voor de waarheid: dat hét leven buiten Hem schijn is, maar dat de dwaasheid van Christus de opperste werkelijkheid en zaligheid is. „Bij ons thuis" — daar zit veel zegen aan vast. Bij God thuis — daar aan hangt onze zaligheid. S. (Nadruk verboden). --- BUITENLAND OVERZICHT HITLER'S RIJKSDAGREDE OVER DE GEBEURTENISSEN VAN 30 JUNI — VON PAPEN, DE VICE-KANSELIER, NIET AANWEZIG — HOE MEN IN HET BUITENLAND OORDEELT. In de Kroll-opera te Berlijn had gisteren de Rijksdagzitting plaats, waarin Hitler — naar hij zelf aankondigde — afrekening hield over de gebeurtenissen van 30 Juni. Nu, dat heeft hij ongetwijfeld door een indrukwekkende rede gedaan. Meer dan anderhalf uur sprak de Führer en zijn woorden zwollen meestentijds in heesch uitgeschreeuwde aanklachten. Veel heeft hij verteld, veel heeft hij ontsluierd, maar vele vragen zijn opengebleven. De officieele doodenlijst is aangekondigd met 77 namen, maar waar bleven de motieven voor den dood van Von Kahr, Von Bose, Von Klaussner en anderen? Von Papen, de vice-kanselier was niet aanwezig. Zijn afwezigheid heeft geen verklaring gekregen, evenmin zijn heele rol in dit drama. Het hoofddoel van de rede was de noodzakelijkheid van de snelle, meedoogenlooze actie tegen de S.A.-muiters te bewijzen. En dat is niet zonder succes geweest. Er is zeker op den dag van gisteren in Duitschland veel verloren vertrouwen hersteld. Na Hitler's rede en Göring's slotwoord werd met algemeene instemming aangenomen de door Dr. Frick en eenige anderen ingediende motie van den volgenden inhoud: „De Rijksdag keurt de regeeringsverklaring goed en dankt den RijkskanselieT voor zijn krachtige en besliste redding van het vaderland voor burgeroorlog en chaos". Hitler heeft zijn rede beëindigd met de woorden: „Zooals ik bereid ben voor de historie de verantwoordelijkheid op mij te nemen voor de dooden van dezen opstand, zoo ben ik vast besloten het dierbaarste te verdedigen, dat ons op deze aarde gegeven is, het Duitsche volk en het Duitsche rijk". cD Fransche bladen publiceeren heden de rede zeer uitvoerig. De Berlijnsche correspondenten dier bladen vestigen de aandacht op den grooten bijval, waardoor de verklaringen van Hitler herhaaldelijk werden onderbroken, doch leveren nog geen persoonlijk commentaar. Met teleurstelling stellen zij echter vast, dat Hitler nog niet de in de bladen aangekondigde verklaring over de buitenlandsche politiek heeft afgelegd, hetgeen wordt toegeschreven aan het feit, dat Hitler in verband met de jongste gebeurtenissen niet voldoende tijd heeft gehad de actueele politieke vraagstukken te bestudeeren. Ook de Engelsche bladen publiceeren de onthullingen over de opstand van Röhm uitvoerig. Vrijwel algemeen wordt verklaard, dat Hitler een zeer uitvoerige en gedetailleerde verklaring van den hoogverraderlijken aanslag en de genomen strafmaatregelen heeft gegeven. Redactioneel commentaar wordt door de meeste bladen nog niet gegeven in verband met het late tijdstip, waarop de volledige tekst ontvangen werd. --- ORGANISATIE VAN EEN OOST-LOCARNO DE VERKLARING VAN SIR JOHN SIMON IN HET ENGELSCHE LAGERHUIS ITALIE's MEDEWERKING Sir John Simon heeft in het Engelsche Lagerhuis een verklaring afgelegd betreffende Barthou's voorstel inzake een „Oost-Locarno", dat aan Duitschland is overgebracht. Frankrijk zou waarborgen verstrekken omtrent de Russische grens en de Duitsche oostgrens. Engeland neemt geen nieuwe verplichtingen op zich. Duitschland zou weder deelnemen aaa de internationale samenwerking. Mussolini heeft verklaard dezelfde houding aan te nemen als Engeland. Zooals gisteren in een deel der oplaag nog in 't kort gemeld, heeft de Britsche minister van Buitenlandsche Zaken sir John Simon, een uitvoerige ver- klaring afgelegd over het resultaat van het bezoek van Barthou, den Franschen minister van Buitenlandsche Zaken, aan Londen. Sir Herbert Samuel "iieeft iiamens de lifberale oppositie deze uiteenzetting uitgelokt. Simon verklaarde: Het voornaamste onderwerp, .dat Barthou kwam bespreken, was het eventueel sluiten van een pact van weder- zijdschen bijstand tusschen vijf elementen, n.l. Sovjet-Rusland, de Baltische staten (als een geheel gerekend), Polen, Tsjecho- Slowakrje en Duitschland. Dit pact zou overeenkomen met dat van Locarno en het zou in zekeren zin een verband scheppen tusschen Rusland en Locarno. Het zou den vorm hebben van een waarborg door Rusland jegens Frankrijk eenerzijds en jegens Duitschland anderzijds. Indien zich omstandigheden zouden voordoen, dat het oorspronkelijk pact van Locarno zou moeten worden toegepast, aldus verklaarde spr., zou Frankrijk waarborgen aanbieden omtrent de grenzen van Rusland en de Duitsche oostgrens. Het is een pact van regionale waarborgen. Groot-Brittannië heeft zijn verplichtingen op geenerlei wij-ze uitgebreid. Door deze regeling is het van belang, dat Rusland toetreedt tot den Volkenbond. Groot-Brittannië zou deze toetreding met vreugde begroeten. Groot-Brittannië kan geen nieuwe rangschikking der staten van Europa aanmoedigen of moreel steunen, welke een combinatie tegen een anderen staat zou beteekenen. Br is iets anders noodig voor deze nieuwe rangschikking, zegt Simon, waaraan Groot- Brittannië de grootste waarde hecht. Indien dit nieuwe Fransch-Russiscne initiatief zou leiden tot een nieuw pact van wederzijdschen waarborg, waarvan Duitschland deel zou uitmaken, acht de Britsche regeering het uitermate noodzakelijk, zich er rekenschap van te geven, dat het sluiten van een zoodanig pact de deelneming van Duitschland aan het systeem der wederkeerige waarborgen beteekent, hetgeen zoowel aan Duitschland als aan zijn buren veiligheid zou verschaffen en een betere basis zou opleveren voor de hervatting der onderhandelingen met het oog op het sluiten eener conventie, welke een redelijke toepassing zou veroorloven van het beginsel der Duitsche rechtsgelijkheid in een stelsel van veiligheid voor alle naties. Simon. --- DUITSCHLAND MOET LID ZIJN. Uit practische overweging moet Duitschland lid zijn van de nieuwe combinatie, indien deze tot stand komt, en indien het bereid is er aan deel te nemen, zou het kostbare aanvullende waarborgen ontvangen omtrent de veiligheid. Het komt de Britsche regeering voor, dat zij deze gelegenheid, welke in hoofdzaak voortvloeit uit overwegingen betreffende de veiligheidsproblemen, niet moet laten voorbijgaan, zonder te trachten er gebruik van te maken ten einde de doeleinden te bevorderen, waarvoor de ontwapeningsconferentie is bijeengeroepen. Simon verheugt zich ten zeerste te kunnen mededeelen, dat als gevolg van de Britsch- Fransche besprekingen de twee regeeringen hierin volkomen overeenstemmen. „Ik ben gemachtigd, hun zienswijze ,aan de Duitsche regeering mede te deelen, hetgeen reeds is geschied !" Wat betreft België, zeide sir John Simon, dat de territoriale integriteit daarvan van niet minder vitaal belang is voor de veiligheid en de belangen van Engeland, dan dit het geval in het verleden was. De Britsche regeering is van oordeel, dat uitbreiding van het veiligheidsstelsel, voorzoover wederkeerig in woord en bedoeling, den vrede moet consolideeren en het vertrouwen in Europa moet herstellen. Daarom besloot de Britsche regeering te verklaren, dat het Oost-pact op den strikten grondslag van nadrukkelijke wederkeerigheid is vastgesteld met de bedoeling den wereldvrede te verzekeren door de schepping van een nieuwen grondslag voor waarborgen, den steun van de Britsche regeering en volk verdienen. --- ITALIË DOET MEE. Sir John Simon verklaarde verheugd te zijn te kunnen melden, een mededeeiing van Mussolini te hebben gekregen, dat de houding van Italië als ornderteekenaar van het verdrag van Locarno dezelfde is als die van Engeland. Mits duidelijk uitkomt, dat het Oostelijk pact voor wederzijdsohe Waarborgen geen enkele nieuwe verbintenis voor Italië impliceert, ziet dit land met sympathie de schikkingen op den grondslag van wederkeerigheid, vooral wanneer zoodanige voorstellen nieuwe mogelijkheden bieden in den vorm van vermindering en beperking der bewapeningen en gelijkheid van rechten behelzen. Simon verklaarde, dat men hier een gelegenheid had, die men met beide handen moest aangrijpen en hij verzocht het Huis, hem zijn steun en aanmoediging te verleenen. --- ANDERE LAGERHUIS-MEENINGEN. Vrijwel algemeene instemming. In aansluiting op de rede, verklaarde de Labour-afgevaardigde Mander, dat zijn partij instemt met de door Simon uitgesproken meening over het voorgestelde verdrag, volgens het voorbeeld van het verdrag' van Locarno. Hij juichte toe, dat Engeland de toetreding van Sovj et-Rusland tot den Volkenbond zal steunen. De conservatief Molson verklaarde, dat een terugkeer van Duitschland tot den Volkenbond niet mogelijk is, tenzij Frankrijk ontwapent. Winston Churchill gaf als zijn meening te kennen, dat de Volkenbond de sluiting van regionale pacten voor de wederzijdsche veiligheid tegenover aanvallers moet steunen. Dit proces kan mogelijk leiden tot een internationale strijdmacht, in het bijzonder een internationale luchtmacht. Spr. achtte het mogelijk, dat de Duitsche luchtvaart het volgend jaar sterker zal zijn dan de Engelsche. Engeland moet bewapenen en mag niet afhankelijk zijn van Frankrijk met het oog op de mogelijkheid, dat Duitschland zich in een buitenlandsch avontuur zal storten. Sir Austen Chamberlain zei eveneens, dat het Lagerhuis de regeeringspolitiek nog nimmer zoo algemeen heeft ondersteund en dat een uitnoodiging aan Sovjet-Rusland tot den Volkenbond toe te treden moet worden toegejuicht. Engeland moet pacten sluiten tot wederzijdsche steunverleening. Dit voorstel is een antwoord op de vrees van toonaangevende lieden in Duitschland, die nog steeds spreken van een isoleering van Duitschland. De ontvangst van dit voorstel in Duitschland zal de mogelijkheid openen-vast te stellen, welk doel Duitschland nastreeft met zijn eisch in zake gelijkheid van bewapening, en of het tevreden is met veiligheid of de hegemonie eischt. --- GEEN MILITAIRE ONDERHANDELINGEN. Eden, Lord Privy Seal, besloot het debat. Het antwoord op de vraag of vóór of tijdens de besprekingen tusschen de Engelsche ministers en Barthou militaire onderhandelingen hebben plaats gevonden, moet categorisch „neen" luiden. Met betrekking tot de ontwapeningskwestie zeide Eden, dat men de waarheid onder oogen moet zien, aangezien thans eenige staten, welker medewerking belangrijk is voor een ontwapeningsovereenkomst, andere oogmerken hebben. Tenslotte zeide Eden, dat het mogelijk moet zijn de klove tusschen Duitschland en Frankrijk te vernauwen. Spr. noemde den internationalen toestand niet wanhopig en hij deelt evenmin het pessimisme van zekere lieden. Wij bevinden ons in een overgangsperiode en men zoekt den weg naar een nieuwe ordening der dingen. De vraag of voor het pact voor het Oosten een bepaalde tijdsduur is overwogen, beantwoordde Eden ontkennend. --- ITALIË NIET AFZIJDIG VAN OOSTELIJK PACT. In bevoegde Italiaansche kringen doet men in verband met het Oostelijk Pact van wederzijdsche garantie opmerken, aldus meldt Stefani Ag. uit Rome, dat dit pact door de besprekingen tusschen Barthou en Sir John Simon te Londen, een radicale wijziging heeft ondergaan. Terwijl het wellicht werd geconcipieerd in anti-Duitschen geest vermijdt het dit gevaar thans, daar het de reciprociteit van het westelijk front (Frankrijk en Duitschland) op gelijk plan plaatst, hetgeen reeds in het Locarno-pact geschiedde ten opzichte van het oostelijk front (Duitschland en Sovjet-Rusland). Italië, dat geen rechtstreeksche belangen bij deze grenzen heeft, volgt een gedragslijn, welke met die van Engeland samenvalt, n.l. geen nieuwe verbintenis buiten die van' Locarno en een gunstige overweging van het pact, dat door de besprekingen te Londen volkomen is gewijzigd, zoodat het nu de traditioneele politieke gedragslijn van Italië nadert. Natuurlijk is het beslissende woord aan de belanghebbende staten. --- EEN DUITSCHE MEENING. Naar de „Tel."-correspondent te Berlijn meldt, wordt becestigd, dat de Engelsche gezant te Berlijn Donderdag bij den Duitschen minister van Buitenlandsche Zerken, Freiherr von Neurath, een bezoek heeft afgelegd en bij deze gelegenheid heeft meegedeeld, dat Engeland de totstandkoming van een Oost-Locarno-pact aanbeveelt. Dit Engelsche standpunt heeft eenige verrassing teweeg gebracht op het departement van Buitenlandsche Zaken in Berlijn, omdat men hier van meening was, dat het Fransen- Russische plan in de eerste plaats gericht was op een versterking van de Fransche hegemonie in Europa en een omsingeling van Duitschland. Men is thans echter van meening, dat de vooruitzichten voor het tot stand komen van het Oost-Locarno-pact veel gunstiger zijn geworden na het bezoek van Barthou in Londen en de diplomatieke voorstellen, welke de Britache regeering heeft gedaan. --- DE TOESTAND IN DUITSCHLAND BELEEDIGD OVER JONNSON's REDE De Duitsche zaakgelastigde te Washington die gisteren een bezoek bracht aan het departement van buitenlandsche zaken, heeft om een officieele verklaring gevraagd aangaande de tegen Hitler gerichte rede, welke generaal Johnson. de leider van Nira te Waterloo (lowa) heeft gehouden. Naar men heeft kunnen lezen zeide Johnson 0.a., sprekende over de gebeurtenissen in Duitschland, dat hij zoo iets wel eens had meegemaakt in Mexico en onder half-beschaafde volken, maar het onbegrijpelijk vond dat het kon gebeuren in een land van veronderstelde beschaving. --- JOHNSON SPRAK NIET NAMENS DE REGEERING. De Amer. minister van buitenlandsche zaken Cordell Huil, heeft er de aandacht van den Duitschen zaakgelastigde op gevestigd, dat generaal Johnson voor zich persoonlijk heeft gesproken en niet namens de regeering. --- TREVIRANUS NIET DOOD. Hoe hij wist te ontsnappen. Naar „United Press" verneemt, is de gewezen rijksminister Treviranus, die een goede vriend was van den gewezen rijkskanselier Bruning, op 30 Juni uit Berlijn gevlucht. Hij bevond zich des morgens op de tennisbaan die bij zijn woning gelegen is, toen plotseling een familielid twee S.S.-mannen op het huis zag afkomen. Onmiddellijk werd Treviranus hiervan in kennis gesteld, die zijn woning aan de achterzijde verliet en met een auto de vlucht nam. De ex-minister zou zich thans zooals reeds eerder gemeld werd te Londen bevinden. --- Dovgalewski † Sovjet-ambassadeur te Parijs. De Sovjet-ambassadeur te Parijs Dovgalewski is hedenmorgen vroeg overleden. Dovgalewski. ---