BRIEVEN UIT BELGIË DE VACANTIE-STOET DER STUDENTEN — HET BELFORT VAN BRUGGE — CAMPING-DEBATING BIJ „MOEDER KRAMIEK”. _Te Brussel is er geen feest zonder stoet. **" wijl de vacantie een groot feest is, wordt -0" aangekondigd door de organisatie van een grooten stoet. Ook dit jaar trok weer «e vacantie-stoet uit, georganiseerd door de studenten en begunstigd door een tropische *pri en een lucht zoo helder als die van Na- Pels, helderder althans dan de hersens van sommige studenten-feestnummers, die heel Brussel om zouden willen keeren, als ze er «Jd voor hadden. Maar als de heeren tijd "ebben, dan vieren ze feest, dus Brussel zal «og wel een tijdje van de verwoesting gespaard blijven. De vacantiestoet der studenten is gisteren uitgetrokken. Aan den kop, op een wagen, S'ng het „examenbeest", voorgesteld door een stier, in linnen uitvoering en met lucht Sevuid, voor een zeker doel. Achter den stier kwam een reuzenboek, een „Boek van ♦jet Recht" op vier wielen en waarvan de Wadzij den reusachtig groot, geïllustreerd Waren met vrouwelijke studenten, levendig en schoon, de derde praalwagen stelde voor «Esculaap verjongt zich", in Vlaamsch opschrift, vanwege de woordspelling „Escul- AaP", want „Esculaap" was een groote chim- Pansé, met aan zijn zijde een stokoud «eertje, als dokter Voronoff. De leden van £en „Kring Solvay" hadden hun „Char a Bancs". In een gewone stoet zou „Char a Bancs", zooals de vertaling luidt, een brik °* „Jan Plezier" zijn, in dezen studentenstoet echter was het een „char a banques". \ vat de woordspelling „banques" voor ..bancs". De banken van dezen praalwagen waren de kartonnen huizen van de duizend en een ingestorte banken en financieele instellingen in België. jaarna kwam de lijkwagen met Macchabée. °e snoode studenten begraven ieder jaar opnieuw de arme Macchabée en als graffransen dienen rissen bierglazen. Zoo volgden de voorstellingen elkaar op, in het Jolklorische ritueel der studentikoze gebruiken. Langs het monument van „Manneken Pis" ging het naar de Groote Markt, "oor het stadhuis had een „dolle farandolle' Plaats, een rondedans van alle deelneemsters en deelnemers. Daarna klonk het trompetsignaal voor de „corrida". Studenten kunnen nog geen stoet inrichten zonder fle traditioneele studentengrap. Ze hadden ?•!• door middel van affiches en in de pers bekend gemaakt, dat er, ter gelegenheid van öen vacantiestoet, op de Markt groote stie•fengevechten plaats zouden hebben en dat er tevens een luchtballon opgelaten zou borden Argelooze ingezonden-stukkenschrijvers hadden tegen de wreede vertoo- der stierengevechten geprotesteerd. Dat waren de eerste slachtoffers. Die had men al beet voor het begin. En nu werd net Publiek slachtoffer. Want daar verschenen de picadors op houten paardjes; de toreador of stierendooder kwam op een ezel aan- Setten. Bij den wagen met den linnen stier steeg hij af liep toen woedend op het linnen keest toe en toen men dacht, dat hij het S'ng doorsteken.... wierp hij een brandende lucifer op het geprepareerde brandstapeltJe tusschen de vier pooten van het pseudoöier. Als door de drukking van gas ging «e linnen stierenffëuur omhoog, de lucht in. Het was een truc-ballon. Maar het beetgenomen en ontevreden publiek was het er lang niet over eens of het nu een stierengevecht dan wel de opstijging van een luchtballon had gezien De studenten echter lieten hun stier vliegen en vertrokken lachend in de richting der Rogierplaats. Jaar gewerd hun de tijding dat het wankele Kabinet-de Broqueville op vallen stond, hetgeen voor hen een motief was om dat feit nog even in den stoet voor te stellen. De leege wagen die dienst had gedaan voor den stier-luchtballon werd er voor gecharterd. uit een klein hotel der Kruisvaardersstraat Werd vlug een oud kabinet te voorschijn gehaald, het was een versleten kabinet, een kast op drie pooten: zinnebeeld der derde 'egeering-de Broqueville. Om het te laten 'allen behoefde men het slechts op den wagen te kantelen en er met groote krijtletters het woord „de Broqueville" op te schrijven. Hetgeen geschiedde. Van de Rogierplaats trok men naar de Naamsche Poort, waar het feest, in leute en drinkgelag, volgens het oude studentikoze gebruik, tot in de kleine uurkens werd voortgezet. In meer dan zeventig steden en dorpen zingen de beiaards dag aan dag hun lied. De klokkenspelen van Brugge, Mechelen, Antwerpen, Gent, Luik, Sint Nicolaas, Bergen, Leuven, Diest, Aalst, Nijvel, s-Gravenbrakel, Veurne, Hal e.a. zijn beroemd. Het meest beroemde is wel dat van Brugge, ondergebracht in den Halletoren of Belfort opgericht in 1248, op de Markt aldaar. Boven het klokkenspel van Brugge hangt de „Zegeklok", die tien duizend kilo weegt. Dan zijn er nog de klokken van den arbeid, van den handel en de stormklok. Vroeger vervulden die klokken in het volksleven een belangrijke taak: de Zegeklok luidde ter overwinning, na oorlog of onlusten; de Arbeidsklok riep de gilden op voor het werk; de Handelsklok kondigde de opening der Hallen voor de kooplieden en de Stormklok galmde brand, oorlog, of storm in Vlaandrenland. Schooner klonk het klokkenspel, bij het trekken van den „Ommeganck" of het hoogtij der Brugsche leute, als alle klokken vroolijkheid beierden. Zoo beieren ook thans de Brugsche klokken weer schoonheid. De zomer beiaard-concerten zijn er begonnen en hebben plaats op Maandag en Woensdag van iedere week, des avonds van 9 tot 10 uur, tot ultimo September. Het belfort van Brugge en zijn beiaardier Toon Nauwelaerts, hebben een wereldvermaardheid. Niet alleen Nederlanders, Franschen, Luxemburgers en Rijnlanders komen naar Brugge om er het heerlijk klokkenspel te hooren, doch vooral ook de Engelschen en Amerikanen minnen de oude Vlaamsche steden en haar „Bellmaster of the world-famous carillon". Brugge heeft geen schooner monument der oudheid dan zijn Belfort of Halletoren waarin geheel de gothische bouwkunst der XHlde eeuw zich uit. Ondanks de veelvuldige rampen die 't Brusselsche belfort troffen ondanks de onherstelbare restauraties en de ontsierende verfraaiingen die het geschonden hebben, ondanks het bliksemende hemelvuur en de bliksems der hyper-moderne architecten waardoor het ook al geraakt werd, heeft het niets verloren van zijn oorspronkelijke schoonheid en zijn antiek adeldom. Het carillon van dit bewonderenswaardig belfort is het schoonste sieraad van het eerbiedwaardige Brugge. Als Toon Nauwelaerts den ouden beiaard zingen doet, daalt over de stad, van 85 meters hoogte, een onzichtbare regen van de welluidende klanken neer, als reuzenparelen die in een weidsche gouden schaal worden uitgestort. Eerst hoort men een bevend getinkel, in hooge trillers, door de lucht ruischen, dan vallen de noten bij trossen als rijpe vruchten uit een zilveren hoorn van overvloed: de beiaard zingt, al dreunend op zijn grondvesten. De zingende stem van den torenreus zegt de vergane grootheid der verloren eeuwen uit. Een officieel document, berustend in de Brugsche archieven, schat de waarde van den Brugschen beiaard op tien millioen francs. Dit carillon, dat uitmunt door zijn groote klankzuiverheid, is gegoten door den klokkengieter Joris Dumery van Amsterdam. Het bestaat uit 49 klokken, gezamenlijk wegend dertig duizend kilo; 184 hamers brengen de klokken in beweging en werken door de bekende primitieve carillon-techniek der koperen trommel. Toon Nauwelaerts, Brugges vermaarde beiaardier, speelt dus, tot September 25 carillon-concerten, in 25 verschillende programma's, een bloemlezing uit de wereldmuziekliteratuur van oude en nieuwe werken, van zware en lichte composities in ernstige en vroolijke wijsjes. De naam van deze club zou allicht de aanduiding eener politieke vereeniging doen vermoeden. Maar zij heeft met politiek niets gemeen, het is eenvoudig een debatingclub, een drietal jaren geleden gesticht. Het is daarenboven een zeer origineele club. Zij bestaat nameiijk alleen des zomer en is thuis, maar niet m huis bij „Moeder Kramiek", niet ver van de aldus genaamde en genoegzaam bekende taveerne in het Ter Kamerenbosch, te Brussel Eigenlijk is het niet eens een club, want leden heeft ze geen. Als men iets bijzonders zsfgen heeft gaat men naar de „camping" bij Moeder Kramiek in de groote aula der openlucht en neemt er plaats op het spreekgestoelte: een leege bierton. Komt er iemand met een te onbelangrijk onderwerp, dan gaat er een gesis en gefluit op, dat hem spoedig zijn plaats als spreker alias de bierton doet verlaten. Fanatici van het „pro et contra", grijze asceten en jonge idealisten, pretmakers op jaren en in jeugdige onbezonnenheid zwijmelde epicuristen, professoren en studenten, artisten en gewone stervelingen, beklommen er reeds de tribune van de „Ton der Wijzen". En steeds zijn er wel eenige onbarmhartige interrumpanten om er de spanning in te houden. De voorstanders van Camping-Debating vermeerderen met den dag en het zijn doorgaans mannen van naam die bij Moeder Kramiek de bierton der welsprekendheid beklimmen. Een aandachtig gehoor van naar schatting drieduizend personen viel er dezer dagen den bekenden Franschen schrijver René Vermant ten deel Het was hem gegeven zijn belangwekkend betoog zonder een enkele interruptie te mogen voleinden en het bij wijze van algemeene instemming, bevestigd te zien zonder debat. Vermant sprak over de zedelijke en economische ontaarding, in de wereld gebracht door de overdreven toepassing der machine. Als navolger van den beroemden schrijver en christen radicalist Leon Bloy, liet R6né vermant in zijn betoog ook het christelijk radicalisme spreken. Wij stippen daaruit aan: De hedendaagsche strijdende jeugd, zij die nog zelf denkt en naar het goede streeft, klaagt over de verloochening van het essentieele in het leven van ons Westerlingen, over het gebrek aan moed van hoog tot laag om de christelijke leer in practijk te brengen. Het evangelie naar waarheid te beleven brengt trouwens geen geld op, het machinisme is practischer en voordeeliger. Daarom wellicht leeft het grootste deel der menschheid niet meer naar het Evangelie, maar naar het mechanisch utilitarisme. Doch het utilitarisme is geen levensregel en de uitvinders er van zijn geen profeten. Ford is geen wereldhervormer, Edison geen apostel en Lindbergh geen profeet. Wij moeten ons van het Americanisme verlossen. Snelheid ontwikkelen, machines produceeren in series, uitvindingen exploiteeren, dat is nog niet „leven". We behoeven daarvoor niet alle modernisme weg te werpen, om terug te gaan naar de middeleeuwen. We behoeven slechts terug te gaan naar het Evangelie, om het hooger te stellen dan de machine, om het te stellen midden in het leven, *„ de volle practijk, waar het behoort. Dan zal ook het utilitarisme komen op de plaats waar het noodig is. Het Evangelie niet meer in de brandkast of onder de machine, doch vooraan en materieele vooruitgang, die in dit leven slechts de gedienstige is, achter bij de keukendeur. Dat is, volgens René Vermant, de noodige geestelijke stabilisatie van het oogenblik.... W. V. M. --- LOS EN VAST „Meneer" zei me gisteren m'n kapper, toen fk nog maar nauwelijks gezeten was, „dan «ever de lucht in!" En toen kreeg ik een verhaal, een verhaal , ik had me vast Voorgenomen om me ook wat te laten bij«nippen, maar zoodra de laatste zeep mijn gladde wangen had verlaten, heb ik haastig de beenen genomen, zeggend tot mijzelf: dat moet eerst wat in dien man bezinken. Wat er dan wel gebeurd was ! Ja, niet alleen de baas was er vol van, het heele personeel leek in hooger sferen. Enkele zetels verder vertelde de jongste bediende blijkbaar de ongelooflijkste wonderen van dezen tijd, want zijn slachtoffer had zoo zitten lachen, dat het moordend zwaard niet feilloos was geweest. De andere witj assen leefden echter bij inspiratie, en wel van den baas zelf, die „mee geweest was". Ja, mee de lucht in! De K.L.M, weet van reclame maken. Zoo werd het lumineuze idee geboren: ..iedere nieuwe klant is voor mijn luchtbed-rijf een reclamemaker, maar niet iedere klant heeft dezelfde gelegenhed en dezelfde capaciteiten om reclame te maken". Nooit betere keus, dan een kapper. Dus nam de luchtvaartmaatschappij een keur van deze spraakzame stadgenooten gratis mee de lucht in om ze daarna „los te laten op hun klanten". Waar ik de K.L.M, buitengewoon (!) dankbaar voor ben. Je moet haast hebben, de kop vol besognes en daar nuchter op de maag tot reclame-object „genomen" worden. Versch van de naald, alh»ewel het heele personeel al „begeesterd" bleek en daarvan „luchtlust" deed uitstralen over hun slachtoffers. Neen, wat de K. L. M. betreft, de keuze van reclame-agenten is reusachtig — als de jongste bediende het tenminste niet al te mooi maakt — maar met betrekking tot mezelf prefereer ik wat minder enthousiasme. Anders zeg ik zoo eens langs mijn zeepneus weg: „me dunkt, ik had vroeger toen ik in Amsterdam woonde daar zoon eminenten kapper! Knippen dat ie kon! Met zoon vliegmachien eens in de maand....! Meteen eens een reden om er uit te zijn !" Als 't lukt! Wedden, dat ik zn reclame-campagne ten mijnen opzichte af snoer! Wat ook geen schad# oplevert. Want ik heb reeds meermalen gevlogen. En als de gelegenheid zich voordoet doe ik het weer. Wanneer 't van mij kon afhangen, dan liet ik de nieuwe verbinding naar Twente en Eindhoven ook geen fiasco worden. Maar ik heb nu eenmaal geen relaties en geen zaken te doen. Jammer dat zij, die daarvan kunnen gebruik maken' dit niet doen en daarmee dit loffelijk KLM -initiatief van 1934 voor de toekomst, althans de naaste toekomst, onmogelijk maken. Dezer dagen kwam 't zoo bij me op: „Stel je voor, dat je èn Raadslid èn Statenlid bent". Denk je eens in, dat je Maandag tot bij het middernachtelijk uur moet vergaderen en Dinsdag vrijwel den geheelen dag misschien zelfs met het vooruitzicht op een vervolgvergadering, waar men ten Provinciehuize tegenwoordig niet bang meer voor is. Twee belangrijke vergaderingen met belangrijke onderwerpen. Dus interessant? Wie die conclusie trekt kent niet de sfeer der bijeenkomsten waarin over wel en wee van gewest en stad' wordt gehandeld. De koppen zijn geteld men weet vrijwel steeds hoe de uitslag der stemming zal zijn — maar toch wordt er gepraat en nog eens gepraat. En helaas, slechts hoogst zelden is wat men te hooren krijgt iets meer dan een herhaling van wat men eerder las of hoorde, terwijl nog veel zeldzamer is een rede, die door uiterlijke verzorgdheid van stijl en voordracht Toch kan de aanstaande Raadsvergadering nog wel eens iets meer dan een debattensleur geven. Ik denk niet direct aan de kwestie der wijziging in de steunregeling. Deze staat niet op de agenda en is nog maar pas uitvoerig besproken. Trouwens we hebben hier in onze stad dank zij de waakzaamheid van politie en recherche geen relletjes gehad, dus is er geen reden om het aanroeren van dit onderwerp te weigeren, als zijnde onder den druk der omstandigheden. Het blijft blijkbaar hard noodig, dat we precies weten, hoe het lot der werkloozen wordt behartigd. Want er wordt met politieke bijbedoelingen zooveel geredeneerd en gepubliceerd, zooveel zaad der ontevredenheid (met opzet?) gestrooid. Denk maar aan het steeds weer uitbazuinen van de verlaging als iets nieuws, zonder dat daarnaast de bittere noodzaak der maatregelen ook maar even wordt aangeduid! Kan men den werkloozen ooit kwader dienst bewijzen, dan de feiten niet zuiver op tafel te leggen! Is hun lot al niet bitter genoeg! Laten we ook dankbaar zijn voor de kleine verbetering die voor de grootste gezinnen verkregen is en verder binnen het raam der huidige mogelijkheden zoeken naar de beste oplossing. En dat daar nog steeds wel wat te bereiken valt, geloof ik gaarne. Wat dit betreft zitten er in onzen Raad genoeg vindingrijke leden. Al heeft hun activiteit dan ook niet altijd evenveel succes, wanheer de heeren in Den Haag — met een overzicht over de staatskas — de eindbeslissing nemen. Maar wat wel op de Raadsagenda staat is de wijziging van het uitbreidingsplan. Ik heb even gegniffeld om dien eenen zin, waarin B. en W. uitspraken, dat de door hen voorgestelde wijzigingen geen critiek inhielden op het oude plan Berlage-Schut. Dat was nu wel heel vriendelijk, maar kort en goed komt het er nu toch op neer, dat het College dat oude plan — 't welk toch zeker een slordige duit zal hebben gekost — vrijwel geheel op zij zet. Wie er indertijd de algemeene critiek op heeft gehoord en gelezen — ook van zeer deskundige zijde — kan zich hierover slechts verheugen. Dat plan Berlage-Schut was aan den eenen kant veel te grootsch opgezet, aan den anderen kant veel te vaag. We zaten met het spoorvraagstuk, we kregen zeer illusoir groote industrieterreinen enz. Gelukkig was dit allemaal toekomstmuziek en — ik mag er hier nog wel eens aan herinneren — in een pers-interview werd er zelfs de. nadruk op gelegd, dat het maar heel schetsmatig was (zoo schetsmatig zelfs, dat het station der Ned Tramweg My. aan den Paterswoldschen weg onvindbaar was geworden). Maar verder dan die schets kwam het ook niet. De bouwondernemers zijn aangewezen op de erfpachtsgronden, als ze nog niet hier en daar een heel klein stukje, schijnbaar vergeten, weten op te duiken. Het kerkhofvraagstuk schreeuwt om oplossing; wat zou hier bijvoorbeeld prachtig en nuttig werk in werkverschaffing kunnen worden gedaan. Alleen noodgedwongen kwam er wel eens een klein stratenplan, maar een definitieve uitwerking van het groote plan bleef achterwege. O ja — we kregen ook het Gorechtkanaal — maar dat gooien we straks weer dicht!! Ook werkverschaffing? Ik kan den indruk niet van me afzetten, dat het tenslotte de Burgemeester is geweest, die naar een oplossing heen heeft gestuurd zooals die thans den Raad is aangeboden. En daarvoor mag de Burgerij hem dankbaar zijn. Volkshuisvesting en wat daarmee samenhangt ligt den heer Bloemers na ter harte, waarbij hij in den Commissaris der Koningin een verwanten geest heeft. Van beider samenwerking getuigt de voordracht aan de Prov. Staten inzake het streekplan van Groningen en Noord-Drenthe, dat o.a. de ontsluiting van het Leekstermeer betreft. Voor alles willen deze magistraten de natuur eerbiedigen en naar tegelijkertijd voor de bevolking toegankelijk maken. Dat geeft natuurlijk aanleiding tot moeilijkheden b.v. met het oog op den bouw van zomerhuisjes. Maar waar een wil ,is is een weg en het kan, als mijn inlichtingen goed zijn, niet lang meer duren, dat we iets naders over de plannen aangaande het Leekstermeer te hooren krijgen. Geld speelt hierbij een groote rol, maar naar veler inzicht komt dit werk toch ook als middel ter bestrijding der werkloosheid in aanmerking. En zouden hierbij nu ook niet eens een flink aantal jeugdige werkloozen aan den arbeid worden gesteld? Laten we dit nu toch eens zien als een cultureel werk bovenal en ook hieraan dienstbaar maken, dat vele jongeren, die in arren moede hun leegen tijd slijten, voelen, dat ze nuttig werkzaam kunnen zijn aan iets dat voor de gemeens-chap van beteekenis is. Er worden op dit gebied in enkele kampen verdienstelijke pogingen gedaan, maar de hooge kosten (zelfs al wordt de arbeid niet betaald) beperken dit tot kle in werk, waar juist groot werk broodnoodig is. In beide genoemde vergaderingen komt aan de orde de verplichte nieuwe salaris-regeling, waardoor het Rijk het verlaagde peil wil laten consolideeren. Voor de gemeente-ambtenaren zit er — als geheel bezien — nog een klein voordeel in die vaststelling, voor de provinciale ambtenaren een klein nadeel. Bij de debatten in de centrale afdeelingen der Staten is in dit verband een van R. K.-zijde in een vorige vergadering reeds ingeluide poging gedaan tot het invoeren van huwelij ksen kinderbijslagen, wat slechts in een der drie afdeelingen succes bij stemming had, maar over het geheel geteld met 27—18 stemmen is verworpen. Wellicht wordt in den Raad ook nog een dergelijke poging gedaan,* waartoe de voorstanders allicht aanleiding zullen vinden, omdat het hier gaat om een verdwijnenden' kindertoeslag. Maar ook hier zal het succes wel niet groot zijn, omdat deze toeslag als overgangsmaatregel door een aantal leden is aanvaard en tot dusver ook hier de meerderheid het standpunt: salaris en loon naar prestatie de voorkeur gaf boven gezlnsloon, Heb ik teveel gezegd over twee belangrijke vergaderingen? Zelfs al worden een of meer onderwerpen in den Raad aangehouden (Ik zou me kunnen indenken dat er leden zijn die bezwaren hebben tegen behandeling van enkele pas deze week ingediende voordrachten) dan blijft er nog genoeg over! Men heeft mij het probleem voor de voeten gelegd, dat de openbare scholen geen vrijaf hebben gekregen ter gelegenheid van de uitvaart van Prins Hendrik. Terwijl dit met den "aagsten gang van Koningin Emma wel het geval is geweest. Van waar die inconsequentie! Ik heb mijn oor eens te luisteren gelegd, waar wel eens wat te beluisteren is en ontdekte dezen verwrongen uitleg: Kijk eens, Koningin Emma vervulde eenmaal een staatkundige rol in ons land. De school is mede de plaats daarvan te spreken. Zoo geschiedde op den morgen van Haar begrafenisdag. Na deze herdenking, terwijl de stoet trok van Den Haag naar Delft, konden de lessen niet worden hervat. Het gebrek aan de „directe" staatkundige beteekenis van Prins Hendrik deed de dag van Woensdag voor de gemeentescholen anders zijn ! Welk een scherpzinnigheid! Maar verder, met gebrek aan iedere reëele motiveering! We leven weer in den tijd, dat de beoefening van de zwemsport haar hoogtepunt bereikt. En toch, hoevelen de gezonde en onmisbare zwemkunst machtig zijn en hoevelen zich er in deze dagen op toeleggen haar onder de knie te krijgen, Nederland kaft nog lang niet voldoen aan den eisch, welke, naar ik in ons blad las, in Duitschland wordt gesteld: „leder een zwemmer en ieder zwemmer een redder". Zaterdagmiddag, bij het droevig verdrinkingsgeval onder Haren, in een der plassen aan den spoorweg Groningen—Winschoten, waarvan een zestienjarige jongen het slachtoffer is geworden, bleek dat weer. Er stond daar een aantal volwassenen op den wal, doch niemand kon den jongen naspringen. Eerst dank zij het moedig optreden van den Groningschen politie-agent P. Feenstra, die, gewaarschuwd door een kameraadje van het slachtoffer, zoo snel mogelijk van het Helper politie-bureau naar de plaats des onheus ging, werd de drenkeling op het droge gebracht. Dit alles heeft teveel tijd gekost. Immers, voordat de agent goed en wel ter plaatse kon zijn waren minstens twintig minuten verstreken. Hij stond voor de moeilijke taak vrijwel op goed geluk te duiken, want de aanwijzingen, waarop hij moest afgaan, waren tamelijk vaag. Wel slaagde hij er zeer spoedig in het lichaam naar boven te brengen, maar helaas was het al te laat. Intusschen wilde ik het kordate optreden van dien politie-man. lid van de Politiezwemvereeniging „Hermandad", welke zich toelegt op de beoefening van het reddend zwemen, niet onvermeld laten. Moge dit geval voor velen een nieuwe aansporing zijn om niet alleen zwemmen, maar ook het redden te leeren. Want een goed zwemmer is nog lang niet altijd een goed redder! *) Dit is reeds geschied, zooals men heden onder stadsnieuws kan lezen. Red. --- INGEZONDEN DE VERGETEN OUDE VAN DAGEN. M. de R. Met blijdschap lazen we de vorige week in de krant, dat het bestuur van Haren het idee had den heer Evers uit de Polderstraat mee te nemen. We durfden het haast niet te gelooven, maar inderdaad werd er Zaterdag een kaart bezorgd en is hij gisteren om 1 uur afgehaald. Het is dan ook een heerlijke middag geweest. De oude baas is vol lof over al hetgene wat hij genoten heeft. Om half acht werd hij weer thuisgebracht en raakt er maar niet over uitgepraat, 't Is, zegt hij, alsof ik een heele dag uit geweest ben. De teleurstelling van den 21sten Juni is hierdoor dan ook ruimschoots vergoed en een woord van hartelijken dank aan het bestuur van Haren namens den heer Evers en familie is hier dan ook wel op zijn plaats. Met dank voor de plaatsing. Hoogachtend, A. B. F. --- Studenten werken met hun handen Het Studentenwerkkamp Diever We reden door de prachtige bosschen bij Diever op weg naar het Studentenwerkkamp, dat daar deze week is geopend. — Je rijdt maar recht door en dan zie je ze vanzelf, was het kort en bondig advies geweest van een inwoner van het mooie Drentsche dorp op onze informatie. En dus reden we recht door, genietend van den mooien dag in dit aan natuurschoon zoo rijke deel van het Oude Lantschap. Aan beide kanten van den straatweg strekken de bosschen zich uit vol beloften voor den wandelaar, den stillen genieter van een rustigen vacantie-dag.. — Daar zijn ze. De vacantie-stemming is voorbij. De auto staat stil en we stappen uit op een punt, waar een dertig jonge menschen met schoppen en kruiwagens, bijlen en touwen manoeuvreeren. Ze werken in het zweet huns aanschijns. Ze hebben het niet gemakkelijk, want de overgang van het normale studentenleven naar de werkzaamheden, verbonden aan den aanleg van een rijwielpad dwars door de bosschen, is groot. Maar ze hebben het naar hun genoegen. De enkele dagen buiten hebben reeds een bronskleur aangebracht op de jonge koppen en de tengere maar meerendeels taaie bovenlijven. Na de kennismaking met den heer C. G. L. J. Küster, den kampsecretaris, hadden we gelegenheid de werkzaamheden van deze vroolijke groep meer van nabij te bekijken. Dit is nu het derde studentenkamp in ons land. In 1931 werd bij Havelte een rijwielpad gemaakt, dat zich in een druk gebruik mag verheugen. In 1932 waren de studiosi aan den arbeid te vinden op het terrein der Volkshoogeschool te Bakkeveen, waar ook geregeld de kampen voor jeugdige werkloozen worden gehouden. Verleden jaar had men reeds het oog laten vallen op het object, dat nu onder handen is genomen, maar de tijd was toen al te ver gevorderd om nog met kans op slagen een kamp te organiseeren. Deze tegenvaller had evenwel tengevolge, dat men de voorbereidingen voor dit jaar met te meer zorg kon treffen. Er wordt nu door de bosschen van Staatsboschbeheer een rijwielpad en brandsingels aangelegd, waarvan het eerste een nieuwe verbinding naar de Smildervaart (in aansluiting op een bestaanden en nog te verbeteren weg) zal geven. Gemakkelijk is het werk niet: er moeten boomen worden gekapt, oneffenheden in het terrein gedeeltelijk worden weggewerkt en dit alles in 9 weken met gemiddeld een kleine 40 enthousiaste, maar ongeoefende krachten. De algemeene organisatie en oorsprong der studentenwerkkampen (oorspronkelijk in Zwitserland begonnen) kunnen we wel als bekend veronderstellen, zoodat wij ons bepalen tot enkele bijzonderheden over het nu georganiseerde kamp. Gedurende negen weken zullen er drie groepen van studenten en aanstaande studenten bijeenkomen. Zij vinden een onderkomen in de ruime stal van de boerderij Uilenhorst, waar zij — zooals wij onder leiding van mr. A. Th. E. Kastein konden constateeren — eenvoudig maar goed zijn gehuisvest. Hier wordt voor het huishouden gezorgd door een achttal dames, van wie mej. J. T. Hylkema het opperbewind voert. Een primitieve buitenkeuken is doelmatig ingericht en de voeding is een steeds weer werk brengende bezigheid, getuige de groeiende behoefte aan stevige maaltijden. De eerste ploeg is nog niet voltallig, met de tweede en derde zullen de 40 deelnemers echter wel aanwezig zijn. Zooals gewoonlijk verwacht men enkele vreemdelingen — studenten uit Amerika, Tsjecho-Slowakije en Engeland — waardoor deze kampen een internationaal tintje krijgen. Studenten-w e r k kampen is niet maar een naam, getuige de dag-indeeling. Om 5 uur wordt de reveille geblazen, om half zes is men op het werk tot half twee met 2 pauzes van een half uur. En buiten die pauzes wordt er gewerkt ondanks de warmte. Deze jonge intellectueelen stellen er een eer in het zoo goed mogelijk te doen al zijn soms de handen met blaren bedekt en al doen de ruggen wel eens wat erg veel pijn. De houtvester van Staatsboschbeheer, de heer Alferink, geeft de technische leiding. Spielerei? Wie zoo oordeelt vergist zich. Want niet alleen worden de jonge lichamen getraind in dit werk en wordt een nuttig werk verricht, dat anders niet tot stand zou komen, maar er is nog iets anders dat een diepere beteekenis aan deze kampen geeft. De student, die in den regel ver verwijderd staat van den handenarbeid en hen, die hem verrichten, krijgt er althans een idee van. Zelfs het eenvoudige grondwerk vereischt oefening en de ongeoefenden voelen dit aan den lijve. Natuurlijk moet men dit niet al te zwaar opvatten. Deze opgewekte jonge menschen, die 's middags in het water spartelen of tochten maken en om 10 uur moe en tevreden op hun stroozakken neer vallen, zullen zich niet direct het hoofd breken over maatschappelijke problemen in een prettigen vacantie-tijd. Maar onbewust geven deze weken hun toch nog iets meer dan een ongewone afwisseling. %Er heerscht in Diever een aangename en ongedwongen kampgeest, waarvan wij bij ons korte bezoek een prettigen indruk kregen. --- VAN HET HAAGSCHE BINNENHOF (van onzen parlementairen medewerker) --- Winkelsluiting. — Landbouwcrisiswetgeving. Voor het reces dienden nog twee wetsontwerpen te worden afgedaan, omdat uitstel daarvan tot October niet gewenscht was. --- De Winkelsluitingswet. Het eerste dan was dat der Winkelsluiting, met haar eindelooze misère, die welbekend is te achten. Minister Verschuur stelde indertijd voor de Zondagsuren voor de visch-, fruit-, banket-, enz. winkels tijdelijk van vier op zes te brengen en voor de tabakswinkels en de slijterijen óók tijdelijk zes uur open te stellen, terwijl deze thans geen enkel vrij uur hadden. Minister Colijn, tijdelijk aan Economische Zaken, kon die beperking van de Zondagsrust niet met zijn principe overeenbrengen en liet deze wet liggen. De Kamer oordeelde anders en nam een amendement-. Teulings aan: zes uur voor de visch- enz. winkels, vier uur voor tabak en drank. De nieuwe minister begreep terecht, dat hij dit struikelblok op zijn weg aanstonds moest opruimen. Hij maakte een compromis: de gemeenteraden mogen beslissen of het van vier op zes wordt gebracht en voor tabak en drank komt een minimum van twee uur, die echter ook tot zes kunnen worden verhoogd. Die verhoogingen zijn dus tijdelijk, gedurende de crisisperiode. De voorstanders van uitbreiding waren tamelijk tevreden; de tegenstanders zagen het nuttelooze van verzet in. Niet heel erg gesticht was men over die tusschenkomst der gemeenteraden, omdat men heel goed weet, dat die eer religieuse dan economische overwegingen laten gelden bij de bepaling der Zondagsuren. Maar ook dat accepteert men. De gemeenteraden moeten binnen twee maanden beslissen wat zij willen èn zij moeten overleg plegen met de winkeliersvakvereenigingen. Hier wilde de heer Drop de personeelsvereenigingen óók inschakelen, waartegen de minister zich verzette, omdat ' dit noodeloos den rompslomp zou vergrooten. Het eind der misère in de Winkelsluiting viel te begrijpen. Het voorstel van den minister werd aangenomen, met alleen het amendement-Drop er in opgenomen. A.-R., O-H., Kersten en Lingbeek bleven tegen. ---